چپتر 65: اگه رد کنی، به سرزمینهای بیرونی کشونده میشی
چپتر 65: اگه رد کنی، به سرزمینهای بیرونی کشونده میشی
بعد از رسیدگی به کارهای شعبهی روستای خاندان اهریمنی، سری به میخانه می روان زدم.
مثل همیشه، جو چون-به با گرمی از من استقبال کرد.
«خوش اومدین، ارباب عمارت.»
«یه کم گشنهم بود، واسه همین سر زدم.»
«الان غذاهای موردعلاقهتون رو آماده میکنم و سریع میارم.»
درست وقتی که میخواست به سمت آشپزخانه بدود، جو چون-به ناگهان ایستاد و پرسید:
«ارباب عمارت. میتونم چیزی ازتون بپرسم؟»
«هر چی میخوای بپرس.»
«کسی مثل شما، ارباب عمارت، میتونه به میخانههای خیلی بهتری بره. چرا همیشه میاین پیش ما؟»
«هنوز نمیدونی؟»
«لطفاً بهم بگین.»
«شرابش عالیه، غذاش خوشمزهست، جوّ خوبی داره، بدون اینکه کلمهای بگم همون چیزی که دوست دارم رو برام میاری و صاحبش هم خوشتیپه. دلیل دیگهای هم لازمه؟»
«همینها کاملاً کافیه. الان یه چیز خوشمزه براتون میارم.»
قدمهایش سبک بود و با لبخندی درخشان به سمت آشپزخانه دوید.
او هیچوقت نمیفهمید که من چقدر برای این مکان ارزش قائلم.
اینکه این روستای خاندان اهریمنی، دقیقاً همون شالودهی طریقت اهریمنیه که قصد دارم بنا کنم.
نه رهبر فرقه باد آسمان که در حال حاضر اینجاست، و نه هشت فرمانروای اهریمنی، هیچکدوم به اندازهی جو چون-به و ساکنان اینجا اهمیت ندارن.
لحظهای که این مکان رو فراموش کنم، هر چقدر هم که سعی کنم ظاهرم رو حفظ کنم، دیگه فرقی بین من و هشت فرمانروای اهریمنی باقی نمیمونه.
کمی بعد، درست وقتی جو چون-به غذا را آورد، سر و صدایی در بیرون به پا شد.
کنار پنجره رفتم و به پایین نگاه کردم.
مردی روی زمین افتاده بود و مقابلش، مرد درشتهیکلی با عصبانیت فریاد میزد.
معلوم بود که حسابی مست است.
«چرا داری به من زل میزنی، مرتیکهی فلانفلانشده؟»
«من زل نزده بودم.»
«داشتی زل میزدی.»
مرد درشتهیکل در زدن او تردید نکرد.
«چطور این عوضی جرئت میکنه به من دروغ بگه!»
مردی که کتک میخورد، همراه خانوادهاش در حال قدم زدن بود.
همسرش جلو آمد تا مانع شود.
«لطفاً تمومش کنین!»
«برو اونور! یه زن فکر کرده کیه که میاد اینجا و با خودش بدشانسی میاره!»
مرد فقط به خاطر زن بودنش، هیچ رحمی نشان نداد.
زن که با شدت هل داده شده بود، روی زمین افتاد و کودکی حدوداً ۶ یا ۷ ساله به سمتش دوید.
«مامان!»
کودک با دیدن کتک خوردن پدر و مادرش وحشتزده شده بود.
حتی با وجود حضور کودک، مرد درشتهیکل دست بردار نبود.
در واقع، از گریهی کودک کلافه شد.
«خفه نمیشی، تولهسگ!»
درست لحظهای که دستش را بالا برد تا به کودک ضربه بزند...
تپ!
مرد درشتهیکل به عقب پرتاب شد.
مردی که روی زمین افتاده بود، ناگهان از جا پریده و مشتی به او زده بود.
زن و کودک به سمت مرد دویدند.
زن از اینکه شوهرش مرد درشتهیکل را نقش زمین کرده بود، تعجب کرد.
«چطوری این کار رو کردی؟»
«قبل از اینکه بفهمم، مشتم حرکت کرد.»
مردی که مشت زده بود هم گیج و منگ به نظر میرسید.
«بیاین بریم، زود باشین.»
«بریم.»
