چپتر 613: آیا میتونی از پس یه رهبر فرقه بیدارشده بربیای؟
چپتر 613: آیا میتونی از پس یه رهبر فرقه بیدارشده بربیای؟
اگه پادشاه سم داشت به یه درخت نگاه میکرد، بودای اهریمنی توی تالار دارما بود و به یه مجسمه بودای طلایی و ترسناک چشم دوخته بود.
در همین حال، سلامی آرام از پشت سر به گوش رسید.
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون.»
وقتی گئوم موگوک وارد تالار دارما شد، بودای اهریمنی بدون اینکه برگرده، پرسید: «چی باعث شده بیای اینجا؟»
«اومدم چون دلم میخواست ببینمتون، لرد بودای اهریمنی. خیلی وقت بود که چهرهتون رو ندیده بودم.»
فقط دیدن پشت سرِ بدقلقِ بودای اهریمنی باعث شد اونقدر احساس خوشحالی کنه که با خودش فکر کرد واقعاً زمان زیادی گذشته.
«حالتون خوب بوده؟»
بودای اهریمنی از مجسمه رو برگردوند تا با گئوم موگوک روبرو بشه.
پشت سرِ بودای اهریمنیِ کوتاهقامت، مجسمه طلایی و غولپیکر بودا تضاد عجیبی ایجاد کرده بود.
گئوم موگوک وقتی به بودای اهریمنی نگاه میکرد، اغلب این رو حس میکرد.
اینکه چیزی که میبینی، تمامِ حقیقت نیست.
چون گئوم موگوک بهخوبی میدونست که این غولِ کوچک، یعنی بودای اهریمنی، مردی بهمراتب بزرگتر از اون مجسمه طلایی بوداست.
«کار به عنوان سرپرست فرقه چطوره؟»
«آه، لطفاً اصلاً نپرسید.»
گئوم موگوک دستهاش رو به نشونه رد کردن تکون داد و تظاهر به سختی کرد.
«فکر میکردم پدرم علاقه چندانی به امور داخلی فرقه نداره. فکر میکردم اگه یکی دو مورد مهم پیش بیاد، دربارهشون تصمیم میگیره. اما اصلاً اینطور نبود. اون تکتک جابهجاییهای نیروها رو مدیریت میکرد.»
«رهبر فرقه دقیقتر از هر رهبر فرقهای در تاریخ، به امور فرقه رسیدگی میکرد.»
گئوم موگوک میتونست تشخیص بده که بودای اهریمنی بهخوبی از کارهای پدرش باخبره.
از اونجایی که اون همیشه عمیقاً به سیاست علاقه داشت، احتمالاً آگاهترین فرد نسبت به وضعیت تالار رهبر فرقه بود.
«میدونید چرا رهبر فرقه اینقدر دقیق توجه میکنه؟ چون شخصیت وسواسیای داره؟ ابداً.»
«پس چرا این کار رو میکنه؟»
اون وقت، پاسخی غافلگیرکننده از دهان بودای اهریمنی جاری شد.
«برای اتحاد جهان رزمی.»
«رهبر فرقه معتقد بود که فقط وقتی بتونه با قاطعیت بر فرقه حکومت کنه، میتونه بر جهان هم فرمانروایی کنه.»
شاید اون قبلاً شنیده بود که پدرش در این باره صحبت میکنه.
پدرش به هر کدوم از شهریاران اهریمنی، جنبههای متفاوتی از خودش رو نشون میداد.
به همین خاطر بود که اون حس میکرد وجههای از پدرش که هر کدوم از شهریاران اهریمنی میدیدن، با بقیه فرق داشت.
«در نهایت، پنج سال دیگه، تو در صف اول اتحاد جهان رزمی خواهی ایستاد.»
اون قبلاً هم همین رو گفته بود.
اینکه پدرش تسلیم اون نمیشه.
ادعای بودای اهریمنی دلیلی داشت.
دلیلی که اون موقع بازگو نکرده بود.
«این اصلاً به خاطر این نیست که من اراده تو رو نادیده میگیرم.»
اگه اینطور بود، الان اینجا روبروی اون نمیایستاد تا چنین حرفهایی بزنه.
