چپتر 631: وقتی بهشون رو بدی، همین میشه
چپتر 631: وقتی بهشون رو بدی، همین میشه
همانطور که ابرهای تیره جمع میشدن، محیط اطراف بهسرعت تاریک شد.
نورهای لرزان انگار نزدیک و نزدیکتر میشدن.
قرچ! قروووومب!
آسمون که رعدوبرقش رو نگه داشته بود، بالاخره پشتسرهم اونها رو رها کرد و بارون شروع به باریدن کرد.
شووووووو!
گئوم مویانگ کنار پنجره ایستاده بود و به ریزش بارون نگاه میکرد.
بعد از اینکه جین ها-گون با شاخه اهریمنکش اونجا رو ترک کرد، گئوم مویانگ و رزمیکارهای بخش در عمارت موندن.
جین ها-گون، ارباب لشکر اژدهای سفید رو هم با خودش برده بود.
هرچی نباشه، گئوم مویانگ نمیتونست تا ابد اون رو نگه داره.
جین ها-گون هم نمیتونست برای مدت طولانی بازداشتش کنه.
خبر ناپدید شدن ارباب لشکر اژدهای سفید، اون هم بین اینهمه آدم، اتحاد رزمی رو به آشوب میکشید.
اون چطور از پسش برمیاومد؟
اگه خودش بود، مستقیم باهاش روبرو میشد.
اون رو پیش پدرش میبرد و مجبورش میکرد به همهچیز اعتراف کنه.
اینکه چطور اون دوستیِ دیرینه رو ترمیم کنه، کاملاً به پدرش بستگی داشت.
البته گئوم مویانگ هیچکدوم از اینها رو به جین ها-گون نگفت.
حتی نپرسید که چطور میخواد از پسش بربیاد.
اون مأموریت نجات برادر گوک یونگ رو بهش سپرده بود و همین کافی بود.
رابطهشون طوری نبود که مسائل دیگه رو با هم حلوفصل کنن.
درست همون موقع، گوک یونگ از پشتسرش صحبت کرد.
«بارون من رو به یاد شراب میندازه.»
در حقیقت، بارون اون رو بهشدت به یاد برادرش میانداخت.
اون کجا بود؟ حالش چطور بود؟ درست غذا میخورد؟ کتک میخورد؟ الان چقدر ترسیده؟ این اتفاق تا آخر عمرش مثل یه کابوس تعقیبش میکرد.
حالا قراره چی بشه؟
گوک یونگ از درون وحشتزده بود.
قبل از اینکه نام زاهد سرگردان آسمانی وسط بیاد، اون باور داشت که این مرد و فرمانده شاخه اهریمنکش میتونن برادرش رو نجات بدن.
اما زاهد سرگردان آسمانی؟
مردی که تمام عمرش رو فدای طریقت راستین کرده بود، پشت این ماجرا بود؟
حتی بعد از دیدن اینکه گئوم مویانگ و جین ها-گون چطور حقیقت رو فاش کردن، باز هم نمیتونست باورش کنه.
ممکنه اشتباهی شده باشه؟ ممکنه توطئه کسی برای بدنام کردن اون باشه؟
اگه اون حتی بعد از دیدن با چشمهای خودش نمیتونست باورش کنه، پس کی میتونست؟
این جایگاه زاهد سرگردان آسمانی بین مردم طریقت راستین بود.
ساخت سلاحهای تقلبی برای پول درآوردن، اون هم در کنار آدمربایی و باجگیری.
اون فکر میکرد دشمنش فقط یه گله ماهی پیرانای گرسنهست که میخوان گوشتش رو بکنن.
اما پشت سر اونها یه نهنگ بزرگ بود که انگار آماده بود کل دریا رو ببلعه.
«چرا من رو تحویل شاخه اهریمنکش ندادی؟»
اون میتونست گوک یونگ رو پیش جین ها-گون بفرسته.
قول نجات برادرش یه قول بود، اما اون با ساخت سلاحهای مخفی تقلبی، مرتکب جرم خیانت به افتخار یه صنعتگر کارگاه آهن شده بود.
تحویل دادن اون، بار کمتری روی دوشش میذاشت.
گئوم مویانگ که به بیرون پنجره نگاه میکرد، به سمت اون برگشت.
