چپتر 612: پادزهری که متعلق به این دنیا نیست
چپتر 612: پادزهری که متعلق به این دنیا نیست
«اما این رو از کجا آوردی؟»
با پرسش گئوم موگوک، گئوم مویانگ یکی از زیردستهاش رو که اون دورتر ایستاده بود، صدا زد.
«این خار نفوذگر تقلبی رو از کجا گیر آوردین؟»
زیردست به سوال گئوم مویانگ جواب داد:
«اطلاعاتی داشتیم. شنیده بودیم که یه فرقه از طریقت نامتعارف، یعنی فرقه دست سیاه، مخفیانه دنبال به دست آوردن یه خار نفوذگره؛ برای همین ما هم راهشون رو بستیم و این وسیله رو پس گرفتیم.»
«و اونایی که فروختنش؟»
«اونها از یه کاروان حفاظتی برای فرستادن کالا استفاده کرده بودن.»
این یعنی برای اینکه هویتشون فاش نشه، از یه کاروان واسطه استفاده کرده بودن تا ردی از خودشون باقی نذارن.
«پس تکلیف پرداختش چی میشه؟»
«گفتن بعد از اینکه کالا به دست مشتری رسید، میان تا پولش رو بگیرن.»
با این حرف، گئوم موگوک و گئوم مویانگ نگاهی به هم انداختن.
اینها آدمهای معمولی نبودن.
اینکه قبول کرده بودن پول رو بعداً بگیرن، یعنی مطمئن بودن که میتونن اون رو وصول کنن.
«اون سوزن فولادی رو که اونجا فرو رفته جمع کنین و بفهمین چه سمی بهش زدن!»
«چشم! فوراً اون رو به جنگل هزار سم میفرستم.»
گئوم مویانگ خار نفوذگر رو برداشت و شروع کرد به راه رفتن.
«کجا میری؟»
«اگه استاد صنعتگر گواک توی کارگاه آهن باشه، شاید بدونه کی این رو ساخته.»
«منم باهات میام.»
گئوم موگوک پشت سر برادر بزرگترش راه افتاد.
«آرومتر!»
به نظر میرسید گئوم مویانگ عجله داره، چون قدمهاش تند بود.
اخمش توی هم بود.
دلیلش این نبود که یه سلاح مخفی تقلبی که عین اصلش بود پیدا شده.
دلیلش این بود که قلبش تازه داشت به تپش میافتاد؛ از این حقیقت که نزدیک بود گئوم موگوک رو بکشه.
اون شوک حالا تبدیل به خشم شده بود.
استخدام کسی که این رو ساخته؟ ابداً.
برادر کوچیکترش نزدیک بود بمیره.
براش مهم نبود اونها کی هستن؛ نمیذاشت قسر در برن.
این یه حس ناآشنا بود.
اینکه اینقدر از احتمال مرگ برادرش عصبانی بشه.
زمانی بود که حتی آرزوی مرگ برادرش رو داشت.
با خودش فکر کرد که احساسات انسانی واقعاً مثل باد هستن.
در انتهای این باد، دیگه چه احساساتی رو تجربه میکرد؟
اون دو نفر وارد کارگاه آهن شدن.
با هجوم گرمای سوزان، صدای کوبیدن آهن به گوش میرسید.
دنگ! دنگ! دننننگ!
اون داخل، صدها مرد برهنه مشغول کار بودن.
ذوب کردن آهن، پتک زدن به فولاد، جابهجا کردن کالاها.
بوی عرق اونها و عطر آهن با هوای داغ جابهجا میشد و موجی از گرما رو به همراه میآورد.
مردی که دم در بود گئوم موگوک رو شناخت و با احترام سر خم کرد.
«اومدیم استاد صنعتگر گواک رو ببینیم.»
«لطفاً لحظهای منتظر بمونین.»
در حالی که اون مرد رفت تا استاد صنعتگر گواک رو صدا بزنه، گئوم موگوک همونجا کنار برادرش منتظر موند.
«من با یه کلک پیشپاافتاده مثل این نمیمیرم.»
دفعه بعد، درستوحسابی من رو بکش.
این یه شوخی بود تا شاید واکنشی از برادرش بگیره، اما چهره درهمکشیده گئوم مویانگ نرم نشد.
