چپتر 637: میخوام اون فکر بی‌پروا رو بشنوم
چپتر 637: میخوام اون فکر بی‌پروا رو بشنوم
گئوم موگوک تمام مسیر بازگشت به تالار رهبر اتحاد را مدام فکر کرد و فکر کرد.
او باید چه گزارشی دربارهی زاهد سرگردان آسمانی به پدربزرگش میداد؟
این وظیفهای بود که مثل یک آزمون برای جانشین به او سپرده شده بود، پس بهترین حالت این بود که پاسخی روشن داشته باشد، اما در نهایت، نتیجهگیری جین ها-گون این بود:
«راستش، مطمئن نیستم.»
پدربزرگش که فکر میکرد ناامید شود، در سکوت سر تکان داد.
جین پهچئون فکر میکرد که این نتیجهای طبیعی است.
اگر زاهد سرگردان آسمانی واقعاً مرد پلیدی بود چه؟
چطور نوهاش میتوانست نقشهای به این عمیقی و ترسناکی را فاش کند که حتی خود او را هم فریب داده بود؟
و اگر پلید نبود چه؟
آنوقت او داشت به مردی بیگناه شک میکرد، پس طبیعتاً گیج و مردد میشد.
در هر صورت، درک این موقعیت کار آسانی نبود.
جین پهچئون از روی صندلی رایزن اعظم بلند شد و به آرامی به سمت پنجره رفت.
منظرهی اتحاد رزمی که از تالار رهبر اتحاد دیده میشد.
او تمام زندگیاش را برای محافظت از این منظرهی تغییرناپذیر صرف کرده بود.
و حالا، احساس میکرد با نبردی روبروست که از هر جنگی که تا به حال کرده بود، دشوارتر است.
از پشت سر، صدای پرسش جین ها-گون آمد.
«میخواید برید زاهد رو ببینید؟»
جین پهچئون سر تکان داد.
«به دوستم شبیخون زده شده. معلومه که باید ببینمش.»
زمان آن رسیده بود که شخصاً با او ملاقات کند.
چطور باید با او روبرو میشد؟
نوهاش با ایمان قلبی که به گئوم موگوک داشت، معتقد بود که این توطئهی فرقه اهریمنی نیست، اما خود او نمیتوانست به همین سادگی فکر کند.
او باید احتمالات زیادی را در نظر میگرفت.
یک سوءتفاهم کوچک میتوانست به قیمت از دست دادن نزدیکترین دوستش تمام شود.
درست در همان لحظه، گزارشی غیرمنتظره از میان هوا رسید.
«سرپرست فرقه الهی اهریمن آسمانی درخواست شرفیابی داره.»
جین پهچئون که به بیرون پنجره خیره شده بود، چرخید.
جین ها-گون هم نتوانست چهرهی غافلگیرشدهاش را پنهان کند.
به نظر میرسید او بدون اینکه حتی از قبل به نوهاش خبر بدهد، آمده است.
گئوم موگوک خودش آمده بود؟
این فقط میتوانست یکی از این دو معنا را داشته باشد.
یا او واقعاً باور داشت که زاهد سرگردان آسمانی پشت این قضایاست، یا اینکه خودشان داشتند این توطئه را هدایت میکردند.
جین پهچئون با آرامش گفت:
«راهنماییش کنید داخل.»
«چشم، قربان.»
جین ها-گون حس کرد که هالهی پدربزرگش تغییر کرد.
آن ملایمتی که به نوهاش نشان میداد رفته بود و وقار و اقتدار رهبر اتحاد رزمی جایگزینش شده بود.
پدربزرگش حالا در یک میدان نبرد ایستاده بود.
با اینکه گئوم موگوک دوستش بود، اما داشت پدربزرگش را به تکاپو و تنش میانداخت.
انگار برای تأیید همین موضوع، جین پهچئون حقیقتی را به او یادآوری کرد.
«فراموش نکن. خودت بهم گفتی که اون توی لیست اعتمادت چه رتبهای داره.»
جین ها-گون گفته بود که رتبهی پنجم اعتمادش متعلق به گئوم موگوک است.
بعد از باورش به اینکه آنها در راه حق هستند، پدربزرگش، جنگجوهای شاخه اهریمنکش و اعضای اتحاد رزمی.
پدربزرگش حالا داشت به او هشدار میداد.
اجازه نده یه دوستی بیمورد روی قضاوتت اثر بذاره و احساساتت بهت غلبه کنه.
«به خاطر میسپرمش.»
لحظاتی بعد، گئوم موگوک در حالی که کلاه حصیریاش را تا پایین کشیده بود، وارد تالار رهبر اتحاد شد.
