چپتر 632: توطئه‌گر خطرناک‌تر از گئوم ووجین است
چپتر 632: توطئه‌گر خطرناک‌تر از گئوم ووجین است
«داری میگی که به ارباب جوان اول مشکوکی؟»
جین پهچئون در جوابِ سؤالِ جین ها-گون، این را پرسید.
«پس شما هم دارین میگین که به زاهد سرگردان آسمانی مشکوکین؟»
تنش شدیدی بین آن دو جریان داشت.
جین ها-گون تا قبل از رسیدن به اینجا، ذرهای شک در دلش داشت، با خودش فکر میکرد «حتماً اینطور نیست»، اما لحظهای که حرفهای پدربزرگش را شنید، کاملاً مطمئن شد.
«زاهد سرگردان آسمانی از تکنیک کنترل ذهن استفاده کرده تا اسم خودش رو لو بده.»
اگر کسی بخواهد روی یکی از زیردستانش از تکنیک کنترل ذهن استفاده کند، آیا نباید کاری کند که او حتی زیر شکنجه هم نام شخص دیگری را بیاورد؟
اما زاهد سرگردان آسمانی برخلاف این منطق عمل کرده بود.
او با تبدیل کردن خودش به مظنون اصلی، بهشکلی بینقص خودش را از اتهامِ مغز متفکرِ واقعی بودن تبرئه کرده بود.
این انتخابی بود که فقط به این دلیل جواب میداد که هدفش پدربزرگ او بود.
پدربزرگش زاهد سرگردان آسمانی را از دوران جوانی میشناخت.
دوستی آنها تا به امروز ادامه یافته بود.
احتمالاً ماجرا اینطور بود:
تصور کنید او برای دههها دوستیاش را با گئوم موگوک حفظ میکرد. آنوقت اگر کسی میآمد و میگفت گئوم موگوک مغز متفکرِ شروری است، با خودش میگفت: اینها دیوانه شدهاند!
احتمالاً پدربزرگش در حال حاضر چنین حسی داشت.
و دلیل اینکه زاهد سرگردان آسمانی چنین انتخابی کرده بود، کاملاً روشن بود.
«پرسیدم ارباب جوان اول کجاست.»
از آنجایی که این حادثه زمانی رخ داده بود که ارباب جوان اول در ووهان حضور داشت، طبیعی بود که همه باور کنند این توطئهای از جانب فرقه الهی اهریمن آسمانی است.
جین ها-گون که میدانست دفاع کردن از گئوم مویانگ در این شرایط فقط آتش خشم پدربزرگش را تندتر میکند، با مطیع بودن جواب داد:
«توی عمارتیه که از اینجا زیاد دور نیست.»
رهبر اتحاد رزمی نه خودش میتوانست به آنجا برود و نه میتوانست او را به تالار رهبر اتحاد احضار کند.
«بیارش به جنگل ابر لاجوردی.»
جین ها-گون با فروتنی از دستور پدربزرگش اطاعت کرد.
«بله، متوجه شدم.»
جین ها-گون تالار رهبر اتحاد را ترک کرد.
هوووووش.
وقتی جین ها-گون از تالار رهبر اتحاد بیرون آمد، باران همچنان بهشدت میبارید.
بعد از اینکه به یکی از رزمیکاران تالار گفت تا کالسکهای را آماده کند، برای لحظهای ایستاد و به ریزش باران خیره شد.
این مسئله باید به دست خودش حل میشد، اما انتظار نداشت که ارباب لشکر اژدهای سفید اینطور کشته شود.
حالا، ثابت کردن اینکه زاهد سرگردان آسمانی مغز متفکرِ این ماجراست، حتی دشوارتر شده بود.
هر مدرک دیگری هم که رو میشد، احتمالاً ساختگی تلقی میشد.
تصویری از زاهد سرگردان آسمانی در ذهنش نقش بست.
در کودکی، او را دنبال میکرد و پدربزرگ صدایش میزد.
او برخلاف پدربزرگ سختگیرش، با او و جین هاریونگ با گرمی رفتار کرده بود.
هر زمان که به دیدنشان میآمد، اسباببازیهای گرانبهایی از سراسر دشت مرکزی برایشان میآورد.
و حالا او کسی بود که پشت این توطئه قرار داشت؟
جین ها-گون سرش را بلند کرد و به آسمان نگریست.
