چپتر 615: برای پول آمده‌ام
چپتر 615: برای پول آمده‌ام
ساما میونگ میتونست حس کنه.
میدونست که پرچم سبزی توی قلب گئوم موگوک در حال وزیدنه؛ نشانهای از اعتماد مطلقش به پادشاه سم.
پیوند خاص اونا چیزی بود که حتی تحلیلهای استراتژیستهای نابغه عمارت فلکسای هم نمیتونستن رمزش رو باز کنن.
«مقصد بعدی برادرم کجاست؟»
ساما میونگ به نقشه توپوگرافی نگاه کرد و جواب داد: «مقصد بعدی ارباب جوان اول، فرقه دست سیاه در آکیانگه.»
یکی از استراتژیستهای زیردست، تکه کاغذی رو که نام «فرقه دست سیاه» روی اون نوشته شده بود، روی موقعیت آکیانگ قرار داد.
حتی بدون دستور مستقیم از طرف ساما میونگ، استراتژیستهای عمارت فلکسای به خودیِ خود شروع به جمعآوری و دستهبندی دادههای مربوط به فرقه دست سیاه کردن. این نمایشی واقعی از قدرت بزرگترین سازمان اطلاعاتی دنیای رزمی بود.
ساما میونگ از قبل با اطلاعات پایه درباره فرقه دست سیاه آشنایی داشت.
«فرقه دست سیاه حتی در میان جناحهای تاریک هونان هم گروه بدنامیه. اونا سازمانشون رو از طریق انواع کارهای پلید گسترش دادن و حالا به یکی از ده قدرت برتر در میان فرقههای طریقت نامتعارف در هونان تبدیل شدن. به نظر میرسه تلاششون برای خرید خار نفوذگرِ تقلبی، برای درهمشکستن رقبا و به دست گرفتن کنترل جناحهای تاریک هونان بوده.»
«رئیسشون چه جور آدمیه؟»
«رهبر فرقه دست سیاه مردی به اسم هوانگ په است؛ مردی که تا مغز استخوان متعلق به طریقت نامتعارفه. اونقدر تشنه ثروته که میشه گفت وسواس پول داره. از اونجایی که در دنیای خشن زیرزمینی بزرگ شده، هیچوقت در مواجهه با دشمن عقبنشینی نکرده. توی دنیای رزمی هونان، اون رو یه دیوانه میدونن. احتمالاً از اون آدمهاییه که حتی از فرقه اصلی ما هم نمیترسه.»
با این حرف، گئوم موگوک جواب غیرمنتظرهای داد.
«این در واقع کار رو برای برادرم راحتتر میکنه. طمع اون مرد نقطه ضعف مفیدی برای بهرهبرداریه. و اگه حریف کثیف بازی کنه، برادرم هم ذات واقعی خودش رو نشون میده. شماها فقط نمیدونید؛ اخلاق برادرم بدترین اخلاق توی کل فرقهست! همهتون دارید گول میخورید!»
صدای گئوم موگوک در اتاق عملیات طنینانداز شد.
شاید دیگران از اینکه او پشت سر برادرش بدگویی میکرد، اخم میکردند، اما حداقل ساما میونگ و استراتژیستهای اینجا بهتر از هر کسی حقیقت رو میدونستن. اونا میدونستن گئوم موگوک چقدر تلاش کرده بود تا اون برادر بدخلقش رو به قتل نرسونه.
«لطفاً تمام اطلاعات و دادههای مربوط به فرقه دست سیاه رو در سریعترین زمان ممکن برای برادرم بفرستید.»
«اطاعت میشه.»
گئوم موگوک از جایش بلند شد.
«من دیگه میرم.»
«مراقب خودتون باشید.»
ساما میونگ دستهایش را به نشانه احترام گره کرد و تعظیم کرد.
«اما دیره، استراتژیست اعظم. شما نمیرید؟»
«من جایی برای خوابیدن همینجا دارم. در مواقع اضطراری همینجا میمونم.»
«منظورتون دفترتونه؟»
«نه. اقامتگاهی با تختخواب وجود داره.»
