چپتر 619: چرا بدون اجازه ما اونا رو ساختی؟
چپتر 619: چرا بدون اجازه ما اونا رو ساختی؟
بودای اهریمنی با شتاب به سمت ووهان میرفت.
وقتی اطلاعات فرستاده شده از عمارت فلکسای را شنید، تصمیم گرفت که باید برود.
هان وول گک و شمشیر کوهستان یشم.
آنها حریفانی بودند که برای ارباب جوان اول، مقابله با آنها آسان نبود.
بودای اهریمنی بهخوبی میدانست که کینه هان وول گک از فرقه اصلی به عمیقی دریاست.
در همین هنگام، کسی از فاصلهای دور پشت سرش فریاد زد.
«یه لحظه صبر کن!»
با شنیدن صدای آشنایی که همراه باد میآمد، بودای اهریمنی فنون سبکیاش را متوقف کرد.
وووووش.
شخصی که مثل پرتوی نور به جلو تاخته بود، پشت سر او فرود آمد؛ او کسی نبود جز گئوم موگوک.
«برای مردی با پاهای به این کوتاهی، واقعاً سریعی.»
«پس حالا که سرپرست فرقه شدی، دیگه علنی حملات شخصی میکنی.»
«نشستن روی تخت آدم رو ذاتاً متکبر میکنه. همگی زانو بزنید!»
اگرچه گفتوگوی آنها پر از کلمات نیشدار بود، اما حالت چهرهشان هنگام نگاه کردن به یکدیگر درخشان بود.
«چی شده؟»
«بهم یه ماموریت دادی، پس حداقل باید ادای احترام میکردم.»
«فقط به خاطر اینکه داشتم بدون ادای احترام به سرپرست فرقه میرفتم، تا اینجا دنبالم نیومدی، درسته؟»
«البته که نه! تو ماهیت قدرت رو خیلی خوب میشناسی! بودای اهریمنی، فرقی نمیکنه چقدر مجسمه بتراشی، وقتی پای قدرت وسط باشه، تو خودِ تجسم طمع هستی.»
بودای اهریمنی پوزخندی زد.
او میتوانست حس کند که گئوم موگوک عمداً سعی دارد او را تحریک کند.
درست همانطور که قبلاً گفته بود مجسمه بتراشد تا آنها را بفروشد، حالا داشت به او میگفت که به همان زمانی برگردد که دوباره به دنبال قدرت بود.
تا سرزنده باشد، نه اینکه در ناامیدی غرق شود.
«اومدم یه درخواستی ازت بکنم.»
گئوم موگوک نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی را از قبضه شمشیر اهریمن سیاه باز کرد.
چیزی که زمانی با اهریمن خندان پلیددل و اهریمن مست به اشتراک گذاشته بود، حالا به فرد جدیدی منتقل میشد.
«لطفاً این رو دور قلب برادرت بپیچ.»
بودای اهریمنی نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی را گرفت.
در ابتدا، حرفهای گئوم موگوک را درباره مبارزه برای جانشینی در عین نجات دادن برادرش باور نکرده بود.
اما حالا، باور داشت.
بله، شاید آن زمان هم چیزی شبیه به این دور قلب ارباب جوان اول پیچیده شده بود.
چیزی نامرئی برای چشم، چیزی که از قلبش محافظت میکرد، چیزی حتی قویتر از آنچه اکنون در دستانش داشت.
نگاه بودای اهریمنی به سمت شمشیر اهریمن سیاه چرخید.
هنوز مقداری از نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی روی قبضه باقی مانده بود.
بودای اهریمنی با نگاه کردن به آن، ناگهان گفت:
«پس من چی؟»
گئوم موگوک طوری بلند خندید که انگار جوکی شنیده است.
اما بودای اهریمنی لبخند نمیزد.