در میان ابرهای تیره و مرکبی، تندر میدرخشید.
***
گئوم مویانگ در حیاط عمارت ایستاده بود و در حالی که زیر باران خیس میشد، رسیدن کالسکه را تماشا میکرد.
وقتی درِ کالسکه باز شد، جین ها-گون داخل آن بود.
گئوم مویانگ غریزی متوجه شد که حضور شخصی او به این معناست که در مورد مسئلهی ارباب لشکر اژدهای سفید مشکلی پیش آمده است.
«رهبر اتحاد میخواد شما رو ببینه.»
وقتی گئوم مویانگ مستقیماً به سمت کالسکه رفت، هو میونگ به دنبالش راه افتاد.
او گفت: «ما همراهیتون میکنیم»، اما گئوم مویانگ نپذیرفت.
«همهتون همینجا منتظر بمونین.»
چطور ممکن بود هو میونگ نداند؟ حالا که پای رهبر اتحاد رزمی وسط کشیده شده بود، او میتوانست با یک ضربهی شمشیر همهی آنها را بکشد.
اما فارغ از این، او نگران و مضطرب بود که گئوم مویانگ را تنها بفرستد.
اگر اتفاقی برای او میافتاد، همهی آنها باید سرهایشان را تقدیم میکردند.
بهتر بود در راه محافظت از او بمیرند.
او نگاه دیگری انداخت و با التماس خواست که اجازه دهد همراهش برود، اما گئوم مویانگ با قاطعیت سرش را به نشانهی مخالفت تکان داد.
«لطفاً مراقب باشین.»
گئوم مویانگ با پشت سر گذاشتن هو میونگ، رزمیکاران لشکر و گوک یونگ که با نگرانی از عقب تماشا میکرد، سوار کالسکه شد.
بهمحض سوار شدن او، کالسکه به راه افتاد.
وقتی کالسکه حرکت کرد، جین ها-گون اتفاقاتی را که در تالار رهبر اتحاد افتاده بود، برایش تعریف کرد.
در این موقعیت، نباید حتی کوچکترین سوءتفاهمی پیش میآمد، به همین خاطر قضاوت کرد که نباید چیزی را از او پنهان کند.
«ارباب لشکر اژدهای سفید تحت تأثیر تکنیک کنترل ذهن بود.»
گئوم مویانگ جا خورد.
او خودش از آن مرد بازجویی کرده بود، با این حال متوجه این موضوع نشده بود.
تکنیک کنترل ذهنی که میتوانست از دید او پنهان بماند، حتماً باید هنر پلیدی میبود که توسط شخصی قدرتمندتر از او اجرا شده بود.
در این صورت، آن هنر پلیدی نبود که توسط زاهد سرگردان آسمانی اجرا شده باشد.
رهبر اتحاد رزمی که او را برای مدتی طولانی میشناخت، اگر او چنین هنر پلیدی داشت، حتماً متوجه میشد.
«گفت کار کی بوده؟»
«همونطور که انتظار میرفت، گفت کار زاهد سرگردان آسمانیه.»
گئوم مویانگ اصلاً تعجب نکرد.
او بارها تأیید کرده بود که دشمنانش چقدر دقیق و موشکافانه عمل میکنند.
«پس حتماً مرده.»
«از کجا فهمیدی؟»
«چون اگه منم بودم، همینطوری باهاش برخورد میکردم.»
جین ها-گون میتوانست بفهمد.
گئوم مویانگ هم متوجه نقشهی آنها شده بود.
«امکان نداره رهبر اتحاد متوجه چیزی که ما فهمیدیم نشده باشه. فقط...»
«اون فقط نمیخواد باورش کنه.»
جین ها-گون نتوانست جملهاش را تمام کند.
گئوم مویانگ بدون کلامی، فقط سرش را تکان داد.
برخلاف افکار جین ها-گون، او فکر میکرد ممکن است رهبر اتحاد واقعاً متوجه نشده باشد.
یا شاید به چیز کاملاً متفاوتی فکر میکرد.
شاید کسی که نمیخواست حقیقت را باور کند، خودِ جین ها-گون بود.
این حقیقت که پدربزرگ خودش هم میتواند دچار اشتباه در قضاوت شود.
