چپتر 639: مگه همه باید برادرم رو دوست داشته باشن؟
چپتر 639: مگه همه باید برادرم رو دوست داشته باشن؟
شکوفهی هنرهای سموم در خوراندن سم نیست، بلکه در خنثی کردن اونه.
حرف پادشاه سم فقط یک معنا داشت.
«منظورت اینه که سو جونگ راک یه پزشک نیست، بلکه از هنرهای سموم استفاده میکنه؟»
با این حرفِ گئوم موگوک، پادشاه سم با فنجان چایِ مقابلش ور رفت و گفت: «خودت ته و توی قضیه رو درآوردی.»
تا قبل از اینکه گئوم موگوک به این پاسخ برسه، سو جونگ راک صرفاً پزشکی ماهر در سمزدایی بود.
اما لحظهای که گئوم موگوک کشف کرد درمانگاه قلب روشن ممکنه مکانی باشه که زاهد سرگردان آسمانی رو تکریم میکنه، پزشک سو جونگ راک به یک استاد هنرهای سموم تبدیل شد.
با این حال، فاش کردن این حقیقت کار آسونی نبود.
سو جونگ راک هم سالهای طولانی به عنوان پزشکی محترم زندگی کرده بود.
از جهاتی، مقابله با اون سختتر از زاهد سرگردان آسمانی بود.
اون جنگجوهای بیشماری رو زیر بارِ سختترین بدهی برای جبران کردن برده بود.
بدهیِ جان.
جنگجوهایی که جونشون به لطف سو جونگ راک نجات پیدا کرده بود، مسلماً نه فقط در ووهان، بلکه در سرتاسر سرزمینهای مرکزی حضور داشتن.
گئوم موگوک از پادشاه سم پرسید: «بین سموم، سمی هست که بتونه آدمها رو کنترل کنه؟»
پادشاه سم طوری که انگار موضوعی بدیهیه، سر تکون داد.
«اگه از سم گو استفاده کنی، ممکنه.»
پادشاه سم از گئوم مویانگ پرسید: «ارباب جوان اول، فقط یه نفر تحت کنترل بود؟ یا تعدادشون زیاد بود؟»
«تا الان چندین نفر رو دیدم.»
«شخصیتهای مهمی بودن؟»
«نه.»
پادشاه سم بعد از تایید تعداد و جزئیات، پاسخ گئوم موگوک رو داد.
«پس احتمالاً سم گو نیست. حشراتی که آدمها رو کنترل میکنن سخت به دست میان و کار باهاشون آسون نیست، برای همین نمیشه بیرویه ازشون استفاده کرد.»
گئوم موگوک به یک نتیجهگیری رسید.
«پس باید به جز سو جونگ راک، کس دیگهای هم باشه که توانایی کنترل آدمها رو داشته باشه. بعیده سو جونگ راک که هم از هنرهای سموم و هم از مهارتهای پزشکی استفاده میکنه، هنرهای پلید یا یه هنر برتر برای کنترل آدمها رو هم یاد گرفته باشه.»
پادشاه سم طوری که انگار موافقه، سر تکون داد.
اگه مهارت اون در سمزدایی از یه پزشک الهی هم فراتر رفته بود، پس هنرهای سمومش هم باید به سطح غایی رسیده باشه.
از اونجایی که در مهارتهای پزشکی هم متبحر بود، هیچ احتمالی وجود نداشت که چیز دیگهای یاد گرفته باشه.
«رهبر اتحاد در مورد جناح زاهد سرگردان آسمانی تحقیق میکنه، پس ما باید از این طرف سر دربیاریم.»
برای اون چهار نفر، مخفیانه وارد شدن و کشتن سو جونگ راک کار سختی نبود.
نه، اصلاً نیازی نبود هر چهار نفرشون برن.
برای اون که مصون از تمام سموم بود، سو جونگ راک اصلاً تهدیدی به حساب نمیاومد.
اما وظیفهی فعلی این بود که فاش کنن اون یکی از نیروهای پنهانه.