«فقط قلب ارباب جوان اوله که اهمیت داره؟»
«تو که به یه همچین چیزی نیاز نداری، مگه نه، بودای اهریمنی؟»
«منم مردی هستم که اگه زخمی بشه، خونریزی میکنه. فکر کردی به جای خون، از بدنم گرد طلا بیرون میریزه؟»
«برای یه فرمانروای اهریمنی باحال نیست که خودش رو لای این چیزا بپیچه.»
«مگه به هیچ فرمانروای اهریمنی دیگهای ندادیش؟»
«...»
«پس فقط نمیخوای به من بدیش.»
در نهایت، گئوم موگوک که وانمود میکرد شکست خورده، بقیه نخ را باز کرد و به او داد.
«وقتی حتی قرار نیست ازش استفاده کنی، چرا میگیریش؟»
«استفاده میکنم.»
«بودای اهریمنی، تو قطعاً ازش استفاده نمیکنی!»
«خواهیم دید.»
اگر گئوم موگوک از همان ابتدا همه را میداد و میگفت: «نصفش برای برادرت، نصفش برای تو، بودای اهریمنی»، بودای اهریمنی مطمئناً رد میکرد.
به همین دلیل بود که او عمداً نقش مخالف را بازی کرده بود.
اینکه آیا بودای اهریمنی نیت او را حدس زده و با او همراهی کرده بود یا نه، مشخص نبود.
بودای اهریمنی به کیسه چرمی که گئوم موگوک بر پشت داشت نگاه کرد و گفت:
«فکر کنم اون رو هم برای من آوردی. بدش به من.»
چقدر تیزبین بود.
داخل کیسه چرمی، سه ست زره محافظتی بود که او از خزانه اهریمن آسمانی آورده بود.
یکی از آنها، یک ست زره محافظتی کوچکتر برای بودای اهریمنی بود.
«چرا سه ست؟»
«اگه اتفاقی باهاش روبرو شدی، لطفاً یکی رو به پادشاه سم هم بده.»
بودای اهریمنی به گئوم موگوک خیره شد و با نگاهش گفت: «امکان نداره که ندونی.»
«اون مرد اون رو نمیپوشه.»
«آره، میگه که نمیخوادش.»
«پس چرا؟»
ارزیابی واقعی گئوم موگوک از ارزش بودای اهریمنی اینجا مشخص میشد.
«برای اینکه غیرممکن رو ممکن کنی. این کاریه که تو بهتر از هر کسی انجامش میدی.»
بودای اهریمنی لحظهای به گئوم موگوک نگاه کرد و سپس به آرامی شروع کرد به پیچیدن نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی دور هر دو مچ دستش.
«تو من رو به خاطر برادرت نمیفرستی، مگه نه؟ و برای اینم نیست که پادشاه سم رو مجبور کنی زره محافظ بپوشه.»
او بهدرستی نیت گئوم موگوک را درک کرده بود.
«تو میخوای من جلوی اون مرد، یعنی پادشاه سم رو بگیرم، درسته؟»
گئوم موگوک به جای پاسخ، لبخندی به نشانه تایید زد.
اگر هان وول گک، که کینه عمیقی از فرقه الهی اهریمن آسمانی داشت، دست به طغیان میزد، پادشاه سم در نهایت مجبور میشد وارد عمل شود.
و لحظهای که کسی به خاطر ظاهر پسرانه و شاداب او گاردش را پایین میآورد و حرف بیهودهای میزد، تنها اصلی که همه باید به آن پایبند میبودند، شکسته میشد.
اصلِ عصبانی نکردن پادشاه سم.
اگر اوضاع بد پیش میرفت، موقعیتی پیش میآمد که ممکن بود جنگی شعلهور شود.
«چون فقط تو، بودای اهریمنی، میتونی جلوی پادشاه سم رو بگیری.»
«چرا من؟»
او انتظار یک دلیل بزرگ و دهانپرکن را داشت، اما...
