چپتر 610: اهریمن آسمانی بیش از حد کار می‌کند
چپتر 610: اهریمن آسمانی بیش از حد کار می‌کند
با طنین صدای زنگی در دوردست، گئوم موگوک از روی صندلی رایزن اعظم بلند شد.
«آه! بالاخره تموم شد!»
این فقط اولین روزش به عنوان سرپرست فرقه بود.
هیچوقت حس نکرده بود یه روز اینقدر طولانی بگذره.
ترجیح میداد تا وقتی که غرق خون بشه، تمرین کنه یا بجنگه.
وقتی از پلهها پایین اومد و میخواست تالار اهریمن آسمانی رو ترک کنه، هوی از حالت استتار خارج شد و ظاهر شد.
«عمو.»
«از این به بعد، باید من رو فرمانده شاخه هوی صدا بزنی.»
«وقتی فقط خودمون دوتا هستیم، عمو صدات میکنم.»
نگاه هوی به گئوم موگوک نرم بود.
بعد از اون سفر با پدرش، رابطه هر سهشون به شکل بیسابقهای صمیمیتر شده بود.
چیزهای خیلی بیشتری درباره همدیگه فهمیده بودن.
«اقامتگاهت توی حیاط داخلی تالار اهریمن آسمانی آماده شده. فعلاً باید اونجا بخوابی.»
از اونجایی که جای رهبر فرقه رو گرفته بود، طبیعی بود که باهاش مثل رهبر فرقه رفتار بشه و ازش محافظت کنن.
همونطور که با هوی توی حیاط داخلی قدم میزد، با احتیاط پرسید:
«حال پدر خوبه؟»
«حالشون خوبه.»
«پس خوبه.»
گئوم موگوک نگران بود که نکنه دلیل دیگهای برای این گوشهنشینی وجود داشته باشه.
خوشبختانه، هیچ اثری از نگرانی توی چهره هوی ندید.
وقتی بحث پدرش وسط میاومد، هوی کسی بود که میشد دقیقترین جواب رو ازش گرفت.
«اتاق اینجاست.»
جایی که هوی راهنماییش کرد، اتاقی روبروی اتاقهای پدرش بود.
«این هم یکی از اتاقهاییه که پدرم ازش استفاده میکنه؟»
«درسته. ایشون اینجا کتاب میخوندن و تامل میکردن. گفتن این مکان رو به شما بدیم، رهبر جوان فرقه.»
هرچند به شکوه اتاقی که پدرش توش میخوابید نبود، اما با ظرافت و تجمل تزیین شده بود.
قفسه کتاب و میز چای در ظاهر معمولی به نظر میرسیدن، اما همهشون توسط استادان صنعتگر ساخته شده بودن.
این اتاق یه تخت بزرگ هم داشت که با رختخواب تمیز و نرم پوشونده شده بود.
گئوم موگوک در حالی که لبه تخت نشسته بود، گفت:
«حالا میفهمم چرا پدر اینقدر زود میخوابه. چطور ممکنه بعد از اینهمه استرس و کارِ تمامروز، خوابش نبره؟»
کسی که از همه نزدیکتر تماشاش کرده بود، هوی بود که حالا روبروش لبخند میزد.
«من دیگه مرخص میشم. اگه چیزی لازم داشتی صدام کن.»
«چیزی که لازم دارم پدرمه! لطفاً برو و پدرم رو برگردون.»
درست همونطور که داشت شوخی میکرد و هوی رو میفرستاد بره، چیزی نظر گئوم موگوک رو جلب کرد.
«ها؟ این که...!»
گئوم موگوک با تعجب به سمت کمد تزیینی رفت.
چیزی روی کمدی در گوشه اتاق قرار داشت.
در کمال تعجب، اونها عروسکهای فرمانروای اهریمنی بودن که توی روستای خاندان اهریمنی فروخته میشدن.
هر هشت فرمانروای اهریمنی اونجا بودن و بینشون، عروسکی از خودِ گئوم موگوک هم بود.
وقتی هان سول قبلاً از فرقه الهی اهریمن آسمانی دیدن کرده بود، بازرگانی که توی روستای خاندان اهریمنی عروسک میفروخت، گفته بود که عروسک رهبر جوان فرقه هم بهزودی میاد.
به نظر میرسید زمانی که اون برای رسیدگی به امور در تالار رزمی اژدهای زرد نبود، عروسک عرضه شده بود.
چیزی که گئوم موگوک رو متعجب کرد، ساخته شدن عروسک خودش نبود.
