چپتر 617: در حال حاضر، این دنیای رزمی را برای برادرم باقی می‌گذارم
چپتر 617: در حال حاضر، این دنیای رزمی را برای برادرم باقی می‌گذارم
«گفت اونا اول سراغش رفتن.»
سوک-سو، دوست گو یونگ که معاملات سلاحهای مخفی تقلبی را برای فرقه دست سیاه انجام میداد، بدون اینکه تحت فشار قرار بگیرد، هر چه میدانست اعتراف کرد.
سوک-سو در وضعیت وحشتزدهای بود.
او هرگز حتی در خواب هم نمیدید روزی برسد که برای بازجویی به فرقه اهریمنی کشانده شود.
گو یونگ در یک فاحشهخانه با ضربات چاقو کشته شده بود و مردی که کمی قبل سعی کرده بود از سلاح مخفی استفاده کند، مشخصاً قصد جان او را داشت.
او نمیتوانست صحنهی خندیدن آن مرد را، حتی بعد از اینکه بازویش قطع شده بود، از یاد ببرد؛ او مثل یک دیوانه میخندید.
«اون زن ازش پرسید که آیا علاقهای به خرید یه سری سلاح از فرقه اهریمنی داره یا نه.»
شخصی که مقابل سوک-سو نشسته بود، ارباب لشکر، هو میونگ بود.
این موضوع مهمتر از آن بود که به زیردستانش سپرده شود، بنابراین خودش شخصاً بازجویی را انجام میداد.
سوک-سو از آنچه قبلاً دیده بود میدانست که هو میونگ مقام بالایی دارد و همین موضوع او را عصبیتر میکرد.
«برای نهایی کردن معامله، اون زن حتی به گو یونگ پول داد.»
هو میونگ که در سکوت گوش میداد، بالاخره دهان باز کرد.
«چقدر؟»
«مقدار دقیقش رو نگفت، اما به نظر میرسید چند هزار نیانگ دریافت کرده باشه. انقدر حالش خوب بود که ما رو به عمارت سایه گل برد و یه دور نوشیدنی مفصل برامون خرید.»
هو میونگ کاملاً حرف او را باور نکرد.
مهمترین وظیفه در حال حاضر این بود که تشخیص دهد آیا این مردِ روبرویش برای نجات جان خودش دارد اراجیف میبافد یا نه.
آیا وحشتزده بودن به این معنا بود که او دروغ نمیگوید؟ ابداً.
او که تمام عمرش را به عنوان یک پیرو طریقت اهریمنی زندگی کرده بود، آدمهای زیادی را دیده بود.
آدمهای وحشتزده هم دروغگوهای خوبی بودند.
او مردی را دیده بود که در حالی که به شدت گریه میکرد و دستش را روی زخم چاقویش فشار میداد، با چهرهای کاملاً جدی دروغ میگفت.
نباید ارادهی انسان برای بقا را دستکم گرفت.
«دربارهی کسی که پول رو بهش داد بهم بگو.»
«مرد نبود.»
«چی؟»
«گفت که یه زن بوده.»
این برای هو میونگ غیرمنتظره بود. یک زن سراغ او رفته بود؟
«هر چی دربارهی این زن میدونی بگو.»
«تنها چیزی که میدونم اینه که یه زن بود. همین، کل چیزی که میدونم همینه.»
بلافاصله، صدای هو میونگ به طرز وحشتناکی بم و سرد شد.
«پس چرا گفتی که دربارهی این موضوع خبر داری؟»
سوک-سو دستپاچه شد.
«فکر میکردم همینقدر هم اطلاعات مفیدی باشه.»
«یه زن بهش مبلغ زیادی پول داده؟ چطور قراره فقط با این اطلاعات پیداش کنم؟»
سرمایی همتراز با صدایش از چشمان هو میونگ سرازیر شد.
«پس فکر کردی میتونی با گفتن هر حرفی ما رو فریب بدی، نه؟»
«نه، نه!»
سوک-سو در حالی که دستهایش را به نشانهی انکار تکان میداد، مظلوم به نظر میرسید، انگار که هر لحظه ممکن است زیر گریه بزند.
اما هو میونگ دقیقاً میدانست فرقه دست سیاه چه جور آدمهایی هستند.
آنها زالوهایی بودند که خون مردم را میمکیدند.
هو میونگ بطری کوچکی را از ردایش بیرون آورد و روی میز گذاشت.
«بخورش.»
سوک-سو در حالی که چهرهاش از ترس رنگپریده بود، پرسید:
«این چیه؟»
«یه سرم حقیقت.»