خانواده با عجله از آنجا دور شدند و مرد درشتهیکل را پشت سر گذاشتند.
بعد از رفتن آنها، مرد درشتهیکل بالاخره به هوش آمد و بلند شد.
«اون عوضی! کجا رفت؟ پیداش میکنم و همهشون رو میکشم، اون زنیکه و بچه رو هم همینطور. کسی میدونه اون یارو کی بود؟ حرف بزنین!»
مرد یقه یکی از رهگذران را گرفت و به عربدهکشیاش ادامه داد.
درست در همان لحظه، صدایی از طبقه دوم بلند شد.
«واقعاً این موضوع ارزشش رو داره که اینقدر کشش بدی؟»
با این حرف، مرد درشتهیکل سرش را به سمت صدا بالا برد.
«کدوم احمقی داشت اون بالا زر میزد؟»
کسی که از پنجره طبقه دوم دست تکان میداد، کسی نبود جز من.
مرد مست مرا نشناخت.
رزمیکاران سطح پایین بیشماری بودند که چهره مرا نمیشناختند.
جو چون-به که پشت سرم ایستاده بود، زیر لب گفت که این مرد به خاطر ایجاد انواع و اقسام دردسرها در بازار معروف است.
حتی بدون اینکه او بگوید، میتوانستم بفهمم رفتار همیشگی این مرد چگونه است.
چندین نفر در میان جمعیت مرا شناخته بودند، اما هیچکس به او هشدار نمیداد.
«واقعاً لازم بود جلوی چشم بچهش پدرش رو بزنی، اونم فقط چون چشمتون به هم افتاد؟»
«تو کدوم الفبچهای هستی که داری من رو نصیحت میکنی؟ در ضمن مرتیکه، منم کتک خوردم!»
آن کار من بود.
اگر خودم دخالت میکردم و آن مرد را مجازات میکردم، آن کودک مجبور بود تمام عمرش صحنه کتک خوردن پدر و مادرش را به یاد داشته باشد.
بنابراین، همانطور که اشیاء را با نیروی درونی در هوا حرکت میدهند، من بدن آن مرد را حرکت داده بودم تا یک مشت نثار او کند.
به این امید که در یاد فرزندش، به عنوان پدری شجاع باقی بماند.
«میخوای یه خانواده رو به خاطر خوردن یه مشت قتلعام کنی؟ واقعاً این مسئلهایه که باید تا این حد بالا بگیره؟»
«بیا پایین! میتونی به جای اون بمیری.»
«به هر حال قصد داشتم بیام پایین.»
همین که پایین پریدم، مرد درشتهیکل فرصت را غنیمت شمرد و مشتی به سمتم پرتاب کرد.
من به راحتی از مشت او جاخالی دادم، سپس مچ دستش را گرفتم و پیچاندم.
صدای شکستن بلند شد! در یه لحظه، دستش مثل یه تیکهپارچهی خیس پیچ خورد.
«آاااخ! دردم میاد! عوضی. تو!»
در گرفتن بازوی مردی که مثل دیوانهها به سمتم هجوم میآورد تردید نکردم و بازوی دیگرش را هم خرد کردم.
«آاااااااااخ!»
مرد فریاد میزد که دارد از درد میمیرد.
اگر مست نبود، تا الان از حال رفته بود، اما به خاطر الکل دوام آورده بود.
«دیدی؟ این چیزی نبود که بخوای اینقدر کشش بدی، مگه نه؟ نه ارزشش رو داشت که به خاطر تلاقی نگاهتون کسی رو بزنی، نه ارزشش رو داشت که به خاطر خوردن یه مشت یه خانواده رو قتلعام کنی، و نه ارزشش رو داشت که به خاطر حماقت در حالت مستی علیل بشی، مگه نه؟ پس چرا این کار رو میکنی؟ وقتی اصلاً لازم نبود اتفاقی بیفته.»
مرد به جای التماس برای بخشش، طوری به من زل زده بود که انگار میخواهد مرا بکشد.
زندگیای که صرف زدن و آزار دادن دیگران شده بود، حتی در آخرین لحظه هم نتوانست ذرهای خرد از خود نشان دهد.
او احتمالاً بعداً پشیمان میشد و همه چیز را به گردن الکل میانداخت.
«بمیر!»
درست وقتی که بدنش را برای زدن ضربه سر به جلو پرتاب کرد، من هسته انرژیاش را متلاشی کردم و تازه آن موقع بود که از هوش رفت.