او دم در کلاهش را برداشت، به آرامی تا پای صندلی رایزن اعظم قدم برداشت و با احترام تعظیم کرد.
«درود، رهبر اتحاد. حالتون خوب بوده؟»
جین پهچئون از روی سکوی صندلی رایزن اعظم پایین آمد.
او هم با احترامی رسمی به گئوم موگوک پاسخ داد.
«خوش اومدید، سرپرست فرقه گئوم.»
او با او نه به عنوان رهبر جوان فرقه، بلکه به عنوان سرپرست فرقه گئوم موگوک رفتار کرد.
دوستی شخصی یک چیز بود، اما آداب و تشریفاتی که باید بین فرقه الهی اهریمن آسمانی و اتحاد رزمی رعایت میشد، چیز دیگری بود.
«خواهش میکنم، راحت باشید. من امروز به عنوان سرپرست فرقه اینجا نیستم، بلکه به عنوان دوست ها-گون اومدم.»
با این حرف، گئوم موگوک به جین ها-گون نگاه کرد.
چشمهایشان در میان هوا به هم گره خورد.
احساسی که نیاز به کلمات نداشت، در نگاهشان موج میزد.
خوشحالم که میبینمت، رفیق.
همیشه باید اینطوری آدم رو غافلگیر کنی؟
با اینکه پدربزرگش داشت تماشا میکرد، جین ها-گون نتوانست خوشحالیاش را پنهان کند.
لحظهای که گئوم موگوک را دید، نتوانست جلوی شوقش را بگیرد.
با اینکه این مرد همیشه او را اذیت میکرد، اما از دیدنش بسیار شاد بود.
گئوم موگوک دوباره با احترام رو به جین پهچئون صحبت کرد.
«من امروز به ووهان رسیدم. از اونجایی که این مسئله به برادرم مربوط میشه، با احتیاط حرکت کردم. بابت اینکه از قبل بهتون اطلاع ندادم، عذر میخوام.»
او در همان روز ورودش داشت ادای احترام میکرد، پس به صورت مخفیانه در ووهان فعالیت نکرده بود.
به عبارت دیگر، تنها مشکل این بود که بدون هماهنگی قبلی رسیده بود؛ وگرنه حضور گئوم موگوک در ووهان مشکلی نداشت.
جین پهچئون در سکوت سر تکان داد و با لحنی ملایم پرسید:
«سرپرست فرقه بودن چطوره؟»
گئوم موگوک به صندلی رایزن اعظم روی سکو نگاه کرد.
صندلی رهبر اتحاد هم احتمالاً به اندازهی صندلی پدرش ناراحت بود.
اگر او راحت روی آن مینشست، پدرش تا به حال آن را از او گرفته بود.
«یاد گرفتم که محافظت از اون صندلی چقدر سخته.»
بعد رو به جین ها-گون کرد و گفت:
«هی رفیق، این روزها خیلی بهتره.»
با این حرف گئوم موگوک، جین ها-گون فقط لبخند کمرنگی زد.
«چرا؟ حرفم رو باور نمیکنی؟»
گئوم موگوک به جین پهچئون گفت:
«لطفاً یه مدتی طعم این کار سخت رو بهش بچشونید تا یه درسی بگیره. بیانصافیه که فقط من دارم عذاب میکشم.»
جین ها-گون میدانست.
شوخی گئوم موگوک در واقع روش او برای گفتن این بود که: «پدربزرگ، باید به زودی جایگاه جانشینی رو به نوهتون بسپرید.»
پدربزرگ، چطور میتونم به مردی مثل این اعتماد نکنم؟
او قبلاً جان خودش و خواهرش را نجات داده بود.
این مرد در قالبهای مختلفی مقابل او ایستاده بود.
گاهی رهبر جوان فرقه نبود، گاهی بود و حالا هم به عنوان سرپرست فرقه اینجا ایستاده بود.
با اینکه جایگاههایش متفاوت بود، اما خودش همیشه همان آدم همیشگی بود.
به همین دلیل بود که میتوانست با اطمینان بگوید.
حتی وقتی به مقام رهبر فرقه برسد، گئوم موگوک باز هم همین آدمی خواهد بود که الان هست.
«راستش رو بخواید، وقتی اولش اومدم، قصدم این بود که مخفیانه حرکت کنم. فکر میکردم این مسئلهایه که اتحاد رزمی باید بهش رسیدگی کنه، نه ما.»
«اما چرا نظرت عوض شد؟»
نگاه گئوم موگوک به سمت جین ها-گون چرخید.
