چپتر 636: زنی که حتی به آنها علاقه هم نداشت
چپتر 636: زنی که حتی به آنها علاقه هم نداشت
شاخه اهریمنکش پیشتاز بود و رزمیکارهای ووهان به رهبری رهبر فرقه تکشمشیر، از نزدیک تعقیبشان میکردند.
رهبر فرقه تکشمشیر در تعقیب آنها مستأصل بود؛ او باور داشت پیروان اهریمنی که دنبالشان میکرد، همانهایی هستند که به زاهد سرگردان آسمانی حمله کردهاند.
«نباید گمشون کنیم!»
با فریادی که از پشت سر بلند شد، چهره جین ها-گون در هم رفت.
اگر فقط گئوم مویانگ و بودای اهریمنی بودند، آنها نمیتوانستند پابهپایشان بیایند، اما رزمیکاران بخش و گوک یونگ هم همراهشان بودند.
به همین دلیل، نمیتوانستند به این راحتیها از شر تعقیبکنندهها خلاص شوند.
در همین هنگام، دوراهیای در مسیر پیش رویشان ظاهر شد.
یکی از رزمیکارهای شاخه اهریمنکش که در جلو میدوید، زمین و علفها و درختان اطراف را بررسی کرد و سپس به سمت مسیر چپ نگاه کرد.
او که ماهرترین فرد در فنون ردیابی در شاخه اهریمنکش بود، فهمیده بود گروه گئوم مویانگ از کدام طرف رفتهاند.
کمی بعد، رهبر فرقه تکشمشیر و رزمیکارهای ووهان از راه رسیدند.
جین ها-گون با عجله به رهبر فرقه تکشمشیر گفت: «بیاید جدا بشیم و از اینجا تعقیبشون کنیم! ما مسیر سمت چپ رو میریم. شما هم لطفاً از سمت راست برید.»
«فرمانده شاخه اهریمنکش جین، مراقب باش!»
خوشبختانه، رهبر فرقه تکشمشیر بلافاصله رزمیکارهایش را به سمت مسیر راست هدایت کرد.
به نظر میرسید او اصلاً شک نکرده که فرمانده شاخه اهریمنکش عمداً سعی دارد او را از سر باز کند.
جین ها-گون و جنگجویان شاخه اهریمنکش سریعتر از قبل دویدند.
آنها تا الان با تمام سرعتشان تعقیب نمیکردند.
همانطور که میدویدند، توانستند گروه گئوم مویانگ را ببینند که جلوتر در حال دویدن بودند.
تفاوت آشکار در مهارت بین رزمیکاران بخش و اعضای شاخه اهریمنکش، تنها از هنرهای سبکبالیشان کاملاً مشهود بود.
بودای اهریمنی که در حال دویدن بود، به پشت سر نگاه کرد.
با اطمینان از اینکه فقط شاخه اهریمنکش در تعقیب آنهاست، سرعتش را کم کرد و کل گروه متوقف شدند.
رزمیکاران بخش که بدون استراحت دویده بودند، نفسنفس میزدند.
گئوم مویانگ با ملایمت گوک یونگ را از پشتش پایین آورد.
«حالت خوبه؟»
«بله، خوبم. شما چی، حالتون خوبه؟»
مگر چقدر میتوانست از اینکه او را حمل کردهاند، ناراحت باشد؟ او بیشتر نگران گئوم مویانگ بود که در تمام مسیر او را بر پشتش حمل کرده و دویده بود.
گئوم مویانگ با چهرهای بیحالت سر تکان داد.
نفسهایش آرام بود.
اینکه کسی بر پشت ارباب جوان بزرگ فرقه الهی اهریمن آسمانی حمل شود... چیزی بود که هیچکس باورش نمیکرد.
گوک یونگ صمیمانه تشکر کرد.
«واقعاً ازتون ممنونم.»
اگر اعضای شاخه اهریمنکش بلافاصله بعد از آن نرسیده بودند، شاید شوخیای هم به حرفش اضافه میکرد.
«ممنون که من رو رها نکردید تا به دست طریقت راستین بیفتم.»
نه، شاید این یک شوخی نبود، بلکه احساس واقعیاش بود.
در کمال تعجب، او با این پیروان اهریمنی بیشتر احساس راحتی میکرد.
