چپتر 652: به خاطرِ رهبر اتحاد
چپتر 652: به خاطرِ رهبر اتحاد
جین پهچئون، رهبر اتحاد رزمی، در حالی که دستهایش را پشت کمرش گره زده بود، در آلاچیقِ جنگل ابر لاجوردی ایستاده بود.
در حالی که او به مه غلیظی که در میان جنگل خیزران جاری بود خیره شده بود، گئوم موگوک به سمت آلاچیق قدم برداشت.
«رهبر اتحاد.»
«خوش اومدی.»
گئوم موگوک پیغامی فرستاده بود که موضوعی برای گزارش دادن دارد، به همین دلیل آنها برای دیداری مخفیانه در اینجا برنامهریزی کرده بودند.
آن دو مرد برای لحظهای در سکوت ایستادند و به حرکتِ مِهگونهی ابرها نگریستند.
جین پهچئون اولین کسی بود که سکوت را شکست.
«اون موضوع هنوز ذهنم رو درگیر کرده.»
زاهد سرگردان آسمانی که او ملاقات کرده بود، هیچ تفاوتی با همیشه نداشت.
با این حال، مشکل در درکِ حقیقتی تازه بود.
این واقعیت که آن مرد در طول تمام این سالها حتی یک بار هم از او عصبانی نشده بود و هرگز صادقانه احساسات واقعیاش را فاش نکرده بود.
دشوار بود که این رفتار را صرفاً به شخصیت او یا جایگاه خودش نسبت داد، چرا که سالهایی که با هم سپری کرده بودند بسیار طولانی بود.
گئوم موگوک با آرامش پاسخ داد: «اما این مدرکی بر پلید بودن اون مرد نیست، هست؟»
«فکر نمیکنم شناختنِ طولانیمدتِ کسی به این معنی باشه که اون رو خوب میشناسی. مهم اینه که تلاشی برای درست دیدنش کردی یا نه. اما بین دوستها، آدم چنین تلاشی نمیکنه. همین رفاقت باعث میشه اون به بدترین نوعِ آدمها تبدیل بشه.»
جین پهچئون چرخید تا به گئوم موگوک نگاه کند.
او هنوز متقاعد شده بود که زاهد سرگردان آسمانی مردی شرور است.
«چه بلایی سرِ اون اساتیدی اومد که فرمان تحریم شیاطین رو نقض کرده بودن؟»
با سوالِ جین پهچئون، چشمهای گئوم موگوک از تعجب گشاد شد و متقابلاً پرسید: «فرمان تحریم شیاطین؟»
جین پهچئون به گئوم موگوک خیره شد.
خودِ او بود که این خبر را به او داده بود.
«توی فرقه ما هیچ استادی نیست که فرمان تحریم شیاطین رو نقض کرده باشه.»
سپس لبخندی زد.
آن لبخند شیطنتآمیز همه چیز را بازگو میکرد.
آن شیاطینِ پیر که فرمان را نقض کرده بودند، همگی مرده بودند.
البته، گفتنِ اینکه هیچکس فرمان را نقض نکرده، یک شوخی بود و گئوم موگوک حقایق را همانطور که اتفاق افتاده بود، بازگو کرد.
«اونها توی درمانگاه قلب روشن ظاهر شدن.»
در حقیقت، جین پهچئون قبلاً این خبر را دریافت کرده بود؛ اینکه سو جونگ راک پس از ملاقات با دو استاد پیر، درمانگاهش را بسته است.
و اینکه آن اساتید پیر، پیروان طریقت اهریمنی بودند که فرمان تحریم شیاطین را زیر پا گذاشته بودند.
«اونها توی اتاق مخفیِ زیرزمینِ درمانگاه قلب روشن مُردن.»
گئوم موگوک عمداً روی این واقعیت تأکید کرد که در زیرزمین آنجا یک اتاق مخفی وجود داشته است.
«خودت ترتیبشون رو دادی؟»
«بله.»
با وجود اینکه آنها را کشته بود، گئوم موگوک کاملاً سالم بود و حتی یک خراش هم برنداشته بود.
این رهبر جوان فرقه، هر بار که با هم ملاقات میکردند، قدرتمندتر میشد.
«پزشک سو هم مُرده؟»
آیا سو جونگ راک واقعاً مرد پلیدی بود؟ آن هم بعد از اینکه برای مدتی طولانی اینقدر برای مردم ووهان تلاش کرده بود؟
«بله، اون هم مُرده.»
گئوم موگوک بدون تردید پاسخ داد و سپس دلیلش را توضیح داد.
«سو جونگ راک سعی داشت مهرهای اونها رو باز کنه.»
یک نکتهی حیاتی به این حرف اضافه شد.
«اون توی زیرزمین مخفیِ اقامتگاهش مشغول تمرینِ هنرهای سم بود. اون بیمارانی رو که بنیهی مناسبی داشتن برای آزمایشهاش انتخاب میکرد، تستهای سم رو روشون انجام میداد و بعد اونها رو میکشت.»