«چرا اینا اینجان؟»
عروسکهای فرمانروای اهریمنی توی اتاق پدرش!
هوی فقط لبخند محوی زد.
«ممکنه؟ پدرم اینا رو خریده؟»
در کمال تعجب، هوی سر تکون داد.
«رهبر فرقه قبل از وارد شدن به گوشهنشینی، توی میخانه می روان در روستای خاندان اهریمنی نوشیدنی خوردن. اون روز موقع برگشت، عروسک رهبر جوان فرقه رو دیدن و همهشون رو خریدن.»
تا الان هیچ علاقهای نشون نداده بود، اما با دیدن عروسک پسرش، همهشون رو خریده بود.
حتماً عروسکهای فرمانروایان اهریمنی رو هم خریده بود تا فقط یکی نباشه.
تصویری از اون روز به ذهنش خطور کرد.
پدرش، بعد از خوردن نوشیدنی توی میخانه می روان، در حالی که صورتش از الکل سرخ شده بود برمیگشت و عروسکها رو میخرید.
از اینکه اونها رو خریده بود تحت تاثیر قرار گرفت، اما از اینکه اینطور چیده بودشون، حتی بیشتر منقلب شد.
«لطفاً یه لحظه اینجا منتظر بمون.»
گئوم موگوک اتاق رو ترک کرد.
کمی بعد، گئوم موگوک با چیزی برگشت.
اون از گام تندرو استفاده کرده بود تا در یک چشمبههمزدن به اونجا پرواز کنه و یه عروسک اهریمن آسمانی بخره.
بین عروسکهای چیده شده، عروسک پدرش کم بود.
عروسک خودش رو که در مرکز ایستاده بود به کناری برد و عروسک پدرش رو وسط گذاشت.
«حالا کامل شد.»
با دیدن این صحنه، لبخند هوی عمیقتر شد.
در اصل، قرار بود قبل از دادن اتاق به گئوم موگوک، این عروسکها رو بردارد.
رهبر فرقه از اون آدمهایی نبود که بخواد چنین چیزهایی رو به پسرش نشون بده.
اما هوی عمداً اونها رو باقی گذاشته بود.
میخواست قلب رهبر فرقه رو به گئوم موگوک نشون بده، چون رهبر فرقهای که بهش خدمت میکرد، مردی بود که در غیر این صورت هرگز قلبش رو به پسرش نشون نمیداد.
«پس لطفاً خوب استراحت کن.»
وقتی از اتاق خارج شد و در رو بست، میتونست گئوم موگوک رو ببینه که داره به عروسکها نگاه میکنه.
خوب شد که برنداشته بودشون.
***
صبح روز بعد، گئوم موگوک از هوی خواست تا محافظان کاروان رو احضار کنه.
«لطفاً تمام محافظان تالار اهریمن آسمانی رو جمع کن. از جمله محافظهای رهبر جوان فرقه که توی اقامتگاه من هستن.»
هوی از درون مضطرب بود.
احضار تمام محافظها مسئله کوچیکی نبود.
«متوجه شدم.»
هوی بدون پرسیدن دلیل، از دستور اطاعت کرد.
کمی بعد، تمام جنگجوهای کاروان حفاظتی تالار اهریمن آسمانی توی باغ پشتی جمع شده بودن.
چندین واحد حفاظتی توی فرقه الهی اهریمن آسمانی وجود داشت، اما ماهرترینشون، البته، محافظان تالار اهریمن آسمانی بودن.
بهخصوص، سرجوخههایی که همراه هوی از رهبر فرقه داخل تالار اهریمن آسمانی محافظت میکردن، مهارتهای فوقالعادهای داشتن.
هرچند عنوانشون سرجوخه بود، اما اونها جنگجوهایی در سطح ارباب لشکر یا بالاتر بودن.
جوک-یئون، فرمانده محافظان رهبر جوان فرقه، و دوازده محافظش هم به اونجا احضار شده بودن.
از اونجایی که فقط به محافظهایی که از رهبر فرقه محافظت میکردن اجازه ورود به تالار اهریمن آسمانی داده میشد، اونها به شدت مضطرب بودن.
فرمانده شاخه هوی یه طرف، اما بقیه محافظها همهشون ارشدهای بزرگی برای اونها محسوب میشدن.
گئوم موگوک اول با لبخند بهشون سلام کرد.
«هی، محافظهای من! اینقدر گذشته که داشتم قیافههاتون رو فراموش میکردم.»