اونها باید این حقیقت رو فاش میکردن که اون یه استاد سمه که از هنرهای سموم استفاده میکنه، نه پزشکی که طبابت میکنه.
بعد باید اون مدرک رو به رهبر اتحاد رزمی نشون میدادن.
باید اجازه میدادن دنیای رزمیِ طریقت راستین حقیقت رو بفهمه.
نمیتونستن همینطوری بدون مدرک اون رو بکشن و از مردم بخوان حرفشون رو باور کنن.
بخش دشوارِ این وظیفه همین بود.
«قصد دارم بهش نزدیک بشم.»
اون فکر میکرد فاش کردن حقیقت از راه دور کاملاً غیرممکنه.
مدتی که اون هویتش رو پنهان کرده بود، خیلی طولانی بود.
«چطوری؟»
در پاسخ به سؤال بودای اهریمنی، گئوم موگوک با لبخند جواب داد: «چه راه دیگهای برای نزدیک شدن به یه پزشک هست؟ باید به عنوان یه بیمار برم.»
اما یه مشکلی وجود داشت.
طبق اطلاعاتی که از عمارت فلکسای فرستاده شده بود.
«مشکل اینجاست که با رفتن به عنوان یه بیمار معمولی، نمیتونم توجه سو جونگ راک رو جلب کنم. بیمارها خیلی زیادن و شنیدم بیش از بیست پزشک زیر دستش کار میکنن. برای بیمارای معمولی حتی دیدنِ چهرهی سو جونگ راک هم سخته. اما کسایی که از یه سمِ غایی رنج میبرن، استثنا هستن. هر چی سم خاصتر باشه، بیشتر توجهش رو جلب میکنه.»
در نتیجه، این یعنی اون باید با یه زهر غایی مسموم میشد تا بتونه درست و حسابی با سو جونگ راک ملاقات کنه.
طبیعتاً نگاه همه به سمت پادشاه سم چرخید.
«خوشبختانه کسی رو داریم که میتونه سمی رو بخورونه که سو جونگ راک مجبور بشه خنثیش کنه.»
با این حرفِ گئوم موگوک، گوشهی لب پادشاه سم کمی بالا رفت.
گئوم موگوک میدونست.
معنای پشت لبخند پادشاه سم رو میفهمید.
«اون عوضی جرئت میکنه سم من رو خنثی کنه؟ واقعاً فکر میکنه میتونه؟»
گئوم موگوک بهتر از هر کسی میدونست که پادشاه سم وقتی پای سم وسط باشه، واقعاً جدی میشه.
«میدونم، میدونم. اگه پادشاه سم سمی رو با نیتِ قبلی بخورونه، هیچکس هرگز نمیتونه خنثیش کنه.»
با این حرف، حالت چهرهی پادشاه سم سخت شد.
چون فقط یک بار، مردی که اون قسم خورده بود مرده، زنده برگشته بود.
البته شنیده بود که اون مرد با وضعیت نرمالی برنگشته، اما اون اتفاق زخم عمیقی روی غرور پادشاه سم گذاشته بود.
«لطفاً سمی به ما بده که اون بتونه طی چند روز به سختی خنثیش کنه. ترجیحاً سمی که توجهش رو جلب کنه.»
پادشاه سم قطعاً چنین سمی داشت.
مشکل سم نبود، بلکه بیمار بود.
«سم رو باید به کی بخورونم؟»
در پاسخ به سؤال پادشاه سم، جواب در واقع از قبل مشخص شده بود.
گئوم موگوک اول پادشاه سم رو کنار گذاشت.
«پادشاه سم خودش نمیتونه جلو بره.»
این احتمال وجود داشت که حریف، پادشاه سم رو بشناسه.
هر چقدر هم که مخفیش میکرد، چیزی وجود داشت که فقط اون دو نفر میتونستن تشخیصش بدن.
«و بودای اهریمنی هم نمیتونه جلو بره.»