«چون تو پادشاهِ جمعآوری گیاهان سمی هستی، مگه نه؟»
با شنیدن این دلیل غیرمنتظره، بودای اهریمنی نتوانست جلوی خندهاش را بگیرد.
شوخطبعی از چهره گئوم موگوک ناپدید شد.
او با احترام سرش را خم کرد.
«بابت اینکه چنین وظیفه دشواری رو ازت خواستم، عذر میخوام.»
بودای اهریمنی که پیچیدن نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی را تمام کرده بود، کیسه چرمی را روی پشتش انداخت.
به دلیل قد کوتاهش، کیسه تقریباً تمام بدنش را میپوشاند.
«تو رهبر فرقه شدی و اولین کاری که میکنی اینه که بارت رو روی دوش من میذاری.»
«این باریه که فقط یه غول کوچک میتونه حملش کنه.»
«کاش انقدر زبونباز نبودی.»
بودای اهریمنی چرخید و دوباره شروع به دویدن کرد.
گئوم موگوک در همان نقطه ایستاد و تماشا کرد تا او کاملاً ناپدید شد.
راستش را بخواهید، تماشا کردن سختتر از خودِ جنگیدن بود.
اما حتی اگر اضطراب مانع خوابیدن آدم شود، زمانهایی هست که باید فقط تماشا کرد.
مثل قلب والدین برای فرزندشان؛ وقتی اینطور تنها میایستیم، رشد میکنیم.
هم حریف، و هم حتی کسی که تماشا میکرد.
گئوم موگوک در جهت مخالف مسیری که او ناپدید شده بود، چرخید.
«خب، برم کتابی رو که نصفه رها کرده بودم بخونم؟»
در یک چشم به هم زدن، قامت گئوم موگوک به نقطهای تبدیل شد و از نظرها پنهان گشت.
***
گاری حامل گئوم مویانگ و همراهانش به آرامی از خیابانهای مرکزی ووهان عبور کرد.
آنها که در لباس کارگرهای ساختمانی تغییر چهره داده بودند، در بخش بارِ یک گاری قدیمی کنار هم نشسته بودند و به خیابانهای اطراف نگاه میکردند.
رزمیکاری میانسال با شمشیری بلند بر پشت که با اطمینان قدم برمیداشت و لبه ردایش در باد تکان میخورد؛ پیرمردی که در میخانهای نشسته بود و در حالی که جام شرابی را مینوشید، ریش سفیدش را نوازش میکرد؛ رزمیکاران جوانی با چهرههای شاداب که میخندیدند و درباره چیزی که خوشحالشان کرده بود گپ میزدند؛ رزمیکاران اتحاد رزمی با لباسهای متحدالشکل که با چشمانی تیزبین عبور میکردند—هر کسی که میدیدند، عضوی از طریقت راستین بود.
در دوردست، ساختمانهای باشکوهِ مقر اصلی اتحاد رزمی و مجسمه عظیمی از یک رزمیکار که نماد جنگجوی عدالت بود، دیده میشد.
هو میونگ بروز نمیداد، اما از درون مضطرب بود.
او فقط دربارهاش شنیده بود، اما این اولین بار بود که واقعاً مقابل مقر اصلی اتحاد رزمی میآمد.
و مگر او تنها بود؟ برای زیردستانی که با او آمده بودند هم همینطور بود.
فقط بحث مردم نبود.
فرقه های بزرگ و کوچک بیشماری که در طول مسیر میدیدند، همگی فرقههای طریقت راستین بودند که از اتحاد رزمی پیروی میکردند.
اگر مبارزهای درمیگرفت، رزمیکاران طریقت راستین از تمام جهات بیرون میریختند.
آنها واقعاً داشتند از برکه اژدها و لانه پلنگ عبور میکردند.
مکانی که به آن رسیدند، یک عمارت بود.
توی یه منطقه دورافتاده و پرت نبود، بلکه فقط کمی از خیابون اصلی فاصله داشت.
