چپتر 616: ما هیچ‌وقت با دنیای رزمی مهربون نبودیم

سکوتی که تالار رو پر کرده بود، بهخاطر تغییر ناگهانی هوانگ په بود.

اون تا همین چند لحظه پیش مثل یه دیوونه عربده میکشید، اما وقتی آروم شد، همه چشمها روی اون خیره موند.

تازه اون وقت بود که هوانگ په متوجه اشتباهش شد.

بعد از اون همه فحش و بدوبیراه، پرسیده بود: «چی میخوای؟»

اما یه لحظه پیش، واقعاً اونقدر جا خورده بود که فکر کرد قلبش الانه که از دهنش بزنه بیرون.

هوانگ په انگار که تپق زده باشه، دوباره فریاد زد و به حالت عادی خودش برگشت.

«دارم میپرسم چی میخوای!»

در مقابل، گئوم مویانگ مثل همیشه بیاحساس و آروم باقی موند.

«کسی که باهاشون معامله کرده.»

هوانگ په لحظهای پلک زد و بعد با عجله کسی رو صدا زد.

«گو یونگ! گو یونگ کجاست!»

اون کسی بود که این معامله رو ترتیب داده بود.

گو یونگ در فرقه دست سیاه نقشی مثل یه پیشکار ارشد رو داشت.

توی بو کشیدن پول مهارت داشت و اغلب پروژههای سودآوری رو جور میکرد.

این بار، اون یه فرصت غیرمنتظره رو آورده بود.

فرصتی برای خرید سلاحهای پنهان فرقه اهریمنی، سلاحهایی که در دنیای رزمی بهعنوان سلاحهای ممنوعه شناخته میشدن.

این حقیقت که اونها سلاحهای فرقه اهریمنی بودن نگرانکننده بود، اما دقیقاً همین موضوع اونها رو بسیار مطلوب میکرد.

تردید هوانگ په کوتاه بود.

مبلغ هنگفتی پول، که به اندازه خون ارزشمند بود، نیاز بود؛ اما از اونجایی که معامله پسپرداخت بود، نگرانیای بابت کلاهبرداری وجود نداشت.

از همه مهمتر، با اون سلاحهای پنهان، مقابله با استادان فرقه نور بزرگ کار سختی نبود.

اگه اونها رو یکییکی ترور میکرد، فقط مسئله زمان بود تا به قدرت شماره یک جناح نامتعارف در هونان تبدیل بشه.

نقشهای که از چنین رویای بزرگی متولد شده بود، به این افتضاح ختم شده بود.

همهش تقصیر این عوضی بود.

«گو یونگ، نمیخوای بیای بیرون؟»

اون با ناامیدی دنبالش گشت، اما گو یونگی که دنبالش بود، بین رزمیکارهای زانو زده حضور نداشت.

هوانگ په به سمت یکی از زیردستهاش دوید، یقه لباسش رو گرفت و تکونش داد.

«گو یونگ کجاست؟»

«نمیدونم.»

هوانگ په مرد دیگهای رو گرفت و تکون داد، اما اون هم نمیدونست.

درست همون موقع، یکی دیگه از زیردستها از پشت سر لب باز کرد.

«رفته بود عمارت سایه گل تا چیزی بنوشه.»

در اون لحظه، چشمهای هوانگ په از خشم سرخ شد.

«اون مرتیکه روانی!»

تمام این افتضاح بهخاطر اون شروع شده بود و اون وقت رفته بود به یه روسپیخونه تا مست کنه؟

هنوز حتی خورشید هم غروب نکرده بود.

اون به صورت مردی که یقهش رو گرفته بود سیلی زد و فریاد کشید.

«همین الان برو پیداش کن! زود باش!»

در حالی که اون جیغ میکشید، ارباب لشکر، هو میونگ، انگشتش رو به نشونه سکوت جلوی لبش گذاشت.

چهره هوانگ په درهم رفت.

«این عوضی بهجای حرف زدن داره با انگشتش برام خط و نشون میکشه؟»

اما این کلمات هرگز از دهنش خارج نشدن.

هو میونگ و پیروان اهریمنی که اطرافش ایستاده بودن، با چشمهایی کاملاً بیتفاوت به اون نگاه میکردن؛ انگار که هر لحظه ممکنه ناگهان هجوم بیارن و اون رو تکهتکه کنن.

«لعنت به این عوضیهای فرقه اهریمنی!»

اون به این معروف بود که موقع مبارزه مثل یه دیوونه بدون اهمیت دادن به جونش حمله میکنه، اما در این لحظه، جنونش انتخابی بود.

