چپتر 611: مگه اونا بیشتر از ما پول درنمیارن؟
چپتر 611: مگه اونا بیشتر از ما پول درنمیارن؟
و به این ترتیب، چند روز گذشت.
گئوم موگوک غرق در وظایفش به عنوان سرپرست فرقه شده بود.
در گذشته، بعد از تموم کردن کارهای روزمرهاش، برای نوشیدن به میخانه می روان میرفت یا با شهریاران اهریمنی ملاقات میکرد تا خوش بگذرونه.
اما این بار، این کار رو نکرد.
وقتی متوجه شد که «پدر باید خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر میکردم سختی کشیده باشه» و «حتماً تحت فشار و استرس زیادی بوده»، نمیتونست خودش رو راضی کنه که بیرون بره و تفریح کنه. علاوه بر این، منصبی که داشت مسئولیت بزرگی بر دوشش میذاشت.
و امروز، بالاخره!
«مورد بعدی در دستور جلسه چیه؟»
«چیزی باقی نمونده.»
وقتی گئوم موگوک سرش رو بلند کرد، ساما میونگ با چهرهای متعجب به او خیره شده بود.
«شما تمام کارهاتون رو به موقع تموم کردید.»
او از مدتها قبل میدونست که رهبر جوان فرقه مرد باهوشیه، اما انتظار نداشت که اینقدر سریع با کارها وفق پیدا کنه.
این فقط مسئلهی باهوش بودن نبود.
رهبر جوان فرقه میدونست چطور توی دل آدمها رو ببینه و به درستی درک میکرد که سازمان چطور عمل میکنه.
«همونطور که انتظار میرفت، خون دروغ نمیگه.»
بصیرت عمیق رهبر جوان فرقه واقعاً باعث میشد آدم احساس کنه که داره با خودِ رهبر فرقه کار میکنه.
تا به حال، ساما میونگ عمدتاً نتایجی رو که رهبر جوان به دست آورده بود دیده بود.
اما حالا، داشت از نزدیک تجربه میکرد که اون نتایج چطور حاصل میشن.
«شما فوقالعاده هستید.»
«به خاطر این نیست که من فوقالعادهم، بلکه به این خاطره که مصمم بودم این کارهای خستهکننده رو هر چه سریعتر تموم کنم.»
«با این حال، خیلی خوب از پسش براومدید. پس، فردا میبینمتون.»
در حالی که ساما میونگ مدارکش رو جمع میکرد و برمیگشت تا بره.
«یه چیزی هست که میخوام ازت بپرسم.»
«بفرمایید، بگید.»
«شهریاران اهریمنی همهشون میدونن که من برگشتم، درسته؟»
«نه فقط اونا، بلکه کل فرقه میدونن.»
با شنیدن این حرف، گئوم موگوک نتونست خودش رو کنترل کنه و فریاد زد:
«اما حتی یه نفرشون هم نیومده من رو ببینه؟ این دیگه خیلی بیانصافیه!»
وقتی بعد از تموم شدن کارش از تالار خارج میشد، امیدوار بود اهریمن تیغه آسمان خونین رو دم درِ تالار اهریمن آسمانی ببینه که تیغهی بزرگش رو توی زمین فرو کرده و داره مینوشه.
امیدوار بود اهریمن خندان پلیددل رو ببینه که بالای مجسمههای غولپیکر اهریمنی نشسته و با پوزخند بهش نگاه میکنه.
فکر میکرد اهریمن مست، در حالی که بوی الکل میده، پیداش میشه تا دستش بندازه و بپرسه که آیا کارها سخته و برادر بزرگترش باید کمکش کنه یا نه.
«چطور ممکنه هیچکس نیومده باشه!»
ساما میونگ با لحنی ملایم گئوم موگوک رو دلداری داد.
«اونا از اون دست آدمهایی هستن که حتی اگه رهبر فرقه هم احضارشون کنه، ممکنه نیان. اونا با تالار اهریمن آسمانی خیلی میونهی خوبی ندارن.»
«خب اون به این خاطره که پدرم آدم سختگیریه. چطور میتونی من رو با پدرم مقایسه کنی؟»
سپس، ساما میونگ با لحنی پرمعنا پرسید:
«مگه شما فرقی دارید؟»
گئوم موگوک با نگاهی متعجب از ساما میونگ پرسید:
«یعنی ما مثل همیم؟ مگه من خیلی خوشبرخوردتر از پدرم نیستم؟»
در کمال تعجب، ساما میونگ نظر برعکس داشت.