اما گئوم مویانگ چنین افکاری را بروز نداد.
او که از این موقعیت فاصله داشت، میتوانست بهشکلی عینی، مانند ناظری که توصیه میدهد، به ماجرا نگاه کند.
اگر مسئلهی خودش بود، چه کسی میتوانست با اطمینان نظر بدهد؟
کالسکهی حامل آن دو مرد به یک جنگل خیزران رسید.
محافظان تالار رهبر اتحاد همگی در ورودی ایستاده بودند.
به نظر میرسید رهبر اتحاد ورود هر کسی را ممنوع کرده است.
گئوم مویانگ و جین ها-گون از کالسکه پیاده شدند و به داخل جنگل رفتند.
با ورود آنها به جنگل، باران شروع به سبک شدن کرد.
آن دو در حالی که اجازه میدادند باران روی سرشان ببارد، قدم میزدند.
زمان زیادی گذشته بود که باران را حس نکرده بودند.
هم برای گئوم مویانگ و هم برای جین ها-گون.
در میان جنگل خیزران، عمارت کوچکی قرار داشت.
جین پهچئون در حالی که دستهایش را پشت کمرش قفل کرده بود، در عمارت ایستاده بود.
او هیچ تلاشی برای پنهان کردن حضورش نمیکرد.
«توی روزای بارونی، بعضی وقتا میام اینجا.»
گئوم مویانگ بهآرامی به سمت عمارت رفت.
جین ها-گون به دنبالش نرفت و پایین منتظر ماند.
گئوم مویانگ با ورود به عمارت، با احترامی مودبانه به او سلام کرد.
«به رهبر اتحاد درود میفرستم.»
جین پهچئون که به دوردستها خیره شده بود، بهآرامی بدنش را چرخاند.
«ارباب جوان اول، خیلی وقت بود ندیده بودمت.»
نگاه و رفتار او نسبت به گئوم مویانگ آرام و محترمانه بود.
وقتی دستور داده بود او را به اینجا بیاورند، به نظر میرسید آماده است تا بر سرش فریاد بکشد، اما رفتارش در حال حاضر کاملاً متفاوت بود.
به همین خاطر، جین ها-گون که پایین عمارت ایستاده بود، از یک طرف احساس آرامش کرد، اما در عین حال، تنشش بیشتر شد.
نمیدونست خشم پدربزرگش کی ممکنه منفجر بشه.
«منظره چطوره؟»
«خوبه.»
واقعاً هم منظره از توی عمارت زیبا بود.
مهی که میون بارونِ در حال بند اومدن جریان داشت، زیبا و رویایی بود.
اونجا فقط صدای بارون به گوش میرسید، انگار که تمام صداهای دیگه دنیا ناپدید شده بودن.
«حال رهبر فرقه چطوره؟»
«وارد عزلتنشینی شده.»
گئوم مویانگ صادقانه جواب داد، چون اتحاد رزمی از قبل این موضوع رو میدونست.
«راستش رو بخوای، وقتی اولین بار خبر رو شنیدم تعجب کردم.»
برای کسی در سطح مهارت اونها، تمرین در عزلتنشینی اتفاق نادری بود.
به همین خاطر، اتحاد حتی یه جلسه اضطراری تشکیل داده بود.
واقعاً توی عزلتنشینی بود یا داشت نقشه دیگهای میکشید؟
اما میون اون جلسه که گزارشها و نظرات مختلف رد و بدل میشد، جین پهچئون داشت گئوم ووجین رو توی عزلتنشینی تصور میکرد.
غریزی میدونست.
گئوم ووجینی که اون میشناخت، کسی نبود که توی چنین مسائلی فریبکاری کنه.
بعد از ملاقات با اون توی آخرین جلسه سهجانبه، حتی مطمئنتر هم شده بود.
یه گئوم ووجین که نقشه نمیکشه، موجود ترسناکتری از یه گئوم ووجینیه که نقشه میکشه.
به همین خاطر بود که با وجود اینکه در ظاهر نشون نمیداد، اما از درون مضطرب بود.
مهارتهای رزمیِ کسی جز اهریمن آسمانی نبود که داشت تغییر میکرد.
درست وسط چنین وضعیتی بود که حادثه فعلی رخ داد.
«برادر کوچیکترم به عنوان سرپرست فرقه خدمت میکنه.»