از رزمیکاران فرقه اصلی که در حال گشتزنی بودند خواستم تا آن مرد را به عمارت دنیای زیرین منتقل کنند.
قصد داشتم تمام جنایاتی را که مرتکب شده بود فاش کنم و او را با حداکثر مجازات در زندان تندر حبس کنم.
با وجود وضعیت رقتبارش، کسانی که او را میشناختند، چهرههایی حاکی از رضایت داشتند.
رو به تماشاچیان گفتم:
«در هیچکدوم از قوانین فرقه اصلی نیومده که اهریمنی بودن به این معنیه که میتونی کارهای پلید انجام بدی. اگه در آینده هر کدوم از رزمیکارهای فرقه اصلی رو دیدین که اینطوری رفتار میکنه...»
به شعبهی عمارت دنیای زیرین که روبروی میخانه بود اشاره کردم.
«اونجا گزارش بدین!»
با شروع تشویقهای جو چون-به، همه شروع به هورا کشیدن و دست زدن کردند.
بدون اغراق، محبوبیت من در روستای خاندان اهریمنی از پدرم هم فراتر رفته بود.
جو چون-به جلو آمد و با چهرهای شاد گفت:
«غذای امروز مهمون من باشین.»
در همان لحظه، کسی از پشت سر گفت:
«اشکالی نداره اگه منم برای یه وعده غذای مجانی بهتون ملحق بشم؟»
وقتی برگشتم، در کمال تعجب، رهبر فرقه باد آسمان آنجا ایستاده بود.
نگاهی به جو چون-به انداختم و گفتم:
«اگه رد کنی، به سرزمینهای بیرونی کشونده میشی. هر چی نباشه، اون رهبر فرقه باد آسمانه.»
چشمان جو چون-به طوری گشاد شد که انگار میخواهد از حال برود.
او اخیراً به خاطر من چندین مهمان عالیرتبه داشت و حالا حتی رهبر فرقه باد آسمان هم به عنوان مشتری ظاهر شده بود.
در جای همیشگیمان در طبقه دوم، روبروی رهبر فرقه باد آسمان نشستم.
«درباره چیزی که قبلاً گفتی جدی بودی؟ اینکه اهریمنصفت بودن نباید بهانهای برای پلیدی باشه.»
«بله.»
«این حرفی نیست که از دهن رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی بیرون بیاد.»
«دوست ندارم توی یه قالب خاص گیر کنم. جوونهای این دوره زمونه اینطوریان.»
«گمانم من دیگه قدیمی شدم.»
«جوونها رو کنار خودتون نگه دارید. با یه ذهن باز. به لطف همین کاره که اهریمن تیغه آسمان خونین این اواخر جوونتر شده.»
«که اینطور؟ هاهاها.»
فنجان رهبر فرقه باد آسمان را که میخندید پر کردم و گفتم:
«اما انگار شایعات اشتباه بودن.»
«کدوم شایعات؟»
«شنیده بودم شما، رهبر فرقه، حتی یه قدم هم از آثار الهیتون دور نمیشید، اما میبینم که زیاد بیرون میاید.»
مثل دفعه قبل که به دیدنم آمد و حالا هم دوباره.
رهبر فرقه باد آسمان داشت اصول خودش را زیر پا میگذاشت.
«شاید به خاطر اینه که به رهبر فرقه الهی اهریمن آسمانی بیشتر از فرقه باد آسمان اعتماد دارم؟»
منظورش این بود که به پدرم اعتماد دارد.
این حرف را شبیه به یک شوخی زد، اما احتمالاً حقیقت داشت.
به خاطر ایمانی که به پدرم داشت، میدانست که او اجازه نمیدهد آثار الهیاش در قلمرو فرقه الهی اهریمن آسمانی دزدیده شوند.
لبخندی زدم و چوبهای غذاخوریام را برداشتم.
«خب پس، بفرمایید میل کنید.»
انتظار داشتم غذاهای اینجا به مذاق رهبر فرقه باد آسمان که فقط غذاهای اعیانی میخورد خوش نیاید، اما او بشقابش را کاملاً پاک کرد.
فکر کردم شاید او برخلاف تصورم، چندان هم به تشریفات اهمیت نمیدهد.
«طعمش واقعاً خوبه.»
