چپتر 645: یک ادای احترام
چپتر 645: یک ادای احترام
پدرم هیچوقت با مرگم کنار نمیآد؟
گئوم موگوک به پدرش فکر کرد.
«اگه واقعاً بمیرم، بابا واقعاً یه جنگ بزرگ اهریمنی راه میاندازه؟»
شاید هم فقط مثل همیشه روی صندلی رایزن اعظم بنشیند و بگوید:
«از امروز به بعد، جانشین این فرقه مویانگه.»
ممکن بود فقط همین یک جمله را بگوید و طوری ادامه دهد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.
شاید حتی چنین حرفی هم به آن اضافه میکرد:
«حالا دیگه فرقه بالاخره یه ذره آرومتر میشه.»
البته، این احتمال را هم در نظر گرفت که شاید تحلیل آنها درست باشد.
تصویر پدرش که تنها روی صندلی رایزن اعظم در تالار اهریمن آسمانی نشسته و در غمی عمیق فرو رفته، در ذهنش نقش بست.
تصویر پدری که دلتنگ پسرش است.
شاید روزی که برادرش را به عنوان جانشین جدید معرفی میکند، به هشت فرمانروای اهریمنی که مقابلش صف کشیدهاند، اینطور بگوید:
«بزنید بریم، به سرزمینهای مرکزی!»
ممکن بود یک چوب ماهیگیری از پنجره کالسکه در حال حرکتش بیرون زده باشد.
شاید مرا هم همینطوری با خودش به میدان نبرد میبرد.
واقعاً نمیتوانست تشخیص دهد که پدرش چه واکنشی نشان خواهد داد.
«مطمئنی یه آدم واقعاً باهوش این رو پیشبینی کرده؟»
سو جونگ راک به سؤال گئوم موگوک پاسخ داد:
«این نتیجه، دسترنج خودته.»
راستش را بخواهید، گئوم موگوک حس بدی نداشت. این یعنی پدرش آنقدرها برای او ارزش قائل بود.
«اما اگه چون من مُردم جنگ راه بیفته، همهتون در امان میمونید؟»
سو جونگ راک لبخند پرمعنایی زد.
«ما آدمهایی هستیم که به زندگیهای متفاوت عادت کردیم.»
منظورش این بود که بدون فاش کردن هویتشان، کاملاً مخفی میشدند. اگر استادانی مثل اینها عمداً خودشان را پنهان میکردند، پیدا کردنشان در طول یک جنگ غیرممکن بود.
«برعکس، یه جنگ ثروت عظیمی نصیب ما میکنه.»
و با قدرتی که از آن ثروت به دست میآوردند، قطعاً سعی میکردند گلوی برنده زخمی را بجوند.
گئوم موگوک آشکارا به او پوزخند زد.
«البته. روشت همیشه همین بوده. زندگیای که با یه چهره بیگناه، نفست رو حبس کنی و منتظر اون یه لحظه باشی تا از پشت به کسی خنجر بزنی. مگه گذشتهت همین نیست؟»
با وجود اینکه این حرفها میتوانست او را تحریک کند، سو جونگ راک کاملاً خونسرد بود. آخرین دستوپا زدنهای یک مرد در حال مرگ همیشه خندهدار است.
این وضعیتی بود که هیچ متغیری نداشت. او را طوری مسموم کرده بودند که اگر از نیروی درونی استفاده میکرد، گذرگاههای درونیش میترکیدند، و دو استاد بزرگ هم آنجا حضور داشتند.
سو جونگ راک با رضایت به آن دو اهریمن پیر نگاه کرد.
ارباب شعله اهریمنی با یک انرژی اهریمنی سرخرنگ میدرخشید. این اولین بار بود که کسی را میدید که چنین انرژی اهریمنی سرخ و در عین حال زندهای از خود نشان میدهد.
هنر رزمی شاخص و شناختهشده او «کف دست شعله» بود. یک هنر اهریمنی حاوی انرژی یانگ مطلق، داغ مثل گدازه؛ تصور رد کف دستی که مثل یک نشان داغ پرواز میکند تا در سینه بنشیند، پوست را بسوزاند و در بدن فرو برود، حتی تصورش هم ترسناک بود.
حتی در سن صد سالگی، نوری سهمگین، نه کمتر از یک جوان، از چشمانش میدرخشید.
بعد، به اهریمن روح استخوان سپید نگاه کرد.