«دروغ بود؟»
«بله؟»
«اینکه برام سلاح میسازی.»
گوک یونگ از نگاهش میتونست بفهمه.
آه! این مرد واقعاً قصد داره من رو با خودش ببره و ازم استفاده کنه.
«نمیدونستم کارگاه آهنت اینقدر کمبود نیرو داره.»
اون با یه شوخی بیجا جواب داد.
خوشبختانه گئوم مویانگ دیگه چیزی نگفت و نگاهش رو دوباره به پنجره دوخت.
پیشنهاد اون برای ساخت سلاح صادقانه بود.
اون حتی آماده بود به عنوان یه پیرو اهریمنی زندگی کنه.
اما چیزی که واقعاً اون رو میترسوند این بود: اگه دیگه هیچوقت برادرش رو نبینه چی؟
شووووووو.
اون خیره به بارش بارون از روی شونه گئوم مویانگ نگاه کرد و بعد...
«اون کسی که پشت این ماجراست...»
«چون زاهد سرگردان آسمانی پشت این قضایاست، آیا شاخه اهریمنکش واقعاً میتونه برادرم رو نجات بده؟»
کلمات از دهنش بیرون نمیاومدن.
نام زاهد سرگردان آسمانی روی زبونش غریبه بود.
«اگه شاخه اهریمنکش به خاطر فشارهای داخلی نتونه در موردش تحقیق کنه چی؟»
میترسید اگه اینقدر بیپروا حرف بزنه، واقعاً به حقیقت بپیونده.
گئوم مویانگ انگار افکار درونی اون رو فهمیده بود، بدون اینکه برگرده جواب داد.
«هیچچیزی عوض نشده.»
اگه نمیدونست اون ارباب جوان اول فرقه الهی اهریمن آسمانیست، فکر میکرد این فقط یه بلوفه.
اما حالا میدونست که اون پای تکتک حرفهاش ایستاده.
اینکه قصد داره با هر کسی که پشت این ماجراست، به همون شکل روبرو بشه.
و اون کلمات تسلی بزرگی برای اون بودن.
درست همون موقع، هو میونگ، ارباب لشکر، وارد شد و گزارش داد.
«پیامی از عمارت فلکسای در مورد مکان هوا یول چونگ دریافت کردیم.»
هو میونگ اطلاعات رو به گئوم مویانگ رسوند.
«هوا یول چونگ در پاویون رزمی در ووهان اقامت داره. گفته میشه اون به تمام سرزمینهای مرکزی سفر میکنه و بیشتر سال رو دوره، اما در حال حاضر به ووهان برگشته.»
«اون توی ووهانه؟»
«بله، میگن چند روز پیش برگشته.»
مردی که بیشتر سال رو در سفره، درست چند روز پیش به ووهان برگشته؟ دقیقاً همون زمانی که اون در ووهان بود؟ ممکنه تصادفی باشه؟
گئوم مویانگ اینطور فکر نمیکرد.
همین حقیقت به تنهایی احتمالاً مدرکی بر دخالت اون در این موضوع بود.
«بهشون بگو تمام اطلاعات موجود در مورد هوا یول چونگ رو بفرستن. شخصیتش، روابط خانوادگی، هنرهای رزمی و پیروانش. همهچیز رو.»
«بله، متوجه شدم.»
وقتی هو میونگ بیرون رفت، گوک یونگ با احتیاط پرسید.
«واقعاً میخوای باهاش روبرو بشی؟»
گئوم مویانگ بیصدا سر تکون داد.
«میدونی که استادهای زیادی دنبالش هستن، مگه نه؟»
فلاش!
صاعقهای صورت گئوم مویانگ رو به روشنی روشن کرد.
چشمهاش شبیه خود صاعقه بود.
این مرد واقعاً شبیه کسی بود که بدون توجه به اینکه چه کسی سر راهش ایستاده، بیصدا به جلو پیش میره.
درست همونطور که گفت، هیچچیزی عوض نشده.
بالاخره گئوم مویانگ با ملایمت صحبت کرد.
«آدمهایی مثل اون...»
کسی که روزهای سخت رو باهاش پشت سر گذاشته بود، کسی که اون رو در بدترین حالتش دیده بود و نقصهاش رو بهتر از هر کسی میشناخت، و کسی که بیشتر از هر کسی بهش اعتماد داشت.