موقع جنگیدن با اراذل و اوباش جناحهای نامتعارف که در حال خونریزی فحش میدادن نمیترسید، اما نگاه کردن به این مردها که با اون چشمهای بیتفاوت، با خونسردی یه نفر رو تا حد مرگ خنجر میزدن، اون رو میترسوند.

«بلند شو.»

هو میونگ به مردی که گفته بود گو یونگ به عمارت سایه گل رفته، کمک کرد تا بلند بشه.

بعد، خودش شخصاً چهار زیردست رو برداشت و به دنبال اونها رفت.

دخالت مستقیم اون نشون میداد که این موضوع چقدر اهمیت داره.

هوانگ په دوباره به گئوم مویانگ نگاه کرد.

احساس میکرد با این مرد که به نظر میرسید رهبرشونه، شانس بیشتری برای برقراری ارتباط داره تا با این مردهایی که شبیه قصاب بودن.

ابهت هوانگ په فروکش کرده بود.

«وقتی گو یونگ اومد، اون رو با خودتون ببرید. اون وقت ما اتفاقات امروز رو طوری در نظر میگیریم که انگار هیچوقت رخ ندادن و من هم اون رو به اتحاد نامتعارف گزارش نمیدم.»

هوانگ په از اون مردهایی بود که اگه کسی توی خیابون پاش رو لگد میکرد، مچ پای طرف رو میبرید.

با این حال، با وجود اینکه چندین دندونش شکسته بود، داشت پیشنهاد میداد که بیخیال ماجرا بشه.

«خیلهخب.»

وقتی گئوم مویانگ به این راحتی موافقت کرد، هوانگ په در درونش احساس آرامش کرد.

«اون جلوی زیردستهاش قول داد، پس زیر حرفش نمیزنه.»

اون نگاهی به میونگ گوی انداخت.

میونگ گوی به نظر غرق در فکر بود، اما سنگینی نگاه رو حس کرد و به هوانگ په چشم دوخت.

هوانگ په با حالتی که میگفت «خوب تحملش کن»، سر تکون داد.

تمام تلاشش رو کرد تا ظاهرش ضایع نباشه.

مدت کوتاهی بعد، کسانی که برای آوردن گو یونگ رفته بودن، برگشتن.

اما گو یونگ همراهشون نبود.

هو میونگ با چهرهای عبوس به گئوم مویانگ گزارش داد.

«مردی به اسم گو یونگ، در حالی که با ضربات خنجر کشته شده بود، توی اون روسپیخونه پیدا شد.»

نگاه گئوم مویانگ سرد شد.

اونها بعد از ترک کاروان حفاظتی، بدون استراحت به اینجا هجوم آورده بودن، اما دشمن یک قدم جلوتر عمل کرده بود.

«این دیگه واقعاً داره میره رو اعصابم.»

با همین یه جمله، انرژی اهریمنیای که از بدن گئوم مویانگ ساطع میشد، هوای اطراف رو سرد و سنگین کرد.

هو میونگ میتونست حس کنه که گئوم مویانگ واقعاً عصبانیه.

در حالی که هو میونگ و جنگجوهای لشکر نفسشون رو حبس کرده بودن، هوانگ په که عجله داشت، در لحظهای که نباید، لب باز کرد.

«اینکه گو یونگ مرده تقصیر ما نیست. پس لطفاً برید. سر قولت بمون!»

وقتی هوانگ په روی قول تأکید کرد، گئوم مویانگ به سمتش قدم برداشت.

هوانگ په که جا خورده بود، غریزی نیروی درونی خودش رو بالا آورد.

اما مرکز انرژیش از قبل سرکوب شده بود.

وقتی گئوم مویانگ قبلاً اون رو به وسط حیاط پرت کرده بود، نیروی درونیش رو مهر و موم کرده بود.

اون که نیمی از عقلش رو از دست داده بود، حتی متوجه نشده بود که نیروی درونیش سرکوب شده.

*بنگ!*

مشت گئوم مویانگ دوباره به صورت هوانگ په کوبیده شد.

هوانگ په به عقب پرتاب شد و روی زمین غلت خورد.

وقتی سعی کرد خودش رو بالا بکشه، سه یا چهار دندون شکسته دیگه از دهنش بیرون افتاد.

وقتی دهنش رو باز کرد، دندونهای جلوش دیگه وجود نداشتن.

«اگه با ما دربیفتی...»

میخواست بگه که اتحاد نامتعارف بیکار نمیشینه، اما هوانگ په نتونست ادامه بده.