با شنیدن اسم گئوم موگوک، لبخندی روی لبهای جین پهچئون نقش بست.
تنها پیرو اهریمنی که میتونست توی هر موقعیتی اون رو به خنده بندازه.
آره، اگه به خاطر گئوم موگوک نبود، اصلاً این ملاقات از همون اول شکل نمیگرفت.
«رهبر جوان فرقه کسیه که هر وظیفهای بهش سپرده بشه، به خوبی از پسش برمیاد.»
گئوم مویانگ انگار که موافق باشه، سرش رو تکون داد.
آیا به خاطر این بود که داشت به گئوم موگوک فکر میکرد؟
مثل مهی که بین ساقههای خیزران جریان داشت، سکوتی بین اون دو مرد جاری شد.
چقدر زمان اینطوری گذشت؟
جین پهچئون ناگهانی صحبت کرد.
«غیرمنتظره بود.»
گئوم مویانگ بهش نگاه کرد.
حالا جین پهچئون هم در حالی که حرف میزد، مستقیم بهش خیره شده بود.
«اینکه این همه راه رو تا ووهان اومدی.»
سوال بهجایی بود.
جعل سلاحهای ممنوعه موضوع جدیای بود.
اما اونقدر جدی نبود که خودِ ارباب جوان اول این همه راه رو تا ووهان بیاد.
«شرایطی پیش اومد که ایجاب میکرد.»
«میتونی بهم بگی اون شرایط چی بودن؟»
وقتی گئوم مویانگ جوابی نداد، چشمهای جین پهچئون کمی سرد شد.
گئوم مویانگ با وجود اینکه متوجه تغییر نگاه اون شد، اما ساکت موند.
«تو بیشتر از رهبر جوان فرقه به پدرت شباهت داری.»
نگاه کردن به اون، گئوم ووجین رو به یادش میآورد.
خب، اگه گئوم موگوک بود، تا الان داشت یه ریز حرف میزد و میگفت: «اینطوری شد و اونطوری شد.»
گئوم مویانگ میدونست منظور اون حرفها چیه.
و این رو هم حس میکرد که چیزی که توی این لحظه بهش نیاز دارن، نه تندیِ خودش، بلکه صمیمیت برادرش بود.
این حرفی بود که توی یه موقعیت دیگه یا به یه آدم دیگه هرگز نمیگفت، اما...
«اون سلاح پنهان نزدیک بود برادرم رو به کشتن بده.»
با جواب گئوم مویانگ، چشمهای جین پهچئون گرد شد.
جین ها-گون که پایین عمارت بود، سرش رو بلند کرد تا بالا رو نگاه کنه.
حالا دیگه کاملاً میفهمید.
که چرا گئوم مویانگ گفته بود تا تهش میره.
اگه کسی نزدیک بود جین هاریونگ رو بکشه چی؟ آره، اون هم مجبور میشد تا تهش بره.
اون هم تا جلوی مقر اصلی فرقه اهریمنی تعقیبشون میکرد.
«من فقط داشتم کسی رو که اون سلاح پنهان رو جعل کرده بود تعقیب میکردم و حالا میبینم که با رهبر اتحاد روبرو شدم. هر کسی که هست، راه رو خیلی خوب هموار کرده.»
منظورش این بود که مسیر به خوبی چیده شده.
جین پهچئون تندیِ اون کلمات رو حس کرد.
«شنیدی ارباب لشکر اژدهای سفید به چه کسی اشاره کرد؟»
«بله.»
«نظرت چیه؟»
«من اون شخص رو نمیشناسم.»
گئوم مویانگ مستقیم به جین پهچئون خیره شد و گفت:
«جواب چیزیه که خودِ رهبر اتحاد باید بدونه.»
برای یه لحظه، چهره جین پهچئون درهم رفت.
هاله عظیمی از بدنش بیرون زد.
«منظورت از این حرف چیه؟»
«خودت از قبل میدونی، مگه نه؟»
حضور خردکنندهای شروع به طغیان در اطرافشون کرد.
ابرهای تیره جمع شدن و دنیا تاریک شد.
هاله جین پهچئون مثل طوفانی بود که توی دریای تاریک بهش برخورد کنی.
توی موجهای خروشانی که در یک آن درهم میشکستن، گئوم مویانگ بارها به بالا پرتاب و دوباره به پایین کشیده میشد.