«پس چی باعث میشه اینقدر مطمئن باشید؟»
دلیلی که باعث میشد اون گئوم موگوک رو اینقدر بالا ببره، اما همچنان باور داشته باشه که نمیتونه پیروز بشه، این بود:
«چون به لطف تو، رهبر فرقه هم داره بیدار میشه.»
بودای اهریمنی با دقت به گئوم موگوک خیره شد و پرسید:
«میتونی از پس یه رهبر فرقه بیدارشده بربیای؟»
گئوم موگوک میتونست بفهمه.
بیداریای که بودای اهریمنی ازش حرف میزد، صرفاً درباره هنرهای رزمیای نبود که از طریق تمرین در انزوا تقویت میشدن.
منظورش این بود که خودِ مردی به نام گئوم ووجین داشت قویتر میشد.
«مگه به خاطر همین نیست که ما نه نفریم؟»
این شوخیای بود به این معنا که تمام هشت فرمانروای اهریمنی طرف اون هستن.
«آخرین باری که دیدم، دو نفر بودید.»
در اون روزی که پنج سال پیش با هم وعده کرده بودن، تنها فرمانروای اهریمنیای که برای گئوم موگوک باقی مونده بود، اهریمن خندان پلیددل بود.
«پس فکر کنم باید بیشتر تلاش کنم.»
بودای اهریمنی با نگاهی که میگفت «انگار با بیشتر تلاش کردن چیزی درست میشه»، از تالار دارما بیرون رفت.
گئوم موگوک بیصدا دنبالش رفت و اونها با هم در محوطه معبد قدم زدن.
راهبهای دیوانهای که از کنارشون رد میشدن، دستهاشون رو به نشونه دعا به هم چسبوندن و بهشون تعظیم کردن.
«ساختن مجسمههای سنگی رو بیخیال شدید؟»
«آره، بیخیال شدم.»
در گوشهای از حیاط، مجسمههای سنگیای که در حال ساختنشون بود، همونطور دستنخورده باقی مونده بودن.
با دیدن ابزارهای خاکگرفته، به نظر میرسید مدتی از آخرین باری که بهشون دست زده بود، میگذره.
اون انتظار داشت گئوم موگوک به خاطر کمارادگیاش مسخرهاش کنه.
«خوب کاری کردید که متوقفش کردید.»
«خوب کاری کردم؟»
«راستش رو بخواید، این کار اصلاً بهتون نمیاومد، لرد بودای اهریمنی. آروم کردن ذهن با تراشیدن مجسمههای سنگی؟ شما از اون آدمها نیستید، مگه نه؟»
بودای اهریمنی در جاش ایستاد و پرسید: «پس من چه جور آدمیم؟»
«لرد بودای اهریمنی، شما از اون آدمهایی هستید که بین مردم میرن، قلبشون رو درک میکنن، با اشتیاق متقاعدشون میکنن و با تمام توان برای رسیدن به یه هدف میجنگن، مگه نه؟ آروم کردن ذهن کاریه که وقتی بعد از جنگیدنِ تمامعیار با آدمها، استراحت کوتاهی میکنید، انجامش میدید.»
«این یه توهینه؟ یا تعریف؟»
«اگه بهتون بر خورده، توهینه. اگه خوشتون اومده، تعریفه.»
گئوم موگوک لبخندی زد و اضافه کرد: «در حال حاضر، من فقط حقیقت رو بهتون گفتم.»
بودای اهریمنی با نگاهی که میگفت «کاش فقط نمیتونستی حرف بزنی»، دوباره شروع به راه رفتن کرد.
«چی باعث شده بیای اینجا؟ مرد پرمشغلهای مثل تو فقط برای دید و بازدید نمیاومد. به عنوان رهبر فرقه دستوری برام داری؟»
«نه. اومدم چیزی رو گزارش بدم که شما دستورش رو نداده بودید.»
بودای اهریمنی با چهرهای که میپرسید منظورش چیه، به گئوم موگوک نگاه کرد.
گئوم موگوک میدونست.
اینکه دستور بدی کاری انجام نشه، خیلی سختتر از اینه که دستور بدی کاری انجام بشه.