موگوک حس میکرد که برادرش واقعاً شوکه و عصبانی شده.
از برادرش ممنون بود.
از اینکه بهش نشون داد نزدیک بودنش به مرگ، برای اون مسئله بزرگیه.
و یه درس دیگه.
باید همیشه مراقب باشه.
اتفاقات، درست مثل همین الان، وقتی رخ میدن که اصلاً انتظارشون رو نداری، وقتی که بیخیالی.
چون همه چیز توی یه لحظه اتفاق میافته، چارهای نبود جز اینکه با دقت بیشتری زندگی کنه، حتی اگه اینطوری زندگی کردن خستهکننده باشه.
کمی بعد، استاد صنعتگر گواک بیرون اومد.
«هر دو با هم اومدین.»
«درود بر شما، قربان.»
بعد از ردوبدل کردن سلام و احوالپرسی، گئوم مویانگ خار نفوذگری رو که آورده بود بهش داد.
«این یه خار نفوذگره.»
استاد صنعتگر گواک سلاح رو گرفت.
توی فرقه، سازمان جداگانهای بود که سلاحهای مخفی رو طراحی میکرد و کارگاه آهن اینجا اونها رو طبق نقشههایی که اونجا کشیده میشد، میساخت.
استاد صنعتگر گواک سرش رو کج کرد و بعد دوباره خار نفوذگر رو بررسی کرد.
«یه کم سبکه.»
اون بلافاصله متوجه شد که وزنش فرق میکنه.
وقتی استاد صنعتگر گواک از نزدیک اون رو بازرسی کرد، چند جای دیگه رو هم پیدا کرد که با اصلش تفاوت داشت.
«این یه خار نفوذگر تقلبیه.»
«درسته.»
«اینقدر ظریف ساخته شده که در نگاه اول نمیشه تشخیصش داد.»
استاد صنعتگر گواک یکی از زیردستهاش رو صدا زد و گفت ابزار کالبدشکافی قطعات رو بیاره.
بعد با مهارت تمام، قطعات خار نفوذگر رو از هم باز کرد و داخلش رو بررسی کرد.
بعد از دیدن داخلش، استاد صنعتگر گواک حتی بیشتر از قبل تعجب کرد.
«نه فقط ظاهرش، بلکه داخلش هم تقریباً بینقص کپی شده. فکر میکنم قدرتش هم باید تقریباً با اصلش یکی باشه.»
این یعنی اون سلاح خیلی خوب ساخته شده بود.
«درسته. نزدیک بود بمیرم.»
با این حرف، استاد صنعتگر گواک با چهرهای جدی پرسید:
«احیاناً به اون سوزن فولادی سم هم زده بودن؟»
«بله، سمی بود.»
«جلوگیری از اینکه سم به داخل سلاح مخفی آسیب بزنه، تکنولوژی اصلی خار نفوذگره. این یکی اونقدر خوبه که اگه بهم میگفتین خودمون ساختیمش، باور میکردم. کسی با این سطح از مهارت، داره سلاحهای مخفی تقلبی میسازه؟»
استاد صنعتگر گواک آهی کشید که هم میتونست از سر افسوس باشه و هم از سر خشم.
«کسی رو مد نظر دارین؟»
با سوال گئوم موگوک، استاد صنعتگر گواک نام چند نفر رو برد.
«چند نفری به ذهنم میرسن، اما همهشون آدمهای خیلی سرشناسی هستن. استاد صنعتگر هونگ از اتحاد رزمی، استاد صنعتگر جو از اتحاد نامتعارف و استاد صنعتگر یانگ از کارگاه آهن قاره. اما اونها آدمهایی نیستن که بخوان همچین چیزهای تقلبیای بسازن.»
همه اونها صنعتگرهای مشهوری بودن.
به عبارت دیگه، این یعنی این کالای تقلبی توسط کسی ساخته شده بود که در اون سطح از مهارت قرار داشت.
«شاید هم کسی باشه که هنوز شناخته نشده.»
با حرف گئوم موگوک، استاد صنعتگر گواک سر تکون داد.
اگه این دنیای رزمی پر از استادهایی بود که تعدادشون مثل شنهای ساحل زیاد بود، پس در مورد صنعتگرها هم همینطور بود.