صورت، دستها و پاهایش چنان سفید بودند که انگار به آنها پودر زدهاند، طوری که در یک نگاه شبیه به یک اسکلت به نظر میرسید. البته با توجه به سنش، تا الان دیگر باید به تودهای از استخوانهای سفید تبدیل میشد.
انواع و اقسام زیورآلات ساخته شده از استخوان سفید از بدن لاغرش آویزان بود که همگی از استخوانهای واقعی انسان ساخته شده بودند.
هنر رزمی شاخص او «هنر روح شبح فراتر از روح» بود، یک هنر اهریمنی ممنوعه که با ارواح مردگان سر و کار داشت. تصویر او در حال دزدیدن ارواح، زنده کردن اجساد و برخاستن صدها اسکلت برای حمله، هنر اهریمنیای بود که فقط با تصورش لرزه بر تن آدم میانداخت.
انرژی تاریکی که از چشمانش حس میشد، واقعاً این تصور را به وجود میآورد که به جهنم متصل است.
«چطوره؟ حتی اگه تو هم باشی، باز هم جلوی اونها گنده حرف میزنی؟»
سو جونگ راک با قلبی پیروزمندانه به گئوم موگوک نگاه کرد. درست در همان لحظه، گئوم موگوک ناگهان خطاب به آن دو اهریمن پیر سخن گفت:
«نمیخواید بهم ادای احترام کنید؟»
سو جونگ راک فکر کرد اشتباه شنیده است. اما اشتباه نکرده بود. گئوم موگوک با صدای بلندتری به آنها گفت:
«من سرپرست فرقهم. اول بهم ادای احترام کنید!»
ارباب شعله اهریمنی و اهریمن روح استخوان سپید به یکدیگر نگاه کردند. چطور میتوانستند تصور کنند که گئوم موگوک اینطور رفتار کند؟
«سرپرست فرقه؟ مگه رهبر فرقه مُرده؟»
ارباب شعله اهریمنی با صدایی شبیه به کشیده شدن فلز روی هم پرسید. به نظر میرسید سن و سالش روی صدایش اثر گذاشته، چون شنیدنش بسیار ناخوشایند بود.
سو جونگ راک با ادب پاسخ داد:
«رهبر فرقه اهریمنی در حال حاضر در تمرینات انزواست.»
در عوض، دهان اهریمن روح استخوان سپید که در کنارش گوش میداد، به لبخندی عریض باز شد. دهانش که مثل یک کودک به روشنی میخندید، کاملاً پیدا بود و نشان میداد که تمام دندانهایش ریخته و فقط چند تایی باقی مانده است.
«خوبه که زندهست. خودم با دستهای خودم رهبر فرقه اهریمنی رو تیکهتیکه میکنم.»
او در صد و پنجاه سالگی، صدای شفاف و نازک یک کودک را داشت. همانطور که میگویند آدم در پیری دوباره بچه میشود، صدا و حالتش هم ظاهری شاد و شنگول داشت. اما چشمانش که پر از انرژی تاریک بود، چنان تضادی با ظاهرش داشت که در کل حسی وهمآور منتقل میکرد.
انرژیای که از بدن ارباب شعله اهریمنی ساطع میشد، شعلهور و داغ شد.
«برای منم همینطوره. امروز، بیا فقط این وروجک رو تیکهتیکه کنیم.»
در مدتی که تحت فرمان تحریم شیاطین بودند، فقط مشتاق چنین روزی بودند. دورانی پر از کینه و بدخواهی بود. اگر خواستههای این آدمها را برآورده میکردند و مهر و نشانشان برداشته میشد، سالهای گذشته را با خون جبران میکردند.
گئوم موگوک پوزخندی زد.
آیا سعی داشتند جلوی او خودنمایی کنند؟ یا بعد از اینکه اینهمه مدت تحت فرمان تحریم شیاطین بودند، درکشان را از واقعیت از دست داده بودند؟
اگر یک استاد طریقت راستین بود، شاید میتوانست چنین حرفهایی بزند. اما برای کسی که هنرهای اهریمنی را تمرین میکند، این حرفها فقط میتوانست بلوف باشد. چون هنر اهریمنی نه مصیبت در اوج تمام هنرهای اهریمنی بود و مقابله با آن با یک هنر اهریمنی دیگر، چندین برابر دشوارتر بود.
