چپتر 640: یه جورایی، حس میکنم ما شروریم
چپتر 640: یه جورایی، حس میکنم ما شروریم
«اون سه نفر کیان؟»
در پاسخ به سؤال گئوم موگوک، سو جونگ راک نه با یک جواب، بلکه با نگاهی مشکوک واکنش نشان داد.
«این سمی نیست که آدم همینطوری باهاش روبرو بشه، حتی اگه خودش بخواد.»
او خیره به گئوم موگوک نگاه کرد و پرسید:
«تو کی هستی؟»
سو جونگ راک طوری به نظر میرسید که انگار واقعاً هویت گئوم موگوک رو نمیشناسه.
واقعاً نمیشناخت؟ یا داشت تظاهر به ندونستن میکرد؟
فقط از روی ظاهرش، غیرممکن بود که بشه فهمید چه جور آدمیه.
گئوم موگوک به جین ها-گون گفته بود که اونا حتی از ملاقاتش با رهبر اتحاد هم باخبر میشن.
او فکر میکرد که شاید این سو جونگ راک هم اون رو بشناسه.
اگر نه، حتی همین هم بخشی از نقشهی طراح اصلی بود.
گئوم موگوک تا این حد حریف فعلیش رو دستکم نمیگرفت.
«من گئوم یون از فرقه مسیر غربی گانسو هستم. اینم برادرمه.»
در حال حاضر، گئوم موگوک هویتش رو با استفاده از نام و فرقهای که همیشه برای تغییر چهره به کار میبرد، فاش کرد.
«اون چطوری مسموم شد؟»
گئوم موگوک صادقانه صحبت کرد.
«داشتیم توی میخانهی اونطرف خیابون چای میخوردیم که برادرم یهو از درد فریاد کشید و افتاد.»
شاهدهایی وجود داشتن که دیده بودن او برادرش رو از اونجا بیرون میاره، پس این موضوع به راحتی تایید میشد.
«اما میتونیم اجازه بدیم زمان همینطوری تلف بشه؟ برادرم داره میمیره!»
حتی در اون لحظه، گئوم مویانگ داشت دندونهاش رو روی هم فشار میداد و درد رو تحمل میکرد.
با وجود دیدن این صحنه، سو جونگ راک چندان عجلهای نداشت.
به نظر میرسید میدونه که این سمی نیست که بلافاصله بکشه.
سپس، حرفی قاطع زد.
«تحمل کن. هر چی بیشتر درد بکشی، برات مفیدتره.»
از این کلمات، همه چیز روشن بود.
او دقیقاً میدونست این چه سمیه.
«آه! دیدن این سم در اینجا... هرگز نشنیده بودم که در این دوران ازش استفاده بشه، برای همین فکر میکردم یه سم گمشدهست.»
گئوم موگوک جرقهای از اشتیاق انکارناپذیر رو دید که در چهرهی سو جونگ راک درخشید.
سو جونگ راک برای پزشکهایی که دنبالش اومده بودن، توضیح داد:
«سمی که این مرد بهش دچار شده، سم الهی پنج ناامیدی نام داره. این سم از مخلوط کردن پودر هزارپای هشترنگ با هستهی درونی پایتون خونین یین بزرگ ساخته میشه.»
هزارپای هشترنگ، هزارپای سمیای با هشت رنگ بود که گفته میشد طولش به اندازهی قد یک آدم بالغه، و پایتون خونین یین بزرگ هم موجودی روحانی بود که فقط در مناطقی زندگی میکرد که انرژی یین مطلق در اونها جریان داشت.
بنابراین، این سم الهی پنج ناامیدی از ترکیب دو موجود روحانی ساخته شده بود که دیدنشون حتی یک بار در طول زندگی هم دشوار بود.
با شنیدن توضیحات او، گئوم مویانگ در دلش تحت تأثیر قرار گرفت.
«پادشاه سم واقعاً سم باارزشی بهم داده.»
درد به قدری زیاد بود که او حرفهای پادشاه سم رو دربارهی به دست آوردن مقاومت شدید در برابر سم بعد از پایان درمان، فراموش کرده بود.
حتماً به خاطر این بود که چنین سم باارزشی، چنین تأثیری داشت.
البته، گئوم مویانگ میدونست.