«به رهبر جوان فرقه درود میفرستیم!»
اونها یکصدا فریاد زدن و در حالی که دستهاشون رو به نشونه احترام گره کرده بودن، صداشون طنینانداز شد.
گئوم موگوک به سمت جوک-یئون رفت.
«حتماً یه صف از زنها دنبالت راه افتادن، درسته؟»
جوک-یئون که چون حتی بعد از رسیدن به استادی بزرگ در تکنیک چشم شبح هم احساس عجیبی داشت، چشمبند میبست، دیگه اون رو نزده بود.
«اینطور نیست!»
حتی یادم نمیاد آخرین بار کی رفتم بازار، اونقدر که روی تمرین هنرهای رزمیم تمرکز کرده بودم!
اگه فقط خودشون دوتا بودن، شاید چنین جوابی میداد.
اما نمیتونست جلوی ارشدهایش این رو بگه.
جوک-یئون جلوی هوی و ارشدهایش احساس شرمندگی میکرد.
اونها وظایفشون رو به درستی انجام نمیدادن.
البته، همه میدونستن که گئوم موگوک روحیهی آزادی داره و دوست داره تنها سفر کنه، اما هنوز این حقیقت باقی بود که اونها وظایفشون رو به درستی انجام نمیدن.
«توی این مدت همهتون سخت تمرین کردین.»
گئوم موگوک فقط با نگاه کردن به طرز ایستادنشون، میتونست بفهمه چقدر با جدیت تلاش کردن.
در واقع، اونها در حالی که منتظر گئوم موگوک بودن، خودشون رو وقف تمرین هنرهای رزمی کرده بودن.
به لطف اون، خیلی قویتر از اولین باری شده بودن که ملاقاتش کرده بودن.
بعد از جمع کردن تمام محافظها، گئوم موگوک با نگاهی آرام و در عین حال باوقار به همه نگاه کرد.
«فرمانده شاخه هوی، یه درخواستی دارم.»
«لطفاً بفرمایید.»
«تا زمانی که به عنوان سرپرست فرقه خدمت میکنم، محافظت از خودم رو به محافظهای خودم میسپارم.»
با این حرف غیرمنتظره، نه تنها هوی، بلکه محافظان فعلی اهریمن آسمانی هم گیج و سردرگم شدن.
محافظان رهبر جوان فرقه، تازهکارترینها بودن، با این حال او داشت میگفت که وظیفهی محافظت از خودش رو به اونا میسپره.
«میخوام بهشون فرصتی بدم تا تجربه کسب کنن.»
هوی بعد از لحظهای تامل، با احترام پاسخ داد:
«اطاعت میشه. همونطور که شما بگید عمل میکنیم.»
جوک-یئون و بقیهی محافظان همگی غرق در شادی شدن.
بالاخره قرار بود به درستی وظیفهی محافظت از گئوم موگوک رو بر عهده بگیرن.
اون هم ماموریتی در تالار اهریمن آسمانی.
این تنها دلیلی نبود که گئوم موگوک امروز اونا رو دور هم جمع کرده بود.
«یه درخواست دیگه هم دارم.»
«بفرمایید.»
«به استثنای محافظان من و فرمانده شاخه هوی، به بقیهی محافظها مرخصی میدم.»
با شنیدن این حرفهای غیرمنتظره، این بار اونا حتی بیشتر از قبل شوکه شدن.
«این هم اولین دستور من به عنوان سرپرست فرقه است.»
او این حرف رو به یه دستور رسمی تبدیل کرد.
در حقیقت، کسی که او بیشتر از همه میخواست بهش مرخصی بده هوی بود، اما چون میدونست او هرگز چنین دستوری رو قبول نمیکنه، اسمش رو خط زد.
هوی میتونست متوجه بشه.
گئوم موگوک داشت از این فرصت استفاده میکرد تا به محافظها شانسی برای استراحت بده.
«من این اختیار رو دارم که از دستوراتی که با وظیفهام به عنوان محافظ در تضاد باشن، سرپیچی کنم.»
این بزرگترین اختیاری بود که به رهبر محافظان کاروان داده میشد.
«میدونم.»
«میتونم بپرسم دلیل این کار چیه؟»
هوی دلیلش رو حدس میزد، اما عمداً پرسید تا زیردستهاش از نیت گئوم موگوک باخبر بشن.
«چون چنین فرصتی همیشه پیش نمیاد.»
حتی در طول سفرشون هم اون سه نفر نتونسته بودن استراحت کنن.