«فکر نمیکنید شهریاران اهریمنی، برخورد با شما، رهبر جوان، رو سختتر از برخورد با رهبر فرقه بدونن؟»
«با من؟»
چهرهی گئوم موگوک از تعجب به ناباوری مطلق تغییر کرد.
این حرف کاملاً غیرمنتظره بود.
او طبیعتاً فکر کرد که این یه شوخیه، اما با دیدن چهرهی جدی ساما میونگ، به نظر میرسید که او صادقانه حرف زده.
«مگه روزی که برگشتم رو ندیدی؟ اهریمن مشت و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بدون اینکه حتی حرفم رو بشنون گذاشتن رفتن. من احتمالاً خوشبرخوردترین رهبر جوان در تاریخ این فرقهم. چطور میتونی بگی من آدم سختگیریام؟»
ساما میونگ با حرفهای گئوم موگوک موافق نبود.
«من معتقدم اونا شما رو سختگیرتر میبینن.»
«با اینکه من اینقدر شوخی میکنم و همهش دستشون میندازم؟»
شهریاران اهریمنی برخورد با من رو سختتر از پدرم میدونن؟ غیرممکنه!
سپس، با اندکی تردید پرسید:
«تو چی فکر میکنی، استراتژیست اعظم؟»
ساما میونگ به جای جواب دادن، لبخند مرموزی زد، با احترام تعظیم کرد و رویش را برگرداند.
«فردا میبینمتون.»
«هی، نمیتونی همینطوری بدون جواب دادن بری!»
اما ساما میونگ بدون کلمهای دیگر آنجا را ترک کرد.
«چطور میتونی بگی من آدم سختگیریام وقتی اینطوری نادیدهم میگیری؟»
گئوم موگوک که تنها مانده بود، رو به هوا گفت:
«جوک-یئون، تو چی فکر میکنی؟ من برای تو هم آدم سختگیریام؟»
پاسخی از فضای خالی به گوش رسید.
«... شما سختگیر هستید، اما نه به اندازهی رهبر فرقه.»
«درسته؟»
«بله.»
اما چرا اون ساما میونگِ باهوش باید چنین حرفی بزنه؟
بعد از لحظهای، گئوم موگوک از روی صندلی رایزن اعظم بلند شد.
«کجا میرید؟»
«باید برم و تایید کنم که آیا این حرف درسته یا نه.»
«پیش کدوم شهریار اهریمنی میرید؟»
او طبیعتاً فرض کرد که گئوم موگوک به سراغ یکی از شهریاران اهریمنی میره.
«پیش شهریار اهریمنی نمیرم.»
«بله؟»
گئوم موگوک در حالی که در مسیر خون قدم برمیداشت، گفت:
«کسی هست که بدون نگرانی از بابت احساساتم، حقیقت رو بهم بگه.»
***
دهها جعبه روی زمین ردیف شده بودند.
هر جعبه حاوی سلاحهای پنهان مختلفی بود؛ برخی سه یا چهار عدد و برخی دیگر بیش از ده عدد داشتند.
شخصی که جلوی آنها راه میرفت، برادر بزرگتر گئوم موگوک، یعنی گئوم مویانگ بود.
«اینا همونان؟»
«بله، اینها سلاحهای پنهان تقلبی هستن که این بار جمعآوری شدن.»
گئوم مویانگ مسئول چندین وظیفهی مهم در فرقه بود که یکی از آنها مدیریت سلاحهای تولید شده در کارگاه آهن بود.
وظیفهی اصلی او ارسال سلاحهای ساخته شده در کارگاه آهن به بخشها و شاخههای مختلف منطقهای بود.
اما اخیراً، وظیفهی جدیدی توجه او را به خود جلب کرده بود.
آن وظیفه، شناسایی سلاحهای تقلبی بود که در سراسر سرزمینهای مرکزی تولید میشدند.
سلاحهای مختلفی که توسط فرقه الهی اهریمن آسمانی ساخته میشدند، جعل شده و از طریق بازار سیاه دنیای رزمی به فروش میرسیدند.
در میان سلاحهای تقلبی، بیشترین تعداد، بدون شک، مربوط به سلاحهای پنهان بود.
بهویژه، سلاحهای پنهان مختلفی که از سازوکار شلیک استفاده میکردند، اهداف اصلی جعل بودند، چون به قیمت بالایی فروخته میشدند.
صرفِ این حقیقت که آنها سلاحهای پنهانی بودند که توسط پیروان اهریمنی استفاده میشدند، به این کالاهای تقلبی ارزش میداد.
با وجود اینکه داشتن یکی از آنها میتوانست باعث شود فرد به عنوان یک پیرو اهریمنی شناخته شود، بسیاری به دنبال سلاحهای پنهان فرقه الهی اهریمن آسمانی بودند.