«من هم اونها رو دارم.»
***
جین ها-گون وارد تالار رهبر اتحاد شد.
«رهبر اتحاد، امیدوارم حالتون خوب باشه.»
مثل همیشه، جین ها-گون احترامی رو که شایسته رهبر اتحاد بود، به پدربزرگش نشون داد.
«خوش اومدی.»
نگاه جین پهچئون به نوهش مهربون بود.
اخیراً جین ها-گون نقش خودش رو تحسینبرانگیزتر از هر فرمانده قبلی شاخه اهریمنکش ایفا میکرد.
اون پختهتر به نظر میرسید و شهرتش بین زیردستهاش عالی بود.
«شنیدم برنامه اصلی شاخه اهریمنکش رو تغییر دادی و برگشتی.»
«بله، شرایطی پیش اومد.»
«چی شده؟»
خبر غیرمنتظرهای از طرف جین ها-گون رسید.
«پیامی از ارباب جوان اول فرقه الهی دریافت کردم.»
با شنیدن نام ارباب جوان اول، چهره جین پهچئون کمی سخت شد.
اگرچه اون جانشینی رو به گئوم موگوک باخته بود، اما میدونست که اون مرد بسیار جاهطلبه.
«اون گفت افرادی هستن که سلاحهای مخفی اونها رو جعل و در سرزمینهای مرکزی توزیع میکنن. اون در حال تعقیب کسیه که پشت این ماجراست و درخواست همکاری ما رو کرده.»
جین پهچئون چهرهای متعجب به خود گرفت.
فرقه الهی اهریمن آسمانی هرگز قبلاً درخواست همکاری نکرده بود.
«به چه دلیلی؟»
«صنعتگری از کارگاه آهن ما در این کار دست داره.»
جین ها-گون گزارش داد که گوک یونگ در این ماجرا دخالت داشته و دلیلش این بوده که برادرش رو گروگان گرفته بودن.
«ارباب جوان اول به خاطر همین موضوع در ووهانه.»
چهره جین پهچئون کاملاً خشک شد.
ارباب جوان اول فرقه الهی اهریمن آسمانی بدون اجازه اون وارد ووهان شده بود؟
این موضوع به مذاق جین پهچئون خوش نیومد.
«راستش، به محض اینکه یه وجب بهشون رو میدی، همین میشه.»
جین پهچئون نارضایتی خودش رو از فرقه الهی اهریمن آسمانی ابراز کرد.
بیادبیشون در اطلاع ندادنِ قبلی یه طرف، اما اون بیشتر از این عصبانی بود که شبکه اطلاعاتی اتحاد رزمی نتونسته بود حرکات گئوم مویانگ رو ردیابی کنه.
«فرستادیشون برگردن، درسته؟»
«نه. اونا هنوز توی ووهان هستن.»
توبیخِ جین پهچئون متوجه نوهاش شد.
«باید میفرستادیشون برگردن!»
«عذر میخوام.»
جین ها-گون میدونست. موضوع این نبود که پدربزرگش از دستش ناراضیه، بلکه داشت سختگیری میکرد. چون روزی که قرار بود اون رو به عنوان جانشین معرفی کنه نزدیک بود. پدربزرگش میخواست اون جانشینی بدون حتی یه نقص باشه.
جین پهچئون برای لحظهای در سکوت به جین ها-گون خیره شد، بعد از صندلی رایزن اعظم بلند شد و پایین اومد. به سمت نوهاش رفت و اون رو آروم صدا زد.
«ها-گون.»
جین ها-گون میتونست تشخیص بده. این نگاهِ رهبر اتحاد به فرمانده شاخه اهریمنکش نبود، بلکه پدربزرگی بود که با نوهاش حرف میزد.
«بله، پدربزرگ.»
«میدونم چقدر به رهبر جوان فرقه اعتماد داری.»
اگه حتی پیرمردی مثل خودش هم میتونست اینطور مجذوب گئوم موگوک بشه، چطور یه جوون مثل جین ها-گون میتونست بیتفاوت بمونه؟ برای همین بود که موضوعی رو باید بهش میگفت. هشداری که باید در آینده هم تکرارش میکرد. هشداری که دقیقاً به این خاطر باید روش تأکید میکرد که میدونست گئوم موگوک آدم خوبیه.
