چپتر 628: قصد دارم تا آخرش باهاشون پیش برم
چپتر 628: قصد دارم تا آخرش باهاشون پیش برم
دقیقاً یک ربع ساعت گذشته بود.
همه با چهرههایی متعجب به گئوم مویانگ نگاه میکردند.
با قضاوت از روی خونی که روی دستهای گئوم مویانگ بود، معلوم بود که خودش شخصاً شکنجه رو انجام داده.
گئوم مویانگ بهآرامی به سمت جین ها-گون قدم برداشت.
جین ها-گون در دلش از شنیدن اینکه ارباب لشکر اژدهای سفید اعتراف کرده، نفس راحتی کشید.
او شک داشت که شاید آن مرد در حال دروغ گفتن باشه، اما اگه این شک اشتباه از آب درمیاومد، عواقب جبرانناپذیری به همراه داشت.
ابتدا، درباره وضعیت ارباب لشکر اژدهای سفید پرسید:
«زندهست؟»
گئوم مویانگ با چهرهای که انگار جوابش واضح بود، پاسخ داد:
«جونش در خطر نیست.»
اگه او میمرد، بیاحترامی بزرگی به جین ها-گون محسوب میشد که این وظیفه رو بهش سپرده بود.
همین موضوع باعث تعجب بیشتر شد.
او موفق شده بود از مردی که به نظر نمیرسید حرف بزنه اعتراف بگیره، و در عین حال او رو سالم باقی بذاره.
«به چی اعتراف کرد؟»
با سؤال جین ها-گون، گئوم مویانگ نگاهی به اطراف انداخت.
این یک پرسش بیصدا بود که میپرسید آیا در حضور زیردستان شاخه اهریمنکش حرف زدن مشکلی نداره یا نه.
جین ها-گون سری تکون داد، انگار که میگفت مشکلی نیست.
«کسی که پشت این ماجراست، یکی از مقامات عالیرتبه شما نیست. اون کسیه که هیچ سمتی در اتحاد رزمی نداره.»
جین ها-گون در دلش تسکین یافت، اما در عین حال گیج شد.
اگه کار رهبری اتحاد نبود، پس چرا ارباب لشکر اژدهای سفید جذب اونها شده بود؟
سپس، نامی باورنکردنی از لبهای گئوم مویانگ خارج شد.
«زاهد سرگردان آسمانی، هوا یول چونگ.»
چشمان جین ها-گون از شوک گشاد شد.
مطمئناً انتظار نداشت چنین نامی رو بشنوه.
این نامی بود که اصلاً نباید بر زبون آورده میشد.
درسته؟ واقعاً؟ جین ها-گون طوری به گئوم مویانگ خیره شد که انگار میخواست با نگاهش او رو سوراخ کنه.
«این غیرممکنه.»
در عوض، جین ها-گون آرامش خودش رو حفظ کرد.
چون این چیزی بود که اصلاً با عقل جور درنمیاومد.
هوا یول چونگ یکی از استادان مطلق طریقت راستین بود.
نه تنها هنرهای رزمیش، بلکه شخصیتش هم اونقدر عالی بود که رزمیکارهای بیشماری بهش احترام میذاشتند.
او حتی طمع ثروت یا قدرت هم نداشت.
وقتی پولی داشت، به فقرا کمک میکرد و هرگز کسانی رو که مرتکب اعمال پلید میشدند، نمیبخشید.
و از همه مهمتر،
«اون دوست قدیمی و عزیز پدربزرگمه.»
او نزدیکترین دوستِ رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون بود.
آن دو سالهای طولانی رو با هم سپری کرده بودند.
پدربزرگش احتمالاً به او بیشتر از نوه خودش اعتماد داشت.
چطور جین ها-گون میتونست باور کنه که چنین شخصی مغز متفکر این ماجراست؟
نه تنها رزمیکارهای شاخه اهریمنکش، بلکه گوک یونگ هم نمیتونست این رو باور کنه.