او به خاطر اینکه دوستداشتنی بود، این سم رو دریافت نکرده بود.
احتمالاً به خاطر رابطهاش با برادر کوچکترش بود.
توضیحات سو جونگ راک ادامه یافت.
«کسی که با سم الهی پنج ناامیدی مسموم بشه، به مدت هفت روز درد شدیدی رو تحمل میکنه، انگار که داره توی آتیش میسوزه، و در روز هفتم و نهایی، در حالی که درد یخ زدن تمام گذرگاههای درونیش رو حس میکنه، میمیره.»
سو جونگ راک که داشت برای پزشکها توضیح میداد، سرش رو چرخوند تا به گئوم موگوک نگاه کنه و گفت:
«این یه سم غاییه که هیچ پادزهری در دنیا روش اثر نمیکنه.»
گئوم موگوک روی زانوهاش افتاد، پاهای او رو گرفت و التماس کرد:
«لطفاً برادرم رو نجات بدید! اون تنها برادر منه. لطفاً بهم بگید که شما یکی از اون سه نفرید!»
سپس، سو جونگ راک به گئوم موگوک کمک کرد تا بلند بشه.
«درسته. من یکی از اون سه نفر هستم.»
گئوم موگوک خوشحال شد و دست او رو گرفت.
«چه تسکینی! دکتر! ممنونم. خیلی ممنونم.»
حتی وقتی گئوم موگوک او رو لمس کرد، او اصلاً مقاومت نکرد.
در عوض، دست گئوم موگوک رو محکم گرفت و گفت:
«از این نظر، برادرت مرد خیلی خوششانسیه. در کل سرزمین میانه فقط سه نفر هستن که میتونن این سم رو سمزدایی کنن، و اون درست نزدیک جایی مسموم شده که یکی از اونا حضور داره.»
با این حرف، گئوم موگوک دستی رو که گرفته بود رها کرد و یک قدم به عقب برداشت.
«پس یعنی برادرم بهخاطر شما مسموم شده، دکتر؟»
«چی؟ یهو داری دربارهی چی حرف میزنی؟»
نه تنها سو جونگ راک، بلکه پزشکهای پشت سرش هم چهرههاشون درهم رفت.
قیافههاشون طوری بود که انگار میخواستن بگن چطور جرئت میکنی با سو جونگ راک اینطوری حرف بزنی.
با این حال، گئوم موگوک صداش رو بلند کرد.
«مهم نیست اخلاق برادرم چقدر تنده و چقدر دشمن داره، چطور ممکنه او بهطور اتفاقی با چنین سم کمیابی در میخانهای درست جلوی درمانگاه قلب روشن مسموم بشه؟ این یعنی کسی داره شما رو به چالش میکشه، دکتر. "آیا میتونی این سم رو سمزدایی کنی؟" مگه غیر از اینه؟»
وقتی گئوم موگوک با او مقابله کرد، سو جونگ راک نتونست پاسخی بده.
«مسئولیتش رو قبول کنید. برادرم رو نجات بدید! اگه برادرم بمیره، به همهی دنیا میگم! که شما گذاشتید برادرم بمیره!»
گئوم مویانگ که دراز کشیده بود، با وجود دردی که داشت، سرش رو تکون داد.
او با گئوم موگوک در یک جبهه بود، اما چطور یک نفر میتونست اینقدر بیشرم باشه؟
«برادرم رو نجات بدید!»
سو جونگ راک دستپاچه شده بود.
با اینکه در موقعیتی بود که میتونست عصبانی بشه و بدون هیچ جوابی اونا رو بیرون کنه.
«خیلی خب. برات سمزداییش میکنم.»
سو جونگ راک از پزشکهایی که باهاش اومده بودن خواست تا دارو، گیاهان دارویی و ابزار درمان رو بیارن.
واقعاً فقط با نگاه کردن به او، به نظر میرسید که آدم بیگناه و پاکیه که احتمالاً تمام عمرش رو صرف مطالعهی پزشکی کرده.
گئوم موگوک حتی در حالی که داشت غیرمنطقی رفتار میکرد و قشقرق به پا کرده بود، هیچ نگاه یا کلمهای رو از سو جونگ راک از دست نمیداد.
اینکه او چطور واکنش نشون میده و چطور حرف میزنه.