«یاد قولی افتادم که چند وقت پیش به دوستم دادم. اینکه اگه اتفاقی افتاد همیشه با هم در تماس باشیم. اینکه اگه خطری بود همیشه به هم کمک کنیم.»
سپس جین پهچئون با لحنی عادی پرسید:
«و مگه تو خطرناکترین آدم اینجا نیستی؟»
صدای گئوم موگوک لحنی شرورانه به خود گرفت و پاسخ داد:
«بدون شک، من خطرناکترینم.»
به نظر میرسید به راحتی این موضوع را میپذیرد.
«اما فقط برای آدمهای پلید. من اون بخشش و رحم و مروتی رو که شما، رهبر اتحاد، به آدمهای شرور نشون میدید، ندارم. به توبه هم اعتقادی ندارم.»
این فرصتی بود تا افکار گئوم موگوک را درک کند، پس جین پهچئون با آرامش پرسید:
«چرا بهش اعتقاد نداری؟»
«چون به ازای اون یه مجرمی که از بین صد نفر ممکنه واقعاً توبه کنه، نود و نه نفر دیگه از توبه به عنوان یه سپر استفاده میکنن.»
او داشت میگفت که از فاجعهی بزرگتری که یک عفو بیمورد میتواند ایجاد کند، جلوگیری میکند.
جملهی «با این حال، نباید اون یه نفر رو نجات داد؟» از دهان جین پهچئون خارج نشد.
جین پهچئون با آن طبع سلطهگرش، حداقل در این مورد، با او همعقیده بود.
«من هم هیچ رحمی برای آدمهای پلید ندارم.»
«به همین دلیله که برای شما احترام قائلم، رهبر اتحاد.»
گئوم موگوک با اعتمادبهنفس با نگاه نافذ جین پهچئون روبرو شد.
«فکر کردم قبل از اینکه رسیدگی به این موضوع رو شروع کنم، باید اجازه شما رو بگیرم.»
این سطح از ادب و نزاکت کافی بود.
نه، با در نظر گرفتن گذشته، این بیش از حد کافی بود.
چه زمانی فرقه الهی اهریمن آسمانی قبل از اقدام کردن، به آنها خبر داده بود؟ اوضاع فقط بعد از اینکه گئوم موگوک رهبر جوان فرقه شد، شروع به تغییر کرده بود.
جین پهچئون با احتیاط پرسید.
او از همان لحظهای که شنیده بود گئوم موگوک رسیده، میخواست این را بپرسد.
«نظرت در مورد این موضوع چیه؟»
نه فقط جین پهچئون، بلکه جین ها-گون هم کنجکاو بود بداند گئوم موگوک چه فکری میکند.
«داری نظر ناپختهی من رو میپرسی، اونم در حالی که تازه رسیدم و هنوز حتی چهرهی زاهد سرگردان آسمانی رو هم ندیدم؟»
جین پهچئون سر تکان داد.
«آره، میخوام اون فکر ناپختهت رو بشنوم.»
گئوم موگوک لحظهای مکث کرد.
با این سکوت کوتاه، نشان داد چیزی که قصد دارد بگوید به هیچ وجه یک پاسخ سرسری و ناپخته نیست.
سپس، گئوم موگوک با قاطعیت لب به سخن گشود.
«من معتقدم زاهد سرگردان آسمانی مغز متفکر پشت این قضایا و مردی پلیده.»
سکوتی سنگین تالار رهبر اتحاد را فرا گرفت.
جین پهچئون به خوبی میدانست گئوم موگوک چه جور آدمی است.
این همان مردی بود که او و رهبر اتحاد نامتعارف را به میخانهای حقیر در مقابل بخش اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی کشانده بود.
این همان مردی بود که باعث شده بود جانشین اتحاد نامتعارف و نهی خودش در مقابل آن همه استاد برقصند.
مردی که خودش هم با آنها رقصیده بود.
مردی که نبرد بر سر جانشینی را بدون ریختن قطرهای خون به پایان رسانده بود.
چنین شخصی این حرف را زده بود.
رهبر اتحاد، دوست شما یه آدم پلیده.
حتی قبل از شنیدن دلیلش، جین پهچئون سنگینی عجیبی را در قفسهی سینهاش حس کرد.
چون میدانست حتماً دلیلی منطقی پشت این حرف وجود دارد.
جین ها-گون به جای پدربزرگش پرسید:
«میتونم بپرسم دلیلت چیه؟»
جین ها-گون دقیقاً نیمی از وجودش متقاعد شده بود.
شاید پدربزرگش نمیخواست با حقیقت روبرو شود، اما او باید آن را میشنید.
