چپتر 634: گویا شرارتی بزرگ بیدار شده است
چپتر 634: گویا شرارتی بزرگ بیدار شده است
در روابط، لحظاتی وجود دارن که به نقاط عطف تبدیل میشن.
معمولاً آدم فقط در گذشته به این موضوع پی میبره و با خودش فکر میکنه: «آه، اون همون لحظه بود.» اما امروز، جین ها-گون میتونست این رو با قطعیت حس کنه.
پلی بین او و پدربزرگش در حال ساخته شدن بود؛ پلی که نه از شن، بلکه از چوبی محکم ساخته شده بود.
«من به رهبر جوان فرقه نه به عنوان نفر دوم، بلکه به عنوان نفر پنجم اعتماد میکنم.»
از اونجایی که پدربزرگش راهی رو که باید در اون قدم میگذاشت بهش نشون داده بود، او هم باید به همون شکل جبران میکرد.
«من اول به این باور که حق با ماست اعتماد میکنم. بعدش، به پدربزرگم. بعد، به زیردستهام در شاخه اهریمنکش، و بعد از اون، به رزمیکارهای اتحاد رزمی که در همین لحظه بیصدا دارن وظایفشون رو انجام میدن. فقط بعد از اینکه به همهی اونها اعتماد کردم، به رهبر جوان فرقه اعتماد میکنم.»
جین پهچئون با رضایت لبخند زد.
نوه او که همیشه مثل یک کودک به نظر میرسید، حالا اینقدر بالغ شده بود.
«بیا برگردیم.»
«بله، پدربزرگ.»
آن دو از پاویون پایین اومدن و شروع به قدم زدن به سمت ورودی جنگل خیزران کردن.
جین ها-گون با احتیاط پرسید. پاسخی که به این سوال داده میشد، سرنوشت خیلیها رو تغییر میداد.
«حالا قصد دارین چیکار کنین؟»
جین پهچئون به جای پاسخ دادن، نظر نوهاش رو پرسید.
«تو چی فکر میکنی؟»
او میخواست از این فرصت استفاده کنه تا ببینه نوهاش چطور با چنین مسائلی برخورد میکنه. حس میکرد زمانش فرا رسیده.
«همونطور که قبلاً دیدین، ارباب جوان اول هیچ قصدی برای عقبنشینی نداره. نیروی پشت سر اون در نهایت دوباره سعی میکنه بین اتحاد اصلی و فرقه الهی تفرقه بندازه. قبل از اینکه این اتفاق بیفته...»
او نتونست جملهاش رو بلافاصله ادامه بده، چون چیزی بود که شاید باعث ناراحتی پدربزرگش میشد.
«فکر میکنم باید با زاهد سرگردان آسمانی ملاقات کنیم.»
آنها باید میفهمیدن که آیا او واقعاً پشت همهی این قضایاست، یا اینکه در نقشهی کسی دیگه براش پاپوش دوخته شده.
«و وقتی باهاش ملاقات کردیم؟»
«اگه زاهد سرگردان آسمانی مغز متفکر باشه، خودش میدونه که تحت سوءظنه.»
هر چی باشه، او از تکنیک تسخیر روح و ذهنخوانی استفاده کرده بود تا نام خودش رو از دهان ارباب لشکر اژدهای سفید بیرون بکشه.
«اگه در این شرایط نریم و قضایا رو تایید نکنیم، اون فکر میکنه که ما بهش شک داریم.»
اگر زاهد باور داشت که رهبر اتحاد به او اعتماد داره، انتظار داشت که رهبر پیشش بیاد و بگه چه اتفاقی افتاده.
«چه زاهد بیگناه باشه و چه نباشه، حقیقت اینه که ما باید اولین کسانی باشیم که پیشش میریم. ما باید اولین حرکت رو انجام بدیم.»
جین پهچئون در حالی که غرق در فکر قدم میزد، در سکوت سر تکان داد.
در این میان، آن دو به ورودی رسیدن.
وقتی جین پهچئون سوار کالسکه منتظر شد، دستوری غیرمنتظره داد.
«تو برو و باهاش ملاقات کن.»
این یعنی او رسیدگی به این موضوع رو به نوهاش سپرده بود.
جین ها-گون پیشحسی داشت. این شاید آزمون نهایی برای جانشین شدن بود.
«بله، حتماً.»
حالا اوضاع کاملاً با زمانی که از احساسات واقعی پدربزرگش خبر نداشت، فرق میکرد. او میتونست بدون نگرانی در مورد رابطهشون، به صورت عینی به موضوع رسیدگی کنه.