خونههای دیگه چسبیده به اون و متراکم بنا شده بودن و با کمی پیادهروی، دوباره به همون بازاری میرسیدن که تازه ازش رد شده بودن.
جایی که ساختمونهای باشکوه مقر اتحاد رزمی حتی بزرگتر به نظر میرسیدن. درست بیخ گوش اتحاد رزمی بود.
همه از گاری پیاده شدن و وارد عمارت شدن. به محض ورود، دیدن که بخشهایی از ساختمون عمارت در جاهای مختلف فرو ریخته. انگار که کارگرهایی رو برای انجام کارهای تعمیراتی صدا کرده باشن.
«همگی خوش اومدین!»
کسی که به استقبالشون اومد، صاحب این مکان بود.
«قصد دارم اینجا رو به شکلی مجلل بازسازی کنم.»
او در عین حال، یکی از رزمیکارهای عمارت فلکسای بود.
«خیلهخب، بیاین امروز بریم داخل و استراحت کنیم و از فردا کار رو شروع کنیم.»
عمارت فلکسای این عمارت رو خریده بود و طوری جلوه داده بود که انگار دارن کارهای توسعه و بازسازی جدیدی رو شروع میکنن. این کار برای این بود که گئوم مویانگ و رزمیکارهای لشکر که در پوشش کارگر وارد ووهان شده بودن، باعث برانگیختن هیچ شکی نشن. عمارت فلکسای واقعاً از هیچ حمایتی برای گئوم مویانگ دریغ نمیکرد.
به محض اینکه دروازه عمارت بسته شد، رزمیکارهای لشکر محیط اطراف رو زیر نظر گرفتن؛ بالای دیوارها و حتی روی پشتبامها رو. بعد از اطمینان از اینکه هیچ چشم مراقبی وجود نداره، شمشیرها و زرههای محافظی رو که در کف گاری پنهان شده بود بیرون آوردن و به داخل ساختمون رفتن.
وقتی وارد ساختمون شدن، مرد میانسال بالاخره خودش رو معرفی کرد.
«من هوانگ این از عمارت فلکسای هستم. خدمت به چنین شخص برجستهای برای من افتخاره.»
معمولاً رزمیکارهای متعلق به عمارت فلکسای خودشون رو با نامهای مستعار معرفی میکردن، اما این بار او نام واقعیاش رو فاش کرد. هرچند گئوم مویانگ در نبرد جانشینی شکست خورده بود، اما حریفش از خون اهریمن آسمانی بود. به همین دلیل بود که او، مسئول ووهان، شخصاً پیش قدم شده بود.
«به کمکت احتیاج دارم.»
بعد از احوالپرسی کوتاه گئوم مویانگ، ارباب لشکر هو میونگ جلو اومد.
«گفتی که ردِ گوک یونگ رو گم کردی؟»
سپس پاسخی غیرمنتظره شنیده شد.
«نه.»
با شنیدن کلمه «نه»، نه تنها هو میونگ، بلکه تمام رزمیکارهای دیگه هم غافلگیر شدن.
«گوک یونگ امروز صبح به کارگاه آهن برگشت.»
با شنیدن این حرف، چهره گئوم مویانگ کمی درهم رفت. این وضعیتی بود که باید از پیدا کردن او خوشحال میشد، اما... اینکه او دقیقاً در همون روزی که گئوم مویانگ وارد ووهان شده بود، اینقدر گستاخانه برگشته بود، ذهنش رو مشغول کرد.
هو میونگ هم حس مشابهی داشت.
«ممکنه یه تله باشه.»
گئوم مویانگ با حرف او سر تکون داد.
«شاید.»
اما حتی اگه یه تله بود، نمیتونست عقبنشینی کنه. این تنها خبری نبود که انتظارشون رو میکشید.
«چیزی هست که باید بدونید. هان وول گک در حال حاضر در ووهانه.»