«توی زندگیت، مهم نیست چقدر به هم نزدیک بشید، یا رابطهتون چقدر عمیق بشه، نباید حتی برای یه لحظه فراموش کنی که اون یه اهریمنصفته.»
مهم نبود چقدر آدم خوبی باشه، تمام اطرافیانش اهریمنصفت بودن. جین ها-گون خیلی خوب منظور پدربزرگش رو از اون حرفها میفهمید.
«بله، به خاطر میسپارم.»
اون فکر میکرد پدربزرگش به این خاطر تا اینجا با قضایا کنار اومده که اون برادرِ گئوم موگوک بوده.
«یه مورد دیگه هم هست که باید گزارش بدم.»
در واقع، این گزارش دلیل اصلی ملاقات امروزِ اون بود.
«من دارم در مورد این موضوع از ارباب لشکر اژدهای سفید بازجویی میکنم.»
«ارباب لشکر اژدهای سفید؟ چرا؟»
«اون یکی از آدمهای پشت این ماجراست.»
جین پهچئون فکر کرد این حرف مضحکه.
«مدرکی داری؟»
«بله. کسی که انباری رو که توش سلاحهای مخفی تقلبی ساخته میشد اجاره کرده، ارباب لشکر اژدهای سفیده. نه تنها این، بلکه شواهدی پیدا کردیم که نشون میده کس دیگهای پشتِ ارباب لشکر اژدهای سفیده.»
اون مستقیماً نگفت کیه. پدربزرگش باید از زبون خودِ ارباب لشکر اژدهای سفید میشنید که هوا یول چونگ پشت این قضیه است.
«باید خودم این مرد رو ببینم.»
«بیرون منتظره.»
«بیارش تو.»
شاید اولش گیج میشد و باور نمیکرد، اما پدربزرگش تنها کسی بود که میتونست این قضیه رو حل کنه. فقط پدربزرگش از پسِ زاهد سرگردان آسمانی برمیاومد.
لحظاتی بعد، بعد از اینکه جنگجوهای شاخه اهریمنکش ارباب لشکر اژدهای سفید رو آوردن، اونجا رو ترک کردن.
جین ها-گون قبلاً با ارباب لشکر اژدهای سفید صحبت کرده بود. بهش قول داده بود که اگه تمام حقیقت رو به رهبر اتحاد بگه، نه تنها جونش بخشیده میشه، بلکه مجازاتش هم به عنوان پاداشِ فاش کردن حقیقت به حداقل میرسه.
در واقع، جین ها-گون با دیدن اینکه ارباب لشکر اژدهای سفید این قول رو قبول کرده، با خودش فکر کرد: «واقعاً اون پشت این ماجراست.»
به نظر میرسید بخشی از وجودش تمام مدت به این موضوع شک داشت. نه، حتی الان هم نمیتونست کاملاً شکش رو برطرف کنه. واقعاً اون پشت این قضیه بود؟ مردی که از بچگی اونقدر بهش احترام میگذاشت.
جین پهچئون به اون نگاه کرد و گفت: «سرت رو بلند کن.»
ارباب لشکر اژدهای سفید سرش رو بلند کرد. از ترس میلرزید.
«چی شده؟ واقعاً توی این کار دست داشتی؟»
جین پهچئون با آرامش پرسید، اما نگاهش مثل یخ سرد بود. ارباب لشکر اژدهای سفید دهنش رو باز کرد، صداش میلرزید.
«این موضوع...؟»
در حالی که نمیتونست جملهاش رو تموم کنه، سرش رو پایین انداخت.
«واقعاً متأسفم، رهبر اتحاد.»
به نظر میرسید برای اعتراف کردن خیلی شرمنده است و فقط آه میکشید. جین ها-گون بهش گفت: «دیگه همهچی تموم شده، پس زود اعتراف کن.»
ارباب لشکر اژدهای سفید بالاخره حقیقت رو فاش کرد.
«این دستورِ زاهد سرگردان آسمانی بود.»
با وجود اینکه حرف تکاندهندهای بود، جین پهچئون اصلاً تعجب نکرد. در عوض، دوباره با آرامش پرسید: «گفتی کی دستور داده؟»
«زاهد سرگردان آسمانی دستور داد.»
درست در همون لحظه.
فلاش!
