چپتر 646: گوش نده، فقط بکشش!
چپتر 646: گوش نده، فقط بکشش!
سو جونگ راک مات و مبهوت مانده بود.
او هرگز تصور نمیکرد که امروز در اینجا، برچسب دروغگو به او زده شود.
اما در حال حاضر، این موضوع چندان اهمیتی نداشت.
«سم اثر نمیکنه؟»
سو جونگ راک دستپاچه شده بود.
در هر مورد دیگری، او هرگز در چنین موقعیتی خونسردیاش را از دست نمیداد. چطور ممکن بود نداند که وحشتزده شدن فقط باعث میشود مشکوکتر به نظر برسد؟
اما این حقیقت که سم هیچ اثری نداشت، شوک بزرگی برای او بود.
ارباب شعله اهریمنی و اهریمن روح استخوان سپید با دیدن وضعیت آشفته سو جونگ راک، نگاهی با هم رد و بدل کردند.
رفتار فعلی سو جونگ راک شبیه واکنش کسی بود که چیزی را پنهان میکند.
سو جونگ راک که سعی میکرد قلب غافلگیرشدهاش را آرام کند، سم دیگری را به کار برد.
این بار، «سم جنون» بود.
این سم مستقیماً به بدن آسیب نمیرساند. در عوض، سمی بود که باعث میشد فرد کنترل احساساتش را از دست بدهد و دچار خشم و دیوانگی شود.
این سمی بود که فقط یک استاد سطحبالای سم میتوانست از پسش بربیاید و ماهیتش کاملاً با «پودر مار سفید» که قبلاً استفاده کرده بود، تفاوت داشت.
«مضطرب شو! با اون خشم فروخوردهات سرشون فریاد بکش!»
به محض اینکه این اتفاق میافتاد، همهچیز تمام بود.
آن دو اهریمن پیر و مغرور هرگز از چنین چیزی نمیگذشتند. فرقی نمیکرد که خشم او متوجه خودش باشد یا آنها. طبق معمول، کسی که اول از کوره در میرفت، بازنده بود.
او انتظار داشت گئوم موگوک فریاد بزند و از خشم منفجر شود، اما در عوض، گئوم موگوک حتی درخشانتر از قبل لبخند زد و خطاب به آن دو اهریمن پیر گفت:
«نمیتونم بگم چقدر خیالم راحته که شما دو نفر اینقدر آدمهای محتاط و عاقلی هستین.»
لبخند؟ داره میخنده؟ سو جونگ راک از واکنش گئوم موگوک حتی بیشتر از قبل شوکه شد.
«سم باز هم اثر نکرد!»
حال گئوم موگوک کاملاً خوب بود. او حتی با آن چهره نفرتانگیزش، دوباره سو جونگ راک را در تنگنا قرار داد.
«ببینینش، حتی یه کلمه هم نمیتونه بگه. این ثابت میکنه که هدفش نابودی متقابل بوده. اگه من جای شما بودم، تا الان کنترلم رو از دست داده بودم، فحش میدادم و تا میخورد میزدمش.»
سو جونگ راک به سختی جلوی میلش به فریاد زدن را گرفت. او چنان خشمگین بود که با خودش فکر کرد نکند سمی که استفاده کرده، به جای حریف، خودش را مسموم کرده است.
اما اینطور نبود. اگر آن سم روی او اثر گذاشته بود، قطعاً فریاد میکشید.
«آخه چرا اون سم لعنتی اثر نمیکنه؟»
در آن لحظه، شخصی از ذهن سو جونگ راک گذشت.
«نکنه... پادشاه سم از قبل بهش پادزهر داده؟»
این امکان وجود داشت که برای آمادگی در برابر سمی خاص، از قبل پادزهر مصرف کرد. البته، فرد باید دقیقاً میدانست که حریف از چه سمی استفاده خواهد کرد.