آدمهایی با استعداد ذاتی ممکنه یه جایی مشغول پتک زدن باشن و هنوز از ارزش واقعی خودشون بیخبر باشن، اما در عین حال بتونن دنیا رو شگفتزده کنن.
«اگه بعداً به کسی مشکوک شدین، لطفاً به من خبر بدین.»
«حتماً.»
بعد از خداحافظی با استاد صنعتگر گواک، گئوم موگوک همراه برادرش کارگاه آهن رو ترک کرد.
«چطوری میخوای بهش رسیدگی کنی؟»
«من خودم به این موضوع رسیدگی میکنم. خودم ترتیبش رو میدم، پس لازم نیست تو نگران باشی.»
گئوم مویانگ قدمهای بلندی برداشت.
بعد از اینکه کمی فاصله گرفت، گئوم مویانگ برگشت و بهش هشدار داد:
«حتی فکر دخالت بیجا هم به سرت نزنه!»
چون نزدیک بود گئوم موگوک رو بکشه، قصد داشت خودش به تنهایی به این موضوع رسیدگی کنه.
نزدیک بود اون رو بکشه و حالا بخواد کمک هم بگیره؟ این اصلاً با شخصیت گئوم مویانگ جور درنمیاومد.
«منم سرم شلوغه. کاش وقت داشتم که دخالت کنم.»
گئوم مویانگ دوباره شروع کرد به راه رفتن.
گئوم موگوک که داشت رفتنش رو تماشا میکرد، چرخید و در جهت مخالف راه افتاد.
قدمهای اون هم درست مثل گئوم مویانگ تند بود.
***
«ابداً. مخصوصاً اینکه نمیتونی همراه ارباب جوان اول از اینجا بری.»
وقتی موگوک گفت که میخواد همراه برادرش بره تا به این موضوع رسیدگی کنه و برگرده، ساما میونگ به شدت مخالفت کرد.
دلیل روشنی هم برای مخالفتش داشت.
«دلیلش اینه که کسانی که قراره جانشین بشن، نمیتونن برای همچین موضوعی با هم از فرقه اصلی خارج بشن. این یکی از بندهای قوانین فرقهست.»
این قانون برای این بود که اگه اتفاقی افتاد، هر دو با هم از دست نرن.
«پس دلیل اینکه تا الان میتونستم اینقدر آزادانه اینور و اونور برم، این بود که برادرم توی فرقه اصلی بود.»
چهره ساما میونگ طوری بود که انگار میخواست بپرسه واقعاً این تنها دلیلش بوده؟ اما حرفش رو رد هم نکرد.
«اما چرا میخوای همراه ارباب جوان اول بیرون بری؟»
«این صرفاً به خاطر نگرانی منه.»
ساما میونگ با احتیاط پرسید:
«احیاناً فکر میکنی اونها پشت این ماجرا هستن؟»
«الان قلب من مثل کسیه که یه بار مار گزیدتش و حالا از ریسمان سیاه و سفید میترسه.»
گئوم موگوک بحرانهای مرگبار زیادی رو پشت سر گذاشته بود که با اونها گره خورده بود.
نمیتونست برادرش رو توی موقعیتی که نمیدونست اونها کجا و چطور ممکنه خودشون رو نشون بدن، تنها بفرسته بیرون.
البته، این اتفاق ممکن بود صرفاً کار یه سازمان باشه که سلاحهای مخفی تقلبی میسازه و میفروشه.
«اشکالی نداره اگه من برم و چک کنم که ببینم واقعاً ماره یا ریسمان؟»
«نمیتونی.»
راضی کردن پدرش راحتتر بود، اما راضی کردن ساما میونگ غیرممکن به نظر میرسید.
«پدرم هم حتماً وقتی من رو میفرستاد بیرون، همین حس رو داشت.»
«با تمام احترامی که قائلم، رهبر فرقه اصلاً نگران رهبر جوان فرقه نبود.»
با شناختی که از شخصیت پدرش داشت، اون فقط نشون نداده بود، وگرنه چطور میتونست نگران نباشه؟
در گذشته، شاید مخفیانه بیرون میزد، اما الان نمیتونست این کار رو بکنه.
ساما میونگ راه حلی پیشنهاد داد.