برای محافظت از پدربزرگش و برای محافظت از اتحاد.
هرچند جین ها-گون سوال را پرسیده بود، اما پاسخ خطاب به جین پهچئون بود.
«چون اگه من بودم، همین روش رو انتخاب میکردم.»
«...»
این پاسخی احساسی و در عین حال قدرتمندتر از هر استدلال دیگری بود.
شنیدن این حرف از زبان گئوم موگوک، وزن بیشتری به آن میداد.
چون این روشی بود که شخصی به ذکاوت او انتخاب میکرد.
«به دست آوردن اعتماد رهبر اتحاد یعنی به دست آوردن اعتماد کل دنیای رزمی طریقت راستین. اگه زاهد سرگردان آسمانی از این حقیقت که دوست شماست بهره نمیبرد، آیا میتونست به شهرتی که الان داره برسه؟»
احتمالاً نه.
افراد بیشماری در دنیای رزمی بودند که با عدالت رفتار میکردند و در پی احقاق حق بودند.
با این حال، دلیلی که هوا یول چونگ به عنوان نمایندهی همهی آنها شناخته میشد، این بود که او دوستِ رهبر اتحاد رزمی بود.
گئوم موگوک سوال غیرمنتظرهای پرسید.
«یادتون هست اولین بار چطوری با زاهد سرگردان آسمانی دوست شدید؟»
جین پهچئون سر تکان داد.
«چطوری با هم ملاقات کردید؟»
گئوم موگوک داشت دقیقاً روی اولین برخورد آنها دست میگذاشت.
جین پهچئون آن روزِ دور را بازگو کرد.
زمانی در جوانیاش بود که به عنوان قهرمان عدالت در سفر بود.
در آن زمان، وقتی داشت از روستایی میگذشت، صدای درگیری شنید.
«من با عجله خودم رو رسوندم و دیدم دوستم داره با راهزنان جنگل سبز که به روستا حمله کرده بودن میجنگه.»
این اولین ملاقاتش با او بود.
او به هوا یول چونگ کمک کرده بود و با هم تمام راهزنها را از پا درآورده بودند.
جین پهچئون متوجه شد گئوم موگوک به چه چیزی اشاره میکند.
«انگار داری میگی ملاقات ما از قبل برنامهریزی شده بود.»
در واقع، گئوم موگوک سر تکان داد و پرسید:
«چرا فکر میکنید نبود؟»
«اون روز نه فقط راهزنها، بلکه خیلی از روستاییها هم کشته شدن. تعداد مردهها از زندهها بیشتر بود.»
جین پهچئون آهی کشید و اضافه کرد:
«حتی چندتا بچه هم کشته شدن. اون... از اونجور آدمها نیست.»
جین پهچئون با قاطعیت پاسخ داد.
او میتوانست صد بار کوتاه بیاید و بپذیرد که آن مرد شاید با نیت قبلی به او نزدیک شده است.
اما اینکه با فدا کردن جان انسانهای بیگناهی که حتی هنرهای رزمی هم بلد نبودند به او نزدیک شود؟
او تصویر آن مرد را به یاد داشت که آن روز جسد کودکی را در آغوش گرفته بود و از ته دل هقهق میکرد.
آیا آن اشکها واقعی نبودند؟ آن اشکهایی که هنوز هم به وضوح در حافظهاش حک شده بودند؟
«امکان نداره.»
گئوم موگوک پافشاری نکرد.
«واسه همین بهتون گفتم. این فکر ناپختهی منه، اونم در حالی که هنوز حتی چهرهی زاهد سرگردان آسمانی رو ندیدم. افکارم زیادهروی بود.»
اما در قلبش، فکر نمیکرد زیادهروی کرده باشد.
او خودش تجربهی مشابهی داشت.
زمانی که برای پیدا کردن آخرین مادهی هنر بزرگ، یعنی عصاره روح اهریمنی، به فرقه الهی اهریمن آسمانی بازگشته بود.
در آن زمان، تنها به هدفِ به دست آوردن عصاره روح اهریمنی، همه را فریب داده بود.
چه میشد اگر این مرد هم شخصی با چنین ارادهای بود؟
گئوم موگوک چنین افکار درونیای را فاش نکرد.
«فعلاً، من این موضوع رو همراه با فرمانده شاخه جین بررسی میکنم. نمیدونم این عوضی کیه، اما چون سعی کرده از دوستی با رهبر اتحاد سوءاستفاده کنه، ما هم باید از دوستیمون برای مقابله باهاش استفاده کنیم.»
جین ها-گون سر تکان داد.
او حسی از باور داشت که با حضور گئوم موگوک، قطعاً میتوانند حقیقت را برملا کنند.