خشم سردی از چشمان جین پهچئون جاری شد.
اگر این حرفها حقیقت داشت، او واقعاً مردی نابخشودنی بود.
البته، اگر تمام گفتههای گئوم موگوک حقیقت میداشت.
جین پهچئون به گئوم موگوک خیره شد.
در این لحظه، اگر او حرفهای گئوم موگوک را باور نمیکرد، تمام این ماجرا به توطئهای تبدیل میشد که توسط فرقه اهریمنی طراحی شده است.
«به شمّتون اعتماد کنین، رهبر اتحاد.»
«اگه حق با تو باشه، نباید به شمّم شک کنم؟ من حتی نمیدونستم دوستِ قدیمیم یه دشمنه.»
«اون کسیه که از دوران جوونی با هدف خاصی بهت نزدیک شده. این چیزیه که نه فقط تو، بلکه هیچکسِ دیگه هم نمیتونست بفهمه.»
شهودش به او میگفت که به گئوم موگوک اعتماد کند.
با این حال، جین پهچئون محتاط بود.
این موضوع نه تنها به خودش، بلکه به امنیت کل دنیای رزمی طریقت راستین مربوط میشد.
«فرض کنیم حق با توئه. آیا لازم بود اینهمه سال آمادهسازی انجام بشه؟ اگه من بودم، تا الان چندین بار اوضاع رو زیر و رو کرده بودم.»
«دقیقاً به همین خاطر.»
«چرا؟»
«اگه شما بودین، رهبر اتحاد، قطعاً نتیجهی بهتری از این میگرفتین.»
پس از مکثی کوتاه، گئوم موگوک طوری صحبت کرد که انگار سؤالی میپرسد.
«اما اونها که شما نیستن، هستن؟»
«!»
«اونها باید با رهبر اتحادی مثل شما دست و پنجه نرم میکردن، پس قطعاً کار براشون راحت نبوده. اونقدر سخت که حتی دههها آمادهسازی هم براشون کافی نبوده.»
جین پهچئون میتوانست حس کند که گئوم موگوک چقدر برای او احترام قائل است.
«در واقع، فکر میکردم هدف اونها ممکنه ها-گون یا ها-ریونگ نباشه، بلکه زاهد سرگردان آسمانی باشه.»
برای لحظهای، جین پهچئون جا خورد.
این یعنی او قصد داشت زندگی خودش را فدا کند تا جنگی میان طریقت راستین و طریقت اهریمنی به راه بیندازد.
«چرا اون موقع این رو نگفتی؟»
«فکر کردم ممکنه قضاوتت رو در مورد دوستت سختتر کنه. اما الان که فکر میکنم، باید همون موقع بهت میگفتم.»
گئوم موگوک به نشانهی عذرخواهی سرش را خم کرد.
«متأسفم. گفتم که همه چیز رو بهت میگم، اما خودم به تنهایی تصمیم گرفتم.»
جین پهچئون فکر نمیکرد این چیزی باشد که بابتش عذرخواهی کند.
رهبر جوان فرقه گفته بود همه چیز را به او میگوید، اما خودِ او هنوز کاملاً به او اعتماد نداشت.
او هم قصد نداشت همه چیز را به او بگوید.
هنوز بخشی از وجودش نسبت به گئوم موگوک بدگمان بود.
به او اعتماد داشت، اما در عین حال مراقب بود.
این موضوع به او یادآوری کرد که اعتمادِ کامل به یک نفر چقدر دشوار است.
«فهمیدی هدفشون کی بود؟»
«بله. سو جونگ راک خودش بهم گفت.»
گئوم موگوک با صدایی آرام اضافه کرد: «هدف اونها من و ها-گون بودیم.»
لحظهای که این کلمات را شنید، جین پهچئون برای اولین بار پس از مدتی بسیار طولانی، نیت کشتارِ تحملناپذیری را حس کرد.
خشمی که هنگام گمانهزنی دربارهی هدف بودنِ نوههایش حس کرده بود، در مقایسه با خشمی که اکنون با تأییدِ این حقیقت در وجودش شعلهور شده بود، هیچ بود.
این یک خشم ساده نبود.
این یک نیت کشتارِ عمیق بود؛ میلی برای به قتل رساندنِ وحشیانهی مغز متفکرِ پشت این ماجرا، غریزهای بدوی برای تحمیلِ دردی بیپایان پیش از تکهتکه کردنِ آنها.
در چنین مواقعی، جین پهچئون واقعاً جایگاهش به عنوان رهبر اتحاد رزمی را یک مزاحمت میدید.
دلش میخواست شمشیرش را بردارد و همین حالا بیرون بزند و فقط یک چیز را فریاد بزند.
پس آنها کجا هستند؟ پس آنها کی هستند؟
او ذاتاً چنین شخصی بود، اما پس از رسیدن به مقام رهبر اتحاد رزمی، صبوریِ زیادی به خرج داده و شخصیتش تغییر کرده بود.