اعضای رسیده شاخه اهریمنکش در اطراف آنها به نگهبانی ایستادند و جین ها-گون به گئوم مویانگ نزدیک شد.
گئوم مویانگ از او قدردانی کرد.
«ممنونم.»
گئوم مویانگ بهخوبی میدانست که جین ها-گون سرعت تعقیب را کنترل کرده و حالا پس از گمراه کردن سایر رزمیکارها، به ملاقات او آمده است.
جین ها-گون هم متقابلاً تشکر کرد.
«ممنون که بدون کشتن کسی اومدید.»
آنها بدون اینکه در این فرایند کسی از اعضای طریقت راستین را بکشند، فرار کرده بودند.
در حقیقت، در این موقعیت، طبیعتاً گئوم مویانگ کسی بود که باید بیشتر قدردان میبود.
او میدانست که جین ها-گون در حال حاضر ریسک بزرگی را به جان خریده است.
اگر در دنیای رزمی فاش میشد که او اینگونه با او همکلام شده، رسوایی بزرگی به بار میآمد.
فرمانده شاخه اهریمنکش در حال گفتگوی مخفیانه با ارباب جوان بزرگ فرقه اهریمنی بود.
او عمداً اجازه داده بود پیروان اهریمنی که دنبالشان بود، فرار کنند.
او داشت جایگاهش را به عنوان یک جانشین به خطر میانداخت.
«اما چطور فهمیدی که باید به اقامتگاه ما بیای؟»
در پاسخ به سؤال گئوم مویانگ، جین ها-گون سرش را تکان داد.
«خودم هم نمیدونم. یکی از زیردستهای رهبر فرقه تکشمشیر مکان رو به ما اطلاع داد.»
قبل از اینکه فرصت کند بپرسد چه اتفاقی افتاده، رهبر فرقه تکشمشیر مردانش را برداشته و با عجله رفته بود.
«فکر میکنی فرقه تکشمشیر با اونها همدسته؟»
این را هم نمیشد با اطمینان گفت.
فرقه تکشمشیر فرقهای در ووهان با تاریخچهای طولانی بود.
دلیل اینکه رهبر فرقه تکشمشیر اینقدر پرخاشگرانه رفتار میکرد، این بود که بازویش توسط یک پیرو اهریمنی قطع شده بود؛ بنابراین این موقعیت به تنهایی برای نتیجهگیری اینکه آنها سازمان پشت پرده هستند، کافی نبود.
«رزمیکارهای ووهان الان توی وضعیت ملتهبی هستن. باید مراقب باشید.»
جین ها-گون بهسرعت خداحافظی کرد.
آنها نمیتوانستند وقتشان را با گپ زدن تلف کنند، چون هر لحظه ممکن بود رهبر فرقه تکشمشیر بازگردد.
«اگه از اون خطالرأس برید پایین، میتونید برگردید به ووهان.»
جین ها-گون راهی را به آنها نشان داد تا بدون اینکه دیده شوند به ووهان بازگردند.
گئوم مویانگ و جین ها-گون به یکدیگر ادای احترام کردند.
«ممنونم.»
«بعداً میبینمت.»
جین ها-گون همچنین با احترام به بودای اهریمنی درود فرستاد و در نهایت به گوک یونگ نگاه کرد.
چیز دیگری به او نگفت.
فقط یک بار سر تکان داد و سپس شاخه اهریمنکش را از آنجا دور کرد.
گوک یونگ متوجه شد.
این روش او برای گفتن این بود که نجات دادن برادرش را فراموش نکرده، پس نباید نگران باشد.
بعد از رفتن او، گئوم مویانگ به بودای اهریمنی نگاه کرد.
چشمانش میپرسیدند که حالا باید چه کار کنند و بودای اهریمنی با آرامش پاسخ داد.
«اول، بیا اون زن و زیردستهات رو بفرستیم به مخفیگاه امن.»
با وجود رزمیکارهای ووهان که با چشمانی خونبار به دنبال پیروان اهریمنی میگشتند، حرکت کردن با زیردستها و گوک یونگ بیش از حد خطرناک بود، چون باعث جلب توجه میشد.