چطور میتونست نسبت به ارباب جوان اول بیتفاوت باشه؟
«یه فرمانروای اهریمنی رو همراهش بفرست.»
البته که گئوم موگوک هم به همین فکر میکرد.
اما یه مشکلی وجود داشت.
«برادرم قبول نمیکنه. حتی بهم هشدار داد که دخالت نکنم.»
«پس کسی رو نمیفرستی؟»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«نمیتونم این کار رو بکنم. یه فرمانروای اهریمنی رو میفرستم.»
«اگه تو دستور بدی، هر فرمانروای اهریمنیای که باشه میره.»
گئوم موگوک از قبل تصمیم گرفته بود چه کسی رو بفرسته.
«کسی که قصد دارم بفرستم، کسیه که به دستورات من گوش نمیده.»
***
مکانی که گئوم موگوک به اونجا رسید، جنگل هزار سم بود.
پادشاه سم در جنگلِ نزدیکِ اقامتگاهش بود.
او در حالی که دستهاش رو پشت کمرش قلاب کرده بود، تنها ایستاده بود و به درختی خیره شده بود.
از نظر بقیه، ممکنه تنها و منزوی به نظر میرسید، اما گئوم موگوک میدونست که برای او، این لحظات اوج خوشبختیه.
«پادشاه سم! من اومدم!»
گئوم موگوک با خوشرویی صداش زد.
دفعه قبلی که برگشته بود، نتونسته بود پادشاه سم رو ببینه و بلافاصله فرقه رو ترک کرده بود.
بنابراین، از آخرین دیدارشون زمان زیادی میگذشت.
«هیس!»
پادشاه سم ازش خواست که ساکت باشه و دوباره به درخت خیره شد.
گئوم موگوک بیصدا نزدیک شد و کنار پادشاه سم ایستاد.
روی درخت، دو حشره سمی به هم چسبیده بودن.
به نظر میرسید دارن جفتگیری میکنن.
گئوم موگوک سرش رو چرخوند و به پادشاه سم نگاه کرد.
او هنوز هم ظاهر یه مرد جوان و خوشتیپ رو داشت.
«حیف این صورت خوشتیپ نیست؟
پادشاه سم، نباید تو کسی باشی که به دنیای بیرون میره و برای خودش معشوقهای پیدا میکنه؟»
اما به نظر میرسید پادشاه سم از افزایش تعداد حشرات سمی در جنگل هزار سم، بیشتر از چنین لذتهایی خوشحال میشه.
«توی راه که میاومدم، سانگسئون بهم گفت. زهری که روی سلاح مخفی بوده، زهر تند ذوبکننده استخوان بوده.»
طبق گفته سانگسئون، زهر تند ذوبکننده استخوان زهری بود که برای آغشته کردن سلاحهای مخفی به پودر ذوبکننده استخوان ساخته شده بود.
این یه زهر وحشتناک بود که از ترکیب سموم مختلف با پودر ذوبکننده استخوان به عنوان ماده اصلی ساخته میشد و میتونست در لحظه برخورد، ناحیه آسیبدیده و حتی اعضای داخلی رو ذوب کنه.
زهر تند ذوبکننده استخوان همونقدر که قدرتمند بود، کار با اون هم بسیار دشوار بود.
چون باید طوری نگه داشته میشد که سلاح مخفی رو داخل محفظهاش ذوب نکنه و فقط وقتی به بیرون پرتاب میشه، اثراتش رو نشون بده.
پادشاه سم همچنان ساکت بود و به حشرات سمی خیره شده بود.
«برادرم این بار قراره شخصاً برای تحقیق درباره سلاحهای مخفی تقلبی از فرقه خارج بشه. میخوام مخفیانه تعقیبش کنی، پادشاه سم.»
این درخواست از بقیه سختتر بود.
این درخواستی برای همراهی نبود، بلکه برای مراقبت مخفیانه از او بود.
«از اونجایی که اونا افرادی هستن که از زهر تند ذوبکننده استخوان استفاده میکنن، ممکنه از سموم دیگهای هم استفاده کنن.»
گئوم موگوک فکر میکرد او گوش نمیده، اما پادشاه سم بلافاصله مخالفت کرد.
«نمیخوام.»
«طرف مقابل ممکنه از سم استفاده کنه!»