علاوه بر این، پدرش در حال حاضر مشغول به چالش کشیدن سطح جدیدی از مهارت، فراتر از ده ستاره تسلط کامل بود.
وقتی گئوم موگوک لبخند زد، اهریمن روح استخوان سپید هم به روشنی لبخند زد. گئوم موگوک به دهان او نگاه کرد و گفت:
«دندون نداری. هنوزم میتونی چیزی بخوری؟»
اهریمن روح استخوان سپید بعد از اینکه با بهت به گئوم موگوک خیره شد، به ارباب شعله اهریمنی نگاه کرد.
«وقتی من نبودم چه اتفاقی برای فرقهمون افتاده؟»
«شنیدم جوونهای این دوره زمونه ادب ندارن.»
«زمان ما هم همینطور بود. انگار چیزی عوض نشده.»
و به این ترتیب، صدای کودکانه و صدای فلز مانند مدام بینشان رد و بدل میشد. گئوم موگوک با وجود شنیدن گفتگوی آنها، حتی سختگیرانهتر با آنها رفتار کرد:
«اول ادای احترام! بعد از اینکه خودتون یه ذره ادب نشون دادید، درباره ادب بحث کنید!»
ارباب شعله اهریمنی و اهریمن روح استخوان سپید به گئوم موگوک نگاه کردند. در ابتدا با دلخوری به او نگاه کردند و با خود فکر کردند این دیگر چه وروجک بیکلهای است؟
اما چشمان گئوم موگوک که به آنها نگاه میکرد، شفاف و عمیق بود. آن چشمها با گرما داغ نمیشدند. در تاریکی عمیق فرو نمیرفتند. در آن نگاه، هیچ خبری از عجله یا بیدقتیِ جانشینی که سر از تهش تشخیص نمیدهد، نبود.
گئوم موگوک واقعاً داشت آنها را توبیخ میکرد.
«ای احمقهای بیادب! وقتی دارم با زبون خوش حرف میزنم، یه ذره احترام بذارید!»
او بدون ذرهای ترس، با وقار و اقتدار داشت آنها را سرزنش میکرد. علاوه بر این، گئوم موگوک اصلاً هیچ نیروی درونیای از خود ساطع نمیکرد. او فقط با حضور خودش به عنوان یک انسان، داشت بر آنها غلبه میکرد.
«تحسینبرانگیزه.»
ارباب شعله اهریمنی دست زد. این یک تشویق واقعی بود. این اولین بار بود که چنان تحت تأثیر چنین حریف جوانی قرار میگرفت که زبان به تحسین میگشود.
اهریمن روح استخوان سپید هم احساسات صادقانهاش را بیان کرد:
«حیفه که کشته بشه، واقعاً حیفه.»
حالا دیگر مشخص بود که آن تحلیل که میگفت رهبر فرقه اهریمنی یک جنگ بزرگ اهریمنی راه میاندازد، از کجا آمده است. چطور کسی میتوانست از دست دادن چنین پسری را تاب بیاورد؟
گئوم موگوک هنوز هم با آرامش آنها را سرزنش میکرد:
«سن و سال رو با دهن میسنجن. اینکه بدونی کی حرف بزنی و کی ساکت باشی. بدونی کی فحش بدی و کی ادای احترام کنی. با دهنتون ثابت کنید که سالهای عمرتون رو هدر ندادید.»
لحظهای سکوت برقرار شد. و بعد، اتفاق عجیبی افتاد.
ارباب شعله اهریمنی که بیصدا به گئوم موگوک خیره شده بود، واقعاً به او ادای احترام کرد.
«ارباب شعله اهریمنی به سرپرست فرقه ادای احترام میکنه.»
هرچند صدایش مثل کشیده شدن فلز بود، اما این یک ادای احترام با درجهای از احترام واقعی بود. البته، صرفاً چون به او ادای احترام کرد، به این معنی نبود که او را نخواهد کشت. این فقط تحسینی برای این هاله ستودنی بود. برای کسی که در چنین سن کمی اینقدر ابهت داشت، یک ادای احترام لازم بود.
از طرف دیگر، اهریمن روح استخوان سپید به این راحتیها ادای احترام نکرد.
«واقعاً سالهای عمرم رو هدر دادم. همهش هم به خاطر دستور اون رهبر فرقه لعنتیت بود.»
چنین پاسخی بعید بود که واکنش ملایمی از سوی گئوم موگوک به همراه داشته باشه.