کالسکه حامل جین پهچئون حرکت کرد.
با رفتن کالسکه و محافظان رهبر اتحاد، جنگجویان شاخه اهریمنکش دور جین ها-گون که تنها مانده بود، جمع شدن.
از اونجایی که آنها با جین ها-گون حرکت کرده بودن، بهتر از هر کسی میدونستن که وضعیت فعلی غیرعادیه.
«داریم میریم به پاویون رزمی.»
***
جین ها-گون جلوی ورودی پاویون رزمی ایستاد و به تابلوی بالای سرش نگاه کرد.
پاویون رزمی.
این نامی بود که رزمیکارهای ووهان برای ادای احترام به زاهد سرگردان آسمانی، که تمام عمرش رو در وارستگی و بدون تعلقات مادی زندگی کرده بود، انتخاب کرده بودن.
جین ها-گون ناگهان به یاد آورد که همان حروف برای کلمهی «موسو» در «موسوبولوی» به معنای قدرت مطلق و همهفنحریف هم به کار میره.
اینکه زندگی مورد نظر او، زندگی بدون تعلقات بود یا زندگی با قدرت مطلق، به زودی مشخص میشد.
یکی از جنگجویان شاخه اهریمنکش به در کوبید و پیشکار ارشد جو از داخل ظاهر شد.
او جین ها-گون رو شناخت و با ادب به او سلام کرد.
«خوش اومدین، فرمانده شاخه.»
پیشکار ارشد جو برای مدتی طولانی به زاهد سرگردان آسمانی خدمت کرده بود و با وجود مهارتهای رزمی برجستهاش، مسئولیت ادارهی پاویون رزمی رو بر عهده داشت. او زندگیاش رو از روی احترام وقف زاهد کرده بود.
جین ها-گون نگاهی به پشت سر او انداخت و پرسید:
«اتفاقی افتاده؟»
حیاط پشت سر پیشکار ارشد جو دیده میشد و پر از دهها رزمیکار بود. حتی با یک نگاه هم میشد حس کرد که جو متشنجه.
پیشکار ارشد جو با نگاهی عجیب در چشمانش پرسید:
«مگه با شنیدن خبر نیومدین؟»
به نظر میرسید او فکر میکنه جین ها-گون از قبل میدونه چه اتفاقی افتاده و به همین دلیل اومده.
جین ها-گون زحمتی برای انکار کردن به خودش نداد. نمیدونست چه خبره، اما وقتی داخل میرفت میفهمید.
«بفرمایین داخل.»
پیشکار ارشد جو، جین ها-گون رو به داخل راهنمایی کرد. جنگجویان شاخه اهریمنکش هم پشت سر او حرکت کردن.
کسانی که در حیاط بودن، همگی رزمیکارهای فرقههای مختلف ووهان بودن. آنها جین ها-گون رو شناختن و با احترام و مشتهای گرهکرده به او سلام دادن.
او نامزد اصلی رهبری بعدی اتحاد رزمی بود و شاخه اهریمنکشی که رهبری میکرد، از زبدهترین جنگجویان اتحاد رزمی تشکیل شده بود.
جنگجویان شاخه اهریمنکش راهی رو بین مردان باز کردن. جین ها-گون و پیشکار ارشد جو از مسیری که توسط شاخه اهریمنکش ایجاد شده بود گذشتن و به داخل رفتن.
جین ها-گون در حین راه رفتن، رزمیکارهای داخل حیاط رو زیر نظر داشت. همهی آنها با چهرههایی سنگی، متشنج به نظر میرسیدن؛ قطعاً اتفاقی افتاده بود.
پیشکار ارشد جو او رو به تالار بزرگ برد.
داخل تالار حدود ده نفر حضور داشتن و فضا چنان ساکت بود که حتی صدای نفس کشیدن هم شنیده نمیشد.
وقتی جین ها-گون قدم به داخل گذاشت، افراد حاضر سرهایشان رو چرخاندن.
جین ها-گون چهرهی همهی آنها رو میشناخت. آنها رهبران فرقههای مختلف ووهان بودن. آنها فرماندهی دهها تا صدها شاگرد رو بر عهده داشتن.
آنها در سکوت و با مشتهای گرهکرده به جین ها-گون ادای احترام کردن. جین ها-گون هم در سکوت با مشتی گرهکرده به آنها پاسخ داد.