به نظر میرسید مکانی برای خوابیدن در داخل عمارت فلکسای وجود دارد. از آنجایی که آنها همیشه در اتاق عملیات یا دفتر او ملاقات کرده بودند، گئوم موگوک از وجود چنین جایی خبر نداشت.
«میتونم یه لحظه نگاهی بندازم؟»
«البته.»
ساما میونگ، گئوم موگوک را به اقامتگاه استراتژیستها راهنمایی کرد. اتاقهایی برای خواب استراتژیستهای معمولی وجود داشت و اتاقی مجزا برای ساما میونگ آماده شده بود. آنجا جادارتر و راحتتر از چیزی بود که او انتظار داشت.
«رهبر فرقه کمی بعد از اینکه استراتژیست اعظم شدم، اینجا رو برام نوسازی کرد.»
گئوم موگوک با خود فکر کرد که شاید از همان زمان بود که پدرش واقعاً به ساما میونگ اعتماد کرده بود.
«زیاد اینجا میخوابید؟»
«قبلاً فقط در مواقع اضطراری اینجا میخوابیدم، اما این روزها میبینم که زیاد اینجا موندگار میشم.»
«دیگه جوان نیستید. باید توی خونه بخوابید.»
خانه ساما میونگ در محوطه فرقه قرار داشت، اما اگر به آنجا میرفت، در آن خانه بزرگ تنها میماند. اینجا برایش راحتتر بود. اما نمیتوانست این را به عنوان دلیل بیان کند.
«همونطور که قبلاً گفتم، من دارم از تکنیک قلبی که رهبر فرقه بهم یاد دادن، بهره زیادی میبرم.»
گئوم موگوک بارها با ساما میونگ صحبت کرده بود و حتی در میخانه می روان با هم نوشیدنی خورده بودند، اما در واقع چیز زیادی درباره او نمیدونست. برای مثال، خانهاش؛ او خانهای در محوطه فرقه داشت، اما گئوم موگوک حتی یک بار هم از آن بازدید نکرده بود.
خودِ گئوم موگوک به خاطر رعایت حال گو وول فاصله گرفته بود و ساما میونگ هم به ندرت از مسائل شخصی صحبت میکرد.
«شراب پنهانی چیزی داری؟»
ساما میونگ یک بار گفته بود که در دوران جوانیاش میتوانست هر کسی را در نوشیدن شکست دهد. گئوم موگوک این را به شوخی گفت، اما ساما میونگ بطری شرابی را از کمد بیرون آورد.
«گاهی وقتی خوابم نمیبره، یه لیوان میخورم.»
ساما میونگ جامی برای گئوم موگوک ریخت.
«شما هم یه جام بخورید، استراتژیست اعظم.»
«وقتی در وضعیت آمادهباش هستیم، نمینوشم.»
ساما میونگ مقداری چای سرد از قوری ریخت و جرعهای نوشید.
«همیشه اینطوری در آمادهباش کامل هستید، حتی وقتی من نیستم؟»
«راستش رو بخواید، سطح بالاتری از آمادهباش صادر میشه.»
خب، منطقی بود. اگر حتی زمانی که برادرش نبود وضعیت آمادهباش اعلام میشد، طبیعی بود که وقتی جانشین خارج از فرقه است، اوضاع جدیتر باشد. هر زمان که گئوم موگوک بازمیگشت، ساما میونگ همیشه با آرامش از او استقبال میکرد، اما حالا میفهمید که او در پشت صحنه، این دوره طولانی و پرتنش را تحمل کرده است.
فقط نگاه کردن به تودههای اسناد روی میز کنار دیوار کافی بود تا همه چیز را بفهمد. او میدید که لبخند آرام ساما میونگ چگونه با سختی شکل گرفته است.
«عذرخواهی میکنم.»
«این چه حرفیه؟ این وظیفه منه، البته.»
«نه، دارم از قبل عذرخواهی میکنم. ممکنه وقتی پدرم از گوشهنشینی دربیاد، دوباره شروع کنم به پرسه زدن در اطراف.»