و اخیراً، تعداد این سلاحهای پنهان تقلبی به طرز قابل توجهی افزایش یافته بود.
گئوم مویانگ یک سلاح پنهان را از اولین جعبه برداشت.
یک سلاح پنهان استوانهایشکل بود.
«این یه تله عنکبوته.»
گئوم مویانگ در حالی که به توضیحات زیردستش گوش میداد، آن را به سمت دیوار شلیک کرد.
فوش!
در اصل، این سلاح پنهانی بود که قرار بود دهها پرتابه را مانند یک تور شلیک کند و تمام منطقهی مقابلش را در بر بگیرد.
اما فقط حدود ده پرتابه بیرون پریدند و در دیوار فرو رفتند.
«ناشیانه ساخته شده.»
سلاحهای پنهان تقلبی معمولاً به همین اندازه ناشیانه ساخته میشدند.
اگر آنها مهارت ساخت یک کپی دقیق را داشتند، از همان ابتدا سراغ ساخت و فروش چنین کالاهای تقلبیای نمیرفتند.
اما با گذشت روزها، سلاحهای پنهانی ساخته میشدند که به طرز متقاعدکنندهای بازسازی شده بودند.
«اینها عمدتاً در هونان توزیع میشن و ما داریم دنبال سازندهش میگردیم.»
با وجود اینکه میدانستند در صورت دستگیری کشته خواهند شد، این کار بسیار سودآور بود، بنابراین کالاهای تقلبی مدام ظاهر میشدند.
با قضاوت بر اساس مقداری که در سرزمینهای مرکزی در گردش بود، مشخص بود که آنها توسط یک سازمان ساخته میشوند، نه یک فرد.
«مورد بعدی از هوبی اومده.»
گئوم مویانگ سلاح پنهان را از جعبهی بعدی برداشت و به سمت دیوار شلیک کرد.
شوووک!
تپ!
«این یکی از قبلی که پیدا کردیم قدرتمندتره. یعنی توی این مدت پیشرفت کردن؟»
«به نظر میرسه همینطوره. مهارتهاشون روز به روز داره بهتر میشه.»
همانطور که گئوم مویانگ سلاح پنهان را از جعبهی بعدی برمیداشت، زیردستی که داشت دربارهی سلاحها توضیح میداد، با احترام در مقابل کسی سر خم کرد.
گئوم موگوک داشت به سمت آنها قدم میزد.
«اگه اون رو به سمت من شلیک کنی، دیگه سوءقصد به جون رهبر جوان نیست، بلکه سوءقصد به سرپرست فرقهست. جرمش هم دو برابر سنگینتر میشه، مگه نه؟»
البته با وجود اون حرفها، گئوم مویانگ باز هم شلیکش کرد.
شوک-شوک-شوک-شوک-شوک-شوک!
تق-تق-تق-تق-تق!
پرتابهها از کنار جایی که گئوم موگوک قدم میزد رد شدن و به دیوار کنارش برخورد کردن.
بله، این برادرش بود.
«منم خیلی وقت بود ندیده بودمت، برادر.»
زیردستی که کنارشون بود، با دیدن اون دو نفر فهمید که باید از اونجا دور بشه.
گئوم موگوک به سلاحهای مخفی که توی دیوار فرو رفته بودن نگاه کرد و گفت:
«داری قدرت سلاحهای مخفی رو امتحان میکنی؟»
«اینها سلاحهای مخفی تقلبیان که از روی مال فرقه خودمون ساخته شدن.»
گئوم مویانگ چیزی رو که توی دستش بود به سمت گئوم موگوک پرت کرد.
گئوم موگوک سلاح مخفی رو گرفت و اون رو بررسی کرد.
«تقلبی؟ خیلی متقاعدکننده به نظر میرسه.»
«روز به روز دارن پیشرفتهتر میشن.»
«اینها چند فروخته میشن؟»
«شنیدم از چند ده تا چند صد یانگ قیمت میخورن.»
با شنیدن این حرف، گئوم موگوک از کوره در رفت.
«مگه بیشتر از ما پول درنمیارن؟»
با شوخی گئوم موگوک، گوشه لبهای گئوم مویانگ کمی به سمت بالا تکون خورد.
اون خم شد تا یه سلاح مخفی دیگه از جعبه بعدی برداره و پرسید:
«چی باعث شده بیای اینجا؟»
لحنش هنوز تند و خشن بود، اما گئوم موگوک میتونست تشخیص بده.
نگاهی که برادرش به اون داشت، نسبت به قبل نرمتر شده بود.
«اومدم ببینمت، برادر.»
