چپتر 643: اگه حق با تو باشه خوبه، و اگه اشتباه هم کرده باشی، باز هم خوبه
چپتر 643: اگه حق با تو باشه خوبه، و اگه اشتباه هم کرده باشی، باز هم خوبه
«تحمل از دست دادن چه کسی رو نداری؟»
جین پهچئون نمیتونست به راحتی جواب بده.
نه به خاطر اینکه هیچوقت بهش فکر نکرده بود.
از دست دادن کسی که برات عزیزه.
اون کسی بود که عمیقتر از هر کس دیگهای تو این دنیا، غمِ این اتفاق رو چشیده بود.
آدمها به هر شکلی سعی میکنن چیزهای غمانگیز رو فراموش کنن، اما چطور میشه فرزندی رو که در اعماق قلبت دفن کردی، فراموش کنی؟
به همین خاطر بود که این نگرانی بارها و بارها در طول زندگیش اون رو شکنجه داده بود.
اگه نوههاش رو هم از دست میداد چی؟
گئوم موگوک چطور میتونست از دل اون بیخبر باشه؟
اون که یک بار با جین پهچئون درباره مرگ پسر و عروسش صحبت صمیمانهای داشت، بهتر از هر کسی اون قلب رو درک میکرد.
میدونست که سوالش زخمهای قدیمی رو باز میکنه، اما مجبور بود بپرسه.
چون اونها در حال حاضر با دشمنی پست روبرو بودن که فقط دنبال زخمهاشون میگشت تا بهشون خنجر بزنه.
میدونست که پرسیدن این سوال از رهبر اتحاد، کاملاً دور از ملاحظهست.
«فقط میتونی اولین کسی رو که به ذهنت رسید بهم بگی.»
جین پهچئون قصدی برای جواب دادن نداشت.
اون همین امروز هم بیش از حد با این رهبر جوان فرقه حرف زده بود؛ چیزهایی که باید میگفت و چیزهایی که نباید میگفت.
«واقعاً فکر میکنی دلیل اومدنشون کشتنِ آدمهای منه؟»
گئوم موگوک با قاطعیت سر تکون داد.
«بله، همینطور فکر میکنم.»
«و چرا اینقدر مطمئنی؟»
«چون دلیل دیگهای براش پیدا نمیکنم.»
نمیتونست به خاطر این دلیل باشه؟
خوب میشد اگه میتونست چیزی شبیه به این بگه، اما جین پهچئون هم نمیتونست دلیل دیگهای پیدا کنه.
«ترجیح میدادم برای کشتن من یا برادرم میاومدن.»
اما موضوع این نبود.
اگه هدفشون کشتن اون بود، اقدامات سو جونگ راک از همون ابتدا متفاوت میبود.
نامی که از زبان جین پهچئون جاری نشده بود، حالا از زبان گئوم موگوک شنیده شد.
«دوشیزه جین الان کجاست؟»
لحظهای بعد!
هالهای قدرتمند از بدن جین پهچئون فوران کرد.
شوووووووا!
ساقههای بامبو همگی همزمان از هالهی جین پهچئون که در تمام جهات پخش شده بود، خم شدن.
موها و لباسهای گئوم موگوک به شدت تکون خوردن، انگار که قرار بود توسط طوفانی برده بشن.
هالهی وحشتناکی بود، انگار که هر لحظه ممکنه شمشیرش رو بکشه و ضربه بزنه.
تاتاتاتاتات!
جنگجوهای محافظ که هالهی جین پهچئون رو حس کرده بودن، پروازکنان اومدن و فرود اومدن.
هاله حتی به کسانی که بیرونِ جنگل بامبو نگهبانی میدادن هم رسیده بود.
جین پهچئون به جنگجوهای محافظ گفت:
«هاریونگ رو پیدا کنید و به تالار رهبر اتحاد بیارید.»
سووویش سووویش سووویش!
نیمی از جنگجوهای محافظ به هوا پریدن و از اونجا ناپدید شدن.
جین پهچئون در این باره که حرفهای گئوم موگوک راسته یا نه، سوالی نپرسید.
«نفر بعدی فرمانده شاخه جینه.»
باز هم، حقیقتِ این حرفها موضوعی برای بعد بود.
«به فرمانده شاخه جین و شاخه اهریمنکش بگید که ممکنه ارباب شعله اهریمنی و اهریمن روح استخوان سپید اونها رو هدف قرار داده باشن.»
یک جنگجوی محافظ دیگه هم به هوا پرید و ناپدید شد.
فقط اون موقع بود که جین پهچئون به بقیهی جنگجوهای محافظ اجازه رفتن داد.