«به سانگسئون بگو یه پادزهر آماده کنه تا با خودش ببره.»
فکر نمیکرد پادشاه سم به این راحتی قبول کنه بیرون بره.
او کسی بود که از همون اول هم از ترک کردن جنگل هزار سم متنفر بود.
«خب، خب، میدونستم اینطوری میشه، برای همین یه چیزی آماده کردم.»
گئوم موگوک گلوش رو صاف کرد و با صدایی باوقار گفت:
«به عنوان سرپرست فرقه بهت دستور میدم. پادشاه سم، فرمان این رهبر فرقه رو بپذیر!»
پادشاه سم به سمت گئوم موگوک چرخید.
گئوم موگوک فکر کرد او میخواد با احترام تعظیم کنه و دستور رو بپذیره.
«ولی من نمیخوام.»
هووو.
نسیمی از میان آن دو گذشت.
«این دستور رهبر فرقهست.»
«تو سرپرست فرقهای.»
«این خیانته، خیانت!»
«خب بازداشتم کن.»
اقتدار سرپرست فرقه اصلاً هیچ تأثیری نداشت.
«این دیگه خیلی زیاده. اگه پدرم بهت میگفت بری، میرفتی، مگه نه؟»
«تو رهبر فرقه نیستی.»
نگاه پادشاه سم دوباره به درخت برگشت.
موجوداتی که جفتگیریشون تموم شده بود، دیگه رفته بودن.
«پس باید دومین سلاح مخفیم رو رو کنم.»
لبخند محوی گوشه لب پادشاه سم نشست.
دلیل اینکه میتونست بگه «ولی من نمیخوام» همین بود. چون میدونست گئوم موگوک اینطوری انعطافپذیر برخورد میکنه.
«این بار، دلیلی وجود داره که حتماً باید بری.»
«چه دلیلی؟»
«من به خاطر تو نزدیک بود بمیرم، پادشاه سم.»
پادشاه سم دوباره سرش رو به سمت گئوم موگوک چرخوند.
«یادته؟ اون مردی که اون زمان بعد از اینکه هدف سم تو قرار گرفت، فرار کرد.»
او هنوز به پادشاه سم نگفته بود که پادشاه رزمی از دنیای مردگان برگشته.
دفعه قبل که برگشته بود، مجبور شده بود قبل از اینکه بتونه پادشاه سم رو ببینه، دوباره فرقه رو ترک کنه.
«اون مرد زنده برگشته.»
نگاهی متعجب در چهره پادشاه سم ظاهر شد.
«امکان نداره.»
او هم به خوبی میدونست که گئوم موگوک درباره چنین چیزی دروغ نمیگه.
«اون اتفاق غیرممکن، افتاده.»
لحظهای سکوت گذشت.
«چی شد؟»
«به نظر میرسه با انجام چندینباره اون هنر برتر، به سختی تونستن نجاتش بدن. البته با این حال، کاملاً درمان نشده بود و وقتی با هم مبارزه کردیم، انرژی سمی پلیدی ازش ساطع میشد.»
این لحظهای بود که غرور پادشاه سم جریحهدار شد.
البته گئوم موگوک ناشیانه سعی نکرد از اون غرور محافظت کنه.
«اون مرد بعد از زنده موندن، حتی قویتر از قبل برگشته. به خاطر همین، من نزدیک بود بمیرم، پس این بار باید درخواستم رو قبول کنی.»
البته که داشت غیرمنطقی حرف میزد، اما روی پادشاه سم جواب داد.
به هر حال، مردی که او مطمئن بود مرده، زنده برگشته بود.
«تو نباید بهم اعتماد کنی، پس چرا سعی داری من رو بفرستی؟ اون اهریمن خندان پلیددل رو بفرست که انقدر دوستش داری.»
بعد از مکثی کوتاه، گئوم موگوک جواب داد:
«چون فکر میکنم اگه تو بری، خیالم راحتتره، پادشاه سم.»
«داری اول مریضی میدی و بعد درمان؟»
«اشتباه، اشتباهه، اما مهارت، مهارته.»
چشمان پادشاه سم با تندی درخشید.
«اگه اهریمن خندان پلیددل این رو بشنوه، ناراحت میشه.»