منظره گئوم مویانگ که به سمتش قدم برمیداشت و با چشمهایی سرد بهش نگاه میکرد، کاملاً وحشتناک بود.

بعد، کلماتی از دهان گئوم مویانگ خارج شد که هوانگ په هرگز نمیتونست درکشون کنه.

«این همهش بهخاطر برادر کوچیکترمه.»

*تپ!*

گئوم مویانگ لگدی به صورتش زد و هوانگ په دوباره روی زمین ولو شد.

این بار، بینی و استخونهای گونهش شکسته بودن.

هوانگ په ناله دردناکی سر داد.

«یه الفبچه مثل تو فکر میکنه میتونه سر ما داد بزنه.»

گئوم مویانگ دوباره به سمتش رفت.

«ما حتی یه بار هم با این دنیای رزمی مهربون نبودیم.»

وقتی گئوم مویانگ پاش رو بالا آورد تا انگار بخواد سرش رو له کنه، هوانگ په برای نجات جونش التماس کرد.

گئوم مویانگ طوری که انگار داره به یه حشره نگاه میکنه، به اون چشم دوخت، پاش رو پایین آورد و به رزمیکارهای زانو زده فرقه دست سیاه نگاه کرد.

«کسی از این معامله خبری داره؟»

هیچکدوم از رزمیکارهای فرقه دست سیاه دهنشون رو باز نکردن.

بعد، گئوم مویانگ با خونسردی گفت:

«همهشون رو بکشید.»

با این حرف، هو میونگ و جنگجوهای لشکر بدون تردید شمشیرهاشون رو کشیدن.

«لطفاً بهمون رحم کنید!»

فریادها و التماسها بلند شد، اما رزمیکارها بیرحمانه شمشیرهاشون رو بالا بردن.

درست وقتی که میخواستن فرقه دست سیاه رو نابود کنن...

«من میدونم!»

یه نفر فریاد زد.

این همون مردی بود که قبلاً گزارش داده بود گو یونگ توی عمارت سایه گله.

اسم اون سوک سو بود.

اون با گو یونگ دوست بود.

«من درباره این معامله شنیده بودم.»

گئوم مویانگ دستش رو بالا برد و زیردستهاش رو متوقف کرد.

شمشیرهایی که در آستانه سوراخ کردن بدن رزمیکارهای فرقه دست سیاه بودن، همزمان پشت گردنشون متوقف شدن.

هو میونگ، سوک سو رو به کناری کشید و رزمیکارها برای محافظت دورش رو گرفتن.

«چی بهت گفت؟»

درست در همون لحظه بود.

یکی از جنگجوها که با سرِ پایین زانو زده بود، یهو از جا پرید.

تو دستش یه خار نفوذگر بود.

هو میونگ فریاد زد: «جلوشو بگیرین!» و خودش رو جلوی سوک سو انداخت.

میدونست از این فاصله نمیتونه جلوی شلیک خار نفوذگر رو بگیره، اما هو میونگ حتی پلک هم نزد.

درست وقتی که قرار بود خار نفوذگر شلیک بشه.

*وووش.*

درخشش برقی از شمشیر هوا رو شکافت.

*اسلایس.*

صدای بریده شدن گوشت و استخون به گوش رسید.

*تپ.*

بازوی مردی که میخواست شلیک کنه، قطع شد و روی زمین افتاد.

تکنیک شمشیر آسمان پرنده، فرم پنجم—فرم آسمان لاجوردی.

سریعترین فرمِ تکنیک شمشیر آسمان پرنده توسط گئوم مویانگ که به مهارت بالایی رسیده بود، اجرا شد.

*تپ! تپ!*

هو میونگ با عجله جلو رفت و نقاط فلجکننده مردی رو که بازوش قطع شده بود و خون ازش فواره میزد، فشار داد و بعد برای بند آوردن خونریزی، نقاط فشار روی بازوی قطعشده رو گرفت.

«هه هه هه هه.»

با اینکه دستش قطع شده بود، مثل یه دیوونه میخندید.

درست مثل همون مردی که تو کاروان حفاظتی خودکشی کرده بود.

*تپ! تپ!*

هو میونگ سریع نقطه لالکننده و نقاط حیاتیش رو هم فشار داد.

وقتی مرد از حال رفت، جنگجوهای بخش دورِ سوک سو و مردِ روی زمین حلقه زدن و هوشیار موندن.

هو میونگ سرِ اونایی که زانو زده بودن داد زد:

«همه، لخت شین!»