با شنیدن نام هان وول گک، گئوم مویانگ تکونی خورد. قبل از اینکه حتی بتونه واکنشی نشون بده، اخبار بد بیشتری به گوشش رسید.
«و شمشیر کوهستان یشم هم به زودی از راه میرسه.»
هو میونگ به سرعت از هوانگ این پرسید: «اونا به خاطر عملیات ما اینجان؟»
«داریم این موضوع رو بررسی میکنیم.»
گوک یونگ خودش برگشته بود و دو استاد مشهور از طریقت راستین هم داشتن به اینجا میاومدن؟ آبِ برکه اژدها واقعاً داشت به جوش میاومد و از بیشه ببر، غرش ببری گرسنه به گوش میرسید.
هو میونگ به گئوم مویانگ نگاه کرد. میدونست که حتی اگه اونا به خاطر اونا اومده باشن، گئوم مویانگ از اون آدمهایی نیست که بترسه و برگرده. در واقع، گئوم مویانگ با آرامش از هوانگ این پرسید:
«خونه گوک یونگ کجاست؟»
«او در حیاط داخلی اتحاد رزمی اقامتگاهی داره.»
به عنوان صنعتگر کارگاه آهن، حتماً به او اقامتگاهی اختصاصی در حیاط داخلی داده بودن. نه حیاط بیرونی، بلکه حیاط داخلی؟ وارد شدن به اونجا تقریباً غیرممکن بود.
«یه میخانه هست که گوک یونگ زیاد به اونجا میره. بعد از تموم شدن کارش، اغلب برای نوشیدن چای اونجا توقف میکنه.»
«کجاست؟»
«یه میخانه به اسم میخانه معطر توی بازاره.»
چیزی که هوانگ این آماده کرده بود فقط اطلاعات نبود. او دریچه یه کمد رو باز کرد. داخلش پر از انواع مختلف رداهای رزمی بود.
«شما نمیتونید با اون لباسها سلاح حمل کنید، پس لطفاً اینها رو بپوشید. اینها رایجترین رداهای رزمی هستن که میتونید اینجا در ووهان ببینید.»
او همچنین هویتهای جدیدی به اونا داد.
«اگه زمانی مجبور شدید هویتتون رو فاش کنید، بگید که شاگردان فرقه شمشیر ستوده هستید، یه فرقه از طریقت راستین در هونان.»
فرقه شمشیر ستوده هم یکی از فرقههای پوششی فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
«شاگردان فرقه شمشیر ستوده در حال حاضر همراه با ارشدشون برای بازدید از مقر اتحاد رزمی بیرون رفتن.»
هوانگ این کاغذی رو آورد که نامهایی روی اون نوشته شده بود و نامهای مربوط به هر کدوم رو بهشون گفت. اگه کسی از فرقه شمشیر ستوده استعلام میگرفت، میشنید که این افراد برای بازدید از مقر اتحاد رزمی رفتن.
«از توجهت ممنونم.»
همه شروع به تعویض لباس و پوشیدن رداهای رزمی کردن.
«یادتون نره که همگی زرههای محافظ رو زیر لباستون بپوشید.»
هو میونگ بعد از رسیدگی به زیردستهاش، نگران بود که فقط گئوم مویانگ زره محافظ نداره. اما نمیتونست زرهی رو که خودش پوشیده بود به او بده. نمیتونست زره محافظی رو که به رزمیکارهای معمولی داده میشد، به ارباب جوان اول بده. حس میکرد چون هنرهای رزمی او خیلی قویه مشکلی پیش نمیاد، اما باز هم آرزو میکرد اگه چیز بهتری داشت، میتونست به او بده.
مدتی بعد، اونا بیصدا از درِ پشتی عمارت بیرون رفتن.
***
گئوم مویانگ به تنهایی در میخانه معطر در حال نوشیدن چای بود. بقیه رزمیکارها در طول خیابان، در میخانه روبهرویی، در گوشه خیابونها، در کوچهها و در ساختمونهای مجاور پراکنده شده بودن و محیط اطراف رو زیر نظر داشتن. اونا یکییکی و با دقت زیاد در موقعیتهای خودشون مستقر شده بودن.