سوک-سو دربارهاش شنیده بود. سرم حقیقتی که آدم را منگ میکرد تا به هر سوالی پاسخ دهد.
و او همچنین میدانست که سرمهای حقیقت عوارض جانبی دارند.
اگر بدشانس بودی، ممکن بود دیوانه شوی و گاهی اوقات حتی بمیری.
«خواهش میکنم، رحم کنید!»
رنگ از رخسار سوک-سو پرید.
«اگه مجبورت کنم بخوریش، حتی اگه اعتراف هم کنی میمیری.»
سوک-سو با دستی لرزان به سمت ویال رفت.
«باید یادم بیاد. خواهش میکنم.»
سوک-سو با ناامیدی سعی کرد آنچه را که گو یونگ آن روز گفته بود به یاد بیاورد.
آنها همدیگر را دیده بودند و چند شوخی رکیک رد و بدل کرده بودند، سپس با هم به عمارت سایه گل رفته بودند.
آه، درست است.
موقع نوشیدن با فاحشهها، او چند مورد دیگر هم دربارهی آن موضوع گفته بود.
آن موقع چه گفته بود؟
آن ناامیدی بالاخره معجزهای کرد.
او سرم حقیقتی را که میخواست بنوشد زمین گذاشت و فریاد زد:
«آه! درسته! گفت اون زن پشت دستش جای سوختگی داشت.»
او به یاد آورد که گو یونگ میگفت آن زن چهرهی زیبا و بدن فوقالعادهای داشت، اما حیف که روی دستش جای سوختگی بود.
او این حرف را در حالی گفته بود که دست یکی از فاحشهها را در دست داشت.
«جای سوختگی؟»
«بله، قطعاً گفت جای سوختگی بود. مطمئنم.»
سوک-سو با چشمانی امیدوار به هو میونگ نگاه کرد.
او فکر میکرد چون چیز مهمی را به یاد آورده، دیگر مجبور نیست سرم حقیقت را بنوشد.
چشمان و صدای هو میونگ در حالی که با او صحبت میکرد نرمتر شد:
«میدونم، پس بخورش.»
این عوضیهای فرقه اهریمنی لعنتی!
***
یک ربع بعد، هو میونگ از اتاق بازجویی بیرون آمد.
پشت سر او، سوک-سو دیده میشد. او هنوز در حالت گیجی روی صندلی نشسته بود.
هو میونگ به سمت اتاق بازجویی دیگری که فاصلهی کمی با آنجا داشت حرکت کرد.
در آنجا، بررسی آدمکشی که بازویش قطع شده بود در جریان بود.
آن آدمکش یکدست واقعاً عقلش را از دست داده بود، بنابراین بازجویی عادی غیرممکن بود.
از آنجایی که شکنجه هم بیاثر بود، وظیفه این نبود که نام مغز متفکر را از او بیرون بکشند، بلکه باید میفهمیدند از چه روشی برای شستشوی مغزی او استفاده شده است.
گئوم مویانگ در عقب ایستاده بود و در حالی که دستبهسینه بود، صحنه را تماشا میکرد.
هو میونگ با احتیاط نزدیک شد و گزارش داد:
«واسطه یه زن با جای سوختگی پشت دستش بوده. شهادت تحت تأثیر سرم حقیقت هم همین بود، پس به نظر میرسه درست باشه. من تمام شنیدهها رو به عمارت فلکسای اطلاع میدم تا اون زن رو پیدا کنن.»
پیدا کردن او فقط با این نشانه مثل پیدا کردن سوزن در انبار کاه بود، اما حداقل یک سرنخ به حساب میآمد.
همین که هو میونگ خواست برگردد و برود، گئوم مویانگ ناگهان گفت:
«اون زن ممکنه توی یه کارگاه آهن کار کنه.»
چرا باید در یک کارگاه آهن کار کند؟ هو میونگ برای لحظهای گیج شد و بعد چیزی به ذهنش رسید.
«آه! به خاطر اون سوختگی!»
گئوم مویانگ با حرف هو میونگ سر تکان داد.
او به طور گسترده با کارگاه آهن در فرقه اصلی کار کرده بود.
به همین دلیل، آدمهای زیادی را دیده بود که آنجا کار میکردند.
برای کسانی که با آهن و آتش سر و کار داشتند، سوختگی یک اتفاق رایج بود.
«من این موضوع رو که احتمالاً توی یه کارگاه آهن کار میکنه منتقل میکنم.»
هو میونگ با نگاهی تازه به گئوم مویانگ نگریست.