«خوشحالم که خوشتون اومد.»
بعد از غذا، به جای شراب، چای نوشیدیم.
رهبر فرقه باد آسمان گفت که نه تنها از نوشیدن شراب همراه غذا بیزار است، بلکه همیشه بلافاصله بعد از غذا چای مینوشد.
«تلاش کردی هنر جابهجایی فضا-زمان رو اجرا کنی؟»
«بله.»
«همه دفعه اول شکست میخورن، پس زیاد نگران نباش.»
او فرض کرده بود که من در خلق فضا شکست خوردهام.
قبلاً گفته بود که اولین تلاش، هر چقدر هم سریع باشد، حداقل چند روز طول میکشد؛ بنابراین طبیعتاً فکر میکرد حضور من در اینجا به معنای شکست خوردنم است.
«موفق شدم.»
«چی؟»
«فضای باشکوهی بود. فکر کنم از این به بعد کاملاً غرق این هنر رزمی بشم.»
رهبر فرقه باد آسمان کاملاً جا خورد.
«همین الان اجراش کردی؟»
«بله.»
«چقدر طول کشید؟»
«حدود چهار ساعت.»
رهبر فرقه باد آسمان شوکه شد.
او چنان غافلگیر شد که حتی ناخودآگاه نالهای از سر تعجب سر داد: «هوه!»
«واقعاً؟»
قیافهاش طوری بود که انگار اصلاً نمیتواند باور کند.
«به نظر میرسه این هنر رزمی با استعدادم خیلی جوره.»
«راستش، نمیتونم باورش کنم.»
«چرا باید دروغ بگم؟»
«مگه اینکه یه نابغه رزمی باشی، وگرنه اون... نه، حتی برای یه نابغه رزمی هم چهار ساعت غیرممکنه!»
دیگر روی آن چهار ساعت پافشاری نکردم و فقط چایم را نوشیدم.
«حقیقت داره؟»
سرم را به نشانه تایید تکان دادم.
«میتونی بعداً نشونم بدی؟»
از روی ادب، او نباید اینقدر به کسی بیاعتمادی نشان میداد و اینطور مصرانه پرسوجو میکرد.
اما شک و تردیدش را درک میکردم، برای همین با کمال میل سر تکان دادم.
«البته.»
«ممنونم.»
رهبر فرقه باد آسمان انگار که گلویش خشک شده باشد، چای سرد شده را یکباره سر کشید.
لحظهای صبر کردم تا آرام شود و بعد با خونسردی پرسیدم:
«اما چرا امروز اومدید دنبال من؟»
«یه درخواستی ازت دارم.»
«بفرمایید، بگید.»
«بودای اهریمنی سعی داره من رو به سرزمینهای بیرونی برگردونه.»
«به چه دلیلی؟»
«به خاطر تو.»
«به خاطر من؟»
«اون نگرانه که من و تو با هم دست یکی کنیم. پس، یه توجیهی برای موندنم درست کن.»
حس میکردم که او فقط به همین دلیل سراغ من نیامده است.
چطور میتوانست بدون اینکه بداند من توانایی ایجاد چنین توجیهی را دارم یا نه، به اینجا بیاید؟ این فقط بهانهای برای نزدیک شدن به من بود.
راهی وجود داشت تا بفهمم آیا این حدسم درست است یا نه.
«در عوضش چی به من میدید؟»
«بین ما این حرفها بی انصافیه.»
«رهبر فرقه، هنوز بین من و شما "ما"یی وجود نداره. هرچند، یه بار با هم معامله کردیم.»
هیچ راه نفوذی به او ندادم.
باید جنبه سرسخت خودم را نشان میدادم تا معامله را به نفع خودم پیش ببرم.
به همین دلیل هم بود که به او گفتم هنر جابهجایی فضا-زمان را در چهار ساعت یاد گرفتهام.
تا به او اطمینانی بیپایان بدهم که میتواند به من اعتماد کند.
«چی میخوای؟»
«میتونم یکی از آثار الهی که با خودتون آوردید رو انتخاب کنم؟»
برای لحظهای، چهره رهبر فرقه باد آسمان درهم رفت.
«دیوونه شدی؟»
با آرامش پاسخ دادم، انگار که بخواهم سوالش را به خودش برگردانم:
«فکر نکنم به اندازه رهبر فرقهای که توی این اوضاع آشفته بعد از مرگ یه فرمانروای اهریمنی، سعی داره به دشت مرکزی نفوذ کنه، دیوونه باشم.»