کدوم رزمیکاری در طریقت راستین بود که زاهد سرگردان آسمانی رو نشناسه؟
جین ها-گون با قاطعیت گفت:
«اون حتماً دروغ گفته.»
جین ها-گون حتی به گئوم مویانگ هم مشکوک شد و با خودش فکر کرد که نکنه برای هدفی ناعادلانه در حال فریب خوردنه.
نه، این نامی بود که حتی اگه میخواست هم نمیتونست در موردش فریب بخوره.
«باید مستقیماً از زبون خود ارباب لشکر اژدهای سفید بشنوم.»
«هر طور میلتونه.»
جین ها-گون وارد ساختمان شد و گئوم مویانگ هم پشت سرش رفت.
رزمیکارهای شاخه اهریمنکش و رزمیکارهای لشکر هم دنبالشون رفتند.
در وسط یک اتاق بزرگ، ارباب لشکر اژدهای سفید روی صندلی نشسته بود.
اگرچه گفته شده بود که حالش خوبه، اما جین ها-گون انتظار داشت او رو نیمهجون ببینه، ولی در کمال تعجب، او کاملاً سالم بود.
صورتش حتی یک زخم هم نداشت و چشمانش زنده و هوشیار بودند.
با این حال، لباسهایش غرق در خون بود.
آن مرد که با دیدن جین ها-گون چهرهای خشنود به خود گرفته بود، با دیدن گئوم مویانگ که پشت سر او وارد شد، لرزید و نگاهش رو دزدید.
او کاملاً وحشتزده بود.
این تضاد شدیدی با آن ارباب لشکر اژدهای سفیدی داشت که قبلاً اونقدر لاف میزد.
جین ها-گون جلوی او ایستاد.
«ارباب لشکر دو، حالت خوبه؟»
ارباب لشکر اژدهای سفید غرق در احساسات شد اما نمیتونست اون رو ابراز کنه.
ترسش از گئوم مویانگ که پشت سرش ایستاده بود، بینهایت زیاد بود.
«من اینجا هستم، پس خیالت راحت باشه. حالا دوباره بهم بگو. کی پشت این ماجراست؟»
ارباب لشکر اژدهای سفید با چشمانی پر از ترس و کینه، بالاخره دهان باز کرد.
«درد اونقدر زیاد بود که فقط یه اسمی پروندم! خیلی شرمندهام.»
بعد از گفتن این حرف، زیر گریه زد.
هر کسی میتونست ببینه که او لبریز از حس بیعدالتیه.
جین ها-گون به گئوم مویانگ نگاه کرد.
با وجود اینکه ارباب لشکر اژدهای سفید حرفش رو پس گرفته بود، گئوم مویانگ به او فشار نیاورد.
طوری به نظر میرسید که انگار انتظار داشت او شهادتش رو تغییر بده.
در واقع، گئوم مویانگ با بیخیالی گفت:
«واسه همینه که به آدما اعتماد نمیکنم.»
او حرف دیگهای نزد.
انگار داشت میگفت: «اینکه حرف کی رو باور کنی، انتخاب خودته.»
تا زمانی که ارباب لشکر اژدهای سفید رو به او سپرده بود، جین ها-گون به گئوم مویانگ اعتماد داشت.
او رو بهش تحویل داده بود چون بهش اعتماد داشت، اما حالا دچار تردید شده بود.
آیا واقعاً باید حرف گئوم مویانگ رو باور میکرد؟
همه اینها به خاطر آن نام سنگین بود: «زاهد سرگردان آسمانی.»
ارباب لشکر اژدهای سفید در حالی که هقهق میکرد، گفت:
«لطفاً باورم کنید. لطفاً به وفاداری من ایمان داشته باشید.»
جین ها-گون لحظهای در فکر فرو رفت و بعد رو به ارباب لشکر اژدهای سفید گفت:
«ظاهراً در موردت دچار سوءتفاهم شده بودم.»
لحن جین ها-گون نسبت به گئوم مویانگ ناگهان تغییر کرد.