با این حرف، گئوم موگوک نگاه زیرکانهای به برادرش انداخت.
«همونطور که میدونید، برادرم سرسخته و درد رو خوب تحمل میکنه.»
گئوم مویانگ چهرهای ناباورانه به خود گرفت.
در حقیقت، گئوم موگوک حتی اگه میخواست هم نمیتونست این کار رو بکنه.
چون اون مصون از تمام سموم بود و زهرها هیچ اثری روش نداشتن.
تنها کسی که توی این اتاق از این حقیقت خبر داشت، پادشاه سم بود.
«من سرپرست فرقهام، برادر.»
بعد از اون، از بودای اهریمنی درخواست حمایت کرد.
«هر چقدر هم که پادشاه سم بزرگ باشه، اگه سرپرست فرقه رو مسموم کنه، از پدر توبیخ میشنوه، مگه نه؟»
بودای اهریمنی عقب ننشست تا تماشا کنه که اون چطور بار رو روی دوش گئوم مویانگ میندازه.
«مسموم کردن ارباب جوان اول، دردسر بیشتری براش درست میکنه.»
«چرا؟»
وقتی گئوم موگوک با حالت چالشبرانگیزی پرسید، بودای اهریمنی طوری که انگار موضوعی بدیهیه، جواب داد: «اون پسر ارشده، مگه نه؟ رهبر فرقه همیشه ارباب جوان اول رو گرامی میداشت.»
«پس من چی؟»
«خب، احتمالاً تو رو هم گرامی میداشت.»
«این دیگه خیلی زیاده! برادرم من رو به خاطر بیاحترامی به شما دعوا میکنه، بودای اهریمنی، و شما هم فقط طرف اون رو میگیرید. شما دو تا با هم دستتون توی یه کاسهست؟»
گئوم مویانگ میتونست بفهمه.
گئوم موگوک فقط برای اینکه این نکته رو پیش بکشه، از بودای اهریمنی درخواست حمایت کرده بود.
تا به بودای اهریمنی بفهمونه که اون (مویانگ) به خاطر بیاحترامی دعواش کرده.
«چرا اینقدر تلاش میکنی؟ من که اینقدر ازت متنفر بودم.»
بودای اهریمنی هم به نوبهی خودش داشت تمام تلاشش رو میکرد.
«تو توی نقش بازی کردنِ یه مریض بهتری، مگه نه؟»
«شما از کجا میدونید نقشی رو که حتی یه بار هم امتحان نکردم چطوری بازی میکنم! و فکر نمیکنید نقش همراهِ بیمار مهمتر باشه؟»
گئوم مویانگ که با لبخندی محو به گفتگوی اونها گوش میداد، با پادشاه سم صحبت کرد.
«من انجامش میدم.»
گئوم مویانگ احساس میکرد این مثل تقدیره.
اون قبلاً تقریباً گئوم موگوک رو با یه سلاح پنهانِ سمی کشته بود.
به همین خاطر بود که الان اینجا بود.
و حالا، خودش باید مسموم میشد.
آیا این سرنوشت نبود که ازش میخواست بهای اون اشتباه رو بپردازه؟
«بهتره یکی از جنگجوهای خانهی امن رو بیاریم.»
گئوم مویانگ خطاب به قلب بودای اهریمنی که اینقدر نگرانش بود، با لبخندی محو گفت: «اشکالی نداره، بودای اهریمنی.»
«چطور اشکالی نداره؟ این یه سم معمولی نیست، بلکه سمیه که قراره توجه اون رو جلب کنه. بدنت آسیب زیادی میبینه. ترجیح میدم خودم انجامش بدم.»
اون واقعاً میخواست این کار رو براش انجام بده.
چقدر خوب میشد اگه ظاهر خودش در چنین مواقعی معمولی بود.
گئوم مویانگ طوری که انگار بابت این احساس قدردانه، با احترام سر خم کرد.
اون همچنین در برابر پادشاه سم هم با احترام سر فرود آورد.