درست مثل اینکه از کسی بخوای برگرده، خیلی سختتر از اینه که ازش بخوای بیاد.
به همین خاطر بود که این ملاقات با بودای اهریمنی، حساستر از ملاقاتش با پادشاه سم بود.
«وقتی برادرم فرقه رو ترک کرد، من مخفیانه از پادشاه سم یه خواهش کردم. اینکه از برادرم محافظت کنه.»
انگار که تلاطم درونیاش رو نشون بده، نور طلایی از بدن بودای اهریمنی کمی شدیدتر درخشید.
«چرا داری این رو به من گزارش میدی؟»
«چون حس کردم باید بهتون اطلاع بدم، لرد بودای اهریمنی.»
بعد از مکثی کوتاه، بودای اهریمنی پرسید: «چرا بین اون همه آدم، پادشاه سم؟»
«سلاحهای پنهان تقلبیای که برادرم این بار داره دربارهشون تحقیق میکنه، به یه سم مطلق آغشته شده بودن. نگران بودم که شاید کسی باشه که با سم سر و کار داره، برای همین از پادشاه سم کمک خواستم.»
«و دلیلی که داری این رو به من میگی چیه؟»
«برای اینکه بعداً سوءتفاهمی پیش نیاد. برای اینکه یه وقت فکر نکنید برادرم به خواست خودش پادشاه سم رو با خودش برده.»
به عبارت دیگه، به خاطر این بود که نگران بود سوءتفاهمی بین گئوم مویانگ و بودای اهریمنی پیش بیاد.
برادرش از اون آدمهایی نبود که بخواد اینطوری یا اونطوری بهونه بیاره.
پادشاه سم هم از اونهایی نبود که بخواد مسائل رو با جزئیات توضیح بده.
«خب مگه چی میشه اگه یه سوءتفاهم کوچیک پیش بیاد؟»
«یعنی چی مگه چی میشه؟ ناامیدکننده میشه. اگه من بودم، اونقدر ناامید میشدم که احتمالاً فحش میدادم. "من اینقدر برات ارزش قائل بودم، اونوقت تو پادشاه سم رو برمیداری و من رو جا میذاری؟"»
«فقط یه آدم کوتهفکر مثل تو ممکنه فحش بده. من این کار رو نمیکنم.»
«باید بکنید. اگه فحش ندید، این بار برادرمه که ناامید میشه.»
در نهایت، بودای اهریمنی زد زیر خنده.
«تو واقعاً زندگیت رو با نگرانی درباره تکتکِ این مسائلِ جزئی میگذرونی؟»
«چون معتقدم به خاطر همین مسائل جزئیه که آدمها از هم دور میشن و از هم متنفر میشن. مگه یه رویای بزرگ مثل اتحاد جهان رزمی، در نهایت از همین ملاحظاتِ کوچیکِ قلبی شروع نمیشه؟»
حرفهای صمیمانه گئوم موگوک ادامه پیدا کرد.
«پس لطفاً، عقبنشینی نکنید. در عوض، حتی فعالانهتر قدم بردارید. حتی اگه بحثِ آزمون جانشینی هم نباشه، مگه توی فرقه اصلی یکی دو تا مورد نیست که به کمک شما نیاز داشته باشه، لرد بودای اهریمنی؟ لطفاً به خاطر فرقه اصلی اقدام کنید.»
همونطور که نوری طلایی در چشمهای بودای اهریمنی موقع نگاه کردن به گئوم موگوک درخشید، اون درخششِ طلاییِ شدید بهزودی ملایم شد.
بودای اهریمنی اخیراً احساس درماندگی میکرد، حسی که هیچ جوابی براش نداشت.
به همین خاطر بود که داشت مجسمههای سنگی میتراشید.
اما نه برای عقبنشینی، بلکه برای پیشروی، برای روبرو شدن با مسائل به روش خودش.
اون با خودش فکر کرد که شاید حرفهای گئوم موگوک راهی برای غلبه بر این درماندگی باشه.
«قبول نمیکنم. برمیگردم سراغ تراشیدن مجسمههای سنگیم.»
«پس حتی اگه مجسمه میتراشید، بفروشیدشون. مجسمههایی بتراشید که بتونید بفروشید. من اولین مشتریتون میشم.»
