چپتر 633: جایگاهی که در آینده باید بر آن بنشینی
چپتر 633: جایگاهی که در آینده باید بر آن بنشینی
با شکافتن مه طلایی، بودای اهریمنی خود را نمایان کرد.
چطور ممکن بود کسی با چنین قامت کوتاهی، چنین حضور قدرتمندی از خود ساطع کند؟
او از پایین عمارت به بالا نگریست و با ادب کف دستهایش را به هم فشرد.
«حالتون خوب بوده، رهبر اتحاد؟»
جین پهچئون نیز با احترامی شایسته به بودای اهریمنی درود فرستاد.
«زمان زیادی گذشته.»
ظهور بودای اهریمنی غیرمنتظره بود.
با این حال، حضور بودای اهریمنی در جایی که ارباب جوان اول حضور داشت، صحنه کاملاً ناآشنایی نبود.
هر چه باشد، جین پهچئون به خوبی از رابطه بین این دو آگاه بود.
بودای اهریمنی پس از تبادل درود با جین پهچئون، به گئوم مویانگ که در کنار او ایستاده بود، نگاه کرد.
نگاههایشان در میان زمین و آسمان به هم گره خورد.
«اومدی؟»
«بله، اومدم.»
در میان این خوشوبش ساده، احساسی عمیق نسبت به یکدیگر نهفته بود.
در حقیقت، گئوم مویانگ نتوانسته بود تصمیم بگیرد که با دستور رهبر اتحاد مبنی بر ترک ووهان چه کند.
هر کس دیگری ممکن بود این حرفها را نادیده بگیرد، اما او نمیتوانست به سادگی از دستور رهبر اتحاد رزمی سرپیچی کند.
در وضعیتی که نه راه پیش داشت و نه راه پس، دیدن بودای اهریمنی همچون نوری درخشان بود که بنبست دشوارش را روشن میکرد.
بودای اهریمنی به آرامی به سمت عمارت قدم برداشت.
او پیش از بالا رفتن، با جین ها-گون نیز تبادل درود کرد.
«به فرمانروای اهریمنی درود میفرستم.»
«حتی از دور هم درباره کارهای عادلانه فرمانده شاخه جین زیاد شنیدم. واقعاً برای سن و سال کمتون تحسینبرانگیز هستید.»
جین ها-گون نیز در باطن از حضور او خشنود بود.
چرا که درگیری تنشزا و انفجاری لحظاتی پیش، با ورود او حل شده بود.
«این هم شرابی که رهبر اتحاد بهش علاقه دارن.»
بودای اهریمنی شرابی را که با خود آورده بود به جین ها-گون سپرد و از جین پهچئون که در عمارت بود، پرسید:
«تو این مدت سلیقهتون که عوض نشده، شده؟»
بودای اهریمنی کسی بود که هر زمان با او ملاقات میکرد، هرگز دست خالی نمیآمد.
او همچنین تنها فرمانروای اهریمنی بود که هر زمان مراسمی در اتحاد رزمی برگزار میشد، بدون استثنا هدیه میفرستاد.
البته قانون بر این بود که هر هدیهای از طرف فرقه اهریمنی فرستاده میشود دور ریخته شود و بودای اهریمنی نمیتوانست از این موضوع بیاطلاع باشد، با این حال او همیشه بدون کوتاهی هدایایش را میفرستاد.
اما پس از اینکه ارباب جوان اول از جانشینی کنار گذاشته شد، او فکر کرده بود که دیگر هدایای او را دریافت نخواهد کرد، اما امروز دوباره هدیهای دریافت کرد.
بودای اهریمنی که پا به عمارت گذاشته بود، به اطراف نگریست و منظره را تحسین کرد.
«منظره از این بالا با چیزی که از پایین دیده میشه خیلی فرق داره.»
باران از قبل بند آمده بود و مه شروع به رقیق شدن میکرد.
آنسوی مه، ساقههای بلند بامبو خود را نشان میدادند.