این اعتمادبهنفس از کجا میومد که حتی وقتی پاها و دستهاش رو گرفتن، اصلاً براش مهم نبود؟ آیا تو واقعاً فقط یه پزشک معمولی هستی؟
لحظاتی بعد، پزشکها داروها، گیاهان دارویی و ویالهایی رو که او خواسته بود، آوردن.
«این درمان به شانس زیادی نیاز داره. این سمزدایی به قدری سخته که حتی یه اشتباه کوچیک در ترکیب گیاهان دارویی منجر به شکست میشه.»
سو جونگ راک برای لحظهای چشمانش رو بست و افکارش رو مرتب کرد.
او طبیعتاً تصور کرده بود که پادزهر به تنهایی در اتاقی جداگانه و بعد از بیرون کردن همه ساخته میشه.
«حالا، به چیزی که از این به بعد میگم خوب گوش بدید.»
سو جونگ راک در حالی که برای پزشکها توضیح میداد، شروع به ساختن پادزهر کرد.
با دیدن این صحنه، گئوم موگوک و گئوم مویانگ به هم نگاه کردن.
حتی در میان درد، برادرش متعجب به نظر میرسید، انگار که این واقعاً غیرمنتظره بود.
«شما گفتید فقط سه نفر در دنیا میتونن این سم رو سمزدایی کنن، با این حال دارید روشش رو برای همه فاش میکنید؟»
نه تنها پزشکها، بلکه حتی او و برادرش و بقیهی بیمارها هم داشتن گوش میدادن.
دلیلی که سو جونگ راک آورد، حتی غافلگیرکنندهتر بود.
«این یه دستورالعمل مخفی برای ساختن سم نیست، پس چه فایدهای داره که روش ساخت پادزهر رو برای خودم نگه دارم؟ به عنوان یه پزشک، چه افتخاری داره که تنها کسی باشی که میتونه چیزی رو سمزدایی کنه؟»
او سپس به پزشکها گفت:
«وقتی پای نجات دادن آدما در میونه، نباید روشهای مخفی خودتون رو داشته باشید. دانش رو تا جایی که میتونید گسترش بدید تا حتی شده جون یک نفر دیگه رو که نباید از دست بره، نجات بدید.»
«ما این رو به خاطر میسپاریم!»
چهرهی پزشکها پر از احترام بود.
او با دقت مواد رو ترکیب کرد.
البته در این مسیر موانعی هم وجود داشت.
وقتی ترکیب اونطور که میخواست پیش نمیرفت، برای مدتی طولانی در فکری عمیق فرو میرفت.
گئوم موگوک واقعاً انتظار نداشت که به اینجا بیاد و شاهد ساخته شدن پادزهر توسط او باشه.
اون هم در حالی که داشت به پزشکها آموزش میداد.
اگر مقدار مواد حتی ذرهای اشتباه بود، دوباره اون رو میساخت.
اگر مواد تازه نبودن، مواد جدیدی میاورد و دوباره شروع میکرد.
اگر رنگی که تصور کرده بود ظاهر نمیشد، دوباره اونا رو ترکیب میکرد.
او چنان متمرکز بود که تمام بدنش به زودی غرق در عرق شد.
شاید به خاطر جثهی بزرگش بود که زیاد عرق میکرد.
بعد از دو ساعت تلاش، بالاخره پادزهر ساخته شد.
سو جونگ راک نفس عمیقی کشید و پادزهر رو به گئوم مویانگ داد.
همه با نفسهای حبس شده تماشا میکردن.
با فروکش کردن درد، چهرهی گئوم مویانگ کمی آرامتر شد.
«موفقیتآمیز بود.»
با این حرف، بقیهی بیمارانی که اونجا بودن همگی تشویق کردن و دست زدن.
«پادزهر باید سه بار در طول سه روز مصرف بشه. من فردا صبح دوباره میام.»
سو جونگ راک کاملاً فرسوده شده بود و موقع راه رفتن تلوتلو میخورد.
پزشکها از دو طرف بازوهاش رو گرفتن و با او بیرون رفتن.
گئوم موگوک که داشت به پشت در حال دور شدن او نگاه میکرد، به گئوم مویانگ چشم دوخت و گفت:
«یه جورایی، حس میکنم ما شروریم.»