دلیلی برای این تبادل بیصدا وجود داشت.
در وسط اتاق تختی قرار داشت و پزشکی در حال مداوای کسی بود.
پیرمردی که روی تخت دراز کشیده بود و تحت درمان بود.
پوستش تیره و زبر بود، گواهی بر سالهای طولانی که در دنیای بیرون سرگردان بود. رداهای رزمی کهنه و مندرسش طوری به نظر میرسیدن که انگار دههها همراهش بودن.
اما هیچکس که او رو میشناخت، هرگز او رو از روی ظاهرش قضاوت نمیکرد. برعکس، این ظاهر ساده و خشن باعث میشد او بیشتر بدرخشه.
زاهد سرگردان آسمانی، هوا یول چونگ.
او تمام زندگیاش رو صرف گشتوگذار در سرزمینهای مرکزی و انجام کارهای نیک کرده بود. اگر کسی رو میدید که مایه دلسوزیه، جیبهاش رو برای او خالی میکرد و اگر میدید به کسی ظلم شده، مطمئن میشد که انتقامش گرفته بشه.
مردی که حتی کلمات «جنگجوی بزرگ» هم برای توصیفش کافی نبود، روی تخت دراز کشیده بود.
جین ها-گون تا قبل از رسیدن به اینجا، هرگز خواب دیدن چنین صحنهای رو هم نمیدید. و قطعاً هرگز تصور نمیکرد که دلیلش این باشه.
پیشکار ارشد جو خبر شوکهکننده رو اعلام کرد.
«ارشد امروز مورد حملهی یک مهاجم قرار گرفتن.»
چهرهی جین ها-گون درهم رفت. از بین تمام زمانهای ممکن، زاهد سرگردان آسمانی دقیقاً الان مورد حمله قرار گرفته بود؟
نگاه جین ها-گون به بازوی او افتاد. پزشک در حال مداوای بازویش بود.
زخم ناشی از شمشیر نبود. جراحتِ پارهپاره و عمیق بود، خیلی عمیقتر از اون که بشه گفت خودش به خودش آسیب زده.
پزشک بعد از اینکه با دقت درمان رو تموم کرد، با احتیاط رو به افراد حاضر صحبت کرد.
«زخم پارهپوره شده با گذشت زمان خوب میشه، اما مشکل اصلی سمه.»
زاهد سرگردان آسمانی مسموم شده بود؟
«اگه پادزهر اثر نکنه، عوارض جانبی خواهد داشت.»
با حرفهای پزشک، انگار سرمای شدیدی توی اتاق پخش شد. این خشمِ حاضران بود.
جین ها-گون و رهبران کمی از تخت فاصله گرفتن. از اونجایی که هوا یول چونگ خواب بود، جین ها-گون قصد داشت برای صحبت کردن به بیرون بره، اما اونها هیچ قصدی برای ترک کردن اونجا نداشتن.
اونها عزم خودشون رو برای نگهبانی از اون مکان تا زمان بیدار شدن هوا یول چونگ نشون دادن.
«آخه چه اتفاقی افتاده؟»
با پرسش آرام جین ها-گون، رزمیکار جوانی که کمی دورتر ایستاده بود، شروع به صحبت کرد.
«ارشد در حالی که داشت من رو نجات میداد زخمی شد.»
او هیوک این، رهبر فرقه «لوفت شفاف»، یک جناح کوچک در ووهان بود. او به تازگی پس از مرگ رهبر قبلی در یک حادثه، به این مقام رسیده بود.
«شنیدم که بعد از مدتها به ووهان برگشته، برای همین ازش کمک خواستم. میخواستم بپرسم چطور یه فرقه رو رهبری کنم. وقتی بعد از شنیدن حرفهای ارزشمندش داشتم بدرقهش میکردم، یه پیرو اهریمنی بهمون حمله کرد.»
با شنیدن کلمه «پیرو اهریمنی»، دلِ جین ها-گون هُری ریخت. این عبارتی بود که نباید گفته میشد، حداقل نه در این مکان.
«گفتی یه پیرو اهریمنی؟»
هیوک این سر تکون داد و پیشکار ارشد جو برای توضیح علت، چیزی رو که زیر تخت گذاشته شده بود آورد و به اونها نشون داد.
«ارباب عمارت با این ضربه خورد.»
جین ها-گون بعد از تایید اینکه اون شیء چیه، چهرهاش در هم رفت.