آیا پادشاه سم واقعاً پیشبینی کرده بود که او از پودر مار سفید و سم جنون استفاده میکند؟
حتی اگر فرض را بر این میگذاشت که او سموم را پیشبینی کرده و از قبل پادزهر داده است، باز هم غیرممکن بود که دو سم با ماهیتهای کاملاً متفاوت را به این زیبایی خنثی کرد. علاوه بر این، آنها باید به ترتیب درستی مصرف میشدند.
آه، حالا که فکرش را میکرد، فقط دو سم نبود. مگر اولین سمی که استفاده کرده بود یادتان رفته؟ حتی سمی که باعث میشد به محض استفاده از نیروی درونی، انرژی حیاتی منبسط شده و بدن منفجر شود هم اثر نکرده بود.
«یعنی پادشاه سم اینقدر مهارت داره؟»
سو جونگ راک در فکر فرو رفت. آیا باید از سم مخفیاش برای کشتن او استفاده میکرد؟ یا باید اجازه میداد طبق نقشه اولیه، به دست این دو نفر کشته شود؟
«تا فرصت دارم باید بکشمش!»
اگر گئوم موگوک برای کشتن او اقدام میکرد، او بیدفاع میمرد. چون زندگیاش در خطر بود، باید اول او را میکشت و بعداً نگران بقیه چیزها میشد.
در نهایت، سو جونگ راک سم مخفیای را که در اختیار داشت، به کار برد. مواد تشکیلدهنده آن چنان کمیاب بود که او هرگز از آن استفاده نمیکرد، مگر اینکه در موقعیتی واقعاً وخیم قرار میگرفت.
«سم حقیقی مرگبار».
این سمی فوقالعاده قوی بود که خودش آن را ساخته بود و میتوانست حریف را در دم بکشد. از آنجایی که مرگ بلافاصله پس از استفاده رخ میداد، هیچ پادزهری برای آن وجود نداشت.
«این یکی رو دیگه نمیتونه دفع کنه.»
چشمانش باید به عقب میرفت و روی زمین میافتاد. اما این بار هم، گئوم موگوک کاملاً سالم بود. او حتی دوباره شروع به تفرقهافکنی کرد.
«صادقانه حرف بزن. تو از همون اول هم قصد نداشتی هنر برتر رو برای شکستن مهر و موم اجرا کنی، مگه نه؟»
چشمان سو جونگ راک گرد شد. او از اینکه حتی سم مخصوصش هم اثر نکرده بود، شوکه شده بود. اما واکنش او طوری به نظر میرسید که انگار حرفهای گئوم موگوک به هدف خورده است.
او باید چیزی میگفت تا سوءظن را برطرف کند، اما سو جونگ راک نمیتوانست از شوک اثر نکردن سم حقیقی مرگبار خارج شود.
«هر چقدر هم که پادشاه سم بزرگ باشه، نمیتونه پادزهری بسازه که از قبل برای سم حقیقی مرگبار آماده باشه. اگه چنین پادزهری وجود داشت، مثل این بود که یه نفر رو مصون از تمام سموم کنی. امکان نداره چنین پادزهری وجود داشته باشه.»
در همان لحظه، سو جونگ راک از جا پرید و چشمانش گشادتر و گشادتر شد.
«نکنه...؟»
بدن سو جونگ راک کمی لرزید. نه، غیرممکن بود.
«آره، راه نداره.»
سو جونگ راک با چشمانی لرزان به گئوم موگوک خیره شد. با وجود اینکه پشت سر هم به او سم زده شده بود، او کاملاً سالم بود. او حداقل باید کمی احساس ناراحتی یا سرگیجه میکرد، اما در عوض، داشت به او لبخند میزد.
از آن ظاهر آرام و آسوده، چهار کلمه به ذهن سو جونگ راک خطور کرد. چهار کلمهای که کسانی که هنرهای سم را تمرین میکردند، حتی در خواب هم نمیخواستند ببینند.
«مصون از تمام سموم!»
در همین حال، تلاشهای گئوم موگوک برای ایجاد اختلاف بین آنها ادامه داشت.