گئوم مویانگ با چهرهای که انگار بالاخره حس میکرد میتواند به زندگی ادامه دهد، با صدایی ضعیف پاسخ داد:
«ما شروریم.»
***
روز بعد، سو جونگ راک دوباره با دقت دارو را آماده کرد.
این کار حتی بیشتر از روز اول طول کشید.
او در میانه کار از پزشکها سوال میپرسید و از آنها میخواست که خودشان مواد را با هم مخلوط کنند.
او واقعاً در آموزش دادن به پزشکهای جوانترش صادق و جدی بود.
گئوم موگوک با فریاد گفت: «باید خودت درستش کنی! اینا چی میفهمن!» اما فایدهای نداشت.
«مشکلی نیست، دارن طبق دستور من درستش میکنن.»
«منظورت چیه که مشکلی نیست؟ نمیبینی دستهاشون داره میلرزه؟»
با وجود اعتراضهای گئوم موگوک، او از سپردن کار به پزشکهای جوانتر دست نکشید.
«اون دو نفر دیگهای که گفتی میتونن پادزهر رو درست کنن، کی هستن؟»
با این حرف، سو جونگ راک مخلوط کردن را متوقف کرد و به گئوم موگوک خیره شد.
«حتماً پزشک الهیِ اتحاد رزمی یکی از اونهاست؟»
گئوم موگوک با اینکه میدانست اینطور نیست، سرسری به او اشاره کرد، اما سو جونگ راک سرش را به نشانه مخالفت تکان داد.
«اگه فقط بحث مهارت پزشکی باشه، هیچکس به پای پزشک الهیِ اتحاد رزمی یا پزشک اهریمنیِ فرقه اهریمنی نمیرسه. اما، فقط به خاطر اینکه مهارت پزشکیِ کسی بهترینه، به این معنی نیست که توی خنثی کردن سموم هم بهترینه. اون یه موضوع جداست.»
سپس، نامی که برای گوشهای گئوم موگوک بسیار آشنا و خوشایند بود، بر زبان آمد.
«فردی به اسم پزشک حشرات وجود داره. اون کسیه که بیماریها رو با استفاده از حشرات سمی درمان میکنه. اون قطعاً میتونه این سم رو درمان کنه.»
بله، چطور ممکن بود او، کسی که گئوم موگوک را مصون از تمام سموم کرده بود، از قلم بیفتد؟
اگر برادرش به خاطر یک سم واقعاً غایی در وضعیت وخیمی قرار داشت، او را به پشت میگرفت و با استفاده از گام تندرو به سوی او میدوید.
«پزشک حشرات! امیدوارم حالت خوب باشه.»
او با خود فکر کرد که آیا پیو گی-گوانگ که شاگرد او شده بود، شانههایش را به خوبی ماساژ میدهد یا نه.
«اون یکی نفر کیه؟»
سو جونگ راک بعد از مکثی کوتاه صحبت کرد.
او بسیار محتاطتر از زمانی بود که به پزشک حشرات اشاره کرده بود.
«پادشاه سم از فرقه اهریمنی.»
گئوم موگوک وقتی او نام پادشاه سم را آورد، با دقت به حالات چهره و کلماتش توجه کرد.
«درباره پادشاه سم چیزی میدونی؟»
«هرگز ندیدمش. اما درباره شهرتش شنیدم.»
«پادشاه سم چه جور آدمیه؟»
سو جونگ راک انگار که حتی نمیخواست به آن فکر کند، بار دیگر به پزشکها دستور داد تا مواد را مخلوط کنند.
«اگه همینطور ادامه بدی، برادرم رو برمیدارم و میرم پیش پزشک حشرات. اون کجا زندگی میکنه؟ فکر میکنی نمیتونم فرقه اهریمنی رو پیدا کنم؟»
اما فایدهای نداشت.
و به این ترتیب، پادزهر روز دوم که توسط سو جونگ راک و با کمک پزشکهای جوانتر ساخته شده بود، تکمیل شد.
او با اطمینان پادزهر آماده شده را به گئوم مویانگ خوراند.
رنگ و روی او حتی بیشتر از روز قبل بازگشت.
«موفقیتآمیز بود.»
گئوم موگوک نفس راحتی کشید.
«بابت فریادهای قبلیم عذرخواهی میکنم.»