وقتی آدم آن را میشنید، ارتباطش بدیهی به نظر میرسید، اما ربط دادن این دو موضوع فقط با شنیدن خبرش کار آسانی نبود.
«تعداد زنهایی که توی کارگاههای آهن کار میکنن نسبتاً کمه، و اگه ویژگی متمایزی مثل جای زخم روی دستش داشته باشه؟ شاید عمارت فلکسای بتونه پیداش کنه. اگه موفق بشن، به لطف شماست، ارباب جوان اول.»
این تملق نبود، بلکه تحسینی خالصانه بود.
ارباب جوان دوم واقعاً چه جور آدمی بود که توانسته بود چنین ارباب جوان اولی را شکست دهد و رهبر جوان فرقه شود؟
در همان لحظه، رزمیکاری که در حال معاینهی جسد مرد یکدست بود، بررسیاش را تمام کرد و به سمت آنها برگشت.
او در میان رزمیکاران لشکری که این بار بسیج شده بودند، در چنین هنرهای برتری متخصص بود.
«به نظر میرسه یه هنر برتر باشه که در اون دستوری در ناخودآگاه کاشته میشه و به فرد اجازه میده تا زمانی که یه شرط خاص برآورده بشه، به طور عادی زندگی کنه؛ در اون لحظه اونا فقط اون دستور رو اجرا میکنن.»
این یعنی آن مرد که زانو زده بود، ناگهان به یک دیوانه تبدیل شد چون شرط خاصِ نزدیک بودن سوک-سو به فاش کردن یک راز رخ داده بود.
«علاوه بر این، به محض اینکه هنر برتر فعال بشه، فرد بلافاصله عقلش رو از دست میده و به سمت خودکشی سوق داده میشه.»
این یعنی اگر بعد از قطع شدن بازویش، نقاط فلجکنندهاش به سرعت مهر نمیشد، این مرد خودش را هم میکشت.
«مهارت کسی که این هنر برتر رو کاشته معمولی نیست.»
سلاحهای مخفی تقلبی طوری ساخته شده بودند که تقریباً با نسخههای اصلی مو نمیزدند، و حالا هم این نوع هنر برتر.
اینها آدمهایی نبودند که صرفاً بخواهند با فروختن اجناس تقلبی پول در بیاورند.
«برای اینکه بفهمیم دقیقاً از چه نوع هنر برتری استفاده شده، باید اون رو برای معاینه به فرقه اصلی منتقل کنیم.»
گئوم مویانگ به مردی که توی اتاق بازجویی لبخند میزد نگاه کرد.
«هیچ احتمالی هست که به حالت عادی برگرده؟»
«برای هنری در این سطح، کسی که اون رو اجرا کرده باید خودش هم باطلش کنه.»
«پس هیچوقت شکسته نمیشه.»
آدمی که از یه هنر برتر برای کنترل کردن بقیه مثل عروسک خیمهشببازی استفاده میکنه و بعد اونها رو مجبور به خودکشی میکنه، کسی نیست که با میل خودش اون رو باطل کنه.
وووش.
تکپرتویی از نور شمشیر گئوم مویانگ قلب مهاجم رو شکافت و او رو در دم کشت.
«از این به بعد قراره کسای زیادی رو ببینیم که تحت تأثیر این هنرهای برتر هستن. و...»
گئوم مویانگ در حالی که با چشمهایی سرد از اتاق بیرون میرفت، گفت:
«از زبون خودِ اجراکننده میشنوم که این چه جور هنریه.»
***
گئوم موگوک درهای غولپیکر رو باز کرد و قدم به داخل گذاشت.
میدانی در برابر دیدگانش ظاهر شد.
نود و نه قفسه کتاب عظیم فضا رو پر کرده بود.
توی اون قفسهها، بیشمار کتابچه مخفی بیهمتا وجود داشت که دل هر رزمیکاری رو به لرزه میانداخت.
اینجا عمارت کتب اهریمن آسمانی بود؛ همون جایی که او زمانی چهار گام باد الهی رو ازش به دست آورده بود.
«پدر! من بدون اجازه شما اومدم اینجا! ممکنه اینجا رو به هم بریزم. ممکنه هر جا دلم خواست بشینم و تنقلات بخورم. پس زود بیا بیرون!»
با تبدیل شدن به سرپرست فرقه، او حالا میتونست آزادانه به جاهایی وارد بشه که نیاز به اجازه اهریمن آسمانی داشت.
اولین جایی که بهش قدم گذاشت، عمارت کتب اهریمن آسمانی بود.