«به اون چهره مضطربش نگاه کنین. هنوز هم فکر میکنین که اون شما دو نفر رو فریب نمیده؟»
ارباب شعله اهریمنی و اهریمن روح استخوان سپید در سکوت به سو جونگ راک خیره شده بودند. در واقع، از زمانی که ادعای او مبنی بر نداشتن نیروی درونی دروغ از آب درآمده بود، واکنشهایش مشکوک به نظر میرسید.
سو جونگ راک که با چهرهای پر از ناباوری به گئوم موگوک نگاه میکرد، بالاخره به یک نتیجه رسید.
«رهبر جوان فرقه مصون از تمام سمومه!»
در سکوت سنگینی که پس از آن حاکم شد، گئوم موگوک با بیخیالی پاسخ داد:
«این بهترین بهانهای بود که تونستی جور کنی؟»
در آن لحظه، ارباب شعله اهریمنی با عصبانیت فریاد زد:
«هر دوتاتون تمومش کنین!»
از آنجایی که صدای گوشخراش ارباب شعله اهریمنی پر از احساس شده بود، صدای ناخوشایندتری تولید کرد.
«این همه اراجیف برای چیه؟»
خشم او متوجه هر دوی آنها بود. سو جونگ راک با آرامش وضعیت را توضیح داد.
«من همین الان یه سری سم رو روی رهبر جوان فرقه امتحان کردم. اما هیچکدوم اثر نکرد. به خاطر همین بود که نتونستم جواب تحریکهای رهبر جوان فرقه رو درست بدم.»
این بار، گئوم موگوک از آن دو اهریمن پیر پرسید:
«تا حالا تو زندگیتون کسی رو دیدین که مصون از تمام سموم باشه؟»
ارباب شعله اهریمنی هرگز چنین کسی را ندیده بود. اهریمن روح استخوان سپید که به سن صد و پنجاه سالگی رسیده بود، شاید یک بار چنین چیزی به گوشش خورده بود. اما برای اهریمن روح استخوان سپید هم همینطور بود؛ او حتی نشنیده بود که کسی واقعاً مصون از تمام سموم باشد.
گئوم موگوک با تمسخر به سو جونگ راک نگاه کرد.
«پس امروز یکیشون رو میبینی. بیا، من مصون از تمام سموم هستم، پس خوب نگاهم کن. بهتره یه نقاش صدا کنی تا یه تصویر از ما دو نفر کنار هم بکشه.»
آن دو اهریمن پیر به گئوم موگوک نگاه نکردند، بلکه با چشمانی مشکوک به سو جونگ راک خیره شدند. معنای نگاهشان این بود:
«این حرفهای مزخرف درباره مصون از تمام سموم بودن چیه؟»
سو جونگ راک سنگینی عجیبی را در سینهاش حس کرد.
«لعنتی! این شبحهای پیر که باید تا حالا چند بار میمردن، مگه عقل و شعور هم دارن؟»
اما او نمیتوانست اجازه دهد آنها همینطوری بروند. مخصوصاً در موقعیتی که سم روی گئوم موگوک بیاثر بود.
«مگه بهتون نگفتم؟ که رهبر جوان فرقه یه آدم معمولی نیست. اگه نبود، چرا باید بعد از سرکوب کردن نیروی درونیش، شما دو نفر رو صدا میکردم تا باهاش معامله کنین؟»
آن دو اهریمن پیر نیمی متقاعد شده و نیمی شک داشتند. آنها در وهله اول برای کشتن گئوم موگوک آمده بودند. همین حقیقت که آنها دچار شک شده بودند، نشان میداد که استراتژی گئوم موگوک به خوبی جواب داده است.
«خب، میتونیم فقط چکش کنیم.»
گئوم موگوک پیشنهادی غیرمنتظره داد.
«ما مکان اجرای هنر بزرگ رو میبینیم و شخصی که قراره توی اون کار بهتون کمک کنه رو تایید میکنیم. بعد از اینکه مطمئن شدید اون مرد واقعاً قصد داره هنر بزرگ رو برای شما اجرا کنه، میتونید من رو بکشید.»