در کمال تعجب، اون شیء سلاح مخفی فرقه الهی اهریمن آسمانی، یعنی «خار نفوذگر» بود. همون چیزی که گئوم مویانگ رو به ووهان کشانده بود، حالا مقابل جین ها-گون ظاهر شده بود.
«چه بلایی سر مهاجم اومد؟»
«به دست ارشد کشته شد.»
رزمیکار میانسالی که در همان نزدیکی ایستاده بود، قدمی به جلو گذاشت. او گو هیونگ، رهبر «فرقه تکشمشیر» بود. او مردی بود که در گذشته یک دستش رو در مبارزه با پیروان اهریمنی از دست داده بود و معروف بود که با شنیدن نام فرقه اهریمنی، دندونقروچه میکنه.
«همونطور که میدونید، اون سلاح مخفی متعلق به فرقه اهریمنیه که اتحاد رزمی اون رو به عنوان یه سلاح ممنوعه تعیین کرده. اگه به خاطر چنین سلاح پست و حقیرانهای نبود، چطور ممکن بود به ارشد آسیبی برسه؟»
سکوت سنگینی حکمفرما شد. رهبران دیگه نه با حرفهای او موافقت کردن و نه اونها رو تکذیب کردن. اگه این واقعاً کار فرقه اهریمنی بود، موضوع با یک عذرخواهی ساده تموم نمیشد.
در همین لحظه، شخص دیگهای قدم به جلو گذاشت. او هوانگ گئون، رهبر فرقه «کاج یشم» در ووهان بود. او احترام عمیقی برای زاهد سرگردان آسمانی قائل بود و او رو مثل یک استاد دنبال میکرد.
او به سمت تخت برگشت، به هوا یول چونگ نگاه کرد و به آرامی گفت: «مهم نیست کی این کار رو کرده، قصد دارم بقیه عمرم رو صرف پیدا کردن مقصر کنم.»
رهبران دیگه هم سر تکون دادن و جلوی تخت ایستادن. هر رزمیکار طریقت راستین به زاهد سرگردان آسمانی احترام میگذاشت، اما کسانی که اینجا جمع شده بودن، بهویژه افرادی بودن که با کمال میل جونشون رو فدای او میکردن.
اگه اونها حرکت میکردن، دنیای رزمی ووهان به حرکت درمیآمد و اگه ووهان حرکت میکرد، کل دنیای رزمی به لرزه میافتاد.
جین ها-گون در سکوت به هوا یول چونگ نگاه کرد.
«این یه نمایشه؟ یا واقعاً بهش حمله شده؟»
در وضعیت فعلی، نمیتونست تشخیص بده. اما یک چیز قطعی بود؛ با اینکه او بیهوش بود و حتی یک کلمه هم حرف نزده بود، داشت آتش اشتیاق این همه استاد طریقت راستین رو شعلهور میکرد.
فرقه اهریمنی سعی کرد زاهد سرگردان آسمانی رو بکشه!
او میتونست حس کنه که این اتفاق چقدر داره بزرگ میشه. در حال حاضر فقط همین افراد بودن، اما به محض اینکه این خبر پخش میشد، دنیای رزمی زیر و رو میشد.
هوانگ گئون رو به جین ها-گون کرد و گفت: «فرمانده شاخه جین، امیدوارم اتحاد از این موضوع به سادگی نگذره.»
با این حرف، بقیه هم برگشتن. نگاه همه روی جین ها-گون متمرکز شده بود.
«اتحاد رزمی باید وارد عمل بشه، توری گسترده پهن کنه و مطمئن بشه که مقصر فرار نمیکنه.»
«ما باید یه اعتراض رسمی به فرقه اهریمنی ابلاغ کنیم.»
درخواستهای اونها ادامه داشت، اما جین ها-گون سکوت کرده بود.
«این همون چیزی بود که میخواستی؟ واقعاً قصد داری از اونها به عنوان سپر استفاده کنی تا از این وضعیت خلاص بشی؟ بهم دست نزن. اگه بهم دست بزنی، همه به حرکت درمیان. اینطوری داری بهم هشدار میدی؟»
اونها مقابل هوا یول چونگ صف کشیده بودن. این دیواری نبود که صرفاً به خاطر شبیخون خوردن به یک رزمیکار طریقت راستین ساخته شده باشه. این دیواری از اعتماد بود که او در طول چند دهه گذشته بنا کرده بود، دیواری از احترام.
دیواری که با دههها تلاش ساخته شده بود. به همین دلیل بود که نمیشد به راحتی اون رو فرو ریخت.