«به خاطر گناهانی بود که مرتکب شدی. بهم ادای احترام کن!»
وووووش!
در یک لحظه، انرژی تاریکی از چشمان اهریمن روح استخوان سپید بیرون جهید.
«بذار ببینم اصلاً ارزشش رو داری که بهت ادای احترام کنم یا نه.»
«چشم ذهن تاریک» که میتونست به درون روح انسان نفوذ کنه، فعال شد.
او با این هنر اهریمنی میتونست بفهمه طرف مقابلش چه جور آدمیه.
در برابر چشم ذهن تاریک، هیچ بلوف و تظاهری دوام نمیآورد؛ چون او میتونست خودِ واقعی و عریان اونها رو ببینه.
او میتونست روباهی رو در پوست ببر، یا ترسویی رو در زره ببینه.
اما لحظهای که به درون ذهن گئوم موگوک نگاه کرد!
اهریمن روح استخوان سپید از شدت غافلگیری جا خورد.
لحظهای بعد، انرژی تاریک چشمانش ناپدید شد.
نگاهش، بعد از دیدن درون ذهن مردی به نام گئوم موگوک، کاملاً تغییر کرده بود.
او در حالی که بیصدا به گئوم موگوک خیره شده بود، یک قدم از نبرد ارادهها عقبنشینی کرد.
«اهریمن روح استخوان سپید به سرپرست فرقه ادای احترام میکنه.»
تازه اون موقع بود که گئوم موگوک ادای احترام اون دو نفر رو پذیرفت.
«من سرپرست فرقه، گئوم موگوک هستم.»
در اون لحظه، انگار که در تالار اهریمن آسمانی بودند. گئوم موگوک بر صندلی رایزن اعظم تکیه زده بود و اون دو نفر حس میکردند که دارند از پایین به او نگاه میکنند.
گئوم موگوک انگار که اصلاً اقتدارش رو به رخ نکشیده باشه، لبخند درخشانی زد و دوباره با اونها احوالپرسی کرد.
او چنان صمیمی بود که انگار با آدمِ چند لحظه پیش فرق داشت.
«از ملاقات باهاتون خوشحالم، پیشکسوتها. حتی اگه قرار باشه همدیگه رو بکشیم، یه سلام و احوالپرسی ساده که ایرادی نداره، مگه نه؟»
سو جونگ راک با دیدن این صحنه، با خودش فکر کرد که تغییر دادن هدف به گئوم موگوک، واقعاً تصمیم فوقالعادهای بوده.
دریافت ادای احترام از اون دو نفر در چنین موقعیتی؟ کی در تمام دنیای رزمی میتونست به چنین موفقیتی دست پیدا کنه؟
او مطمئن شد که اگه این رهبر جوان فرقه از این قویتر بشه، دیگه هیچکس جلودارش نخواهد بود.
سو جونگ راک ابهت گئوم موگوک رو سرکوب کرد. او هم متوجه بزرگی او شده بود، برای همین طوری جلوه داد که انگار چیزی نیست.
«چون در وضعیتی با شما دو نفر روبرو شده که نمیتونه از نیروی درونیش استفاده کنه، کاملاً وحشتزدهست. احتمالاً خودش هم نمیفهمه الان داره چی میگه.»
ارباب شعله اهریمنی با شنیدن اینکه او نمیتونه از نیروی درونی استفاده کنه، نارضایتی خودش رو با صدایی که مثل کشیده شدن فلز روی هم بود، ابراز کرد.
«چرا نیروی درونیش رو سرکوب کردی؟ ما گفتیم که خودمون میکشیمش!»
ادای احترام سر جاش، اما میل به تکهتکه کردن گئوم موگوک همچنان باقی بود.
سو جونگ راک درباره گئوم موگوک توضیح داد. اونها که دههها اسیر فرمان تحریم شیاطین بودند، از وضعیت اخیر دنیای رزمی خبر نداشتند.
«این رهبر جوان فرقه مهارتهای رزمی واقعاً بینظیری داره.»
کسانی که تا الان به دست رهبر جوان فرقه کشته شده بودند، گواه این ادعا بودند.
«حتی الان هم که نیروی درونیش سرکوب شده، کسیه که هرگز نباید در مقابلش گاردتون رو پایین بیارین.»
«با این حال، ما نمیتونیم مردی رو که حتی نمیتونه از نیروی درونیش استفاده کنه بکشیم. آزادش کن.»