با اینکه با هم حرکت نمیکردن، اما اونا مجبور بودن مدام با هوی در ارتباط باشن و در مکانهای نادیده در حالت آمادهباش بمونن.
نگاه گئوم موگوک به سمت محافظان چرخید.
«تا وقتی پدرم نیست، خوب استراحت کنید. برید به زادگاهتون سر بزنید، با خانوادههاتون سفر کنید و تلافی بیخوابیهاتون رو دربیارید.»
کی فکرش رو میکرد که رهبر جوان فرقه به اونا مرخصی بده؟ همه دستپاچه شده بودن و نمیدونستن چه واکنشی نشون بدن.
نگاه گئوم موگوک دوباره به سمت هوی برگشت.
«میخوای نافرمانی کنی؟»
اگه او خودش رو هم مستثنی کرده بود، حتماً نافرمانی میکرد، اما نمیتونست منکر بشه که این یه فرصت طلایی برای استراحت زیردستهاش بود.
«نه. دستوری که دادید رو با کمال میل میپذیرم.»
وقتی مرخصی قطعی شد، شادی غیرقابلوصلی در چهرهی محافظان درخشید.
البته اینطور نبود که اونا هر روزِ خدا رو بدون وقفه کار کنن.
نوبتی استراحت میکردن، اما یه مرخصی درست و حسابی مثل این، چیزی بود که فقط میتونستن خوابش رو ببینن.
«بیا، این رو بین خودتون تقسیم کنید.»
گئوم موگوک پاکتهایی رو که آماده کرده بود به اونا داد.
داخلش پول کافی برای اینکه بتونن از مرخصیشون کاملاً لذت ببرن، وجود داشت.
فراتر از مبلغ پول، اونا بیشتر تحت تاثیر این توجه و محبت قرار گرفته بودن.
«همگی، خوب استراحت کنید و برگردید.»
«ممنونیم!»
پاسخ رعدآسای اونا لبریز از قدردانی بود.
تمام محافظان تالار اهریمن آسمانی عقبنشینی کردن.
هوی هم همراه اونا رفت.
با شناختی که از شخصیت هوی داشت، او اونا رو همینطوری یهویی راهی نمیکرد.
او باید برنامههاشون رو هماهنگ میکرد و شبکهی تماسهای اضطراری رو چک میکرد.
کارهای زیادی برای انجام دادن داشت.
حالا فقط جوک-یئون و محافظانش باقی مونده بودن.
«ناامید شدید که نمیتونید برید مرخصی؟»
با این حرف، جوک-یئون به نمایندگی از بقیه جواب داد:
«ما ناامید بودیم چون تو این مدت نمیتونستیم کار کنیم!»
بدون حضور ارشدها، او میتونست صادق باشه.
«میتونید به خوبی ازم محافظت کنید، مگه نه؟»
«بله!»
«روی همهتون حساب میکنم.»
نه فقط جوک-یئون، بلکه چشمهای بقیهی محافظها هم از شوق میسوخت.
روزی میرسید که اونا هم مثل ارشدهای خودشون بزرگ میشدن.
همونطور که هوی در کنار پدرش بود، این جوک-یئون هم در کنار او میموند.
«جوک-یئون!»
«بله!»
او با صدایی باوقار صدایش زد، اما دلیلش چیزی بود که جوک-یئون رو دستپاچه کرد.
«حالا که چشمبندت رو برداشتی، نظرت چیه بریم دنبال چندتا دختر؟»
صورت جوک-یئون سرخ شد و جواب داد:
«نمیشه قربان.»
شونههای گئوم موگوک افتاد و در حالی که آه عمیقی میکشید، دور شد.
«آره، نمیشه.
هنوز یه کوه کار از دیروز برام مونده.»
***
ساما میونگ دستهی دیگهای از اسناد رو کنار اسناد باقیمونده از دیروز گذاشت.
«نگو که همهی اینا کارای امروزه؟»
«بله، درسته.»
با جواب ساما میونگ، گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«همهی اینا فقط تو یه روز اتفاق افتاده؟ نه، محاله. همهاش رو از خودت درآوردی، مگه نه؟»
شوخی گئوم موگوک با شوخی ساما میونگ جواب داده شد.
«بله، تمام شب بیدار بودم و اینا رو از خودم درآوردم، واسه همین یه ذره هم نخوابیدم.»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«چطور ممکنه تو یه روز اینقدر اتفاق بیفته!»