«زاهد سرگردان آسمانی پشت این ماجراست؟ نزدیک بود فریب اهریمنصفتها رو بخورم.»
او با چشمانی سرد به گئوم مویانگ خیره شد و گفت:
«فکر کردی چنین کلکی جواب میده؟»
با این حرف، رزمیکارهای شاخه اهریمنکش همگی همزمان شمشیرهاشون رو کشیدند و به سمت رزمیکارهای لشکر نشونه رفتند.
رزمیکارهای لشکر هم شمشیرهاشون رو کشیدند.
جو متشنجی بین اونها حاکم شد.
با این حال، از نظر تعداد و مهارت، رزمیکارهای لشکر حریف شاخه اهریمنکش نمیشدند.
اگه دستور حمله صادر میشد، نابودیشون فقط مسئله زمان بود.
گئوم مویانگ صرفاً با چشمان عمیقش به جین ها-گون خیره شد.
نگاه آن دو مرد در فضا به هم گره خورد.
گوک یونگ از این وضعیت ناگهانی دستپاچه شده بود.
میخواست قدمی به جلو بذاره و فریاد بزنه:
«من به ارباب جوان اول ایمان دارم!»
او با چشمان خودش تایید کرده بود که ارباب لشکر اژدهای سفید دیگه اون شخصی نیست که قبلاً میشناخت.
میخواست بگه که حاضره جونش رو برای تضمین این حرف گرو بذاره.
اما نمیتونست جلو بره.
اینجا جایی نبود که او دخالت کنه.
علاوه بر این، این فرمانده شاخه اهریمنکش بود که قول داده بود برادرش رو نجات بده.
جین ها-گون با لحنی ملایم از ارباب لشکر اژدهای سفید عذرخواهی کرد.
«ارباب لشکر دو. متأسفم.»
«چیزی نیست. همین که الان وفاداری من رو تشخیص دادید، کافیه.»
او واقعاً شبیه مردی بود که از مرگ بازگشته.
با توجه به شخصیتی که داشت، شاید در این موقعیت حرفی نثار گئوم مویانگ میکرد، اما ترسش اونقدر عمیق بود که حتی با او چشم در چشم هم نشد.
«وقتی برگشتی، اول برو پیش یه پزشک تا درمان بشی. من این موضوع رو به رهبر اتحاد گزارش میدم.»
برای لحظهای، ارباب لشکر اژدهای سفید از غافلگیری لرزید.
اگه این موضوع به گوش رهبر اتحاد میرسید، حقیقتِ اعتراف کردن او هم به گوش زاهد سرگردان آسمانی میرسید.
این حقیقت که او بعد از شکنجه شدن، به این راحتی نام او رو لو داده بود.
«لطفاً اشاره نکنید که من نام اون شخص محترم رو به زبون آوردم.»
«نمیتونم این کار رو بکنم. باید جزئیات کامل ماجرا رو به رهبر اتحاد گزارش بدم. اما زیاد نگران نباش. وقتی ایشون شرایط رو بشنون، درک میکنن که تحت شکنجه مجبور شدی یه اسمی بگی.»
ارباب لشکر اژدهای سفید دوباره التماس کرد:
«واقعاً نیازی هست که چنین شخص والامقامی رو به زحمت بندازیم؟»
جین ها-گون ثابت به او خیره شد.
نگاهش که تا الان ملایم بود، سرد شد.
«میترسی که واسه همیشه ساکتت کنن؟»
لحظهای که جین ها-گون این حرف رو زد، واکنشی که در چهره ارباب لشکر اژدهای سفید ظاهر شد رو از دست نداد.
سردرگمیِ غیرقابلانکارِ مردی که تیر به هدفش خورده بود.
جین ها-گون از او بازجویی کرد:
«نتونستی درد رو تحمل کنی و فقط یه اسمی پروندی، اما از بین اون همه آدم، نام زاهد سرگردان آسمانی رو گفتی؟ این بهانهته؟ به نظرت اونقدر احمق میام که این رو باور کنم؟»
زاهد سرگردان آسمانی دورترین شخص به هرگونه توطئهای بود.