او سعی کرد با تحسینهای مداوم فضای خوبی ایجاد کند، اما واکنش جین پهچئون سرد بود.
«نمیدونستم حتی شما هم در ووهان هستید.»
تنها به این دلیل که او بودای اهریمنی بود، جین پهچئون چنین نرم واکنش نشان داد.
آمدن ارباب جوان اول به خودی خود یک مشکل بود، اما اینکه یک فرمانروای اهریمنی بدون هیچ اطلاع قبلی به ووهان بیاید؟ این موضوعی بود که به اندازه کافی اهمیت داشت تا منجر به اعتراض رسمی به فرقه الهی اهریمن آسمانی شود.
«من هم کارهای فوری داشتم که باید بهشون رسیدگی میکردم.»
«فرمانروای اهریمنی چه کارهایی داشتن؟»
در آن لحظه، کلمات حیرتانگیزی از دهان بودای اهریمنی جاری شد.
«اطلاعاتی به دستم رسید که کسی اونقدر گستاخ شده که ارباب جوان اول فرقهمون رو هدف قرار بده.»
گئوم مویانگ که به ندرت احساساتش را نشان میداد، با شنیدن این حرفها چهرهای متعجب به خود گرفت.
این چیزی بود که او هم از آن خبر نداشت.
«اون کی بود؟»
جین پهچئون طبیعتاً انتظار داشت که او کسی از جناح نامتعارف یا شخصی با کینه از فرقه الهی اهریمن آسمانی باشد.
«اون شمشیر کوهستان یشم بود.»
لحظهای که او این نام را شنید، ضربه شدیدی از شوک به قلب جین پهچئون وارد شد.
شمشیر کوهستان یشم یکی از استادانی بود که نماینده دنیای رزمی طریقت راستین به شمار میرفت.
اینکه چنین شخصی سعی کرده باشد ارباب جوان اول فرقه الهی اهریمن آسمانی را بکشد، حادثه بزرگی بود که با آمدن ارباب جوان اول به ووهان قابل مقایسه نبود.
بودای اهریمنی در حالی که صدایش را بالا میبرد، درخشش طلایی از خود ساطع کرد.
«اون دیوونه چطور جرئت کرده!»
بودای اهریمنی واقعاً خشمگین بود.
او مستقیماً آن خشم را به نمایندگی از فرقه الهی اهریمن آسمانی به رهبر اتحاد منتقل میکرد.
«این تلاش برای آسیب رسوندن به ارباب جوان اول، یه چالش و حمله به فرقه ماست!»
در آن لحظه، گئوم مویانگ فهمید که چرا بودای اهریمنی به این سرعت در برابرش ظاهر شده است.
«بودای اهریمنی از قبل برای نجات من به ووهان اومده بود.»
چون او بودای اهریمنی بود و نه هیچکس دیگر، قلب گئوم مویانگ از تأثر لبریز شد.
با وجود اینکه او در گذشته چقدر بدرفتاری کرده بود، بودای اهریمنی بدون تغییر از او محافظت میکرد.
«خوشبختانه قبل از اینکه بتونه اون عمل رو مرتکب بشه، رسیدم.»
بودای اهریمنی که نمیتوانست خشم واقعیاش را به رهبر اتحاد رزمی نشان دهد، طولی نکشید که درخششاش فروکش کرد.
نگرش باوقار بودای اهریمنی گویی سؤالی را مطرح میکرد.
آیا هنوز هم بعد از این اتفاق، حضور من رو در ووهان زیر سؤال میبرید؟
ابتکار عمل در گفتگو که تا لحظاتی پیش درباره مجبور کردن او به ترک ووهان بود، اکنون به سمت بودای اهریمنی تغییر کرد.
«رهبر اتحاد، لطفاً زیاد نگران نباشید. من نذاشتم این موضوع به بیرون درز پیدا کنه.»
اگر موضوع بیاهمیتی بود، او سؤال نمیکرد.