سو جونگ راک با چهرهای خونسرد گفت:
«نمیتونم این کار رو بکنم.»
اگرچه اون دو اهریمن پیر موجودات ترسناکی بودند، اما سو جونگ راک از اونها نمیترسید. کسی که از سم استفاده میکنه، از هیچکس واهمه نداره. تنها کسی که او قبولش داشت، پادشاه سم بود.
اهریمن روح استخوان سپید با شکستن بنبست متشنج بین اون دو نفر، قدمی به جلو گذاشت. او به جای اینکه بگه نیروی درونی گئوم موگوک رو آزاد کن، چیز دیگهای پرسید.
«آیا مقدمات برداشتن مهر و موم کامل شده؟»
«طبق قولی که دادیم، به محض اینکه اون دو نفر رو بکشین، ما بلافاصله هنر بزرگ رو اجرا میکنیم.»
با این حرف، گئوم موگوک با تعجب پرسید:
«گفتی که هدف به من تغییر کرده؟ پس چرا دو نفر؟»
سپس، نامی بر زبان آورده شد که نباید میشد.
«بعد از کشتن تو، جین ها-گون رو هم میکشیم. حالا که یه طرف پسرش رو از دست داده، عادلانهست که طرف دیگه هم نوهش رو از دست بده.»
سو جونگ راک به اون دو اهریمن پیر گفت:
«حالا، لطفاً تمومش کنین.»
اهریمن روح استخوان سپید به ارباب شعله اهریمنی نگاه کرد. ارباب شعله اهریمنی با دیدن نگاهی که پیشنهاد میداد با هم وارد عمل بشن، سرش رو به نشانه تایید تکون داد.
او حس میکرد که اهریمن روح استخوان سپید بعد از نگاه کردن به ذهن گئوم موگوک، نسبت به قبل محتاطتر شده. این رفتار اصلاً شبیهش نبود. او واقعاً چی دیده بود؟
درست زمانی که اون دو نفر میخواستند به سمت گئوم موگوک قدم بردارند.
«راستی، شما دو نفر با کسی که قراره مهر و مومتون رو باز کنه، ملاقات کردین؟»
با سوال گئوم موگوک، ارباب شعله اهریمنی و اهریمن روح استخوان سپید در جای خود خشکشون زد. نگاه اون دو نفر به سمت سو جونگ راک چرخید.
«مگه اون همونجا نیست؟»
گئوم موگوک در پاسخ به سوال ارباب شعله اهریمنی، سرش رو به نشانه مخالفت تکون داد.
«اون مرد به تنهایی نمیتونه این کار رو انجام بده.»
چهره ارباب شعله اهریمنی کمی درهم رفت.
«نمیتونه؟»
«چطور ممکنه یه نفر به تنهایی بتونه مهرِ فرمان تحریم شیاطین رو بشکنه؟ اگه به این راحتی میشد شکستش داد، فکر میکنین فرمان تحریم شیاطین میتونست اینقدر طولانی پابرجا بمونه؟»
ارباب شعله اهریمنی از سو جونگ راک پرسید:
«این حرف درسته؟»
سو جونگ راک جوابی نداد.
«این مسئلهایه که ما خودمون باید مدیریتش کنیم.»
سو جونگ راک میتونست بفهمه. گئوم موگوک داشت سعی میکرد پای شخصی رو که پشت پرده بود هم وسط بکشه. این مرد واقعاً... یه دیوانه بود!
بلافاصله، چهره ارباب شعله اهریمنی و اهریمن روح استخوان سپید سفت شد. ابهت یکی داغتر و ابهت دیگری سردتر شد.
سو جونگ راک در موقعیت دشواری قرار گرفته بود. باید از همون اول میکشتش، نه اینکه اینقدر با آرامش رفتار کنه. هر بار که گئوم موگوک دهنش رو باز میکرد، یه وضعیت غیرمنتظره پیش میآمد.
اون دهان دوباره باز شد.
«من دقیقاً نمیدونم، اما اون هنر بزرگ احتمالاً هزینه گزافی خواهد داشت. اونقدر زیاد که ممکنه باعث بشه اونها تجدید نظر کنن.»
چطور ممکنه اون دو اهریمن پیر نفهمن منظور از اون تجدید نظر چیه؟ یعنی هزینه کشتن اونها کمتر از اجرای هنر بزرگ تموم میشد.