نام او چیزی نبود که همینطوری و تصادفی به زبان بیاید.
علاوه بر این، گئوم مویانگ قبلاً گفته بود که رهبرشان یکی از مقامات عالیرتبه اتحاد رزمی است.
اگر میخواست نام کسی را ببرد، باید یکی از همان گروه میبود.
افزون بر این، تلاشهای مذبوحانهاش برای جلوگیری از رسیدن خبر اعترافش به گوش زاهد سرگردان آسمانی، نشان میداد که او واقعاً از وی به عنوان مغز متفکر اصلی نام برده است.
به همین دلیل، لرزهای بر تن جین ها-گون نشست و این فکر که شاید واقعاً زاهد سرگردان آسمانی پشت تمام این ماجراها باشد، در ذهنش قوت گرفت.
نامی بود که بیمقدمه و از ناکجاآباد بیرون آمده بود.
ارباب لشکر اژدهای سفید تا آخرین لحظه التماس میکرد و بهانه میآورد.
«نه، قربان. خواهش میکنم! این یه سوتفاهمه! من فقط...»
جین ها-گون که انگار نمیخواست بهانههای بیشتری بشنود، نقاط حیاتی او را فشرد.
در حالی که ارباب لشکر اژدهای سفید روی زمین میافتاد، جین ها-گون به رزمیکاران شاخه اهریمنکش فرمان داد.
«همگی، شمشیراتون رو غلاف کنید.»
مردانی که رزمیکاران لشکر را محاصره کرده بودند، شمشیرهایشان را غلاف کردند و عقب نشستند.
رزمیکاران لشکر هم با حسی از آسودگی شمشیرهایشان را در غلاف گذاشتند.
آنها همین چند لحظه پیش روی مرز باریک بین مرگ و زندگی قدم برداشته بودند.
جین ها-گون رسماً از گئوم مویانگ عذرخواهی کرد.
«من فقط برای تایید نیت واقعیش اونطوری رفتار کردم. لطفاً درکم کنید.»
در کمال تعجب، گئوم مویانگ از نیت او باخبر بود.
«فکر میکردم همینطور باشه.»
«مگه نگفتی به آدما اعتماد نداری؟»
گئوم مویانگ بعد از مکثی کوتاه پاسخ داد.
«چون تو دوستِ موگوکی.»
همانطور که جین ها-گون به برادر گئوم موگوک اعتماد داشت، گئوم مویانگ هم به دوست گئوم موگوک اعتماد کرده بود.
«برادر کوچیکم با هر کسی دوست نمیشه.»
اگر گئوم موگوک این حرف را میشنید، تمام روز را به آن افتخار میکرد.
با وجود اینکه سوتفاهم برطرف شده بود، قلب جین ها-گون همچنان سنگین بود.
«واقعاً زاهد سرگردان آسمانی؟»
حتی بعد از تایید اعتراف ارباب لشکر اژدهای سفید، باز هم نمیتوانست آن را باور کند.
«حالا میخوای چیکار کنی؟»
جین ها-گون در پاسخ به سوال گئوم مویانگ، با چهرهای که نشان میداد هنوز نمیداند چه کند، سرش را تکان داد.
سپس همان سوال را از گئوم مویانگ پرسید.
«تو چیکار میکنی؟»
در حالت عادی، او باید میگفت: «این مسئله به ما مربوط میشه، پس همگی باید از ووهان عقبنشینی کنید.»
اما این کار را نکرد. اگر او نبود، این راز بزرگ هرگز فاش نمیشد.
نگاه گئوم مویانگ به گواک یونگ در دوردست افتاد.
حتی اگر او همین حالا هم میرفت، جین ها-گون از آن دختر محافظت میکرد و برادرش را نجات میداد.
نیازی به کمک به جین ها-گون نبود. این یک مسئله داخلی اتحاد رزمی بود که خودش باید از پسش برمیآمد.