«این رو ازت میخوام.»
پادشاه سم که نظارهگر بود، هدیهای غیرمنتظره داد.
آیا او از آن آدمهایی بود که در چنین موقعیتی فقط سم تزریق کند؟
«در فرآیند درمان سمی که اینبار بهت تزریق میشه، بدنت در برابر سموم مقاومتر میشه. حتی اگه با همین سم دوباره مسموم بشی، میتونی بیشتر از الان دووم بیاری.»
از این حرفها مشخص بود که پادشاه سم داره از سمی بینهایت ارزشمند استفاده میکنه.
گئوم موگوک سریع قدمی به جلو برداشت.
«من انجامش میدم! سم برای برادرم! این پسر دومِ دوستنداشتنی انجامش میده. عدالت کجاست؟ واقعاً همه باید انقدر برادرم رو دوست داشته باشن!»
با این حرف، بالاخره اخمهای بودای اهریمنی باز شد و رو به پادشاه سم گفت.
او خودش مراقب مسائل امنیتی بود.
«با این حال، لطفاً از سمی استفاده کنین که درد کمتری داشته باشه.»
گئوم موگوک لبهاش رو ورچید و با بدجنسی گفت:
«اونوقت دیگه اثر نداره. سمی که باعث بشه ناخودآگاه جیغ بکشی...»
در همون لحظه، فریادی از لبهای گئوم مویانگ بیرون زد.
«آخ!»
پادشاه سم فقط یه نگاه به گئوم مویانگ انداخته بود.
در یک آن، صورتش رنگپریده شد و سینهش رو چسبید.
او همین حالا سم رو تزریق کرده بود.
«آاااخ.»
فریادی که از دهان گئوم مویانگ خارج شد، معمولی نبود.
«ای بابا، چقدر عجولی!»
گئوم موگوک سریع برادرش رو کول کرد و به بیرون دوید.
بودای اهریمنی در دلش تعجب کرد.
او از مهارت پادشاه سم در تزریق سموم خبر داشت، اما اینکه درست جلوی چشمانش و بدون اینکه متوجه بشه این کار رو انجام داده بود، شگفتانگیز بود.
درست در همون لحظه، پادشاه سم با بیخیالی گفت:
«حالِ ارباب جوانِ اول خوب میشه.»
همین یک جمله از زبان پادشاه سم، از هر حرف دیگهای اطمینانبخشتر بود.
بودای اهریمنی برای لحظهای دویدن اون دو نفر به سمت درمانگاه قلب روشن رو تماشا کرد و بعد...
«درمان سم زمانبر خواهد بود.»
بودای اهریمنی بهترین راه رو برای جبران لطف پادشاه سم میدونست.
«بیا بریم چندتا گیاه سمی بکنیم.»
***
درمانگاه قلب روشن خیلی بزرگتر از چیزی بود که از بیرون به نظر میرسید.
در حیاط بزرگش که شبیه به یک میدان بود، آدمهای زیادی حضور داشتن.
به محض ورود، بوی تند گیاهان دارویی به مشام میرسید.
بیمارانی که با بانداژ لنگلنگان راه میرفتن، پزشکانی با رداهای سفید که اینطرف و آنطرف میدویدن، کارگرانی که تودههای گیاهان دارویی رو از گاریها خالی میکردن، زنانی که زیر درخت مشغول پاک کردن گیاهان بودن و صفی از آدمها که در هاون گیاه میکوبیدن.
آدمهای معمولی هم که رزمیکار نبودن، در صف ایستاده بودن.
در یک نگاه مشخص بود که اونها افرادی درمانده هستن.
میگفتن که اونجا برای فقرا و بیپولها درمان رایگان انجام میدن و به نظر میرسید که حقیقت داشته باشه.
گئوم موگوک در حالی که برادرش رو کول کرده بود، به داخل دوید و فریاد زد:
«برادرم مسموم شده، با سم!»
مرد جوانی که اون نزدیکی بود، به سمتشون دوید.