اگر آنها تا الان در یک مخفیگاه معمولی در ووهان بودند، او حالا قصد داشت آنها را به یک مخفیگاه امن و مطمئن بفرستد.
گئوم مویانگ به هو میونگ گفت: «با استاد صنعتگر گواک به مخفیگاه امن برو و اونجا منتظر بمون.»
اگر بودای اهریمنی نیامده بود، هو میونگ اصرار میکرد که خودش بماند، اما با وجود یک فرمانروای اهریمنی که از او محافظت میکرد، نیازی به نگرانی نبود.
گوک یونگ از گئوم مویانگ بابت اینکه تا آخرین لحظه مراقبش بود، سپاسگزار بود.
او حتی از عنوان «استاد صنعتگر گواک» بیشتر از اینکه «اون زن» خطاب شود، ممنون بود.
بله، او باور داشت که این پیوند به خوبی به پایان میرسد.
هر چه باشد، این رابطه در روزی شروع شده بود که آهن مرغوبی به دستش رسیده بود.
او به او نگفت که به جای اینکه فقط کار را به فرمانده شاخه اهریمنکش بسپارد، خودش هم به خوبی مراقب برادرش باشد.
همانطور که این مرد را زیر نظر داشت، متوجه شد او از آن دسته افرادی است که چنین حرفهایی برایش غیرضروری است.
او از آن تیپ آدمهایی بود که حتی اگر کسی را نجات میداد، فخر نمیفروخت و حتی اگر شکست میخورد، در ظاهر عذرخواهی نمیکرد.
برای چنین شخصی، هیچ حرف دیگری لازم نبود.
او با احترام سرش را خم کرد و گفت: «لطفاً مراقب خودتون باشید.»
و به این ترتیب، هو میونگ و رزمیکاران بخش همراه با او به سمت مخفیگاه امن رفتند.
وقتی گئوم مویانگ و بودای اهریمنی خطالرأس را دور زدند و وارد مسیر ووهان شدند، مردی در مقابلشان ظاهر شد.
او بازرس عمارت فلکسای بود که مدام اطلاعات را به گئوم مویانگ میرساند.
«پیامی اومده که هر دوی شما باید فوراً ملاقاتی داشته باشید.»
«کی؟»
«این دستوری از طرف سرپرست فرقهست.»
گئوم مویانگ به آن رزمیکار گفت: «بهش بگو الان نمیتونم برگردم.»
او میدانست که به او گفته خواهد شد برگردد.
اما قصد نداشت الان بازگردد.
او مصمم بود این مسئله را حل کند.
«نه، پیام این نبود که توی فرقه اصلی ملاقات کنید.»
«پس کجا؟»
مکانی واقعاً غیرقابلتصور از لبان بازرس عمارت فلکسای جاری شد.
«ایشون گفتن که توی پرجنبوجوشترین میخانه ووهان همدیگه رو ببینید.»
آه! قطعاً این پیامی از طرف برادر کوچکترش بود.
***
«اون رزمیکارهای زن اونجا دارن به ما نگاه میکنن. نگاه نکن. آه، اون زنی که ردای رزمی صورتی روشن پوشیده و اون طرف نشسته رو میبینی؟ یه مدتی هست که داره به ما، نه، دقیقتر بگم به من نگاه میکنه. البته که! این صورت بدون توجه به منطقه جواب میده! بدون توجه به سن! روی همه جواب میده.»
در این هنگام، پادشاه سم که به بیرون از میخانه نگاه میکرد، با بیخیالی جواب داد: «احتمالاً داشت به من نگاه میکرد.»
«اگه هر کس دیگهای بود شاید نمیدونستم، اما نمیتونم این رو انکار کنم. نصفش رو قبول میکنم.»
پادشاه سم هنوز به بیرون نگاه میکرد.
میخانه پر سر و صدا که مملو از مشتری بود، آشفته به نظر میرسید.
اگر او با گئوم موگوک نیامده بود، در تمام عمرش هرگز در چنین جایی نمینشست.
«حتی ازشون خوشمم نمیاد.»
با این حرفِ پادشاه سم، گئوم موگوک گفت:
«این دیگه چه سوءتفاهمیه! من از زنها خوشم میاد.»
پادشاه سم پوزخندی زد.