هو میونگ قدمزنان جلو رفت و به سینه مردی که تردید کرده بود، خنجر زد.

با دیدن این صحنه، بقیه مردها سریع لباسهاشون رو درآوردن.

خوشبختانه هیچکدوم از مردهای برهنه سلاح پنهانی همراه نداشتن.

گئوم مویانگ قبل از رفتن، یه حرف دیگه به میونگ گوی زد:

«سرزنش کردن کسی که فریبت داده چه فایدهای داره؟ تو احمقی که فریب خوردی.»

لحظهای که این حرفها رو شنید، لرزهای به ستون فقرات میونگ گوی افتاد و تمام بدنش شروع به لرزیدن کرد.

در واقع، میونگ گوی همون موقع که رفتار هوانگ په عوض شده بود، حس کرده بود یه جای کار میلنگه.

وقتی حرف از تحقیق درباره مرگ همسرش زده بود، هوانگ په جا خورده بود و حرفش رو قطع کرده بود.

و تو این لحظه، دیگه مطمئن شد.

کسی که اون موقع اون نقشه رو کشیده و اجرا کرده بود، هوانگ په بود.

همهش یه نقشه بود تا اونو به چنگ بیاره.

میونگ گوی به هوانگ په نزدیک شد.

اون با دندونهای شکسته و بینیِ داغون، وضع افتضاحی داشت.

«کار تو بود؟»

«این چه حرف احمقانهایه؟»

صدای مضطرب هوانگ په میلرزید.

بیشتر از اون رزمیکارهای اهریمنیِ قصابمانند، بیشتر از رهبر فرقه اهریمنی که اونو کتک زده بود، این لحظهای بود که بیش از هر چیز ازش میترسید.

«و من با میل خودم برات شمشیر زدم.»

پنج سال تمام با وفاداری بهش خدمت کرده بود.

از کارهای اون خوشش نمیاومد، اما میخواست لطفِ نجات دادن پسرش رو جبران کنه.

اما هر چی زمان میگذشت و بیشتر درباره هوانگ په میفهمید، یه شک تو دلش بزرگتر میشد.

این آدم کسی نبود که برای بقیه قدمی برداره.

اون کسی بود که بقیه رو شکنجه میکرد، ازشون دزدی میکرد و میکشتشون؛ پس چرا اون روز اون ولگردها رو کشته و پسرش رو نجات داده بود؟

*شپلق! تپ! شپلق!*

مشتهای میونگ گوی پشت سر هم به صورت اون میخورد.

«بگو! کار تو بود؟»

هوانگ په از درد به خودش پیچید و گفت:

«درد داره. تمومش کن.»

خون از دهن و بینیش سرازیر بود.

اما مشتها متوقف نشدن.

*تپ! گرومپ! تپ! تپ!*

دیگه نمیتونست اون ضربههای پر از کینه رو تحمل کنه.

هوانگ په یه حسی بهش میگفت.

هر چقدر هم که انکار کنه، میونگ گوی اونو میکشه.

اگه قرار بود در هر صورت بمیره...؟

«از کی تا حالا اون عوضی رو میشناسی که حرفشو باور کردی و اینطوری رفتار میکنی؟ از طرفی، تو اونقدر احمق بودی که حرف منو درباره نجات دادنت باور کردی.»

با این حرفها که در واقع اعتراف به کارهای خودش بود، چهره میونگ گوی در هم رفت.

«مگه اون زنیکه چی بود؟ من این همه مدت باهات خوب رفتار کردم. تو ای نمکنشناس.»

میونگ گوی با چشمهایی سرد پرسید:

«پس چرا پسرم رو زنده گذاشتی؟»

«احمق، اینطوری بود که میتونستم تو رو پابند خودم نگه دارم!»

با اون صورت داغونش پوزخندی زد.

*شپلق! شپلق! شپلق! شپلق!*

شمشیر میونگ گوی بدنش رو درید.

آره، اون مرد درست میگفت.

با وجود اون حس ناخوشایند و شکِ غیرقابلتوضیح، این تنها دلیلی بود که نمیتونست هوانگ په رو ترک کنه.

نگران پسر کوچیکش بود.

ترس از اینکه اگه درگیر مبارزهای بشه، پسرش به خطر بیفته، باعث شده بود شک و تردیدهای خودش رو سرکوب کنه.

میونگ گوی در حالی که شمشیر خونآلودش رو بالا گرفته بود، بلند شد و به گئوم مویانگ نگاه کرد.