منظورش این بود که هر کاری میکنه، نباید غرق بشه.
در اون لحظه، بودای اهریمنی به چیزی فکر کرد که میخواست به گئوم ووجین بگه.
«اگه میخوای پسرت رو شکست بدی، باید درستوحسابی بیدار بشی.»
گئوم موگوک مودبانه تعظیم کرد و رویش را برگرداند.
«آه، اونقدر سرم شلوغه که نمیدونم کی میتونم دوباره بیام بهت سر بزنم.»
همانطور که گئوم موگوک برای رفتن چرخید، بودای اهریمنی از پشت سرش لب به سخن گشود.
«برادرت مرد قویایه.»
بودای اهریمنی کسی بود که بیش از هر کس دیگری به برادر او ایمان داشت.
او همچنین مردی بود که زندگیاش را سرِ او قمار کرده بود.
«پس لازم نیست زیاد نگران باشی. چون همون خونی که تو رگهای پدرت و تو جریان داره، تو بدن رهبر جوان اول هم هست.»
گئوم موگوک با نگاه کردن به نور طلایی که به درخشش درآمده بود، مودبانه سرش را خم کرد.
«بله، منم همینطور فکر میکنم.»
با این حال، حرفها و اعمال گئوم موگوک با هم تفاوت داشتند.
ایمان، ایمان بود و نگرانی، نگرانی.
«دقیقاً چون خونمون یکیه، بخشهایی هست که بیشتر نگرانشون میشم.»
پس از ترک اقامتگاه بودای اهریمنی، با جوک-یئون که او را همراهی میکرد، صحبت کرد.
«با ماه نقرهای تماس بگیر و بهشون بگو تمام شبکههای اطلاعاتی در دسترسشون رو روی برادرم و پادشاه سم متمرکز کنن. و یه چیز دیگه.»
گئوم موگوک دستور دیگری را هم که برای ماه نقرهای به تعویق انداخته بود، اضافه کرد.
***
چند روز از خروج گئوم مویانگ از فرقه گذشته بود.
در طول این چند روز، سرعتی که گئوم موگوک کارهایش را با آن انجام میداد، مدام بیشتر و بیشتر میشد.
و امروز، سرعتش حتی از قبل هم فراتر رفته بود.
موضوع فقط این نبود که در کارش مهارت بیشتری پیدا کرده بود.
انگار کار فوری و مهمی داشت که امروز با عجلهی خاصی به کارهایش رسیدگی میکرد.
معمولاً گئوم موگوک بعد از تمام کردن یک وظیفه، شوخی احمقانهای میکرد، اما امروز حتی یک کلمه هم حرف نزد.
«امروز خبری شده؟»
«زود تموم کردن که خوبه، مگه نه؟ وقت بیشتری برای استراحت داریم.»
اما امروز دلیل دیگری در میان بود.
گئوم موگوک که کارهایش را زودتر از همیشه تمام کرده بود، به دنبال ساما میونگ بیرون رفت.
«چیزی هست که بخوای بگی؟»
«نه، چون کار زود تموم شد، فکر کردم بعد از مدتها یه سری به عمارت فلکسای بزنم. مشکلی نداره؟»
حرف چه کسی میتوانست باعث شود که مشکلی پیش بیاید؟
«بله، بیا بریم.»
به این ترتیب، گئوم موگوک به دنبال ساما میونگ وارد عمارت فلکسای شد.
آنها با عبور از منطقهای که امنیتش حتی از تالار اهریمن آسمانی هم شدیدتر بود، وارد فضای وسیعی شدند که در آن سربازان بیشمار عمارت فلکسای دیده میشدند.
آنجا غلغله بود.
آنقدر سرشان شلوغ بود که اگر کسی میخواست واژهی «مشغول» را به بهترین شکل معنا کند، کافی بود اینجا را به او نشان دهد.
هووو، فیش، هووو!
از سوراخی که در یکی از دیوارها تعبیه شده بود، استوانههای حاوی گزارشها مدام از راه میرسیدند.
سربازان گزارشهای رسیده را بر اساس اهمیتشان دستهبندی میکردند.