ساما میونگ به حرف نیمهشوخی گئوم موگوک لبخند کمرنگی زد. گئوم موگوک دلش میخواست کاری برای استراتژیست اعظمی انجام دهد که به خاطر ملاقات با یک رهبر جوانِ اشتباه، در حال رنج کشیدن بود.
«استراتژیست اعظم، کاری هست که دلت بخواد انجام بدی؟ آه، به جز اتحاد دنیای رزمی.»
اضافه کردن این جمله توسط گئوم موگوک، لبخند ساما میونگ را عمیقتر کرد.
«نه واقعاً.»
«جایی هست که دلت بخواد بری؟»
انگار جواب باز هم منفی بود، چون ساما میونگ بیصدا سرش را تکان داد و چایاش را نوشید.
«پس رویای دوران بچگیت چی بود؟ مطمئناً که نمیتونسته استراتژیست اعظم فرقه الهی اهریمن آسمانی شدن باشه، درسته؟»
ساما میونگ برای لحظهای دوران کودکیاش را به یاد آورد. حس میکرد چیزهای زیادی بوده که میخواسته انجام دهد. اما در کمال تعجب، دقیقاً به یاد نمیآورد که میخواسته چه کاره شود یا چه کاری انجام دهد.
«خوب یادم نیست، اما شاید همون استراتژیست اعظم فرقه الهی اهریمن آسمانی شدن بوده؟»
این بار گئوم موگوک بود که به شوخی ساما میونگ خندید.
«اگه یادت نمیاد، به خاطر اینه که بیش از حد از سرت برای سرپا نگه داشتن این فرقه استفاده کردی.»
این بار ساما میونگ درباره رویای گئوم موگوک پرسید.
«سرپرست فرقه، رویای شما چی بود؟ به جز جانشین شدن.»
«چیز دیگهای نبود.»
ساما میونگ از جواب گئوم موگوک تعجب کرد و پرسید: «هیچی؟»
«نه. چرا اینقدر تعجب کردی؟»
در زندگیاش قبل از بازگشت، او واقعاً هیچ رویایی نداشت. از سنین پایین، رقابت با برادرش تمام وجودش را بلعیده بود و تنها خواستهاش جانشین شدن بود. بعد از آن هم فقط با هدف بازگشت زندگی کرده بود. و رویایش بعد از بازگشت؟
«فقط فکر میکردم کسی مثل شما، سرپرست فرقه، رویاهای زیادی داشته باشه.»
«لابد چون زیاد حرف میزنم این حس رو داشتی.»
گئوم موگوک جامش را خالی کرد و از جایش بلند شد.
«دیگه مزاحمت نمیشم و واقعاً میرم.»
«فردا میبینمتون.»
ساما میونگ او را تا بیرون همراهی و بدرقه کرد. وقتی گئوم موگوک از ورودی به عقب نگاه کرد، ساما میونگ به اقامتگاهش برنمیگشت، بلکه در حال قدم زدن به سمت اتاق عملیات بود. وضعیت آمادهباش در اینجا تا زمانی که تمام پرچمهای بیرونرفته به فرقه بازگردند، ادامه داشت.
***
هوانگ په، رهبر فرقه دست سیاه، عصبانی بود.
او همیشه عصبانی بود، اما امروز به طور استثنایی خشمگین بود.
«خب؟ هنوز کالاها رو پیدا نکردید؟»
«نه.»
کسی که با کوتاهی جواب داد، دست راست هوانگ په، میونگ گوی بود. اگر کسی که گزارش میداد هر زیردست دیگری بود، سرش تا الان با یک ضربه خرد شده بود. اما او نمیتوانست با میونگ گوی چنین رفتاری داشته باشد.
کسی که فرقه دست سیاه را به جایگاه امروزیاش رسانده بود، کسی جز میونگ گوی نبود. هنرهای رزمی میونگ گوی حتی از هوانگ په، رهبر فرقه، برتر بود و دلیل وفاداری او به هوانگ په، قدردانی بابت نجات پسرش بود.
پنج سال پیش، گروهی از آوارگان به همسر میونگ گوی تجاوز کرده و او را کشته بودند و قصد داشتند پسر خردسالش را هم بکشند که هوانگ په، که تصادفاً از آنجا میگذشت، آوارگان را کشت و پسر را نجات داد.