«حق با شماست. من احمقی بودم که فریب خوردم. اگه میخوای منو بکشی، بکش.»

نگران پسرش بود، اما خوشحال بود که حداقل قبل از مرگ تونسته انتقامش رو بگیره.

گئوم مویانگ لحظهای بهش نگاه کرد و بعد بدون هیچ حرفی راهشو کشید و رفت.

وقتی داشت با زیردستهاش از اونجا میرفت، میونگ گوی با عجله از پشت سر پرسید:

«همینطوری میرین؟»

«نباید برم؟»

اگه برادر کوچیکترش بود، یه جوری قضیه رو فیصله میداد.

شاید اونایی رو که کارهای پلیدشون از حد گذشته بود، مجازات میکرد.

اما گئوم مویانگ علاقهای به این کارها نداشت.

بسته به موقعیت، میتونست همهشون رو بکشه یا زنده بذاره.

دخالت بیمورد تو این زندگیهای ناچیز، کارِ برادرِ فضولش بود.

«اگه حقیقت رو فاش نمیکردین، تا آخر عمرم بازیچه دست اون آدم پست میموندم. ممنونم.»

سرش رو با احترام خم کرد.

«من حقیقت رو فاش نکردم. خودش فاشش کرد.»

میونگ گوی با قیافهای سردرگم بهش نگاه کرد و نفهمید منظورش چیه.

گئوم مویانگ دیگه چیزی نگفت و بیرون رفت.

هیچ مدرکی از اون اتفاق پنج سال پیش وجود نداشت.

اون فقط یه طعمه انداخته بود تا واکنش طرف رو بسنجه و هوانگ په خودش رو باخته و نابود کرده بود.

اگه میونگ گوی اینو میفهمید، حتی بعد از مرگ هم نمیتونست با آرامش چشماش رو ببنده.

در هر صورت، چون میونگ گوی کسی بود که هوانگ په رو کشته بود، این اتفاق باعث درگیری بین فرقه الهی اهریمن آسمانی و اتحاد نامتعارف نمیشد.

گئوم مویانگ موقع رفتن حتی یک بار هم پشت سرش رو نگاه نکرد و میونگ گوی هم تا وقتی که اونها کاملاً نرفته بودن، سرش رو بلند نکرد و در حالت احترام باقی موند.

*

بعد از ترک فرقه دست سیاه، گئوم مویانگ و جنگجوهای بخش به نزدیکترین شاخه رسیدن.

«بازجوییشون کنین و هر چی میدونن رو از زیر زبونشون بکشین بیرون. از هر راهی که لازمه استفاده کنین.»

«بله، اطاعت میشه.»

با دستور گئوم مویانگ، جنگجوها اون دو مردی رو که با خودشون آورده بودن، به اتاق بازجوییِ شاخه بردن.

بعد، به هو میونگ دستور داد:

«به بقیه بخشها و شاخههای هونان پیام اضطراری بفرستین و نخبهها رو جمع کنین.»

اتفاقات امروز همه چیز رو روشن کرد.

دشمن خیلی دقیقتر و سازمانیافتهتر از چیزی بود که فکرش رو میکرد.

گئوم مویانگ یاد اون مردی افتاد که حتی بعد از قطع شدن بازوش، مثل دیوونهها میخندید.

هوانگ په یه دیوونه قلابی بود؛ اما اون یکی، یه دیوونه واقعی بود.

برای مقابله با چنین آدمهایی، نیروهای اونها هم باید کاملاً مجهز میشدن.

«به بخشها و شاخهها بگو قبل از اعزام نیروها، اونها رو با تمام زرههای محافظتی که تو انبار داریم مجهز کنن.»

«بله، متوجه شدم.»

هو میونگ با صلابت جواب داد و بعد با احتیاط اضافه کرد:

«اما اینطوری اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف حساس میشن.»

این مسئله ربطی به برادر کوچیکترش نداشت.

مهم نبود دوستیِ برادرش با جانشینهای اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف چقدر عمیقه.

صرفنظر از خشم شخصیش بابت اینکه نزدیک بود با دستهای خودش برادرش رو بکشه، این یه ماموریت رسمی برای دستگیری کسایی بود که سلاحهای پنهان فرقه اصلی رو جعل کرده بودن.

«نیازی نیست همه چیز رو برای اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف توضیح بدیم. منتظر درک و تایید اونا نباش. فقط اینو بهشون بگو.»

گئوم مویانگ با لحنی قاطع اضافه کرد:

«فرقه الهی اهریمن آسمانی داره یه عملیات انجام میده.»