اما دلیلی که باعث شده بود خودش از فرقه بیرون بیاید، هنوز پابرجا بود.
به خاطر آن سلاحهای تقلبی، نزدیک بود برادر خودش را با دستهای خودش به قتل برساند.
آن خشم تا زمانی که همه آنها را از بین نمیبرد، فروکش نمیکرد.
همین به تنهایی دلیل کافی برای این تصمیم بود.
«قصد دارم این ماجرا رو تا آخر با اونا دنبال کنم.»
***
بودای اهریمنی تنها نشسته و در فکر فرو رفته بود.
او در کلبهای خالی در کوهستانهای نزدیک ووهان بود.
بعد از فرستادن شمشیر کوهستان یشم به زادگاهش، مدتی را در اینجا مانده بود.
او میتوانست نور زرینی را که از بدنش ساطع میشد کنترل کند، اما نمیتوانست قامت کوتاهش را پنهان سازد.
ووهان جایی بود که استادان زیادی در آن رفتوآمد میکردند، بنابراین هرگاه کسی از آنجا میگذشت، او از ترس اینکه مبادا شناسایی شود، در داخل کلبه میماند.
درست در همان لحظه، حضور کسی را در بیرون حس کرد.
«اونجایی؟»
«بیا تو.»
شخصی که وارد کلبه شد، پادشاه سم بود. این اولین بار بود که آن دو از زمان آمدن به ووهان با یکدیگر ملاقات میکردند.
زمانی که در فرقه اصلی بودند، معمولاً بودای اهریمنی به ملاقات پادشاه سم میرفت، اما امروز برعکس بود.
«فضا خیلی خوبه.»
این حرفی بود که از روی معذب بودن زده شد، اما این کلبه متروکه شکارچی چه فضای خوبی میتوانست داشته باشد؟
سکوت معذبکنندهای حکمفرما شد.
زمانی بود که آنها با هم برای کندن گیاهان سمی به جنگل هزار سم میرفتند، اما اخیراً زیاد یکدیگر را ندیده بودند و همین باعث شده بود کمی با هم معذب باشند.
آنها به همان رابطه اولیه خود بازگشته بودند.
درست در همان لحظه، بودای اهریمنی چیزی را از سبد حصیری گوشه اتاق برداشت و به سمت پادشاه سم هل داد.
«قبلاً وقتی داشتم قدم میزدم، اتفاقی دیدمش.»
سه یا چهار ریشه از یک گیاه سمی بود.
«این گیاه زندگی اهریمنیه!»
این گیاهی سمی بود که در لیست پادشاه سم قرار داشت؛ چیزهایی که حتماً باید در ووهان پیدا میکرد.
هر چقدر هم که برای پیدا کردنش تلاش کرده بود، اثری از آن نبود، اما به همین راحتی در حین پیادهروی به چشم بودای اهریمنی آمده بود.
«خیلی ممنونم.»
به محض ظاهر شدن گیاه سمی، فضای معذبکننده در یک لحظه ناپدید شد.
«میخوای بریم بیرون قدم بزنیم؟»
بودای اهریمنی لبخند کمرنگی به پادشاه سم زد که به نظر میرسید مشتاق است همین حالا بیرون برود.
وقتی پای گیاهان سمی وسط میآمد، چشمانش برق میزد. آدم با خودش فکر میکرد که برای به دست آوردن لقب پادشاه سم، واقعاً باید تا این حد عاشق سموم بود.
«غذا خوردی؟»
«هنوز نه.»
«یه کم احساس گرسنگی میکنم. بیا یه لقمه ساده بخوریم و بعد بریم قدم بزنیم. لطفاً یه لحظه صبر کن. چیز خاصی نیست، اما برای سیر شدنت کافیه.»
بودای اهریمنی آستینهایش را بالا زد و شروع به آشپزی کرد. در سبد حصیری چند نوع قارچ وجود داشت.