با توجه به لباسش، به نظر نمیرسید هنوز یک پزشک رسمی باشه، بلکه کسی بود که با دستیاری و کمک به پزشکان، طبابت یاد میگرفت.
«از این طرف! سریع، از این طرف!»
جایی که مرد جوان اونها رو راهنمایی کرد، محل تجمع بیمارانی بود که وضعیت وخیمی داشتن.
«اگه یه لحظه صبر کنین، الان یه پزشک میاد.»
مرد جوان کمک کرد تا گئوم موگوک برادرش رو روی تخت بخوابونه و بعد برای صدا کردن کسی، با عجله رفت.
گئوم موگوک نگاهی به اطراف انداخت.
حدود بیست تخت از بیمارانی پر شده بود که از زخم شمشیر گرفته تا شکستگی سر، در وضعیت بحرانی بودن.
او میدونست که اینجا عملیات بزرگی در جریانه، اما درمانگاه قلب روشن که از نزدیک میدید، واقعاً شلوغ و پرجنبوجوش بود.
«انگار یه جایی بدون ما جنگ شده.»
گئوم مویانگ حرفش رو شنید اما نمیتونست جواب بده.
واقعاً حس میکرد تمام بدنش داره در آتیش میسوزه.
چون کاملاً هوشیار بود، تمام درد رو با تمام وجود حس میکرد.
«برادر، حالت خوبه؟»
در جوابِ سوال گئوم موگوک، گئوم مویانگ با چشمانش فحش داد.
آیا به نظرت حالم خوبه؟ تو هم امتحانش کن!
«واقعاً دلم میخواست میتونستم درد رو به جای تو حس کنم.»
برخلاف حرفهاش، چشمانش میخندید.
دیگه کی میتونست گیرش بیاره و اذیتش کنه؟ لبخندِ چشمانش دقیقاً همین نیت رو فریاد میزد.
گئوم موگوک به حرف زدن ادامه داد، با این فکر که شاید تمرکز روی چیزی دیگه، از دردش کم کنه.
«نیروی درونی؟»
گئوم مویانگ اخم کرد و سر تکون داد.
منظورش این بود که میتونه ازش استفاده کنه.
هدف این بود که اگه موقعیت اضطراری پیش اومد، بتونه از هنرهای رزمی استفاده کنه.
پادشاه سم در اون زمان کوتاهی که سم رو تزریق میکرد، تمام جوانب لازم رو در نظر گرفته بود.
درست در همون لحظه، پزشک جوانی اومد.
«با چه سمی مسموم شده؟»
«نمیدونم. لطفاً برادرم رو نجات بدین!»
پزشک وضعیت گئوم مویانگ رو بررسی کرد.
به محض اینکه بدنش رو لمس کرد، فریاد گئوم مویانگ بلند شد.
«آاااااااخ.»
اینکه برادرش اینطور جیغ میکشید، یعنی واقعاً دردناک بود.
پزشک جوان کاملاً دستپاچه شده بود.
سعی کرد بفهمه سم چیه و درد رو تسکین بده، اما فریادها فقط بلندتر میشدن.
پزشک بدون اینکه حتی بگه یه لحظه صبر کنین، فرار کرد و رفت.
گئوم موگوک در حالی که به برادرش در اون وضعیتِ عذابآور نگاه میکرد، ناگهان با خودش فکر کرد اگه این موقعیت واقعی بود، چیکار میکرد.
اگه در موقعیتی نبود که بتونه به برنامهریزیهای پادشاه سم اعتماد کنه چی؟
اگه برادرش واقعاً جلوی چشمانش در حال مرگ بود چی؟
اونوقت چه حسی داشت؟ سینهش سنگین شد و لرزهای به تنش افتاد؛ اونجا بود که فهمید احساساتش نسبت به برادرش چقدر عمیقتر شده.
«هرچی بیشتر تحمل کنی، بعداً بیشتر میخندی. پس فقط یه ذره دیگه طاقت بیار.»