از اون روز به بعد، میونگ گوی به دست راست هوانگ په تبدیل شد و وفاداریش رو ابراز کرد.
«نکنه کار اونایی بوده که کالاها رو فروختن؟»
این بار، اونا مخفیانه توافق کرده بودن که مبلغ هنگفتی بابت ده سلاح مخفی ممنوعه بزرگ بپردازن.
اما درست همون روزی که کالاها رو تحویل گرفتن، یکی اونا رو دزدید.
هر کی که بوده، حتماً از قبل از معامله خبر داشته و منتظر فرصت مونده.
«ما که هنوز پولی بهشون ندادیم، پس چطور ممکنه کار اونا باشه؟»
فروشندهها گفته بودن که پول کالاها رو بعداً میگیرن.
اگه از اول قصد دزدیدن کالاها رو داشتن، پول رو همون اول نقد میگرفتن.
«کار اون عوضیهای فرقه نور بزرگ بود؟»
فرقه نور بزرگ یکی دیگه از فرقههای طریقت نامتعارف بود که با فرقه دست سیاه سر منافع منطقه هونان رقابت داشت.
درست همون موقع، میونگ گوی آروم دستش رو بالا برد تا توجه هوانگ په رو جلب کنه و با صدای پایینی رو به در گفت:
«کی اونجاست؟»
در باز شد و مردی ظاهر شد.
«اومدم دنبال پول.»
مرد کلاه حصیریش رو تا پایین کشیده بود و صورتش رو مخفی کرده بود، اما صدای بمش هاله خشن و سلطهجویانهای داشت.
میونگ گوی پیامی ذهنی برای هوانگ په فرستاد.
«مراقب باش، اون یه آدم معمولی نیست.»
همین که تونسته بود تا اینجا نفوذ کنه و از چشم زیردستها دور بمونه، خودش مدرک کافی بود.
هوانگ په سرش رو به نشونه تایید تکون داد و از مرد کلاه حصیری پرسید:
«از کدوم پول حرف میزنی؟»
«اگه کالاها رو تحویل گرفتی، باید پولش رو هم بدی.»
مرد جلو اومد و روبروی هوانگ په نشست.
«ما هیچ کالایی تحویل نگرفتیم.»
«کاروان حفاظتی چانگشا گفت که حتماً کالاها رو بهت تحویل دادن.»
چشمهای هوانگ په درنده شد.
این که مجبور بود بدون گرفتن کالاها پول بده، خونش رو به جوش میاورد.
البته، اگه اون از اون آدمهایی بود که تو چنین موقعیتی با ملایمت پول رو تقدیم میکردن، تا الان تو این دنیای زیرین و خشن طریقت نامتعارف زنده نمیموند.
«اگه بگم نمیپردازم چی؟»
مرد با صدای آرومی گفت:
«چون کالاها رو تحویل نگرفتی، پس حتماً فرصت نکردی سلاح مخفی رو امتحان کنی.»
دستش رو بالا برد و به سمت هوانگ په نشونه گرفت.
یهو، یه خار نفوذگر تو دستش ظاهر شد.
«دوست داری خودت سوژه آزمایش بشی؟»
شینگ.
شمشیر میونگ گوی تا نیمه از غلاف بیرون اومد.
اون هم آماده بود تا حریفش رو در یه لحظه از پا دربیاره.
«اون شمشیر هر چقدر هم سریع باشه، نمیتونه از این سریعتر باشه.»
حتی با وجود این که خار نفوذگر به سمتش نشونه رفته بود، روحیه هوانگ په درهم نشکست.
«اگه این عوضی من رو کشت، دست و پاهاش رو قطع کنین، پوست تنش رو بکنین و بندازینش تو بشکه نمک.»
لاف زدن هوانگ په بر این باور استوار بود که تا وقتی مرد پول رو نگرفته، شلیک نمیکنه.
در واقع، مرد خار نفوذگر رو شلیک نکرد.
«اون مردی که از اول با ما معامله کرد رو بیار پیشم.»