ارباب شعله اهریمنی با چشمانی مشکوک از گئوم موگوک پرسید:
«چرا باید تا این حد برای ما مایه بذاری؟ ما همونایی هستیم که میخوایم بکشیمت.»
اهریمن روح استخوان سپید هم تردیدهای مشابهی نسبت به گئوم موگوک داشت.
«دلیلش سادهست. اون مرد بیش از حد پستفطرته. اون به فرقه اصلی ما توهین کرد و نقشه کشید تا شما دو ارشد و من رو به جون هم بندازه تا همدیگه رو نابود کنیم. درسته که ما توی دورانهای متفاوتی فعالیت میکردیم، اما مگه همهمون پیروان طریقت اهریمنی نیستیم؟»
چهره سو جونگ راک در هم رفت.
«ما»؟ او میدانست گئوم موگوک عمداً از این کلمه استفاده میکند.
گئوم موگوک ادامه داد:
«مگه ما پیروان طریقت اهریمنی خلقوخوی خاصی نداریم؟ ما ترجیح میدیم توی مبارزه بمیریم تا اینکه بقیه ازمون سوءاستفاده کنن و بعدش سقط بشیم! اونم به دست یه مشت حرامزاده موشصفت که مخفی میشن و توی سایهها نقشه میکشن!»
گئوم موگوک در حالی که این حرف را میزد، نگاهی به سو جونگ راک انداخت.
آن دو اهریمن پیر، که حداقل با این بخش از حرفهای او کاملاً موافق بودند، به سو جونگ راک خیره شدند.
سو جونگ راک میتوانست حس کند.
با هر کلمهای که از دهان گئوم موگوک خارج میشد، اعتماد اهریمنهای پیر به رهبر جوان فرقه بیشتر میشد.
«نمیتونم توی بحث کلامی پیروز بشم. باید یه نقشهای بکشم.»
گئوم موگوک به فشار آوردن ادامه داد:
«نشون دادنِ پیشاپیشِ مکان هنر بزرگ مگه چقدر سخته؟»
در آن لحظه، سو جونگ راک رو به اهریمنهای پیر کرد و گفت:
«رهبر جوان فرقه رو بکشید. اون وقت من بلافاصله شما رو به اونجا میبرم. همچنین شخصی رو که قراره هنر بزرگ رو با هم اجرا کنیم، صدا میزنم.»
سو جونگ راک به گئوم موگوک خیره شد.
«هر چقدر هم حقه سوار کنی، نمیتونی اونا رو منصرف کنی.»
انرژی خونینی که از بدن ارباب شعله اهریمنی جاری بود و هالهی مرگی که از چشمان اهریمن روح استخوان سپید ساطع میشد، شدت گرفت.
هر چه باشد، این دو نفر کسانی بودند که وجودشان لبریز از نفرت نسبت به فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
اگرچه سو جونگ راک مشکوک عمل میکرد، اما عزم آنها برای کشتن گئوم موگوک هنوز متزلزل نشده بود.
درست در همان لحظه، گئوم موگوک با آرامش سوالی را مطرح کرد:
«عجیب نیست؟»
سو جونگ راک که حدس میزد او میخواهد حقه جدیدی سوار کند، فریاد زد:
«گوش ندید، فقط بکشیدش!»
اما حرفهایی که گئوم موگوک به زبان آورد، چیزی نبود که بتوانند نادیدهاش بگیرند.
«چی عجیبه؟»
با سوال ارباب شعله اهریمنی، گئوم موگوک تردیدهایش را بیان کرد:
«با فرض اینکه حرفاش درست باشه، اون بعد از سرکوب کردن نیروی درونی من، شما دو نفر رو صدا کرده. اون میتونست خودش من رو بکشه، پس چرا مخصوصاً از شما دو نفر خواست این کار رو بکنید؟»
همانطور که سو جونگ راک میخواست مداخله کند، اهریمن روح استخوان سپید دستی بلند کرد تا او را متوقف کند.