* * *
همراه با رهبر فرقه باد آسمان وارد اقامتگاهش شدم.
او پیشنهاد من را پذیرفته بود.
همانطور که انتظار داشتم، او میخواست با من متحد شود.
حتی برای انجام این کار، حاضر بود از اثر الهی ارزشمندش بگذرد.
این یک دستمزد برای یک درخواست نبود، بلکه یک هدیه بود.
چرا او برای همکاری با من اینقدر به آب و آتش میزد؟ حتماً تغییری در دیدگاهش ایجاد شده بود.
در اتاق، مردی که به زنجیر کشیده شده بود، پشت به ما نشسته بود و به زنگ تندر نگاه میکرد.
وقتی بلور عصاره خون را دزدیدم، لحظهای به او فکر کرده بودم؛ اینکه نمیتوانستم او را بیرون بیاورم.
فکر میکردم دیگر هرگز او را در این زندگی نخواهم دید، اما حالا دوباره با هم ملاقات میکردیم.
«اون شخص کیه؟»
وقتی در حالی که خودم را به نادانی میزدم از رهبر فرقه باد آسمان پرسیدم، متوجهاش شدم.
نگاهی که رهبر فرقه باد آسمان به او داشت.
آن نگاهی نبود که کسی به یک زیردست یا یک برده میاندازد.
آن مرد هم با وجود اینکه رهبر فرقه باد آسمان وارد شده بود، هیچ احترامی نگذاشت.
در حالت عادی، فرد باید برمیگشت و تعظیم میکرد.
مطمئن بودم که رابطه بین آنها یک رابطه معمولی ارباب و خدمتی نیست.
«اون یه زیردسته که از زنگ تندر محافظت میکنه.»
«که اینطور.»
رهبر فرقه باد آسمان نگاهی به آثار الهی انداخت و به آرامی گفت:
«بین این آثار الهی، نباید سراغ زنگ تندر یا بودای خونین بری.»
«بله، متوجهم. پس اون ناقوس، همون زنگ تندر معروف فرقه باد آسمانه.»
طوری به سمت زنگ تندر قدم برداشتم که انگار اولین بار است آن را میبینم.
در زندگی گذشتهام، لحظهای که این زنگ تندر را به دست آوردم، مثل یک منظره از جلوی چشمانم گذشت.
احساس میکردم روح پلیدی که روی ناقوس حک شده بود به من نگاه میکند و میگوید: «بازم تو؟»
«چطوره؟ از نزدیک دیدنش چه حسی داره؟»
«باشکوهه.»
همانطور که این را میگفتم، نگاهی به مرد زنجیرشده انداختم.
در حقیقت، من بیشتر از زنگ تندر، به این مرد علاقه داشتم.
به آن بهانه به این سمت آمده بودم تا او را از نزدیک ببینم.
درست همان لحظه، مرد که سرش پایین بود، کمی سرش را بلند کرد و به من نگاه کرد.
چشمانمان از میان تارهای بلند موهایش با هم تلاقی کرد.
او خیلی جوانتر از آن چیزی بود که فکر میکردم و نگاهش نافذ بود.
مرد دوباره سرش را پایین انداخت.
برخورد بسیار کوتاهی بود، اما به دلیلی، فراموش کردن نگاه او سخت بود.
«بیا، یکی رو انتخاب کن.»
«حتماً.»
به آرامی جایگاهی را که آثار الهی روی آن قرار داشتند بررسی کردم.
البته، من به خوبی میدانستم که تمام این اشیاء چه هستند.
یکی از آثار الهی را انتخاب کردم.
«لطفاً این یکی رو به من بدید.»
بلافاصله، چهره رهبر فرقه باد آسمان کاملاً درهم رفت.
در آن لحظه، متوجهاش شدم.
درست زمانی که رهبر فرقه باد آسمان میخواست ناخودآگاه بگوید نه، لرزید و دهانش را بست.
میتوانستم آن را غریزی حس کنم.
حقیقتی به اندازه همان اثر الهی که انتخاب کرده بودم، مهم بود.
«مرد زنجیرشده یه پیام تلهپاتیک برای رهبر فرقه باد آسمان فرستاد!»