جین پهچئون هالهی تیز مثل تیغهش رو عقب کشید و پرسید:
«حالا جوابت رو گرفتی؟»
«بله، کاملاً.»
هرچند آروم به نظر میرسید، اما طوفانی در قلب جین پهچئون در جریان بود.
فکر اینکه امنیت نوههاش در خطره، باعث میشد حس کنه مهِ غلیظی ذهنش رو تیره کرده.
وقتی سوالِ «تحمل از دست دادن چه کسی رو نداری» مطرح شد، باید همون موقع دستور رو میداد.
وقتی گئوم موگوک پرسید هاریونگ کجاست، ذهنش در یک آن شفاف شد.
«یه چیز دیگه هم هست که باید بهتون بگم.»
این هم شوک بزرگی برای رهبر اتحاد میبود.
اما چیزی بود که باید بهش میگفت.
«سو جونگ راک از درمانگاه قلب روشن رو میشناسی؟»
با شنیدن نام سو جونگ راک، نگاه جین پهچئون سرد شد.
این نامی نبود که باید در این توطئهی پرآشوب مطرح میشد.
«خوب میشناسمش.»
«چه جور آدمیه؟»
جین پهچئون مضطرب شد.
اون الان قراره چه حرفی بزنه؟
«حاشیه نرو و برو سر اصل مطلب.»
اول زاهد سرگردان آسمانی، و حالا سو جونگ راک.
ممکن بود اعتماد رهبر اتحاد به اون حتی بیشتر از قبل سلب بشه، اما گئوم موگوک چارهای نداشت.
«اون هم یکی از نیروهای پنهانه. و استاد هنرهای سمه.»
انتظار واکنشی تند و انفجاری رو داشت.
جین پهچئون که بیصدا به چشمهای گئوم موگوک خیره شده بود، سرش رو چرخوند تا به جنگل بامبو نگاه کنه.
نگاهش کاملاً آرام بود.
«به نظر نمیرسه غافلگیر شده باشی.»
«در وضعیتی که تنها دوستم میتونه دشمنم باشه، دیگه چه چیزی برای غافلگیر شدن وجود داره؟»
هرچند این رو گفت، اما قلب جین پهچئون در تلاطم بود.
سو جونگ راک پزشکی بود که به اندازهی زاهد سرگردان آسمانی کار خیر انجام داده بود.
اون بارها پیش دیگران ازش تعریف کرده بود و در مناسبتهای زیادی باهاش ملاقات داشت.
و حالا اون هم یکی از نیروهای پنهانه؟
اینقدر مضحک بود که حتی حس عصبانیت هم نمیکرد.
مههایی که توسط هالهی اون پراکنده شده بودن، دوباره شروع به پر کردن محیط کردن.
منطقه بار دیگه غرق در مه شد.
«مدرکی داری؟»
«مطمئنترین مدرک رو دارم.»
«چیه؟»
«منم.»
جین پهچئون با نگاهی که میپرسید منظورش چیه، سرش رو چرخوند تا به گئوم موگوک نگاه کنه.
«اون خودش به من سم خوراند.»
«!»
چه مدرکی مطمئنتر از این میتونست باشه؟ اگه کسی واقعاً به گئوم موگوک باور داشت.
اما اگه باور نداشت چی؟
«این نامطمئنترین مدرک نیست؟»
گئوم موگوک که منظور رهبر اتحاد رو میفهمید، فقط تونست لبخند کمرنگی بزنه.
«اگه بهت سم داده شده، چطور اینقدر سالمی؟»
گئوم موگوک آه سبکی کشید.
«ممکنه از چیزی که میخوام بگم خیلی عصبانی بشی.»
بعد از چیدن این مقدمه:
«پادشاه سم اینجاست، تو ووهان.»
این قرار بود سلسلهای از شوکها برای رهبر اتحاد باشه.
زاهد سرگردان آسمانی، فرمان تحریم شیاطین، سو جونگ راک، پادشاه سم.
«هوووو.»
نفس عمیق و کوتاهی که جین پهچئون بیرون داد، در اطراف طنینانداز شد.
گئوم موگوک میتونست حسش کنه.
اینکه رهبر اتحاد چقدر سخت داره تلاش میکنه تا احساساتش رو کنترل کنه.
حضور پادشاه سم موضوع متفاوتی نسبت به حضور یک فرمانروای اهریمنیِ دیگه در اینجا بود.
«سلاحهای تقلبی به سم قدرتمندی آغشته شده بودن. از اونجایی که به برادرم مربوط میشد، از پادشاه سم خواستم که ازش محافظت کنه.»