گئوم موگوک بین قفسههای کتاب راه میرفت و از اینجا و اونجا کتابهایی رو بیرون میکشید.
با دقت انتخاب نمیکرد، بلکه کتابهایی رو برمیداشت که چشمش رو میگرفت.
کتابهایی درباره اصول هنرهای رزمی، توصیههای استادان برای نبردهای واقعی، تاریخ دنیای رزمی و مبانی کلی هنرهای رزمی وجود داشت.
از کتابچههای مخفی که انرژی و نقاط فشار رو توضیح میدادن تا روشهایی برای ایجاد تعادل در بدن، نحوه استفاده رزمیکار از بدنش و اصول دفاع و حمله.
چطور حرکات حریف رو پیشبینی کنه و شکافها رو پیدا کنه.
چطور انرژی راستین رو به جریان بندازه و به کار بگیره.
او بعضی کتابها رو چون از عنوانشون خوشش میاومد انتخاب میکرد، بعضی دیگه رو به خاطر خطاطی روی جلدشون و بعضیها رو هم فقط چون حس میکرد دلش میخواد بخونتشون.
در نهایت بیش از ۲۰ کتاب انتخاب کرد.
بشکن!
با یه بشکن، محیط اطراف به یه دشت سرسبز تغییر کرد.
خشخش.
میز و صندلی بزرگی وسط دشت ظاهر شد.
با یه حرکت دیگه دستش، نسیمی خنک و ملایم وزیدن گرفت.
گئوم موگوک هنر جابهجایی فضا-زمانش رو فعال کرده بود.
حالا هنر جابهجایی فضا-زمانِ گئوم موگوک به او هفت برابرِ زمان دنیای بیرون وقت میداد.
وقتی با پادشاه شمشیر روبرو شده بود، این زمان ۶ برابر بود، اما از اون موقع مهارتش رشد کرده بود.
حالا، یک شیجین در بیرون، معادل هفت شیجین در اینجا بود.
«روی تو حساب میکنم!»
گئوم موگوک کتابها رو روی میز چید و شروع به خوندن کرد.
اگرچه از انواع مختلفی بودن، اما یه چیز قطعی بود.
اینها همه کتابهایی بودن که با دقت انتخاب شده و شایستگی حضور در عمارت کتب اهریمن آسمانی رو داشتن.
گئوم موگوک اونها رو یکییکی خوند.
دلیل این جلسه مطالعه این بود:
اگرچه گئوم موگوک به ساما میونگ گفته بود که اضطراب داره، اما منبع اصلی اضطرابش در هنر اهریمنی نه مصیبت نهفته بود.
هنر اهریمنی نه مصیبت که به ستاره هشتم رسیده بود.
دستاورد فعلی او سریعتر از هر رهبر فرقه دیگهای در گذشته بود، اما گئوم موگوک راضی نبود.
«مانع اصلی، گذشتن از ستاره هشتم به ستاره نهم هست.»
انگار جلوی یه دیوار عظیم و رسوخناپذیر ایستاده بود.
اگه از این دیوار عبور میکرد، دیواری حتی بزرگتر در انتظارش بود.
اول باید از این یکی رد میشد.
گئوم موگوک تصمیم گرفت با خوندن کتابهای عمارت کتب اهریمن آسمانی بر این دیوار غلبه کنه.
تا الان، او با تمرینات بیوقفه و تکرارِ دوباره و دوباره هنر اهریمنی نه مصیبت بر موانع غلبه کرده بود.
در مواقع دیگه، با نبردهای مرگ و زندگی از سدشون گذشته بود.
و گاهی هم با آموزشهای پدرش.
این بار، قصد داشت با مطالعه دقیق کتابچههای رزمی در اینجا بر اون غلبه کنه.
چرا این روش؟
این یه کشش غریزی بود.
اگه به انزوا رفتن پدرش و سرپرست فرقه شدن خودش که بهش اجازه دسترسی آزاد به اینجا رو میداد، تقدیر بود، پس بذار همینطور باشه.
یه دلیل دیگه هم وجود داشت.
بعد از ملاقات با پادشاه شمشیر، او خودش رو در حال فکر کردنِ بیشتر به مبانی هنرهای رزمی میدید.
فرآیند خلق هنرهای رزمی با استفاده از تکنیک شمشیر اژدهای زرد تأثیر زیادی روی او گذاشته بود.
گئوم موگوک به غرایزش اعتماد داشت.
درست همونطور که هوس کردنِ گوشت نشونه اینه که بدن به مواد مغذیِ اون نیاز داره، اگه حس میکرد تمایل داره انواع کتابهای رزمی رو بخونه، پس الان زمانی بود که بهش نیاز داشت.