«چرا؟»
«چون دلم برات تنگ شده بود.»
گئوم مویانگ پوزخندی زد و دوباره سلاح مخفی رو نشونه گرفت.
«برو کنار، سرم شلوغه.»
«یعنی سرت از منم شلوغتر بوده؟»
گئوم موگوک آهی کشید و گفت:
«اگه میدونستم اینقدر کار ریخته، سر مقام جانشینی باهات نمیجنگیدم. واقعاً این صندلی رو به کسی که از همه بیشتر ازش متنفر بودم واگذار میکردم. آه، اون موقع، اون آدم تو بودی.»
با این حرفها، گئوم مویانگ بالاخره خنده کوتاهی کرد.
شوک-شوک-شوک-شوک-شوک!
پرتابهها دوباره پرواز کردن، از کنار شونه گئوم موگوک گذشتن و توی دیوار فرو رفتن.
«بسه، بسه! ادای آدمهای پرمشغله رو درنیار و یه کم باهام حرف بزن.»
گئوم موگوک جلوی دیوار رو سد کرد و دستهاش رو به طرفین تکون داد.
«درباره چی حرف بزنیم؟»
«پدر که توی عزلتنشینیه و برادری که خیلی وقت بود ندیده بودیش، حالا شده سرپرست فرقه. اگه حتی توی چنین موقعیتی هم حرفی برای گفتن نداری، پس اون دهن رو برای چی داری؟»
گئوم مویانگ سلاح مخفی رو از جعبه بعدی برداشت.
«پدر روز قبل از اینکه بره به عزلتنشینی، اومد دیدنم.»
«چی گفت؟»
چشمهای گئوم موگوک از روی انتظار برق زد، اما...
«بهم گفت حواسم بهت باشه تا ببینه دردسری درست میکنی یا نه.»
گئوم موگوک صداش رو بالا برد:
«به تو هم این رو گفت؟ پدر، دیگه خیلی زیادهروی میکنه! آخه درباره پسرش چی فکر میکنه؟»
خشم گئوم موگوک تغییر جهت داد.
«اگه این رو شنیدی، باید میومدی پیش برادرت و کمکش میکردی.»
«همونطور که میبینی، من کارهای خودم رو دارم.»
در واقع، گئوم مویانگ پیش ساما میونگ رفته بود.
رفته بود تا ببینه کاری هست که بتونه برای کمک به گئوم موگوک انجام بده یا نه، اما بعد از شنیدن اینکه گئوم موگوک روز به روز داره با کارها عادت میکنه، به سادگی برگشته بود.
فکر میکرد که کمک نکردنش در واقع برای برادر کوچیکترش مفیدتره.
چطور ممکنه گئوم مویانگ ندونه؟
اگه پدرشون واقعاً نگران دردسر درست کردن گئوم موگوک بود، اصلاً از همون اول اون رو جانشین نمیکرد.
این یه جور آموزش برای جانشینی بود.
پدرش نه به خاطر گئوم موگوک، بلکه به خاطر خودش به دیدنش اومده بود.
از روی احساس گناه نسبت به پسر بزرگترش.
«پدر، من حالم خوبه.»
گئوم موگوک با جانشین شدن، پدرش رو بهتر درک کرد و گئوم مویانگ با جانشین نشدن، پدرش رو بهتر شناخت.
«وقتی حتی بامزه هم نیستی، چرا باید بهت کمک کنم؟»
«همهتون خیلی بدجنسید.»
«همهمون؟»
«امروز یه حرف مزخرف از استراتژیست اعظم، ساما میونگ شنیدم. اینکه شهریاران اهریمنی سر و کله زدن با من رو سختتر از پدر میدونن.»
گئوم مویانگ ناله کوتاهی کرد: «هوم.»
«این دیگه چه واکنشیه؟»
گئوم موگوک با قیافهای که میگفت «امکان نداره»، پرسید:
«نگو که تو هم همین فکر رو میکنی، برادر؟»
«از نظر من، تو فقط مضحکی.»
«درسته؟ واکنش درست همینه.»
درست همون لحظه، گئوم مویانگ حرف غیرمنتظرهای زد.
«اما ممکنه برای شهریاران اهریمنی، تو سختتر باشی.»
گئوم موگوک جا خورد و دوباره از برادرش پرسید:
«شهریاران اهریمنی سر و کله زدن با من رو سختتر از پدر میدونن؟ جدی میگی؟»
گئوم مویانگ سر تکون داد.
«چون تو قلب آدمها رو تکون میدی و یقهشون رو میچسبی. حتی وقتی میخوان تنها باشن، بودن با تو یعنی کشیده شدن روی صحنه.»