«واقعاً خودش بود؟»
باورکردنی نبود که کسی مثل شمشیر کوهستان یشم بدون در نظر گرفتن عواقب، دست به چنین کاری بزند.
اگر هان وول گک بود، شاید حرفش را باور میکرد.
«این سومین ملاقات من با اون بود.»
این یعنی راهی وجود نداشت که او را با کس دیگری اشتباه گرفته باشد.
بودای اهریمنی پیش از آنکه جین پهچئون بپرسد، نتیجه حادثه را فاش کرد.
بودای اهریمنی کسی بود که میدانست چطور یک گفتگو را به آرامی هدایت کند.
«ما توافق کردیم که در چهارمین ملاقاتمون با هم نوشیدنی بخوریم.»
او این جمله را با لحنی زیبا بیان کرده بود، اما جین پهچئون منظورش را فهمید.
این یعنی او با مهارتش بر او غلبه کرده بود.
آن دو نفر موضوع را تنها با یک جنگ لفظی ساده تمام نمیکردند.
با شنیدن اینکه شمشیر کوهستان یشم زنده است، برقی از آسودگی در چهره جین پهچئون درخشید.
در عین حال، او احساس ناخوشایندی داشت.
«یعنی شمشیر کوهستان یشم به این مرد باخته؟»
جین پهچئون در سکوت بودای اهریمنی را زیر نظر گرفت.
او نسبت به آخرین باری که همدیگر را دیده بودند، متفاوت به نظر میرسید.
هالهای از آرامش و فراغت از جایی در وجودش ساطع میشد.
مهارتهای او باید به اندازه همان آرامش بهبود یافته باشد.
برای لحظهای، او به گئوم ووجین فکر کرد که احتمالاً در حال تمرین در انزوا بود.
«فرقه اهریمنی داره قویتر میشه.»
لحظهای بود که او بار دیگر سنگینی آن حقیقت ناخوشایند را احساس کرد.
در هر صورت، بودای اهریمنی درباره چیزی که میشد از طریق شمشیر کوهستان یشم تأیید کرد، دروغ نمیگفت.
«چرا شمشیر کوهستان یشم باید سعی کنه ارباب جوان اول فرقه الهی رو بکشه؟ ممکنه؟ کسی ازش خواسته بود؟»
کسی میتوانست از شمشیر کوهستان یشم درخواستی داشته باشد.
اما آن درخواست نمیتوانست این باشد که «لطفاً ارباب جوان اول فرقه الهی اهریمن آسمانی رو بکش.»
مگر اینکه درخواست خودش میبود.
«شنیدید چرا این کار رو کرد؟»
«چیزی نگفت، اما به نظر میرسید از طرف کسی درخواستی دریافت کرده.»
جین پهچئون طوری که انگار میخواست اوضاع را بسنجد، از بودای اهریمنی پرسید:
«کسی رو مد نظر دارید؟»
بودای اهریمنی طوری که انگار نمیداند، سرش را تکان داد.
او از طریق عمارت فلکسای میدانست که زاهد سرگردان آسمانی پشت این ماجراست، اما حتی یک کلمه هم از نام زاهد سرگردان آسمانی به میان نیاورد.
او صرفاً به ماهیت طراح اصلی اشاره کرد.
«کسانی که بین فرقه ما و اتحاد رزمی تفرقه میاندازن، مشکل جدیدی نیستن، مگه نه؟»
او تأکید کرد که هر کسی پشت این ماجرا باشد، هدفش ایجاد تفرقه بین فرقه الهی اهریمن آسمانی و اتحاد رزمی است.
بودای اهریمنی نامی از هان وول گک نبرد.
برای توضیح دادنِ فرستادن او به جایی دیگر، مجبور میشد فاش کند که پادشاه سم در ووهان بوده است.
«به همین خاطره که نتونستم از قبل باهاتون تماس بگیرم. بابت این موضوع ازتون طلب بخشش و درک دارم.»
«کاملاً میتونم درک کنم.»
«ممنونم.»