«دارم بهت میگم که واقعاً ازشون خوشم میاد!»
البته گئوم موگوک میدونست که این حرفش فایدهای نداره. تا وقتی که لی آنِ زیبا رو به حال خودش رها میکرد، ادعای اینکه از زنها خوشش میاد هرگز باورکردنی نبود.
گئوم موگوک بهنرمی موضوع رو عوض کرد.
«تا حالا ووهان نیومدی، نه؟»
پادشاه سم کسی بود که از بیرون رفتن خوشش نمیاومد. گئوم موگوک طبیعتاً فرض رو بر این گذاشته بود که او هرگز جلوی مقر اتحاد رزمی نبوده.
«اومدم.»
«کی؟»
«خیلی وقت پیش.»
«با کی؟»
اونوقت، اسم شخص واقعاً غیرمنتظرهای به میون اومد.
«با رهبر فرقه.»
«پدرم؟»
پادشاه سم سر تکون داد. نگاهش هنوز به بیرون دوخته شده بود.
«کی؟»
«همون موقعی که تازه به مقام فرمانروای اهریمنی رسیده بودم.»
اون موقع با پدرش به ووهان اومده بود؟ این واقعاً چیزی بود که انتظارش رو نداشت.
«شاید بهش نیاد، ولی پدرم بهطرز غافلگیرکنندهای آدم کوشاییه. برای چی؟ لطفاً از اون موقع برام بگو.»
اما پادشاه سم چیزی بهش نگفت.
گئوم موگوک پدرش و پادشاه سم رو تصور کرد که دارن توی خیابونهای ووهان قدم میزنن. فکر میکرد این تصویر اصلاً با هم جور درنمیاد، چون باور داشت پدرش از پادشاه سم خوشش نمیاد.
اما وقتی واقعاً اون دو نفر رو در حال قدم زدن توی اون خیابون تصور کرد، با خودش فکر کرد که شاید بهطرز عجیبی به هم بیان. خب، اونا دو نفری بودن که حتی با هم دنبال گیاههای سمی گشته بودن.
در همین لحظه، گروهی از رزمیکارها از جلوی مسافرخونه دویدن و رد شدن.
«برین کنار!»
مردم توی جاده به دو طرف رفتن.
«حرامزادههای فرقه اهریمنی پیدا شدن!»
بهنظر میرسید اونا هم دارن به تعقیبکنندههای برادر بزرگش ملحق میشن. رزمیکارهای توی خیابون هم کورکورانه دنبالشون راه افتادن.
ووهان کمکم داشت داغ میشد. شایعات با سرعت سرسامآوری پخش میشدن و دشمن داشت از اونا برای تحت فشار گذاشتن اونا استفاده میکرد. شایعات از شمشیرها هم برندهتر بودن.
در همین حال، دو نفر وارد میخانه شدن. اونا در حالی که کلاههای حصیریشون رو تا پایین کشیده بودن وارد شدن؛ گئوم مویانگ و بودای اهریمنی بودن. از اونجایی که چهرهشون رو نشون نمیدادن، در نگاه اول شبیه پدر و پسری بودن که با هم اومدن.
گئوم مویانگ وقتی نشست، با احترام به پادشاه سم سلام کرد.
«اومدین؟»
«خیلی وقت بود ندیده بودمت.»
پادشاه سم با سر تکون دادن، سلامش رو پذیرفت.
«توی راه که میاومدم، از بودای اهریمنی درباره هان وول گک شنیدم. ممنون که نگرانم بودین.»
«اهمیت نده.»
بعد از ردوبدل کردن سلام و احوالپرسی، گئوم مویانگ برای بودای اهریمنی که کنارش بود نوشیدنی ریخت. او حتی به گئوم موگوک سلام هم نکرد.
«برادر، منم اینجامها!»
گئوم موگوک با نگاهی که میگفت «مگه منو نمیبینی؟»، دستش رو جلوی گئوم مویانگ تکون داد.
«من دقیقاً همینجام. کلاه حصیریت جلوی دیدت رو از این طرف گرفته؟»
اما گئوم مویانگ وانمود کرد که نه چیزی میبینه و نه چیزی میشنوه و جامش رو سر کشید. گئوم موگوک صداش رو پایین آورد و به برادرش گفت:
«چه گستاخانه! سرپرست فرقه تشریف آوردن!»