گئوم موگوک با احترام سرش رو خم کرد.
«عذر میخوام که زودتر بهتون نگفتم.»
جین پهچئون با لحنی سرد پرسید:
«گفتی به من اعتماد داری، پس چرا بهم نگفتی؟»
گئوم موگوک سرش رو بلند کرد و به جین پهچئون نگاه کرد.
این سردترین نگاهی بود که از زمان ملاقاتشون دریافت کرده بود.
«بعد از اینکه فهمیدم زاهد سرگردان آسمانی پشت این ماجراست، قضاوت کردم که باید با احتیاط حرکت کنم. تا اون موقع، نمیتونستم فرقه رو ترک کنم.»
این بهانهای بود که حقیقت رو میگفت، اما گئوم موگوک اونجا تمومش نکرد.
«اون زمان فکر میکردم این بهترین کاره، اما الان که بهش فکر میکنم، باید راهی پیدا میکردم تا اول به شما اطلاع بدم، رهبر اتحاد. عذر میخوام.»
گئوم موگوک احساسات واقعیش رو منتقل کرد.
«راستش رو بخواید، نگران بودم. مردی که پشت این ماجراست، دههها با شما دوست بوده، رهبر اتحاد. نگران بودم که نسنجیده حرف زدن ممکنه همه چیز رو خراب کنه. خلاصه اینکه، بهتون اعتماد نداشتم، رهبر اتحاد. من حق ندارم با شما از اعتماد حرف بزنم.»
جین پهچئون بیصدا به پشتِ سرِ خمشدهی گئوم موگوک نگاه کرد.
چقدر زمان به همین شکل گذشت؟
«عذرت رو میپذیرم.»
«ممنونم.»
موضوع پادشاه سم چیزی بود که میتونست بابتش خیلی عصبانی بشه.
بدون توجه به شرایط، ورود پادشاه سم به ووهان بدون اجازهی اون، چیزی بود که هرگز نباید اتفاق میافتاد.
با این وجود، دلیلی داشت که جین پهچئون این عذرخواهی رو پذیرفت.
«با نگاه کردن به اون پشتِ سرت که به نظر شیطنتآمیز میاد، ناگهان فکری به ذهنم رسید. اگه تمام حرفهایی که زدی راست باشه چی؟ اگه هیچکدوم از اینها رو بهم نمیگفتی چی؟ اون وقت من در حالی با این وضعیت روبرو میشدم که هیچی نمیدونستم.»
فکر واقعاً ناخوشایندی به دنبالش آمد.
«چی میشد اگه نمیدونستم دوست قدیمیم، ارشد هوا، یه دشمنه؛ که سو جونگ راک یه دشمنه، و اون اهریمنهای پیری که فرمان تحریم شیاطین رو شکستن دارن میان تا هاریونگ و ها-گون رو بکشن؟»
جین پهچئون حتی موقع گفتن این حرف هم لرزهای بر ستون فقراتش نشست.
جین پهچئون با چشمانش پرسید:
آیا واقعاً همهاش درسته؟
در آن لحظه، گئوم موگوک که تمام مدت جدی بود، لبخند درخشانی زد و گفت:
«اگه جای شما بودم، جناب رهبر اتحاد، واقعاً خوشحال میشدم. با خودم فکر میکردم: "آسمان بهم فرصتی داده تا از چیزهایی که برام عزیزن محافظت کنم" و وسط روستای خاندان اهریمنی میرقصیدم.»
گئوم موگوک، جین پهچئون را هم به آن رقص دعوت کرد.
«پس اگه فرمانده شاخه جین و دوشیزه جین رو نجات بدید، نمیخواید برقصید، جناب رهبر اتحاد؟»
جین پهچئون از این سؤال غیرمنتظره دستپاچه شد، اما پاسخش قاطع بود.
«باید برقصم. اگه بچهها جاشون امن باشه، کاری هست که نتونم انجام بدم؟»
«بله، برای من هم همینطوره. اگه حرفهای من همهاش درست باشه و به لطف اون، دوشیزه جین و فرمانده شاخه جین رو نجات بدید، اونوقت باید با من برقصید! قول دادیدها!»
با دیدن لبخند عریض گئوم موگوک، دلش نیامد بگوید: «نه، من قول ندادم!»
احتمالاً به این خاطر بود که جان بچهها در میان بود.
«و اگه معلوم بشه حرفهای من دروغه، مگه این بهترین فرصت نیست تا این دوستِ خطرناکِ فرقه اهریمنی رو از نوهتون جدا کنید؟ پس خوشحال باشید. اگه حق با من باشه خوبه، و اگه اشتباه کرده باشم هم خوبه. در هر صورت، جای خوشحالی داره.»