«چرا اون؟»
«اگه پولی در کار نیست، یه زندگی باید تقاصش رو پس بده. حداقل جون اونی که اول ما رو صدا کرد رو میگیرم.»
جوری حرف میزد که انگار این قانون اوناست.
هوانگ په در دلش غرق در شادی شد.
داشت به این فکر میکرد که چطور تخفیف بگیره، اما اگه میتونست به جای پول با جون یه زیردست معامله کنه، با کمال میل قبول میکرد.
درست وقتی هوانگ په میخواست دستور بده زیردستش رو بیارن...
«تو!»
میونگ گوی که تا اون لحظه ساکت مرد رو زیر نظر داشت، لب به سخن باز کرد.
«تو مال اونجا نیستی، مگه نه؟»
هوانگ په با چهرهای متعجب به میونگ گوی نگاه کرد.
«این مرد کسی نیست که به عنوان یه زیردست خدمت کنه و راه بیفته دنبال جمع کردن پول.»
حس غریزی خطری که میونگ گوی از حریفش میگرفت، چیزی بود که تا حالا تو زندگیش تجربه نکرده بود.
«کلاه حصیریت رو بردار!»
با این حرف، مرد آروم کلاه حصیریش رو برداشت.
کسی که زیر کلاه پنهان شده بود، کسی نبود جز گئوم مویانگ.
اون از این حقیقت که فروشندههای سلاحهای تقلبی قبول کرده بودن پول رو بعداً بگیرن، استفاده کرده بود تا خودش رو جای یکی از اونا جا بزنه.
چیزی که گئوم مویانگ نیاز داشت از فرقه دست سیاه بفهمه، این بود که اونا چطور از فروشندههای سلاح باخبر شدن و معامله چطور انجام شده.
حتماً کسی تو فرقه دست سیاه بوده که کارهای عملی رو پیش میبرده.
بنابراین، این نقشه بر اساس این اطلاعات بود که هوانگ په آدمیه که وسواس پول داره.
چون اون قطعاً از اون تیپ آدمهایی بود که به جای پول، یه زیردست رو فدا میکرد.
فکر میکرد این روش راحتتر و مطمئنتر از کتک زدن یه دیوونه برای گرفتن اطلاعاته.
اما میونگ گوی متوجه شده بود که گئوم مویانگ کسی نیست که دنبال جمع کردن پول باشه.
این که با وجود کلاه حصیری و تظاهر به داشتن هالهای خشن و زمخت، باز هم متوجه این موضوع شده بود، نشون میداد که قدرت تشخیص میونگ گوی فوقالعادهست.
گئوم مویانگ همون حرفهایی رو که شنیده بود به میونگ گوی برگردوند:
«تو هم کسی نیستی که بخوای زیردستِ یکی مثل این باشی.»
لحظهای که چشمهای میونگ گوی با گئوم مویانگ تلاقی کرد، فهمید.
«این کسی نیست که بتونم باهاش روبرو بشم.»
از طرف دیگه، هوانگ په که حس میکرد نادیده گرفته شده، فریاد زد:
«عوضی، تو دیگه کی هستی؟»
گئوم مویانگ خار نفوذگری رو که تو دستش بود روی میز گذاشت و پرسید:
«قصد داشتی بعد از خریدن سلاح ما، کی رو بکشی؟»
هوانگ په که برای لحظهای گیج شده بود، از جاش پرید.
«فرقه اهریمنی!»
این واکنش در واقع اعترافی بود به این که میدونست سلاحی که قصد خریدش رو داره، یه سلاح مخفی از فرقه اهریمنیه.
سکوتی سنگین حکمفرما شد.
جمله سردی از لبهای گئوم مویانگ جاری شد:
«بشین. از بالا به من نگاه نکن.»
حالا، گئوم مویانگ هالهای رو نشون داد که در سطحی کاملاً متفاوت از قبل بود.
سرمای نگاهش باعث شد هوانگ په حس کنه داره خفه میشه.
«اگه قصد داشت من رو بکشه، اصلاً از اول به خودش زحمت تغییر چهره نمیداد، مگه نه؟»
قضاوت کرد که سرسخت نشون دادن خودش به نفعشه.