درست در همان لحظه، صدای آرامی از پشت سر اونها شنیده شد.
«دیگه کافیه.»
با این حرف، تالار در سکوت فرو رفت. صدا از تختی که پشت سرشون بود میاومد. در حالی که همه با تعجب برمیگشتن، هوا یول چونگ بیدار شده بود و روی تخت نشسته بود.
«ارشد!»
«ارباب عمارت! بیدار شدید!»
«خدا رو شکر.»
همه خوشحال شدن و دور او جمع شدن.
«چرا برای هیچ و پوچ چنین سر و صدایی راه انداختید؟»
همانطور که حضور خفتهاش بیدار میشد، همه حاضران رو تحت تاثیر قرار داد. حضورش تند یا قوی نبود. حضوری بینهایت ملایم بود. اما لطافتی بود که انگار با هیچ قدرتی نمیشد اون رو در هم شکست.
هوانگ گئون ابتدا وضعیت او رو بررسی کرد.
«هیچ و پوچ؟ ارشد، شما مسموم شدید!»
اما هوا یول چونگ طوری جواب داد که انگار موضوع مهمی نیست: «با نیروی درونیم سرکوبش کردم، پس حالم خوبه.»
این بار، رهبر فرقه تکشمشیر نتونست خودش رو کنترل کنه و فریاد زد: «این کارِ اون عوضیهای فرقه اهریمنیه!»
«مزخرفه! فقط چون یه سلاح از فرقه اهریمنی دستش بوده، چطور میشه نتیجه گرفت که کار یه پیرو اهریمنیه؟»
واکنش او کاملاً با چیزی که جین ها-گون انتظار داشت متفاوت بود.
«من خوبم، پس موضوع رو بزرگ نکنید و همهتون برگردید خونه. اگه سر یه موضوع نامعلوم با فرقه اهریمنی جنگ راه بیفته، جونِ خیلی از آدمهای بیگناه گرفته میشه. پس نسنجیده عمل نکنید و مراقب حرف زدنتون باشید.»
بعد از اینکه با تندی اونها رو توبیخ کرد، میان جمعیت دنبال کسی گشت. کسی که دنبالش بود، هیوک اینِ جوان بود که نجاتش داده بود.
«حالت خوبه؟»
وقتی پیرمرد به او لبخند زد، هیوک این به شدت تحت تاثیر قرار گرفت و تعظیم عمیقی کرد.
«تا آخر عمرم لطفتون رو فراموش نمیکنم.»
«یاد کردن از این پیرمرد چه فایدهای داره؟ فقط به خوبی از مردمِ خودت مراقبت کن. تمام حرفهایی رو که بهت گفتم یادت هست، مگه نه؟»
«ارشد!»
هیوک این سرش رو پایین انداخت و اشکهاش سرازیر شد.
در نهایت، نگاه هوا یول چونگ به سمت جین ها-گون چرخید. وقتی فقط خودشون دو نفر بودن، او رو ها-گون صدا میکرد، اما حالا او رو با عنوان فرمانده شاخه اهریمنکش خطاب کرد.
«فرمانده شاخه جین.»
«ارشد.»
نگاه دو مرد در میان هوا با هم تلاقی کرد. هوا یول چونگ با همان چشمهای ملایم و خیرخواه همیشگیاش به جین ها-گون نگاه کرد. از زمانی که او کودک بود، او کسی بود که همیشه بدون تغییر، لبخند درخشانی به او میزد.
آیا این واقعاً همان کسی بود که پشت این توطئه قرار داشت؟ به همین دلیل بود که او گیج شده بود و به همین دلیل بود که حتی بیشتر مشکوک میشد.
هوا یول چونگ با لحنی آرام پرسید: «توی ووهان چه خبره؟»
این همون چیزیه که من میخوام از تو بپرسم. قصد داری اینجا توی ووهان چیکار کنی؟
همه منتظر پاسخ جین ها-گون بودن. اونها انتظار داشتن که فرمانده شاخه اهریمنکش حقایقی رو بدونه که اونها نمیدونستن. چه کار فرقه اهریمنی بود و چه نبود، حمله به زاهد سرگردان آسمانی یک اتفاق بزرگ بود.
«هنوز چیزی تایید نشده. با این حال، در این دنیای رزمی که زمانی آروم بود...»
جین ها-گون به هوا یول چونگ خیره شد و با آرامش اضافه کرد: «به نظر میرسه یه شرارت بزرگ بیدار شده.»