با این حرف، گئوم مویانگ با قیافهای مبهوت به اطراف نگاه کرد، نگران از اینکه مبادا کسی شنیده باشه.
«حتی اگه داد بزنم که من رهبر فرقهم، هیچکس اهمیت نمیده. اینجا اونقدر شلوغه که صدام به جایی نمیرسه. تازه، کی فکرش رو میکنه که ما اینجا نشسته باشیم و بنوشیم؟»
«واسه همینه که اینقدر راحت چهرهت رو نشون میدی؟»
«اگه هر چهار نفرمون دور هم جمع بشیم و هر چهار نفرمون صورتمون رو بپوشونیم، اونوقت بیشتر جلب توجه نمیکنیم؟ اگه قرار به این کار باشه، اون دو نفری که خوشقیافهترن باید صورتشون رو نشون بدن.»
«پس باید میخواستی که توی یه جای خلوتتر همدیگه رو ببینیم!»
او نیازی نداشت بپرسه چرا برادر کوچیکش اومده؛ خودش از قبل میدونست. با پیدا شدن سر و کله زاهد سرگردان آسمانی، فرقه هم در وضعیت آمادهباش کامل قرار میگرفت.
سوال اینجا بود.
«از خونه فرار کردی؟»
استراتژیست اعظم، ساما میونگ، هرگز اجازه نمیداد او به این راحتی بره.
«فرار؟ با اجازه استراتژیست اعظم اومدم.»
او نمیتونست به این راحتی اجازه داده باشه. گئوم موگوک حتماً یه جوری متقاعدش کرده بود. در هر صورت، این حقیقت که ساما میونگ گئوم موگوک رو فرستاده بود، به این معنی بود که او هم این مسئله رو خیلی جدی میدونست.
«اصلاً قضیه چیه؟»
با سوال برادرش، گئوم مویانگ جامش رو خالی کرد و بعد افکارش رو به اشتراک گذاشت.
«بهنظر میرسه اونا عمداً ما رو به ووهان کشوندن.»
این همون چیزی بود که او به رهبر اتحاد رزمی هم گفته بود. وقتی سازنده سلاحهای تقلبی رو تعقیب کرده بود، سر از جلوی اقامتگاه رهبر اتحاد درآورده بود. مطمئن بود که پشت این قضیه قصدی نهفتهست.
لبخند محوی روی لبهای گئوم موگوک نشست، از این فکر که برادرش داره موقعیت رو درست تحلیل میکنه.
«پس این ووهان تبدیل به یه تله بزرگ شده.»
نگاه اون دو فرمانروی اهریمنی دیگه تیز شد. تفاوت زیادی بین اینکه بعد از رسیدن درگیر یه حادثه بزرگ بشی، با اینکه عمداً به اونجا کشونده بشی وجود داشت.
«واسه همین نیست که تو هم اومدی؟»
با سوال گئوم مویانگ، نگاه گئوم موگوک به سمت پادشاه سم چرخید.
«نه. من اومدم پادشاه سم رو ببینم. تا با هم، چشم زنهای ووهان رو روشن کنیم.»
اونوقت پادشاه سم زد به هدف.
«احتمالاً اومدی مراقب من باشی که یه وقت دردسر درست نکنم.»
بودای اهریمنی که کنارشون گوش میداد، نتونست این حرف رو رد کنه. قطعاً چنین هدفی هم وجود داشت. گئوم موگوک هم انکارش نکرد.
«تو آخرین سنگر فرقهمونی، پس باید اینجا باشم تا جلوت رو بگیرم.»
او حتی بیشتر روی این موضوع تأکید کرد:
«همونطور که میدونی، من کسی هستم که حتی سعی میکنم جلوی اتحاد جهان رزمی توسط پدرم رو هم بگیرم. فکر کردی دست روی دست میذارم و نابودی دنیای رزمی رو تماشا میکنم؟»
با شنیدن عبارت «نابودی دنیای رزمی»، چهره پادشاه سم بهطرز عجیبی تغییر کرد. بسته به اینکه چطور شنیده بشه، این حرف میتونست توهینآمیز باشه، اما پادشاه سم اون رو به دل نگرفت.