لبهای برادرش تکون خورد و کلماتی رو بیصدا ادا کرد.
خفه شو!
کمی بعد، پزشک دیگهای دواندوان اومد.
اینبار یه پزشک میانسال بود، مسنتر از قبلی.
او با مهارت بیشتری نسبت به اون جوان، وضعیت گئوم مویانگ رو بررسی کرد.
اما او هم نتونست وضعیتش رو پایدار کنه.
در واقع، این نتیجهای قابلانتظار بود.
چطور پزشکان معمولی میتونستن از پسِ سمِ پادشاه سم بربیان؟
خوشبختانه، او زودتر از پزشک جوانِ قبلی تسلیم شد.
همین موضوع به تنهایی نشون میداد که مهارتش خیلی بالاتره.
بعد از رفتن پزشک میانسال، طولی نکشید که بالاخره او از راه رسید.
لحظهای که گئوم موگوک پزشک رو با اون چهره مهربون و قامت استوار دید، فهمید.
او سو جونگ راک بود.
به جای نشانِ نامی که روش نوشته شده باشه سو جونگ راک، او انگار بال داشت.
سه یا چهار پزشک با چهرههایی سرشار از احترام، پشت سرش حرکت میکردن.
او کسی بود که گئوم موگوک قبلاً هرگز ندیده بود.
شاید دلیل اینکه پادشاه سم در بین دوازده پادشاه زودیاک نبود، وجودِ جداگانه این مرد بود.
سو جونگ راک همینطور که از کنار بیماران رد میشد، نسخه میداد.
فقط یک نگاه به وضعیت بیمار کافی بود تا نسخهای صادر بشه.
«مخلوطی از نصف مگنولیای آبی و نصف گیاه هفتستاره رو بجوشونین و بدین بخوره!»
بانداژ بیمار بعدی رو باز کرد، زخم رو بررسی کرد و خودش مرهم زرین رو مالید.
«خوشبختانه شمشیر فقط از کنار اندامهای داخلی رد شده.»
او فقط با نگاه کردن به ظاهر زخم، میتونست بفهمه اندامهای داخلی آسیب دیدن یا نه.
برای بیمار بعدی هم همینطور بود.
او شخصاً استخوانهای بیماری رو که از بلندی سقوط کرده بود جا انداخت و آتل بست.
اصلاً براش مهم نبود که بدنش خونی بشه.
هر جا که دستش لمس میکرد، فریادهای درد فروکش میکرد.
گئوم موگوک با شگفتی به گئوم مویانگ نگاه کرد.
برادرش حتی در اون اوجِ درد، داشت سو جونگ راک رو تماشا میکرد.
سو جونگ راک مثل نامیرایی که از آسمانها هبوط کرده باشه، بدون تردید بیماران رو درمان کرد و به تخت گئوم مویانگ رسید.
از نزدیک، شاید به خاطر قامتِ خوبش، پوستش صاف و کشیده بود و چشمانش لبریز از انرژیِ حیات بود.
اون نسخههای بیدرنگ، برای لحظهای متوقف شد.
همینطور که وضعیت گئوم مویانگ رو بررسی میکرد، از گئوم موگوک که کنارش بود پرسید:
«این سم، از کی بهش رسیده؟»
گئوم موگوک جواب داد:
«نمیدونم. برادرم اخلاق گندی داره، واسه همین دشمن زیاد داره.»
حتی در حال تحمل اون دردِ شدید، میشد دید که گئوم مویانگ چهرهای ناباورانه به خودش گرفته.
«شنیدم که شما در خنثی کردن سموم در کلِ سرزمین میانه بهترین هستین، دکتر. لطفاً برادرم رو نجات بدین.»
نگاه سو جونگ راک در حالی که به گئوم مویانگ چشم دوخته بود، عمیقتر شد.
در کمال تعجب، سو جونگ راک این سم رو میشناخت.
«این سم رو فقط سه نفر در دنیا میتونن خنثی کنن.»