«مشکلی نیست.»
«فردا، من درستش میکنم. همراه با اون بیماری که اونجا دستش شکسته.»
با این شوخی، سو جونگ راک لبخند درخشانی زد.
با آن لبخند، او شبیه به یک آدم واقعاً نیکوکار به نظر میرسید؛ تا حدی که شک کردن به او باعث ایجاد حس پشیمانی میشد.
«همونطور که قبلاً گفتم، برادرت مرد خیلی خوششانسیه.»
نگاه گئوم موگوک به سمت برادرش چرخید.
«من همیشه فکر میکردم برادرم آدم خیلی بدشانسیه.»
چطور کسی که به خاطر برادر کوچکترش از جانشینی فرقه الهی اهریمن آسمانی کنار گذاشته شده بود، میتوانست خوششانس باشد؟
در آن لحظه، گئوم مویانگ با ملایمت گفت:
«من هم فکر میکنم خوششانسم.»
دیگران شاید فکر میکردند او این حرف را به خاطر ملاقات با سو جونگ راک میگوید.
اما پاسخ گئوم مویانگ معنای دیگری داشت.
«داشتن برادری مثل تو هم یه خوششانسی بزرگه.»
اینکه بعد از شکست در آن نبرد جانشینی، بدون اینکه بمیرد زنده مانده بود.
با توجه به شخصیتی که داشت، زنده ماندن برایش مثل زندگی کردن نبود، اما چون به حریف بزرگی باخته بود، چندان احساس بیعدالتی نمیکرد.
«پس، برای آخرین مرحله درمان، فردا میبینمتون.»
آن روز هم گئوم موگوک در اطراف درمانگاه قلب روشن پرسه زد و آنجا را زیر نظر گرفت.
بیماران آنقدر درد داشتند که متوجه چیزی نبودند و پزشکها هم آنقدر سرشان شلوغ بود که حواسشان به چیزی نبود.
سو جونگ راک مشغول بود و پزشکهای دیگر هم همینطور.
بیماران بیپایان سرازیر میشدند.
در میان مرگ و زندگی، فضایی برای نفوذ شک و تردید وجود نداشت.
او همه جا را نگاه کرد، اما هیچ چیز مشکوکی پیدا نکرد.
تنها فرد مشکوک توی این درمانگاه قلب روشن، خودش بود.
***
«حالت خوبه؟»
در پاسخ به سوال گئوم موگوک، گئوم مویانگ سر تکان داد.
دردی که انگار تمام بدنش را به آتش میکشید، بدون هیچ اثری ناپدید شده بود.
بعد از خوردن سومین و آخرین پادزهر، او کاملاً بهبود یافته بود.
سو جونگ راک در طول این سه روز حتی یک اشتباه هم نکرده بود.
«تو واقعاً یه پزشک الهی هستی!»
وقتی گئوم موگوک تحسین خود را ابراز کرد، سو جونگ راک لبخند زد.
گئوم مویانگ هم از او تشکر کرد.
«خیلی ممنونم. چطور میتونم این دینِ قدردانی رو ادا کنم؟»
در این هنگام، گئوم موگوک از کنار گفت:
«این چه سوالیه؟ باید با پول جبرانش کنی. هزینه درمان چقدر میشه؟»
با توجه به نوع سم، او فکر میکرد قیمت هر چقدر که او بگوید خواهد بود.
«فقط برید. من ازتون ممنونم که بهم فرصت دادید تا چنین سم باارزشی رو خنثی کنم.»
سو جونگ راک به شانه گئوم موگوک زد.
«من واقعاً تحتتاثیر قلب صادقانه تو برای برادرت قرار گرفتم. به خوب زندگی کردن ادامه بدید.»
سو جونگ راک بعد از زدن چنین لبخند درخشانی، روی برگرداند.
روز اول، پزشکی تنومند به سمت او آمده بود؛ حالا، یک نامیرا در حال دور شدن بود.
گئوم موگوک و گئوم مویانگ درمانگاه قلب روشن را ترک کردند و به سمت اقامتگاهشان به راه افتادند.
«انگار درباره سو جونگ راک اشتباه میکردیم.»
او واقعاً یک پزشک الهی بود که از آسمانها فرستاده شده بود.