نگاه جین پهچئون در حالی که به گئوم موگوک خیره شده بود، عمیقتر شد.
آیا به خاطر چشمان زلال و عمیقش بود؟
یا به خاطر آن کلمات بیپروا؟
وقتی آدم به گئوم موگوک گوش میداد، هر چه میگفت درست به نظر میرسید.
او گیرا بود، حتی پیرمردی مثل خودش را هم مجذوب میکرد.
«یه چیز دیگه هم هست که باید بگم.»
با این حرف، جین پهچئون چهرهای ناباورانه به خود گرفت.
«بعد از اینهمه حرف زدن، هنوز هم حرفی برای گفتن داری؟»
«این چیزیه که حتماً باید به شما بگم، جناب رهبر اتحاد.»
موضوع درباره اعتمادش به جین پهچئون بود.
«از این به بعد، به شما اعتماد میکنم، جناب رهبر اتحاد. پس هر اتفاقی که بیفته، همهچیز رو بهتون میگم تا هیچ سوءتفاهمی پیش نیاد. لطفاً مراقبم باشید.»
رهبر جوان فرقه اهریمنی میگوید که به رهبر اتحاد رزمی اعتماد دارد و از او میخواهد که مراقبش باشد.
او میخواهد با هم برقصند.
با گوش دادن به او، به نظر میرسید از آن دسته افرادی است که واقعاً پای تمام حرفهایی که میزند میماند.
او چنین آدمی بود، و به همین دلیل بود که جین پهچئون بارها و بارها به نوهاش تاکید کرده بود که مراقب باشد.
و در این لحظه، جین پهچئون با خودش فکر کرد:
«خودم هم باید مراقب باشم.»
گئوم موگوک مودبانه تعظیم کرد و رویش را برگرداند.
همانطور که از عمارت پایین میرفت، جین پهچئون با آرامش از پشت سرش گفت:
«با این حال...»
گئوم موگوک ایستاد و به عقب نگاه کرد.
«امیدوارم تمام چیزهایی که گفتی درست نباشه.»
گئوم موگوک در پاسخ به آن نگاهِ نیمهجدی و نیمهشوخی، با جدیت گفت:
«نه، من امیدوارم هر چی گفتم درست باشه. اگه نباشه... یعنی من دشمنم.»
گئوم موگوک آه سبکی کشید و اضافه کرد:
«این خودش یه مشکل بزرگ میشه، مگه نه؟»
***
گئوم موگوک پس از بازگشت به اقامتگاهش، برادرش و دو فرمانروای اهریمنی را جمع کرد.
«من به رهبر اتحاد گفتم که دوشیزه جین و فرمانده شاخه جین هدف هستن، اما یه نفر دیگه هم هست که دارم بهش فکر میکنم.»
بودای اهریمنی ذهن گئوم موگوک را خواند و به شخصی اشاره کرد.
«زاهد سرگردان آسمانی، درسته؟»
گئوم موگوک با اطمینان سر تکان داد.
«بله، معتقدم اون اولویت شماره یکه.»
دلیلش را میشد به راحتی حدس زد.
اگر او به دست یک مبارز اهریمنی کشته میشد، درگیری بزرگی بین فرقه الهی اهریمن آسمانی و اتحاد رزمی به وجود میآمد.
«اما چرا اون اولویت شماره یکه؟ مرگ خون و گوشتِ خودِ رهبر اتحاد، شوک بزرگتری براش خواهد بود.»
گئوم موگوک در تایید حرف گئوم مویانگ سر تکان داد.
«بله، اون شوک اصلاً قابل مقایسه نیست.»
«پس چرا؟ به خاطر اینه که زاهد سرگردان آسمانی بین رزمیکارها محترمتره؟»
«از اون لحاظ، تاثیر مرگ فرمانده شاخه جین هم کم نخواهد بود. فکرش رو بکنید، نه هر کسی، بلکه فرمانده شاخه اهریمنکش به دست یه رزمیکار از فرقه اصلی ما کشته بشه. از نظر نمادین، شاید به اندازه زاهد سرگردان آسمانی نباشه، اما رزمیکارهای طریقت راستین با مرگ اون هم مثل آتیش زیر خاکستر شعلهور میشن. علاوه بر این، اون نوه رهبر اتحاده، مگه نه؟»
«پس چرا میگی زاهد سرگردان آسمانی اولویت شماره یکه؟»
دلیلی که گئوم موگوک اینطور قضاوت کرده بود، این بود:
«به خاطر توجیهِ رهبر اتحاد.»