این برداشتی بود که گئوم مویانگ از گئوم موگوک داشت.
«چون بودن با تو، آدم رو تحت فشار میذاره تا توی یه کاری بهترین باشه.»
گئوم مویانگ فکر میکرد شهریاران اهریمنی هم فرقی با اون ندارن.
البته برای اون، پدرش طبیعتاً سختتر بود.
اون واقعاً میخواست جلوی پدرش خوب به نظر برسه و این حس حتی الان هم تغییر چندانی نکرده بود.
اما برای شهریاران اهریمنی، هم پدرش و هم برادر کوچیکترش غریبه بودن، پس دیدگاه اونها قطعاً با نگاهی که اون به این دو نفر داشت متفاوت بود.
«پدر قابل پیشبینیه، اما تو غیرقابل پیشبینی هستی.»
گئوم مویانگ سلاح مخفیای که توی دستش بود رو به سمت گئوم موگوک نشونه گرفت.
«حرفم تموم شد، حالا برو کنار.»
گئوم موگوک که دیوار رو سد کرده بود، تشکرش رو ابراز کرد.
«ممنون. اگه تو نبودی برادر، هیچوقت این رو از زبون شهریاران اهریمنی نمیشنیدم. نمیدونی چقدر برام عزیزی، مگه نه؟ حتماً میگم توی روستای خاندان اهریمنی یه عروسک از تو هم بسازن. البته به خوشتیپی عروسک من نمیشه...»
«اه، فقط بگیرش!»
شوااااااک!
تق-تق-تق-تق-تق!
فریاد «آخ!» از دهان گئوم موگوک خارج شد.
گئوم مویانگ که سلاح مخفی رو شلیک کرده بود، شوکه شد.
سلاحی که همین الان شلیک کرده بود، با نیروی وحشتناکی پرواز کرده بود.
«حالت خوبه؟»
با فریاد گئوم مویانگ، گئوم موگوک که به طرز عجیبی به دیوار تکیه داده بود، به پایین سر خورد و روی زمین نشست.
«پوف، ترسوندیم.»
یه سوزن فولادی درست بالای سرش توی دیوار فرو رفته بود.
اون با فاصله یه مو ازش جاخالی داده بود.
فاصله نزدیک بود و قدرت سلاح عظیم؛ اگه کسی غیر از گئوم موگوک بود، حتماً تیر میخورد.
در واقع، گئوم مویانگ که شلیک کرده بود بیشتر غافلگیر شده بود.
«تو واقعاً نقشه کشیده بودی من رو بکشی!»
گئوم مویانگ با چهرهای مبهوت به سلاح مخفیای که توی دستش بود نگاه کرد.
اونقدر غرق صحبت با برادرش شده بود که بدون نگاه کردن شلیک کرده بود.
نه، حتی اگه نگاه هم میکرد، فرقی نداشت.
امکان نداشت برادرش با یه سلاح مخفی تقلبی تیر بخوره.
خار نفوذگر.
این یکی از سلاحهای مخفی نمادین فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
اونقدر قدرت داشت که از سپرها و زرهها عبور کنه و متوقف کردنش برای هر کسی به جز یه استاد سطح بالا سخت بود.
اتحاد رزمی، خار نفوذگر رو به عنوان یکی از ده سلاح مخفی ممنوعه بزرگ تعیین کرده بود، نه فقط به خاطر قدرت فوقالعادهش، بلکه به این دلیل که سوزن فولادی اون با زهر مطلق آغشته میشد.
بنابراین، حتی در داخل فرقه الهی اهریمن آسمانی، استفاده از خار نفوذگر با احتیاط بسیار زیادی انجام میشد.
جیززززز.
زهر اونقدر قوی بود که دیوار حباب زد و ذوب شد.
سوزن فولادی نمایان شده، با نوری متمایل به آبی میدرخشید.
«حتی با زهر مطلق آغشته شده؟ این که شبیه اصلشه.»
«غیرممکنه.»
گئوم مویانگ با چهرهای جدی سرش رو تکون داد.
به عنوان یکی از ده سلاح مخفی ممنوعه بزرگ، خار نفوذگر با دقت و وسواس بسیار زیادی مدیریت میشد.
گئوم موگوک به سمت گئوم مویانگ قدم برداشت.
«با اینکه تقلبیه، چنین قدرتی داره؟»
گئوم موگوک خار نفوذگر رو از گئوم مویانگ گرفت و اون رو بررسی کرد.
ساختش اونقدر ظریف بود که نمیشد بهش گفت تقلبی.
«نباید کسی که این رو ساخته بکشیم. باید استخدامش کنیم.»