غرور جین ها-گون دیگر از این حسِ آرامش جریحهدار نمیشد.
بلکه، او برای داشتن چنین دوست قابلاعتمادی شکرگزار بود.
از سوی دیگر، جین پهچئون ساکت بود.
اگرچه گئوم موگوک عقبنشینی کرده و گفته بود حرفهایش ناپخته بوده، اما جین پهچئون میدانست او هنوز هم زاهد سرگردان آسمانی را مغز متفکر میداند.
اگر چنین باوری نداشت، از همان ابتدا موضوع پلید بودن او را مطرح نمیکرد.
در همان لحظه، گئوم موگوک توصیهی غیرمنتظرهای کرد.
«وقتی با دوستت ملاقات کردی، همهچیز رو صادقانه بهش بگو.»
دامنهی آن صداقت فراتر از چیزی بود که جین پهچئون تصور میکرد.
«بهش بگو که من اومدم و من و برادرم به شدت بهش مشکوکیم. بهش بگو چقدر از اینکه فرقه اهریمنی مدام اینطوری رفتار میکنه ناراحتی، و در مورد احساسات خودت هم صادق باش، رهبر اتحاد.»
این واقعاً توصیهای غیرمنتظره بود، اما دلیلی پشتش داشت.
«به عنوان کسی که برای مدتی طولانی جایگاه رهبر اتحاد رو حفظ کرده، حتماً چهرههای بیشماری رو دیدی که از حیله و نقشه استفاده میکنن. اگه میخواستی، احتمالاً میتونستی زاهد سرگردان آسمانی رو بدون اینکه متوجه بشه فریب بدی.»
نه، جین پهچئون فکر کرد که نمیتواند او را فریب دهد.
طرف مقابل کسی بود که دههها در کنار رهبر اتحاد بود.
او کسی بود که رهبر اتحاد را بهتر از هر کسی میشناخت.
«با این حال، چرا شما که رهبر اتحاد هستید، باید وارد نبرد فریبکاری بشید؟ شما سلاح خیلی قویتری دارید.»
سلاحی که گئوم موگوک از آن حرف میزد، این بود:
«شما باید با حقیقت بجنگید. مگه شما کسی نیستید که دنیای رزمی طریقت راستین رو با زندگیای عاری از دروغ رهبری کردید؟ یه حقیقتِ نصفهنیمه فقط مورد سوءاستفادهی شرورهای مکار قرار میگیره، اما حقیقتِ رهبر اتحاد به سختیِ آهن سرد دههزارساله خواهد بود.»
آیا به خاطر این بود که نمیتوانست جلوی نهی خودش دروغ بگوید؟
جین پهچئون با چهرهای آشفته، صادقانه گفت:
«منم توی دروغ گفتن مهارت دارم. قبلاً هم با دروغ با آدمها برخورد کردم.»
گئوم موگوک لبخند دلنشینی زد.
«بله، با همین حقیقت بجنگید، همونی که همین الان به من نشون دادید.»
البته، او فکر نمیکرد حقیقتِ رهبر اتحاد بتواند آن مرد را شکست دهد.
اگر صمیمیت یا حقیقت میتوانست در آنها نفوذ کند، چطور میشد آنها را پلید نامید؟
با این وجود، دلیلی داشت که این توصیه را به رهبر اتحاد کرد.
چون اگر رهبر اتحاد با چنین وضعیت ذهنی پیچیدهای با او ملاقات میکرد، بدیهی بود که بارها و بارها شکست میخورد.
او میدانست که جین پهچئون تحت تاثیر نیتهای آن مرد قرار خواهد گرفت.
مهم نیست یک نفر چقدر باهوش یا چقدر قوی باشد، لحظهای که تحت تاثیر حریفش قرار بگیرد، کارش تمام است.
بلکه، چون باهوش و قوی هستند، عمیقتر و شدیدتر گرفتار میشوند.
بنابراین او استانداردی برایش تعیین کرده بود.
جین پهچئون شاید خشک و تا حدی کلافهکننده بود، اما چون خشک بود، توانسته بود آن را به طور استوار بنا کند.
گئوم موگوک به او گفت که محکم به آن بچسبد.
تا از زندگیِ باوقار و ثابتقدمش به عنوان یک سلاح استفاده کند.
به این ترتیب، اگر رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون، حداقل میتوانست بدون اینکه تحت تاثیر قرار بگیرد با او روبرو شود...
«اونوقت شاید بتونید چیزی رو ببینید که فقط شما، به عنوان رهبر اتحاد، میتونید تشخیصش بدید.»