بسته به محتوای گزارشها، پرچمهایی که روی نقشه دشت مرکزی پین شده بودند، به مکانهای مختلف منتقل میشدند.
ساما میونگ میتوانست متوجه شود.
گئوم موگوک به این دلیل به اینجا آمده بود که کنجکاو بود خبری از گئوم مویانگ بشنود.
هرچند در ظاهر بیتفاوت رفتار میکرد، اما بسیار نگران برادرش بود.
«حالا که اینجایی، چطوره قبل از رفتن یه خبرایی از برادرت بگیری.»
ساما میونگ به یکی از سربازان زیردستش گفت:
«آخرین اطلاعات مربوط به رهبر جوان اول رو بیار.»
سرباز بلافاصله سندی را آورد و گزارش داد:
«رهبر جوان اول در حال حاضر به مقصدش، یعنی چانگشا رسیده. تو این مدت، ایشون فقط تو دو تا مسافرخونه توقف داشتن و بهجز خوردن و خوابیدن، بدون استراحت به سمت مقصدشون حرکت کردن.»
چطور میتوانست نگران نباشد؟
«برادر، بهت گفتم اون اتفاقی رو که نزدیک بود من رو بکشی به دل نگیر! من حتی اگه بهم ضربه هم میزدی نمیمردم!»
«اگه اینجا بمونم، فکر کنم حتی بتونم بفهمم برادرم برای وعدههای غذاییش چی خورده.»
با این حرف، سرباز سندی را که آورده بود ورق زد.
«اینجا نوشته که تو مسافرخونه چی خوردن. میخواید بهتون بگم؟»
«لازم نیست.»
او واقعاً میتوانست ببیند که عمارت فلکسای با چه دقتی برادرش را زیر نظر دارد.
نقش ماه نقرهای که با آنها همکاری میکرد نیز احتمالاً بسیار پررنگ بود.
«شاید برادرم یه زنِ پنهانی تو دشت مرکزی داشته باشه. این ممکنه فرصت خوبی برای فهمیدنش باشه.»
در پاسخ به شوخی احمقانهی گئوم موگوک، ساما میونگ با لحنی عادی پرسید:
«نگران برادرتی؟»
گئوم موگوک لبخندی زد و پاسخ داد:
«خودت میدونی برادرم چقدر بدذاته. من بیشتر نگران دنیای رزمی هستم.»
اما برخلاف حرفهایش، نگاه گئوم موگوک روی پرچمی که با نام «مویانگ» علامتگذاری شده بود، ثابت مانده بود. پرچم در منطقهی چانگشا قرار داشت و در کنار پرچم برادرش، پرچم کاروان حفاظتی چانگشا نیز دیده میشد.
و کمی دورتر از این دو پرچم، یک پرچم سبزِ باشکوه پین شده بود.
***
گئوم مویانگ با گامهای بلند در حال عبور از بازار چانگشا بود.
او از کنار تمام میخانهها و مناظر دیدنی که اگر با گئوم موگوک آمده بود در آنها توقف میکرد، گذشت.
او تنها با در نظر گرفتن هدفش به اینجا شتافته بود.
تنها پس از اینکه کسی را که آن سلاحهای پنهانِ تقلبی را ساخته بود دستگیر میکرد — همان کسی که نزدیک بود باعث شود برادرش را بکشد و مرتکب اشتباهی جبرانناپذیر شود — میتوانست از فراغتِ این سفرِ طولانیمدت به خارج از فرقه لذت ببرد.
البته، این به آن معنا نبود که بیپروا عمل میکرد.
گئوم مویانگ دقیقاً میدانست که چگونه باید به چنین مسائلی رسیدگی کند.
او بدون فکر هویت خود را به عنوان رهبر جوان اول فرقه الهی اهریمن آسمانی فاش نکرد و برای حل این مسئله به زور متوسل نشد.
او شخصی نبود که فقط به خاطر بیصبری، در روند کار عجله کند.
در مقابل کاروان حفاظتی چانگشا، یک رزمیکار میانسال منتظر او بود.
او هو میونگ، ارباب لشکر بخش چانگشا از فرقه الهی اهریمن آسمانی بود که پس از هماهنگی قبلی بیرون آمده بود.