ارباب شعله اهریمنی با قاطعیت انکار کرد.
«غیرممکنه.»
اهریمن روح استخوان سپید هم به نشانه تایید سر تکون داد. این نشون میداد که اونها به کسی که این بار قول داده بود، اعتماد دارند.
«نمیدونم کی بهتون قول داده، اما این مرد کسیه که کارهای عملی رو انجام میده. مگه قلب کسی که تیغه رو روی بدن شما نگه داشته، مهم نیست؟»
سپس سو جونگ راک با خونسردی گفت:
«به نظر میرسه داری سعی میکنی با حرفهای پوچ بین ما تفرقه بندازی، اما فایدهای نداره.»
در اون لحظه گئوم موگوک موضوع غیرمنتظرهای رو مطرح کرد.
«من الان بهتون نشون میدم که چرا نمیشه به این مرد اعتماد کرد.»
به محض اینکه حرفش تموم شد.
شووووه.
شمشیر گئوم موگوک کشیده شد.
چوااااک.
«آخ!»
کسی که فریاد بلندی کشید، سو جونگ راک بود.
انرژی شمشیری که از شمشیر گئوم موگوک بیرون جهید، به هر سو پخش شد و خطوطِ تاکمانندی رو که سو جونگ راک و بیماران خوابیده رو به هم وصل میکرد، قطع کرد. این حرکت در ظاهر سبک به نظر میرسید، اما با بالاترین سطح از هنرهای رزمی آمیخته شده بود. برای همین بود که اینقدر راحت و ساده به نظر میآمد.
«مگه همین الان دروغ نگفت که من نمیتونم از نیروی درونیم استفاده کنم؟»
قبل از اینکه سو جونگ راک بتونه بهانهای بیاره، گئوم موگوک سریع اضافه کرد:
«قصدش این بود که شما دو پیشکسوت بدون هیچ دفاعی به من حمله کنین و به خطر بیفتین.»
در یک لحظه، چهره ارباب شعله اهریمنی و اهریمن روح استخوان سپید کاملاً سفت شد. اونها به وضوح شنیده بودند که او گفته بود گئوم موگوک نمیتونه از نیروی درونی استفاده کنه.
«مگه نقشهش این نبود که ما رو به جون هم بندازه تا همدیگه رو نابود کنیم و در آخر همه رو با سم بکشه؟»
سو جونگ راک فقط با گیجی به حرفهای گئوم موگوک گوش میداد. او بیشتر از اینکه از این سوءتفاهم شوکه شده باشه، از این حقیقت شوکه بود که سمی که قبلاً به او داده بود، اثر نکرده.
«چرا گذرگاههای درونیش نترکیدن و نکشتنش؟»
اما از نظر اون دو اهریمن پیر، ظاهر او انگار تاییدی بر حرفهای گئوم موگوک بود.
سو جونگ راک از گئوم موگوک پرسید:
«چه اتفاقی افتاده؟»
منظورش این بود که چرا مسموم نشده.
«منظورت چیه که چه اتفاقی افتاده؟ نقشه استفاده از من برای نابودی متقابل شکست خورده.»
گئوم موگوک شروع کرد به جذب کردن اون دو اهریمن پیر.
«میگن خون غلیظتر از آبه. بیاین با هم متحد بشیم. من جونم رو نجات میدم و شما هم مهر و مومتون باز میشه. نظرتون چیه؟»
سو جونگ راک دستپاچه شده بود. او انتظار نداشت که گئوم موگوک سعی کنه با اون دو پیرو طریقت اهریمنی متحد بشه.
«واقعاً چه قصدی داره؟»
اما در این موقعیت که به سرعت در حال تغییر بود، او نمیتونست نیت واقعی گئوم موگوک رو درک کنه.
«فریب حیلههای مکارانه اون رو نخورین.»
سو جونگ راک در حالی که این رو میگفت، مخفیانه دوباره به گئوم موگوک سم داد.
پودر مار سفید.
سمی بود که باعث میشد فرد کور بشه و قدرت تکلمش رو از دست بده. اول از همه، باید اون دهان آزاردهنده رو میبست.
اما چشمان گئوم موگوک حتی بیشتر از قبل باز شد و صدایش رو بلندتر کرد.
«پیشکسوتها، واقعاً میخواین زندگیتون رو به دست این دروغگو بسپارین؟»