بودای اهریمنی به آسمان نگاه کرد.
خورشید که پشت ابرهای تیره پنهان شده بود، داشت خودش را نشان میداد.
«حالا که بارون بند اومده، دیگه راهی میشیم.»
به دنبال خداحافظی بودای اهریمنی، گئوم مویانگ هم مراتب وداعش را به جا آورد.
«پس، دوباره میبینمتون، رهبر اتحاد.»
«به سلامت برید.»
نه حرفی از ترک ووهان زده شد و نه قولی برای ملاقات دوباره؛ هیچکدام چنین کلماتی به زبان نیاوردند.
مسائل از اینجا به بعد باید بعد از تامل و بررسی دقیق پیش میرفت.
وقتی گئوم مویانگ داشت از عمارت پایین میآمد، نگاهش با نگاه جین ها-گون تلاقی کرد.
گئوم مویانگ سرش را به نشانه احترام کمی تکان داد و جین ها-گون هم در پاسخ سر جنباند.
به این ترتیب، آنها نیت متقابلشان را برای همکاری و مدیریت درست اوضاع به هم رساندند.
*
گئوم مویانگ و بودای اهریمنی بعد از ترک عمارت، شانه به شانه هم در جنگل خیزران قدم میزدند و گفتگو میکردند.
گئوم مویانگ هرگز فکر نمیکرد که دوباره اینطور بیرون از فرقه با او ملاقات کند.
فکرش را هم نمیکرد روزی برسد که اینگونه جلوی مقر اصلی اتحاد رزمی با هم قدم بزنند.
اولین کسی که سکوت را شکست، گئوم مویانگ بود.
«کسی که پشت این ماجراست، قطعاً زاهد سرگردان آسمانیه.»
بودای اهریمنی در تایید حرف گئوم مویانگ سر تکان داد.
«میدونم.»
به همین خاطر بود که میشد گفت او دشوارترین حریفی است که تا به حال با آن روبرو شدهاند.
«تا وقتی رهبر اتحاد بهش اعتماد داره، نمیتونیم بیگدار به زاهد سرگردان آسمانی دست بزنیم.»
دوستی او با رهبر اتحاد یک طرف، احترامی که اعضای طریقت راستین برایش قائل بودند هم مشکلی دیگر بود.
لحظهای که بیپروا به زاهد سرگردان آسمانی نزدیک میشدند، دشمنانشان آن را به درگیری بین فرقه الهی اهریمن آسمانی و اتحاد رزمی تبدیل میکردند.
وقتی گئوم مویانگ از حرکت ایستاد، بودای اهریمنی هم متوقف شد.
کلماتی که گئوم مویانگ میخواست بگوید تا گلویش بالا آمدند و دوباره پایین رفتند.
اینها حرفهایی بودند که برای اولین بار به کسی میگفت.
حرفهایی که هرگز به پدرش و نه حتی به گئوم موگوک نزده بود.
او آن حرفها را به بودای اهریمنی گفت.
«لطفاً کمکم کنید.»
چطور ممکن بود بودای اهریمنی نداند گفتن این کلمات چقدر برای او سخت و چقدر ارزشمند است؟
چشمان بودای اهریمنی لرزید و تشعشعی که از بدنش ساطع میشد، عمیقتر شد.
صداقت با صداقتی حتی بزرگتر پاسخ داده شد.
«با وفاداری بهتون خدمت میکنم و تمام وجودم رو وقف میکنم.»
گئوم مویانگ در حالی که در آن تشعشع درخشان محصور شده بود، حس پشیمانی کرد.
اگر در طول مبارزه برای جانشینی چنین رابطهای با او داشت؟ اگر با چنین صداقتی با بودای اهریمنی رفتار کرده بود؟ آیا نتیجه آن مبارزه واقعاً متفاوت میشد؟
***
جین پهچئون و جین ها-گون در عمارت کنار هم ایستاده بودند و به قامتهای در حال دور شدنِ گئوم مویانگ و بودای اهریمنی نگاه میکردند.