استراتژیستهای عمارت فلکسای حتماً تا دیر وقت مشغول دستهبندی اطلاعاتی بودن که از سراسر سرزمین میانه به دستشون میرسید.
ساما میونگ هم حتماً تا دیروقت نخوابیده بود.
«انگار یه نفر دیگه هم بود که به مرخصی نیاز داشت.»
او نپرسید منظورش چیه، پس به نظر میرسید از قبل دربارهی مرخصی محافظها خبر داشت.
«اگه ما پستهامون رو ترک کنیم، کارهای فرقه اصلی فلج میشه.»
«خب بشه، مگه چی میشه؟»
«بله؟»
«واسه حدود ده روز فلج میشه. یه ابلاغیه رسمی به اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف میفرستیم. میگیم ده روز داریم استراحت میکنیم، پس حتی فکر در افتادن با ما هم به سرتون نزنه! اگه بزنه، ده روز دیگه جنگ راه میندازیم!»
ساما میونگ به ایدهی راه انداختن جنگ بعد از مرخصی خندید.
«ما نوبتی داریم به خوبی استراحت میکنیم، پس لطفاً زیاد نگران نباشید.»
اما گئوم موگوک میدونست.
خودِ ساما میونگ بدون حتی یک روز استراحت کار میکرد.
«من نگران استراتژیستهای جوان نیستم. نگران شمام، استراتژیست اعظم.»
«من خوبم. رهبر فرقه خیلی وقت پیش یه تکنیک قلبی بهم یاد دادن. یه بار وقتی بیدار میشم و یه بار قبل از خواب تمرینش میکنم. به لطف اون، خیلی سالم و سرحال شدم.»
درسته، پدرش هم حتماً خیلی نگران سلامتی ساما میونگ بود.
ساما میونگ فردی جایگزینناپذیر برای فرقه اصلی بود.
درسته، بهترین کار برای ساما میونگ این بود که کارها رو هر چه سریعتر تموم کنه.
«خیلی خب، بیا امروز سرعت کار رو ببریم بالا.»
در واقع، سرعت پردازش کارهای او از دیروز هم بیشتر بود.
در حین کار با هم، ساما میونگ متوجه یک نقطهی قوت بزرگ در گئوم موگوک شد.
گئوم موگوک خوب سوال میپرسید.
او از اینکه چیزی رو نمیدونه خجالت نمیکشید.
او تلاش واضحی میکرد تا چیزهایی رو که با پرسیدن یاد میگرفت، به خاطر بسپاره.
ساما میونگ به عنوان یه استراتژیست، این رو یه نقطهی قوت حتی بزرگتر میدونست.
او از روی تجربه میدونست وقتی کسی تظاهر به دونستن چیزی میکنه که بلد نیست، اون تظاهر گاهی اوقات میتونه منجر به فاجعهای بزرگ بشه.
واسه همین بود که همیشه به زیردستهاش میگفت:
هرگز تظاهر نکنید چیزی رو میدونید که نمیدونید.
اشکالی نداره اگه کند باشید، اشکالی نداره اگه نادون به نظر برسید، اما هرگز تظاهر نکنید چیزی رو میدونید که نمیدونید.
در همین حین، گئوم موگوک که داشت اسناد رو ورق میزد، از ساما میونگ پرسید:
«اما واقعاً پدرم دربارهی مسائلی مثل این هم تصمیمگیری میکرد؟»
«بله، همینطوره.»
«رهبر فرقه همیشه میگفتن آدم نمیتونه بدون درک درست جزئیات کوچیک داخل فرقه، تصمیمات بزرگی بگیره.»
او باورش نمیشد که پدرش حتی چنین حرفهایی زده باشه.
هر چه بیشتر کار میکرد، جنبههای جدیدی از پدرش رو میشناخت.
«کسی که تو این دنیا بیشتر از همه در حقش سوءتفاهم شده بود، پدرم بود. حتی از طرف پسر خودش.»
وقتی رزمیکارها به اهریمن آسمانی فکر میکردن، او رو در حال غرق شدن در انواع لذتها و سرگرمیها و لذت بردن از ضیافتهای خونین تصور میکردن، اما پدرش در سکوت برای خیر و صلاح فرقه تلاش میکرد.
و حتی در میون همهی اینها، او به روش خودش مراقب شهریاران اهریمنی هم بود.
«اهریمن آسمانی بیش از حد کار میکرد.»
اگه این رو میدونستم، میذاشتم تو ماهیگیری برنده بشه.