«دیدارتون مایه افتخاره، رهبر جوان اول.»
«ارباب لشکر هو، ممنون که اومدید.»
«نخبگان لشکر همگی در همین نزدیکی در حالت آمادهباش هستن.»
هو میونگ وقتی پیام رهبر جوان اول را دریافت کرد، واقعاً غافلگیر شد.
مهم نبود که او چقدر در نزاع جانشینی عقب مانده بود، طرف مقابلش پسر ارشد اهریمن آسمانی بود.
یک حرف اشتباه کافی بود تا سرش از تنش جدا شود.
«فقط کافیه دستور بدید تا ظرف نیم ساعت همه رو تو کاروان حفاظتی چانگشا به زانو دربیاریم.»
«نیازی به این کار نیست. بیا فقط دوتایی با ارباب کاروان حفاظتی ملاقات کنیم. هویت من رو فاش نکن.»
«بله! لطفاً لحظهای منتظر بمونید.»
هو میونگ چند کلمهای با رزمیکاری که نگهبان ورودی کاروان حفاظتی چانگشا بود صحبت کرد.
رنگ از رخسار آن رزمیکار پرید و به سرعت به داخل دوید و رزمیکار دیگری گئوم مویانگ و هو میونگ را به داخل راهنمایی کرد.
همانطور که در تالار بزرگ منتظر بودند، ارباب کاروان حفاظتی، جی دائه هیونگ، در حالی که سرپرستان کاروانش او را همراهی میکردند، ظاهر شد.
یکی از سرپرستان کاروان، چهرهی هو میونگ را شناخت و با پیامی ذهنی به جی دائه هیونگ تایید کرد که او واقعاً ارباب لشکر است.
گئوم مویانگ از ارباب لشکر چانگشا استفاده کرده بود تا در سریعترین زمان ممکن با ارباب کاروان ملاقات کند.
این موردِ «روباهی که قدرت ببر را قرض گرفته» نبود، بلکه «ببری بود که قدرت روباه را قرض گرفته بود».
«چی باعث شده ارباب لشکرِ فرقه الهی به کاروان حفاظتی ما بیاد؟»
چشمان جی دائه هیونگ فقط هو میونگ را میدید.
بازدید ارباب لشکر چانگشا از فرقه اهریمنی، که معمولاً هیچ مراودهای با او نداشتند، واقعاً مسئلهی جدی و مهمی بود.
«اومدیم تا دربارهی کالاهای حفاظتی که چند وقت پیش به فرقه دست سیاه تحویل دادید، سوال کنیم.»
با حرف هو میونگ، حالت چهرهی جی دائه هیونگ فوراً سخت شد.
«ما اطلاعات مربوط به کالاهای حفاظتی رو به افراد غریبه فاش نمیکنیم.»
با این حرف، ارباب لشکر هو میونگ انرژی اهریمنی سردی از خود ساطع کرد.
سرپرستان کاروان هم به این راحتی مرعوب نشدند.
آنها نیروی درونی خود را بالا بردند و آماده بودند تا هر لحظه شمشیرهایشان را از نیام بکشند.
این چیزی بود که به آن ایمان داشتند.
«مهم نیست کی هستید، اگه به ما دست بزنید، اتحاد کاروانهای حفاظتی دشت مرکزی بیکار نمیشینه.»
آنها یکی از بزرگترین گروههای ذینفع در دنیای رزمی بودند، به طوری که حتی فرقههای طریقت راستین، اهریمنی و نامتعارف هم با آنها با ملایمت رفتار میکردند.
«کالاهایی که تحویل دادید، نسخههای تقلبی سلاحهای فرقه ما بودن.»
برای لحظهای، جی دائه هیونگ جا خورد.
با قضاوت از روی چهرهاش، به نظر میرسید که او کاملاً از این موضوع بیخبر بوده است.
«بعیده که کاروان بزرگی مثل کاروان حفاظتی چانگشا، بدون تایید محتویات کالاها، اونها رو به گروههای تاریک تحویل بده.»
گئوم مویانگ با چشمانی سرد به سرپرستان کاروانی که همراه او آمده بودند نگاه کرد و پرسید:
«کی اون کسیه که ارباب کاروان رو فریب داده؟»