«نظرت چیه؟»
جین ها-گون پیشحسی داشت که نحوه به پایان رسیدن این حادثه، تاثیر زیادی روی انتخاب خودش به عنوان جانشین خواهد داشت.
تمام این فرآیند میتوانست آزمونی از سوی پدربزرگش باشد، بنابراین باید هر کلمه را با دقت قضاوت میکرد و پاسخ میداد.
«باید یکی از این سه حالت باشه. یا فرقه الهی داره دروغ میگه، یا زاهد سرگردان آسمانی واقعاً پشت این ماجراست، یا کسی داره تفرقه میندازه تا ما رو به این باور برسونه.»
این آن پاسخی نبود که جین پهچئون میخواست.
«من نظر خودت رو پرسیدم.»
«فکر میکنم حداقل یه چیز قطعیه.»
او میدانست پدربزرگش نگران است که مبادا به خاطر اعتماد بیش از حد به گئوم موگوک آسیب ببیند، اما...
«من باور دارم که حداقلش اینه که فرقه الهی دروغ نمیگه.»
در واقع، سایهای از نگرانی در چهره جین پهچئون ظاهر شد.
در گذشته، او شاید با زیرکی پاسخی را میداد که پدربزرگش دوست داشت بشنود.
اما حالا اوضاع فرق میکرد.
او میدانست پاسخی که فقط برای فرار از لحظه باشد، مثل ساختن پلی از شن به سمت طرف مقابل است.
شاید فعلاً جواب بدهد، اما در نهایت فرو میریزد.
زمانی فرو میریزد که کاملتر شده و به طرف مقابل نزدیکتر شده باشد، پس ناامیدی آنها بیشتر خواهد بود و خودش در گودال عمیقتری از شن دفن خواهد شد.
«یعنی اونقدر به ارباب جوان اول اعتماد داری؟»
او قطعاً نسبت به گئوم مویانگ حس اعتماد داشت.
غریزی میتوانست تشخیص دهد که او حقیقت را گفته است.
اما دلیل محکمتری هم وجود داشت.
«نه.»
«پس چرا؟»
این پاسخی بود که پدربزرگش را حتی بیشتر نگران میکرد، اما...
«کسی که من بهش اعتماد دارم، رهبر جوان فرقهست.»
جین ها-گون احساسات صادقانهاش را به پدربزرگش منتقل کرد.
«از اونجایی که رهبر جوان فرقه داره به عنوان سرپرست فرقه خدمت میکنه، صاحب فعلی فرقه الهی، رهبر جوان فرقهست.»
جین پهچئون سر تکان داد.
تمام قدرت تصمیمگیری در دستان او بود.
«ممکنه اون جاهطلبی پنهانی داشته باشه.»
او انتظار داشت نوهاش خلاف این را استدلال کند، اما او به راحتی آن را پذیرفت.
«اون آدم خیلی باهوشیه، پس ممکنه همینطور باشه.»
«پس چرا میگی بهش اعتماد داری؟»
او گئوم موگوک را به طور کامل نمیشناخت، اما حداقل یک چیز قطعی بود.
«حتی اگه بخواد نقشهای بکشه، اون آدمی نیست که با به خطر انداختن برادرش اون رو پیش ببره.»
در حال حاضر، ارباب جوان اول در ووهان منزوی شده و در موقعیت خطرناکی قرار داشت.
بعید به نظر میرسید که گئوم موگوک برادر خودش را به چنین وضعیتی کشانده باشد.
«اگه اون چنین آدمی بود، ارباب جوان اول همون موقعِ مبارزه برای جانشینی کشته شده بود.»
جین پهچئون نمیتوانست این حرفها را رد کند.
گئوم موگوکی که او مشاهده کرده بود، هیچ تفاوتی با توصیف نوهاش نداشت.
«به نظر میرسه باید در حالی که تمام احتمالات رو باز میذاریم، مبارزه کنیم.»
او خودش را برای سرزنش پدربزرگش آماده کرد.