«اون اهریمن خندان درک میکنه. نه فقط اون، بلکه بقیه فرمانروایان اهریمنی هم همینطور. هیچکدوم از فرمانروایان اهریمنی نمیتونن چیزی رو که الان گفتم انکار کنن.»
او غیرمستقیم گفته بود، اما معنای نهایی حرفش این بود:
پادشاه سم قویترینه.
گئوم موگوک حس میکرد قلب پادشاه سم کمی نرم شده.
«هووو.»
پادشاه سم آهی کشید و روی تختهسنگ کوچکی زیر درخت نشست.
«میگی اون مرد رو احیا کردن؟»
گئوم موگوک کنارش نشست.
«شنیدم هزینه سرسامآوری داشته. توی مبارزه با اون، من و اهریمن خندان پلیددل نزدیک بود بمیریم. این بار هم با اینکه اهریمن مشت و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو همراهم بودن، باز هم وضعیت خطرناکی پیش اومد. برای همین باید بری، پادشاه سم. من نمیتونم حتی از یه احتمال یک در دههزار هم چشمپوشی کنم.»
هنوز جوابی از پادشاه سم نیومده بود.
در این هنگام، گئوم موگوک اسم شخص دیگهای رو وسط کشید.
«اگه تنهایی حوصلهات نمیشه، نظرت چیه با بودای اهریمنی بری؟ این بار که بیرون میری، میتونی چندتا گیاه سمی کمیاب هم پیدا کنی. این اواخر با بودای اهریمنی برای چیدن گیاههای سمی نرفتی؟»
پادشاه سم سرش رو تکون داد.
«این اواخر پیداش نشده. برای همین با اون هم رابطهام سرد شده.»
«چی، به این زودی باهاش سر سنگین شدی؟»
گئوم موگوک زد زیر خنده و پادشاه سم هم که حرف خودش به نظرش خندهدار اومده بود، باهاش خندید.
«ازم خواستی مخفیانه مراقبش باشم، مگه نه؟ اما مگه میشه با اون بودای اهریمنی مخفیانه کسی رو تعقیب کرد؟»
اون درخشش طلایی و مخفیکاری فرسنگها با هم فاصله داشتن.
«برای همینه که اومدم از تو خواهش کنم، پادشاه سم.»
«ممکنه همهشون رو بکشم و برگردم.»
«تا وقتی برادرم رو زنده برگردونی، مشکلی نیست.»
گئوم موگوک صداقتش رو نشون داد.
«اصلاً خبر نداری چقدر دلم میخواد با تو بیرون برم، پادشاه سم.»
پس این رو هم نمیدونی که چقدر دلم میخواد به جای تماشای جفتگیری حشرات سمی با تو، با زنهای جنگجو وقت بگذرونم.
پادشاه سم که به گئوم موگوک خیره شده بود، بالاخره سرش رو تکون داد.
«میرم.»
همین کلمات کافی بود.
او دیگه نگران برادرش نبود.
«حالا دیگه اون بدهی رو صافشده حساب میکنم.»
«کدوم بدهی؟»
«بدهیِ نزدیک بود به کشتن دادنم، چون اون مرد زنده برگشته بود.»
«آخه اون کجاش تقصیر منه!»
حرفی که گئوم موگوک میخواست، زده شد.
درسته، تقصیر پادشاه سم نبود.
وقتی بحث مسائل حساس مربوط به غرور پیش میاد، بهتره اینطوری رک و پوستکنده دربارهاش حرف زد.
تکرار داستان، شوخی کردن، دوباره تعریف کردن و دوباره شوخی کردن.
اعتمادی که با یه نفر دیگه ساخته میشه، برای همین لحظاته.
برای همینه که چنین مسائلی باید وقتی با هم هستید حلوفصل بشن و پشت سر گذاشته بشن.
نباید ناشیانه از روشون رد شد، وگرنه تا مدتها بعد از جدا شدن، توی فکرت باقی میمونن.
«میدونی؟ یه پادزهری هست که توی این دنیا وجود نداره و فقط تو، پادشاه سم، اون رو داری.»
گئوم موگوک به مرد کنارش نگاه کرد، لبخند درخشانی زد و اضافه کرد:
«پادشاه سم، تو پادزهر اضطراب منی.»