گئوم موگوک شخصیت جین پهچئون را به خوبی میشناخت.
«آیا رهبر اتحاد واقعاً میتونه فقط به خاطر اینکه خون خودش ریخته شده، جنگ راه بندازه؟»
او مردی است که تمام زندگیاش را وقف راستی و عدالت در دنیای رزمی کرده است.
«اون برای رزمیکارهای طریقت راستین زندگی کرده. آیا میتونه با اون شخصیت والاش، اونها رو فقط به خاطر مرگ خون و گوشت خودش به کام مرگ بفرسته؟ اگه یه غریبه بود، شاید راحتتر میشد.»
از طرف دیگر، اگر زاهد سرگردان آسمانی میمرد چه؟
«مردی که مورد احترام تمام رزمیکارهای طریقت راستینه، به دست یه مبارز اهریمنی کشته شده. تحمل این اتفاق فقط باعث سرزنش و انتقاد میشه.»
تازه آن زمان بود که همه سر تکان دادند.
اگر هدف ایجاد شکاف بین فرقه الهی اهریمن آسمانی و طریقت راستین بود، پس زاهد سرگردان آسمانی واقعاً هدف شایستهای برای اولویت اول بود.
با این حال، این سؤال وجود داشت:
«حتی با این وجود، اونها کسی رو که دههها براش وقت گذاشتن و پرورش دادن، قربانی میکنن؟»
گئوم موگوک به سؤال گئوم مویانگ پاسخ داد:
«به خاطر همینه که معنای بیشتری پیدا میکنه. اگه یه جنگ بزرگ بین جناحهای اهریمنی و راستین بر سر قربانی کردنِ تنها یه نفر در بگیره.»
گئوم موگوک احتمال دیگری را هم به آن اضافه کرد:
«چی میشه اگه فقط یه مرگ در کار نباشه؟ چی میشه اگه زاهد سرگردان آسمانی بمیره و دوشیزه جین هم بمیره؟ چی میشه اگه زاهد سرگردان آسمانی بمیره و فرمانده شاخه جین هم بمیره؟ یا اگه هر سه نفر بمیرن؟ اونوقت نه تنها خشم رهبر اتحاد، بلکه هیچکس نمیتونه جلوی فوران جنگ بزرگ بین جناحهای اهریمنی و راستین رو بگیره.»
هر چقدر هم که یک مبارز اهریمنی دیوانه باشد، استادی پیدا نمیشد که دست به چنین کاری بزند.
اما اگر آنها افرادی بودند که راهی برای بازگشت نداشتند چه؟
لحظهای سکوت برقرار شد.
بودای اهریمنی که به گفتگوی برادرها گوش میداد، پرسید:
«چطور میخوای باهاش مقابله کنی؟»
بودای اهریمنی اصلاً خبر نداشت که چقدر جای خوشحالی است که مخاطب این سؤال گئوم موگوک است.
چون خودش نتوانسته بود به چیزهایی که گئوم موگوک پیشتر ذکر کرده بود، فکر کند.
«باید یکییکی به حسابشون برسیم.»
گئوم موگوک از قبل درباره اولین هدف تصمیم گرفته بود.
«چه کسی توی ووهان ممکنه بتونه مهر فرمان تحریم شیاطین رو باطل کنه؟»
در پاسخ به این، پادشاه سم انگار که نیازی به فکر کردن نباشد، کوتاه جواب داد:
«سو جونگ راک.»
گئوم موگوک هم همین فکر را میکرد.
حتماً سو جونگ راک بوده که در گذشته برای نجات پادشاه رزمی که توسط پادشاه سم مسموم شده بود، آن هنر برتر را اجرا کرده بود.
پادشاه تاریکی آن زمان گفته بود.
اینکه او با چندین بار اجرای هنر برتر نجات پیدا کرده است.
توانایی اجرای هنر برتر به این معنی بود که او میتوانست مهر فرمان تحریم شیاطین را هم باطل کند.
چه خودش به تنهایی این کار را کرده باشد و چه پای کس دیگری در میان باشد، قطعی بود که سو جونگ راک در مرکز این ماجرا قرار دارد.
«چون جرئت کرده پادشاه سم رو به چالش بکشه، بیا اول کار سو جونگ راک رو یکسره کنیم.»
همه اینها اتفاقات جداگانهای به نظر میرسیدند، اما این بار، همهچیز به طرز پیچیدهای به هم متصل بود.
و اگر یکی از این پیوندها قطع میشد؟
«وقتی دیگه نتونن مهر فرمان تحریم شیاطین رو باطل کنن، اون دو تا اهریمن پیر چه واکنشی نشون میدن؟»