به نظر میرسید آنها را موقع گشتن دنبال گیاهان سمی جمع کرده است. ابتدا آتشی در اجاق جلوی کلبه روشن کرد، مقداری آب جوشاند و قارچها را پخت.
«تو گیاه زندگی اهریمنی رو به من دادی، پس من باید تو رو به یه وعده غذا مهمون کنم.»
«آشپزی بلدی؟»
پادشاه سم سرش را تکان داد. همیشه سانگسئون بود که غذاهایش را آماده میکرد.
در مقابل، دستان بودای اهریمنی با مهارت حرکت میکردند.
«دستات مثل کسیه که زیاد آشپزی کرده.»
«موقع گشتوگذار در سرزمینهای مرکزی، بارها پیش اومده که تنها غذا بخورم.»
از آنجایی که ظاهر بودای اهریمنی بسیار جلب توجه میکرد، او اغلب در طبیعت اردو میزد و گرسنگیاش را به آن صورت برطرف میکرد.
او این بار که بیرون آمده بود، ادویههای اولیه برای کمپینگ را با خود آورده بود.
دنیا از کجا باید میدانست؟ که آن شخص کوتاه قد که در جایی در جنگل به تنهایی آشپزی میکند، همان بودای اهریمنی است.
پادشاه سم آشپزی کردن بودای اهریمنی را تماشا میکرد. او معمولاً به دیگر شهریاران اهریمنی علاقهای نداشت، اما بودای اهریمنی فرق میکرد.
اگرچه غذایی بود که با عجله درست شده بود، اما خوراک قارچ بودای اهریمنی عالی بود.
«این خوشمزهست.»
«خوشحالم که با سلیقهت جوره.»
پادشاه سم با جدیت از چوبهای غذاخوریاش استفاده میکرد. او فقط میخواست زودتر غذا را تمام کند و با بودای اهریمنی برای کندن گیاهان سمی بیرون برود.
در درست همان لحظه، سانگسئون از راه رسید و محتوای پیام فوری ارسال شده از عمارت فلکسای را گزارش داد.
«طبق اطلاعاتی که ارباب جوان اول فرستادن، زاهد سرگردان آسمانی پشت این ماجراست.»
برخلاف پادشاه سم که خونسرد بود، بودای اهریمنی جا خورد.
او به خوبی میدانست که زاهد سرگردان آسمانی چه جایگاهی در طریقت راستین دارد و دوستیاش با رهبر اتحاد رزمی چقدر عمیق است.
«این واقعاً غیرمنتظرهست.»
پادشاه سم در پاسخ به حرف بودای اهریمنی، از دو نام یاد کرد.
«هان وول گک و شمشیر کوهستان یشم.»
بودای اهریمنی سر تکان داد. بله، فقط کسی در سطح و اندازه زاهد سرگردان آسمانی میتوانست هان وول گک و شمشیر کوهستان یشم را فرا بخواند.
اگر او واقعاً درگیر این ماجرا بود؟ پس این مسئله بسیار خطرناکتر شده بود.
«با این حال، ارباب جوان اول این کار رو تا آخر ادامه میدن.»
ارباب جوان اولی که او میشناخت، کسی نبود که در میانه راه تسلیم شود.
پادشاه سم در سکوت با گیاه زندگی اهریمنی جلوی رویش ور میرفت. نگاه چشمانش اکنون با زمانی که پیشنهاد پیادهروی داده بود، تفاوت داشت.
او هم میدانست. که ممکن است خودش مجبور شود وارد عمل شود.
بودای اهریمنی مهمترین دلیلی را که به خاطرش آمده بود، به یاد آورد. تا از وارد عمل شدن پادشاه سم جلوگیری کند.
اما اگر اوضاع تا این حد بزرگ میشد چه؟ اگر سوتفاهمها روی هم انباشته میشدند و اوضاع به هم میریخت چه؟
نور زرین ساطع شده از بدن بودای اهریمنی شدت گرفت.
«دشمن ما زاهد سرگردان آسمانی نخواهد بود، بلکه رهبر اتحاد رزمیه.»