ترسی که تا اعماق مغاک نفوذ میکرد، حتی ژرفای قلب آدم رو هم به تلاطم میانداخت.
در اصل، جین پهچئون کسی بود که چنین هالهای بهش میومد.
سلطهجو و قدرتمند.
فقط به خاطر اینکه مدت زیادی به عنوان رهبر اتحاد رزمی زندگی کرده بود، فرصتهای زیادی برای نشون دادن اون حضور نداشت.
گئوم مویانگ حتی توی اون طوفان هم در برابرش استوار ایستاد.
در پاسخ، هاله جین پهچئون حتی قدرتمندتر شد.
پایین عمارت، جین ها-گون مضطرب شد.
پدربزرگِ خشمگین در مقابل گئوم مویانگی بود که از خم شدن امتناع میکرد.
اگه گئوم موگوک بود، چطور با این موقعیت برخورد میکرد؟
به اون فکر کرد و چیزهای مختلفی رو در نظر گرفت، اما اون گئوم موگوک نبود.
اگه نمیتونست مثل گئوم موگوک رفتار کنه، بهتر بود ساکت بمونه.
آره، بیا به پدربزرگ اعتماد کنیم.
با وجود اینکه الان عصبانیه، اما کسی نبود که مسائل رو بر اساس احساسات پیش ببره.
توی این موضوع، اون باید مهمترین نقش رو ایفا میکرد.
اون کسی بود که پدربزرگش رو بهتر از همه میشناخت و کسی بود که باید به عنوان پلی به فرقه الهی اهریمن آسمانی عمل میکرد.
«آره، از این به بعد نباید هیچ پیشفرضی داشته باشم.
باید هر نفر رو همونطوری که هست ببینم.»
حرفهایی که گئوم موگوک بارها تکرار کرده بود، دوباره توی این لحظه به ضروریترین چیز توی زندگیش تبدیل شده بودن.
حضور طوفانیِ جین پهچئون کمکم فروکش کرد و محیط دوباره آروم شد.
گئوم مویانگ تا مرز آسیب درونی پیش رفته بود، اما حتی یه قدم هم تکون نخورد و همونجا تحمل کرد.
جین پهچئون که ساکت بهش خیره شده بود، با آرامش صحبت کرد.
«ووهان رو ترک کن.»
شاید توی مناطق دیگه فرق میکرد، اما توی ووهان، این درخواستی بود که میتونست منطقی مطرح کنه.
اما گئوم مویانگ نپذیرفت.
«نمیتونم این کار رو بکنم.»
جین پهچئون با لحن خوبی گفت:
«این موضوع مسئله خودمونه. وقتی جواب رو پیدا کردیم، برات خبر میفرستم.»
«عذر میخوام.»
هرگز نمیتونی اون جواب رو به تنهایی پیدا کنی.
گئوم مویانگ عقبنشینی نکرد.
این قولی بود که با کسی جز خودِ جین پهچئون نبسته بود.
اینکه بگه میره و بعد نره، توهین بزرگتری به اون محسوب میشد.
«شما آدمها، واقعاً که!»
توی این دنیای رزمی کی جرئت میکرد از حرفش سرپیچی کنه؟
تصویر گئوم ووجین با چهره گئوم مویانگ همپوشانی پیدا کرد.
پسر اون مرد بودن، مگه میشه لجباز نباشه؟
درست همون موقع، نگاه جین پهچئون کمکم به سمت مهِ دوردست چرخید.
چشماش تغییر کرد.
کسی اونجا توی مهِ دوردست بود.
همین که فقط وقتی اینقدر نزدیک شده بودن تونست انرژیشون رو حس کنه، کافی بود تا بفهمه هنرهای رزمیِ حریف چقدر برجستهست.
«دیگه استراق سمع بسه، بیا بیرون.»
بعد، کسی به آرومی شروع کرد به قدم برداشتن به سمت اونها.
«مگه خودت هم توی این چند دهه گذشته تجربهش نکردی، رهبر اتحاد؟»
از پشت مهِ سفیدِ خالص، درخشش طلاییرنگی شروع به پخش شدن کرد.
«این عوضیهای فرقه اهریمنی واقعاً حرف گوش نمیدن، مگه نه؟»