باز گذاشتن تمام احتمالات به معنای مشکوک شدن به زاهد سرگردان آسمانی هم بود.
اما جین پهچئون عصبانی نشد.
در عوض، با نگاهی ملایم به نوهاش نگاه کرد.
«ها-گون.»
«بله، پدربزرگ.»
«نگران این پدربزرگ پیرت هستی؟»
«نه.»
گفت نه، اما مشخص بود که نگران است.
نگران اینکه مبادا قضاوت او به خاطر یک دوستی دیرینه تیره و تار شود.
حتی نگران زخمی بود که پدربزرگش با شکسته شدن آن دوستیِ مورد اعتماد، بر میداشت.
سپس، کلمات غیرمنتظرهای از دهان جین پهچئون خارج شد.
«توی قلبم، از قبل اون رو کشتم.»
«چی؟»
چشمان جین ها-گون از تعجب گرد شد، معنای حرفش را نمیفهمید.
«شمشیری رو توی قلبش فرو کردم. از قبل بالای سر مزارش ایستادم.»
جین ها-گون میتوانست بفهمد.
منظور او هوا یول چونگ بود.
او میتوانست این را در چشمان عمیق و تلخ پدربزرگش ببیند.
«آه! پدربزرگ از قبل تمام احتمالات رو باز گذاشته بود!»
او فراموش کرده بود.
پدربزرگش تمام عمرش را با پایبندی به عدالتی گذرانده بود که حتی یک بار عمل کردن به آن هم دشوار بود، و از جایگاهش به عنوان رهبر اتحاد رزمی، برای مدتی طولانی مراقب انواع و اقسام آدمها بود.
«من از صمیم قلب امیدوارم که اینطور نباشه... اما از قبل این احتمال رو پذیرفتم که دوستی که دهههاست میشناسمش، بتونه بهم خیانت کنه.»
چون من تمام زندگیام را روی این جایگاه شرط بستهام.
«چون من رهبر اتحاد رزمی هستم.»
او حرفهایی را میزد که تا به حال حتی یک بار هم به نوهاش نگفته بود.
«صندلیای که تو باید در آینده روی اون بشینی، چنین صندلیایه.»
جین ها-گون با چهرهای شرمسار سرش را پایین انداخت.
«متاسفم، پدربزرگ.»
او فکر کرده بود که باید شفاف ببیند، باید درست ببیند، اما هنوز هم نمیتوانست پدربزرگش را آنطور که هست ببیند.
دیدن یک نفر همانگونه که هست، اینقدر دشوار است.
در عوض، جین پهچئون با لحنی حتی ملایمتر صحبت کرد.
«چیزی که من توی این مدت طولانی در این جایگاه حس کردم، اینه که طریقت راستین ما نمیتونه با همون سرعتِ فرقه اهریمنی یا جناح نامتعارف پیش بره. حتی وقتی سعی کردیم اول از همه بیرون بزنیم و اونها رو هدایت کنیم، همیشه چند قدم عقب افتادیم. ما مشغول پاکسازی و تعقیب اونها بودیم. با این حال، میدونی چرا زیر بارِ امیال بیرحمانه و بیوقفهی اونها فرو نپاشیدیم؟»
«چرا؟»
جین پهچئون به آسمان آبی که ابرهای تیره از آن عقبنشینی کرده بودند، خیره شد.
در حالی که چشمانش را با آن آسمان آبی پر میکرد، با قدرت گفت:
«چون حق با ماست.»
قلب جین ها-گون به تپش افتاد.
پدربزرگش تمام زندگیاش را با همین یک باور گذرانده بود.
و مسیری را که خودش باید در آن قدم بردارد، در یک جمله بیان کرده بود.
تو هم باید در طریقت راستین قدم برداری.
نگاه جین پهچئون که لبریز از آسمان بود، به سمت نوهاش برگشت.
«بنابراین، اول به این باور اعتماد کن و بعد به رهبر جوان فرقه.»