گئوم موگوک با نگاهی که به او میگفت ادامه بده، خودش به سوالش پاسخ داد:
«اون میخواد به کل دنیا اعلام کنه که شما دو نفر من رو کشتید. اگه این اتفاق بیفته، شما دو نفر تا آخر عمرتون توسط استادان فرقه اصلی شکار میشید. چون پدرم هرگز از این موضوع نمیگذره.»
بعد از شنیدن این حرف، اهریمن روح استخوان سپید بالاخره دهان باز کرد و صدایش شبیه به صدای یک کودک طنینانداز شد:
«فکر میکنی ما برای چنین چیزی آماده نشدیم؟»
البته که آنها برای تعقیب شدن آماده بودند.
اما چیزی که گئوم موگوک میخواست بگوید، از اینجا شروع میشد.
«اما شما تعقیب نمیشید. چون نمیتونید مهر رو بشکنید.»
انرژی تاریکی که از چشمان اهریمن روح استخوان سپید جاری بود، شروع به تسلط بر محیط کرد، اما کلمات گئوم موگوک همچنان جاری میشدند:
«شما میدونید که هدف اونا اینه که فرقه اصلی و اتحاد رزمی تا پای مرگ با هم بجنگن و همدیگه رو نابود کنن. اما توی وضعیتی که فاش بشه شما دو نفر من رو کشتید، فکر میکنید پدرم جنگ رو شروع میکنه؟»
گئوم موگوک با قاطعیت سرش را تکان داد.
«اون جنگ رو به خاطر انتقام به تعویق میندازه. اون کسیه که به خاطر پسرش جنگ راه میندازه، پس غیرممکنه که دنبال انتقام نباشه. آیا این واقعاً همون وضعیتیه که اونا میخوان؟»
نگاه اهریمن روح استخوان سپید و ارباب شعله اهریمنی کمی لرزید.
او میتوانست حس کند که آنها در حال وسوسه شدن هستند.
«فکر میکنید شما دو نفر به این راحتی گیر میافتید؟»
آنها قصد نداشتند به راحتی دستگیر شوند.
اگرچه از کشتن حتی رهبر فرقه حرف میزدند، اما تمام اینها را فقط برای اینکه آنطور بمیرند، ترتیب نداده بودند.
گئوم موگوک با قدرت بیشتری به آنها فشار آورد:
«آیا اونا میخوان جنگ به تاخیر بیفته؟ یا ترجیح میدن شما دو نفر که من و فرمانده شاخه اهریمنکش رو کشتید، بمیرید چون نمیتونید مهر رو بشکنید؟ و در عین حال، هزینه گزاف هنر بزرگ رو هم برای خودشون نگه دارن.»
حرفهای او آنقدر منطقی به نظر میرسید که قلب ارباب شعله اهریمنی و اهریمن روح استخوان سپید به لرزه درآمد.
اهریمن روح استخوان سپید طوری که انگار دستور میدهد، به سو جونگ راک گفت:
«ما رو به محل هنر بزرگ راهنمایی کن.»
نگاه اهریمن روح استخوان سپید به او قاطعانه بود.
سو جونگ راک نمیتوانست از این خواسته سرپیچی کند.
وقتی حتی خودش هم میدید که دارد در برابر حرفهای گئوم موگوک سر تکان میدهد، چطور آن دو اهریمن پیر تحت تاثیر قرار نمیگرفتند؟
او از مدتها پیش میدانست که گئوم موگوک فرد معمولیای نیست، اما تجربه کردنِ مستقیمِ این موضوع کافی بود تا عقلش را از دست بدهد.
سرکشیِ بیمورد فقط اوضاع را دشوارتر میکرد.
اما حتی اگر مجبور بود برود، ابتدا باید نیروی درونی گئوم موگوک را سرکوب میکرد.
گفتنِ مستقیمِ این حرف قطعاً غرور آن پیرمردها را جریحهدار میکرد و نتیجه عکس میداد، بنابراین غیرمستقیم صحبت کرد:
«ممکنه رهبر جوان فرقه یه حمله غافلگیرانه انجام بده.»