اگر هر سم دیگری به جز سم الهی پنج ناامیدی بود، آنها واقعاً سه روز تلاششان را هدر داده بودند.
اما به لطف اثرات سم الهی پنج ناامیدی، او مقاومت شدیدی در برابر سم به دست آورده بود.
در آن لحظه، کلمات غیرمنتظرهای از دهان گئوم موگوک خارج شد.
«اون مرد قطعاً یه استاد هنرهای سمیه.»
گئوم مویانگ با حس اینکه او شوخی نمیکند، از حرکت ایستاد.
روز اول، او آنقدر درد داشت که نمیتوانست کاملاً هوشیار باشد، اما حتی در آن زمان هم با دقت سو جونگ راک را زیر نظر گرفته بود و به حرفهایش گوش داده بود.
از نظر او، هیچ چیز مشکوکی وجود نداشت.
اگر چیزی هم بود، همین بینقص بودنش مشکوک به نظر میرسید.
اما اینکه با اطمینان بگوید او استاد هنرهای سمی است؟ به چه دلیلی؟
گئوم موگوک با آرامش دلایلش را بیان کرد.
«وقتی تایید کرد که سمِ تو سم الهی پنج ناامیدی هست، واقعاً خوشحال شد. اون شادی قطعاً متعلق به یه پزشک نبود، بلکه متعلق به یه استاد هنرهای سمی بود.»
گئوم مویانگ سر تکان داد، اما احساس کرد که این مدرک برای اثبات اینکه او یک استاد سم است، کافی نیست.
«چون اون توی خنثی کردن سم مشهوره، شاید از مواجه شدن با یه سم کمیاب خوشحال شده.»
وقتی گئوم مویانگ با احتیاط این را گفت، گئوم موگوک دلیل دیگری را مطرح کرد.
«یادته روز اول چی گفت؟ گفت فکر میکرده سم الهی پنج ناامیدی گم شده، چون توی این دوران ظاهر نشده بود. توصیف کردن یه سم با کلمه "گمشده"، چیزیه که اساتید هنرهای سمی میگن.»
گئوم مویانگ سرش را کج کرد.
«اون خیلی به سموم علاقه داره، برای همین شاید اونطوری بیانش کرده.»
این تنها چیزی نبود که گئوم موگوک را مشکوک کرده بود.
«اون سم رو با جزئیات کامل توضیح داد، پس چرا به اون موضوع اشاره نکرد؟»
«به چی؟»
«کسی که میتونه این سم رو وارد بدن کنه. اگه گفت فقط سه نفر میتونن خنثیش کنن، طبیعی بود که بگه چه کسی هم میتونه اون رو به کار ببره.»
این بار گئوم مویانگ هم سر تکان داد.
«اون نگفت چون از قبل میدونست کیه؟»
این حدس معقول به نظر میرسید.
اما هر سه مورد فقط شواهد ظاهری بودند و هیچ مدرک قطعی وجود نداشت.
«فقط به خاطر اینکه از اول به این نتیجه رسیدی که اون مغز متفکره، داری همه چیز رو مشکوک میبینی؟»
«نه، قطعاً خودشه.»
برای اولین بار، گئوم مویانگ حس کرد که دارد نقصی را در برادر کوچکترش میبیند.
حسی که انگار او سعی دارد استدلالش را به زور با روایت خودش تطبیق دهد.
«پس تو هم این جنبه رو داری.»
او از این موضوع بدش نمیآمد.
تا به حال، او فقط یک جنبه بینقص و منزجرکننده از خود نشان داده بود.
بله، باید چنین شکافی وجود داشته باشد تا من بتوانم کمک کنم.
همانطور که راه میرفتند، گئوم موگوک طوری صحبت کرد که انگار تازه چیزی به یاد آورده است.
«آه، یه چیز دیگه هم بود.»
«چی؟»
لازم نیست پیش من تظاهر کنی که اینقدر بینقصی.
«وقتی داشتیم خداحافظی میکردیم، اون به شونهم زد و...»
او فکر کرد که این هم یک شک ظاهری دیگر خواهد بود.
اما کلمات شوکهکنندهای از دهان گئوم موگوک خارج شد.
«اون منو مسموم کرد.»
«...»
گئوم مویانگ بعد از لحظهای بهتزدگی، فریاد زد:
«باید اینو اول میگفتی!»