در واقع، امروز بیشتر شبیه یه ماموریت شناسایی بود. او انتظار نداشت که در همون روز اول با او ملاقات کنه.
- خودشه!
با پیام تلهپاتیک هو میونگ، سرش رو بلند کرد و زنی رو دید که وارد میخانه میشد. جای زخم سوختگی بزرگی پشت دست زن بود. نمیتونست او رو اشتباه بگیره. او هیچ تلاشی برای پنهان کردن جای زخم نمیکرد؛ در واقع، آستینهاش رو بالا زده بود.
زنی که با افتخار زخمش رو نشون میداد، همونطور که شنیده بود، چهره و اندام زیبایی داشت. گوک یونگ بعد از ورود به میخانه، به اطراف نگاه کرد تا ببینه کجا بشینه. درست در همون لحظه، چشمانش با چشمان گئوم مویانگ تلاقی کرد.
گوک یونگ لبخندی با چشمانش زد و سرش رو کمی خم کرد. گئوم مویانگ نمیتونست تشخیص بده. آیا او چون او رو شناخته بود لبخند زد، یا فقط یه سلام مودبانه بعد از تلاقی اتفاقی نگاهشون بود؟ به هر حال، یه چیز غیرمنتظره بود. حال و هوای او روشنتر از اون چیزی بود که فکر میکرد.
درست در همون لحظه، هو میونگ از بیرون پیامی تلهپاتیک برای گئوم مویانگ فرستاد.
- به نظر میرسه هیچ تعقیبکننده یا کمینی در کار نیست.
گئوم مویانگ هم انرژیاش رو بالا برد تا بررسی کنه، اما از مشتریهای داخل میخانه هم خطر خاصی رو حس نکرد.
«واقعاً تنهایی برای چای خوردن اومده؟»
اگه اینطور بود، تنها کاری که باقی میموند این بود که او رو تسلیم کنن و با خودشون ببرن. حتی یه گاری هم بیرون برای انتقال او آماده بود. اما گئوم مویانگ محتاط بود. اینکه همه چیز خیلی راحت پیش میرفت، او رو حتی محتاطتر میکرد.
گوک یونگ در حالی که چایاش رو مینوشید، رفتوآمد عابرها رو در بیرون تماشا میکرد. چشمانش عمیق بود، انگار که در فکر فرو رفته باشه. در همون حال، گروهی از مردها که از اونجا رد میشدن، او رو دیدن و با تعظیم بهش سلام کردن. او با صدایی رسا به اونا سلام کرد و براشون دست تکون داد. با توجه به هیکلهای عضلانیشون، احتمالاً مردهایی بودن که در کارگاه آهن کار میکردن.
وقتی بعد از نگاه کردن به بیرون، سرش رو برگردوند تا چایاش رو بنوشه، گئوم مویانگ از قبل روبهروی او نشسته بود. این یه وضعیت غافلگیرکننده بود، اما او با آرامش پرسید:
«چرا بدون اجازه نشستید؟»
از طرف دیگه، گئوم مویانگ با قدرت وارد شد.
«و تو چرا بدون اجازه ما اونا رو ساختی؟»
اولین کلماتش هویتش رو فاش کرد و او رو مورد بازخواست قرار داد. اگه او سعی میکرد جیغ بزنه یا فرار کنه، نقاط فلجکننده و گویاییاش قبل از اینکه حتی بتونه تلاشی کنه، مهر و موم میشد.
اما واکنش گوک یونگ غیرمنتظره بود. او بالاتنهاش رو به جلو خم کرد، به صورت گئوم مویانگ نزدیکتر شد و با نهایت اعتمادبهنفس گفت:
«احمقی؟ کی برای ساختن کالاهای تقلبی اجازه میگیره؟»