ارباب شعله اهریمنی با اطمینان پاسخ داد:
«نگران اون نباش. ما خودمون از پسش برمیایم.»
ارباب شعله اهریمنی به گئوم موگوک گفت:
«شما دو نفر شونهبهشونه جلو راه برید. ما هم پشت سرتون میایم.»
او دیگر نمیتوانست مخالفت کند.
او واقعاً از این نوع متغیرها متنفر بود، اما چاره دیگری نداشت.
«خیلی خب، بریم.»
در نهایت، سو جونگ راک راه را نشان داد.
«اما این موضوع نتیجه امروز رو تغییر نمیده.»
گئوم موگوک درست پشت سر او حرکت کرد و آن دو اهریمن پیر هم به دنبالشان رفتند.
بیماران، همراهانشان و پزشکان هنوز در خواب بودند.
گئوم موگوک حتی نگاهی هم به آنها نینداخت، انگار که هیچ اهمیتی برایش نداشتند.
سو جونگ راک آن سه نفر را به خارج از تالار پزشکی هدایت کرد.
افرادی که داخل درمانگاه با آنها برخورد میکردند، با احترام سرشان را برای سو جونگ راک خم میکردند.
در حالت عادی، او به سلام آنها پاسخ میداد، اما در حال حاضر، آرامش ذهنی لازم برای انجام این کار را نداشت.
مکانی که سو جونگ راک آنها را به آنجا برد، اقامتگاه شخصی خودش بود.
بعد از دستکاریِ مجموعهای از دستگاههای مخفی که در میز تحریر، قفسه کتاب و ویترین پنهان شده بودند، دری مخفی که به زیرزمین منتهی میشد، باز شد.
همانطور که از پلهها پایین میرفتند، فضای وسیعی نمایان شد.
مرواریدهای شبتاب در همه جا تعبیه شده بودند و محیط را به خوبی روشن میکردند و به نظر میرسید دریچههای هوا هم وجود دارد، چون فضا دمکرده نبود.
اینجا مکانی بود که سو جونگ راک مخفیانه هنرهای سم خود را تمرین میکرد.
دیوارهای چهار طرف پر از انواع گیاهان دارویی سمی و سموم مختلف بود.
اسرارِ چندین دهه فعالیت او همگی آنجا بودند.
«ما هنر بزرگ رو توی این مکان اجرا میکنیم.»
با رسیدن به آنجا، چهرههای درهمرفته ارباب شعله اهریمنی و اهریمن روح استخوان سپید از هم باز شد.
آیا آنها انتظار چنین وضعیتی را نداشتند؟ سو جونگ راک در باطن در مورد نیت واقعی گئوم موگوک کنجکاو بود.
چرا او اصرار داشت این مکان را ببیند؟ آیا فقط برای خریدن زمان بود؟ تا منتظر بماند کسی بیاید و نجاتش دهد؟
«اگه اینطوره، اشتباه محاسباتی کردی.»
این فضای زیرزمینی که کاملاً با دیوارها محصور شده بود، مکانی بود که فرار از آن غیرممکن به نظر میرسید.
علاوه بر این، به محض اینکه ورودی مخفی بسته میشد، هیچکس نمیتوانست راهش را به داخل پیدا کند.
سو جونگ راک به گئوم موگوک نگاه کرد.
او طوری به اطراف نگاه میکرد که انگار مهمانی است که دارد از یک خانه بازدید میکند.
«به نظر میرسه آدم خیلی دقیقی باشی، اما چیدمان گیاهان سمیت خیلی ضعیفه. میخوای برات مرتبشون کنم؟ آخه من کسی هستم که آموزشهای سختی برای سازماندهی گیاهان سمی دیدم.»
لحظهای که آن رفتار آسودهخاطر را دید، لرزهای بر تن سو جونگ راک نشست، چون متوجه یک چیز شد.
«اگه خوب فکرشو بکنم، ما هم راهی برای فرار نداریم.»