در یک چشم به هم زدن، جین پهچئون گردن ارباب لشکر اژدهای سفید رو گرفته بود.
«چطور جرئت میکنی چنین کلکهایی سوار کنی!»
جین ها-گون طبیعتاً فکر کرد پدربزرگش چون اون اسم زاهد سرگردان آسمانی رو آورده عصبانیه. اما موضوع این نبود.
جین پهچئون درست جلوی اون، فریادی مثل نعره جنگی سر داد.
«هااااااپ!»
باد شدیدی مثل طوفان، اطراف ارباب لشکر اژدهای سفید وزیدن گرفت. این غرش شیر بود که با نیروی درونی قدرتمند رهبر اتحاد رزمی آمیخته شده بود.
در لحظهای که اون نیروی عظیم، که انگار میخواست اون رو با خودش ببره، صورت و بدن ارباب لشکر اژدهای سفید رو لرزوند!
جین ها-گون دید.
چشمهای ارباب لشکر اژدهای سفید به عقب رفت و بعد به حالت عادی برگشت. انگار مردمکهای سیاهش پشت پلکهاش ناپدید شدن و دوباره ظاهر شدن.
«هااااااپ!»
با یه غرش شیرِ بلندتر، چشمهای ارباب لشکر اژدهای سفید دوباره به عقب رفت. این بار برنگشتن و فقط سفیدی چشمهاش معلوم بود.
«آخ... آخ...»
در حالی که فریادی از گلوش خارج میشد، مایع سیاهی از هر دو چشمش سرازیر شد. انگار مردمکهای سیاه ناپدید شدهاش به مایع تبدیل شده بودن و بیرون میریختن. ارباب لشکر اژدهای سفید انگار متوجه نبود چه اتفاقی داره براش میافته.
لحظه بعد.
«کارِ زاهد سرگردان آسمانی بود.»
کلماتی که به آرومی بیرون میاومدن، صدای ارباب لشکر اژدهای سفید نبودن. بعد از اینکه با صدایی عجیب، انگار که هیولایی درونش زندگی میکنه، حرف زد...
بدن ارباب لشکر اژدهای سفید یه بار به شدت لرزید و بعد از حال رفت.
جین پهچئون با چهرهای درهم به اون نگاه کرد.
«الان چه اتفاقی افتاد؟»
تا زمانی که جین ها-گون وضعیتش رو چک کرد، اون دیگه مرده بود. وقتی برای معاینه بدنش بهش انرژی تزریق کرد، فهمید که گذرگاههای درونیش تکهتکه شدن. از اونجایی که نیروی درونیش سرکوب شده بود، خودکشی نبود.
«یعنی تحت تأثیر یه هنر تاریک بود که اگه اعتراف میکرد گذرگاههای درونیش پاره میشدن؟»
اما مگه قبلاً زیر شکنجه گئوم مویانگ اعتراف نکرده بود؟ چرا اون موقع گذرگاههای درونیش نشکستن؟
جین پهچئون به آرومی گفت: «این تکنیک کنترل ذهنه.»
جین ها-گون جا خورد. تکنیک کنترل ذهن یه هنر تاریک بود که به فرد اجازه میداد ذهن کسی رو به میل خودش کنترل کنه. پدربزرگش متوجه شده بود که اون تحت تأثیر تکنیک کنترل ذهنه و با غرش شیر اون رو شکسته بود.
«طوری تنظیم شده بود که اگه تکنیک کنترل ذهن به زور شکسته بشه، تمام گذرگاههای درونیش پاره بشن و منجر به مرگش بشه.»
اما چرا؟
اگه اون رو تحت تکنیک کنترل ذهن قرار داده بودن، چرا مجبورش کردن در مورد زاهد سرگردان آسمانی اعتراف کنه؟ نباید سعی میکردن اربابشون رو مخفی کنن...
در اون لحظه، جین ها-گون لرزهای به تنش افتاد و سرمایی رو توی ستون فقراتش حس کرد.
«نه!»
پدربزرگش فکر میکرد که کسی از تکنیک کنترل ذهن استفاده کرده تا برای زاهد سرگردان آسمانی پاپوش درست کنه. با فاش کردن اون، در واقع اون رو تبرئه کرده بود.
و طبیعتاً، شکِ جین پهچئون به سمت یه نفر چرخید.
«ارباب جوان اول الان کجاست؟»