گئوم موگوک با آرامش مطالعه میکرد.
با این نیت نمیخوند که حتماً چیز خاصی به دست بیاره.
اگه کتابی خیلی خستهکننده بود، خیلی راحت اون رو میبست و سراغ بعدی میرفت.
برای کسی در سطح گئوم موگوک چه چیزی میتونست سخت باشه؟ او تمام کتابها رو به روانی و بدون هیچ مشکلی تموم میکرد.
یک شیجین، دو شیجین، سه شیجین...
هفت شیجین.
چه مدت غرق در مطالعه بود؟ صدای جوک-یئون، فرمانده محافظانش، از بیرون اومد.
«پیامی از عمارت فلکسای رسیده.»
با این حرف، دنیای اطراف گئوم موگوک شروع به تغییر کرد.
وووش.
قفسههای بیشمارِ عمارت کتب اهریمن آسمانی دوباره دورش ظاهر شدن.
گئوم موگوک کتابی رو که از هنر جابهجایی فضا-زمان بیرون آورده بود برداشت و شروع به راه رفتن کرد.
فِلیک، سویش، وووش.
کتابچههای مخفی در جهتهای مختلف توی هوا به پرواز دراومدن.
کتابها به جای اصلی خودشون برگشتن.
شاید یه شعبدهبازی ساده به نظر میرسید، اما برگردوندن همزمان کتابها فقط با یک فکر، یه شکوه الهی بود که در هیچکدوم از کتابچههای مخفی این مکان پیدا نمیشد.
گئوم موگوک از عمارت کتب اهریمن آسمانی بیرون اومد.
جوک-یئون خبر عمارت فلکسای رو بازگو کرد.
«میگن ارباب جوان اول داره رزمیکارهای نخبه هونان رو جمع میکنه.»
این گزارشی بود که نشون میداد اوضاع اونجا جدیه، اما گئوم موگوک در عوض لبخند زد.
«انگار اون عوضیها واقعاً برادرم رو عصبانی کردن.»
اینکه برادرش در حالت آمادهباش کامل بود، در واقع مایه اطمینان بود.
حداقل اینطوری بیگدار به آب نمیزد.
«و او پیامی به اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف فرستاده و خیلی ساده اعلام کرده که فرقه الهی اهریمن آسمانی در میانه یک عملیاته.»
با این گزارش، گئوم موگوک با لذت خندید.
«اگه پدر اینجا بود، عاشق این حرکت میشد.»
پدر، پسر ارشد محبوبت داره دنیای رزمی رو زیر و رو میکنه.
اگه سر این موضوع با پدرش شوخی میکرد، مطمئناً با همون پوزخند مخصوصش بهش نگاه میکرد.
و از شنیدن خبرهای مربوط به برادرش کلی لذت میبرد.
«برادرم که کار خودش رو میکنه، اما من اونقدر گشنمه که نمیتونم به چیزی فکر کنم. حالا که اومدم بیرون، بهتره قبل از برگشتن یه چیزی بخورم.»
جوک-یئون با حالتی عجیب به گئوم موگوک نگاه کرد.
گئوم موگوک درست یک شیجین قبل از ورود غذا خورده بود، اما باز هم گرسنه بود.
یه مزیت دیگه سرپرست فرقه بودن؛ او میتونست غذاهایی رو بخوره که آشپز تالار اهریمن آسمانی درست میکرد.
«چیزی که من بیشتر از همه در مورد پدر بهش حسودی میکنم، خزانه اهریمن آسمانی یا عمارت کتب اهریمن آسمانی نیست، بلکه شمایی، سرآشپز!»
و اینطور شد که لبخند درخشان سرآشپز تالار اهریمن آسمانی بعد از مدتها دیده شد.
گئوم موگوک تا جایی که جا داشت غذا خورد و حتی مقداری از غذاهایی که سرآشپز درست کرده بود رو با خودش برداشت و دوباره به عمارت کتب اهریمن آسمانی برگشت.
گئوم موگوک کتابی رو از یه قفسه انتخاب کرد.
این بار هم با وسواس انتخاب نکرد.
هر چی مودش میگفت همون رو برمیداشت.
فرقی نمیکرد.
به هر حال قصد داشت قبل از اینکه از اینجا بیرون بیاد، تکتک کتابهای عمارت کتب اهریمن آسمانی رو بخونه.
«پدر، فعلاً این دنیای رزمی رو به برادرم میسپارم و برای تمرین در انزوا وارد عمارت کتب اهریمن آسمانی میشم.»