«فکر کردی چون مال فرقه اهریمنی هستی، من میترسم...»
پو!
صورت هوانگ په با بیرحمی به یه طرف پرت شد.
مشت گئوم مویانگ که سریعتر از اونی که دیده بشه پرتاب شده بود، به صورتش خورد.
شینگ!
لحظهای که میونگ گوی شمشیرش رو کشید.
«نکن.»
با همین یه کلمه گئوم مویانگ، بدن میونگ گوی خشک شد.
انرژی اهریمنی قدرتمندی بهش فشار آورد و اون رو بیحرکت کرد.
هوانگ په مشتی دندون شکسته از دهنش بیرون ریخت و فریاد زد:
«این عوضی رو بکشین!»
فرقه اهریمنی باشه یا نه، اون از اون آدمهایی بود که باید طبق اخلاق تندش عمل میکرد تا آروم بگیره.
لحظه بعد، بدن هوانگ په تو هوا به پرواز دراومد.
گئوم مویانگ اون رو از لای در به بیرون پرت کرده بود.
کرش.
هوانگ په که در رو خرد کرده بود و وسط حیاط غلت زده بود، از جاش پرید و فریاد کشید.
این بار، سر زیردستهایی که حیاط رو پر کرده بودن داد زد:
«اون عوضی رو بکشین!»
اما هیچکس تکون نخورد.
«چه مرگتونه عوضیها، چیکار میکنین!»
ناگهان، هوانگ په جا خورد.
فکر میکرد اونا زیردستهای خودش باشن، اما رزمیکارهای ناشناسی داشتن بهش نگاه میکردن.
اونا کسی نبودن جز ارباب لشکر، هو میونگ و نخبگان بخش چانگشا.
پشت سر اونا، زیردستهای خودش روی زمین زانو زده بودن.
اون چند نفری هم که حریفشون رو نشناخته بودن و حمله کرده بودن، جوری کتک خورده بودن که صورتشون قابل شناسایی نبود.
فرقه دست سیاه شاید تو طریقت نامتعارف هونان اسم و رسمی داشت، اما چطور میتونستن جلوی یه ارباب لشکر از فرقه الهی اهریمن آسمانی و زیردستهای نخبهش ایستادگی کنن؟
با دیدن هوانگ په، یکی از زیردستهاش ناخودآگاه خواست بلند بشه و جلو بره.
استب!
رزمیکاری از بخش که پشت سرش ایستاده بود، با خونسردی شمشیری رو تو گردنش فرو کرد.
با دیدن سقوط اون و فواره زدن خون، رزمیکارهای فرقه دست سیاه همگی سرشون رو پایین انداختن.
اونا عمری رو بدون شناختن ترس زندگی کرده بودن.
اونا کسایی بودن که هیچکس تو خیابون جرئت نمیکرد باهاشون چشم تو چشم بشه، اما امروز، واقعاً با حریف قدری روبرو شده بودن.
حتی تو این وضعیت، هوانگ په دندونهاش رو به هم سایید.
«خب که چی اگه مال فرقه اهریمنی هستین؟ یالا، من رو بکشین! سعی کنین هوانگ په رو تو این سرزمین هونان بکشین! فکر کردین اگه به ما دست بزنین، اتحاد نامتعارف همینجوری دست رو دست میذاره!»
«اگه میخواست من رو بکشه، تا حالا کشته بود.»
با همین یه باور، تا آخرش مقاومت کرد.
چون زیردستهاش داشتن تماشا میکردن، حتی سرسختتر رفتار میکرد.
گئوم مویانگ که با نگاهی بیتفاوت خشم اون رو تماشا میکرد، سرش رو چرخوند و به میونگ گوی نگاه کرد.
«شنیدم خانوادهت رو به خاطر ولگردها از دست دادی؟»
میونگ گوی از اشاره ناگهانی به اون اتفاق جا خورد.
به عبارت دیگه، این یعنی اون قبل از اومدن، در موردش تحقیق کرده بود.
«ما در موردش تحقیق کردیم و...»
در اون لحظه، هوانگ په حرف گئوم مویانگ رو قطع کرد و فریاد زد:
«چی میخوای؟»