گئوم مویانگ که داشت گوش میداد، متوجه شد. حتی اگه همین حرف رو کس دیگهای میزد، کلماتی که الان گفته شد باعث میشد پادشاه سم حس خیلی بهتری داشته باشه تا اینکه بگه: «پادشاه سم میدونه داره چیکار میکنه، چرا جلوش رو بگیریم؟»
این حرفی بود که بهطور طبیعی پادشاه سم رو مهار میکرد و در عین حال بهش حس خوبی میداد. بهنظر میرسید داره خیلی معمولی حرف میزنه، اما این کلمات بههیچوجه بیدقت به زبون نیومده بودن.
«حالا میخوای چیکار کنی؟»
«من که تازه رسیدم. تو باید بهم بگی از این به بعد چیکار کنیم، برادر.»
موقعیت در حال حاضر در بنبست خفهکنندهای قرار داشت. در گذشته، تکیه کردن به کسی در چنین موقعیتی واقعاً به غرورش لطمه میزد. اما گئوم مویانگ اونقدر تغییر کرده بود که الان بتونه چنین شوخیهایی بکنه.
«من منتظر فرمان مقتدرانه سرپرست فرقه هستم.»
گئوم موگوک لبخند زد. او از این تغییر در برادرش خیلی خوشحال بود.
برادر، اشکالی نداره اگه بیشتر تغییر کنی. اشکالی نداره اگه به تغییر کردن ادامه بدی.
«پس گمانم وقتشه که این سرپرست فرقه وارد عمل بشه.»
گئوم موگوک با آرامش با برادرش صحبت کرد.
«زاهد سرگردان آسمانی مردیه که زندگی سادهای داشته. او هیچوقت زیردستهای خودش رو نداشته. اما واقعاً تنهاست؟ کسی که چنین نقش مهمی رو بازی میکنه.»
با این حرف، گئوم مویانگ سرش رو تکون داد.
«امکان نداره.»
حتماً کسی داره از اون حوالی محافظت میکنه. بودای اهریمنی با احتیاط به گئوم مویانگ گفت:
«اگه اینطور باشه، باید یکی از فرقههای ووهان باشه.»
اونوقت، گئوم مویانگ به یک جا اشاره کرد.
«او گفت که فرقه تکشمشیر از مخفیگاه ما خبر داشته.»
«حتی ما رو تعقیب هم کردن.»
درست زمانی که بودای اهریمنی داشت متقاعد میشد که کار اوناست!
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«احتمالاً کار اونا نیست. اونا در موقعیتی هستن که میتونن آزادانه از فرقههای طریقت راستینِ ووهان استفاده کنن، پس دلیلی نداره که شمشیر خودشون رو برای ما رو کنن. اونا اون شمشیر رو در آخرین لحظه به کار میبرن.»
شنیدن این حرف منطقی بهنظر میرسید، برای همین گئوم مویانگ و بودای اهریمنی سر تکون دادن.
«پس باید فرقهای بین اونایی باشه که دنبالهروی زاهد سرگردان آسمانی هستن و تا حالا خیلی به چشم نیومدن.»
به این حدس گئوم مویانگ، بودای اهریمنی اضافه کرد:
«باید فرقهای باشه که تقریباً همزمان با او، خودش رو اینجا در ووهان تثبیت کرده.»
فرقههای زیادی وجود نداشتن که با این توصیف جور دربیان. گئوم موگوک اون دو نفر رو تحسین کرد.
«همونطور که انتظار میرفت، برادرم و بودای اهریمنی خیلی خوب با هم همکاری میکنن. پادشاه سم، بیا برگردیم. بهنظر میرسه سپردن این کار به این دو نفر بیشتر از حد کافی باشه.»
او اعتبار کار رو به اون دو نفر داد، اما گئوم مویانگ و بودای اهریمنی میدونستن. این نتیجهگیری به این دلیل حاصل شده بود که گئوم موگوک با اونا بود.
«یه جایی هست که باید یه سری بهش بزنم.»
گئوم موگوک به ساختمون مقر اتحاد رزمی در دوردست نگاه کرد و اضافه کرد:
«اگه برای دیدن خونه یه دوست اومدی، اول باید به بزرگترها سلام کنی.»