اما این موضوع واقعاً داشت ذاتِ اصلی او را بیدار میکرد.
«یه جورایی، هدف اونها احتمالاً پدرم بود. اونها حتماً تحلیل کرده بودن که اگه من بمیرم، پدرم جنگ رو شروع میکنه. قضاوتی که توسط کسی انجام شده که هیچ شناختی از پدرم نداره.»
جین پهچئون با دقت به گئوم موگوک خیره شد و گفت: «شاید اونها اون رو درست دیده باشن.»
«بله؟»
این حرفی نبود که او صرفاً برای خوشایندِ گئوم موگوک زده باشد.
گئوم ووجینی که او در نشستِ سهجانبه دیده بود، به وضوح جاهطلبیاش را از دست نداده بود.
چه از غمِ از دست دادن فرزندش به عنوان بهانه استفاده میکرد، و چه واقعاً به خاطر آن غم بود، او حس میکرد که گئوم ووجین واقعاً ممکن است جنگی را آغاز کند.
بله، شاید اهدافِ این بار، رهبر جوان فرقه و نوهی او نبودند، بلکه رهبر فرقه اهریمنی و خودِ او بودند.
«چیز دیگهای هم هست که موقع رسیدگی به این ماجرا فهمیدم.»
مهمترین دلیلِ ملاقاتِ امروز با رهبر اتحاد، انتقالِ این اطلاعات بود.
«پشت این ماجرا، یکی از اساتید هنر بلعیدن روح قرار داره.»
با شنیدنِ نامِ هنر بلعیدن روح، چهرهی جین پهچئون درهم رفت.
هنرهای رزمی که دنیای رزمی طریقت راستین بیش از همه از آنها بیزار بود، هنرهای سم و هنر بلعیدن روح بودند.
سو جونگ راک از سم استفاده کرده بود و اون یکی مغز متفکر هم کاربر هنر بلعیدن روح بود.
اونها واقعاً سختترین حریفهاشون رو رو کرده بودن.
«امیدوارم تدابیر لازم رو بسنجید. قبلاً به طور جداگونه به فرمانده شاخه جین درباره هنر بلعیدن روح خبر دادم.»
اتحاد رزمی قطعاً برای مقابله با هنر بلعیدن روح یا هنرهای سم آماده میشد. اونا حتماً پادزهرهایی داشتن، حتی اگه فقط برای مقابله با فرقه اصلی میبود.
«متوجهم.»
«همونطور که میبینید، کسی که اونا بیشتر از همه ازش میترسن شمایید، رهبر اتحاد.»
او بار دیگه عزم رهبر اتحاد رو جزم کرد. مهمترین چیز در حال حاضر این بود که جین پهچئون استوار بمونه و متزلزل نشه.
«در نهایت، یه چیز دیگه هست که میخوام بهتون بگم.»
«چیه؟»
گئوم موگوک با احتیاط صحبت کرد. شاید برای هر کس دیگهای فرق میکرد، اما او باید از قبل درباره این مرد به رهبر اتحاد اطلاع میداد.
«قصد دارم خودم با زاهد سرگردان آسمانی ملاقات کنم.»
برای لحظهای، جین پهچئون جا خورد. او حس کرد چیزی که قرار بود اتفاق بیفته، بالاخره از راه رسیده.
«اگه جای من بودی، چیکار میکردی؟»
گئوم موگوک بعد از لحظهای تامل، با آرامش جواب داد:
«اگه من جای شما بودم، رهبر اتحاد، اول از خودم میپرسیدم: در حال حاضر از چی بیشتر از همه میترسی؟»
«!»
جین پهچئون این سوال رو از خودش پرسید. آیا از این میترسید که فاش بشه دوستش مرد پلیدی بوده؟ یا از اینکه بفهمه تمام زندگیش یه دروغ بوده؟
«میخوای بکشیش؟»
جین پهچئون با لحنی سنگین پرسید و گئوم موگوک احساسات صادقانهاش رو فاش کرد.
«اولش، طبیعتاً فکر میکردم شما باید کسی باشید که اونو میکشه، رهبر اتحاد. این به خاطر خودتون بود. اما حالا، فکر میکنم اگه من بکشمش هم خوب باشه. باز هم، به خاطر خودتون.»
گئوم موگوک دلیلش رو توضیح نداد. او فقط با احترام سرش رو خم کرد و از عمارت پایین رفت.
«اول، مدرکی پیدا میکنم که نشون بده اون مغز متفکره.»
***
وقتی گئوم موگوک در رو باز کرد و وارد شد، زاهد سرگردان آسمانی با چهرهای غافلگیرشده پرسید:
«تو کی هستی؟»
گئوم موگوک بیصدا و با دوری از چشم رزمیکارهایی که بیرون نگهبانی میدادن، وارد شده بود.
«میدونی من کیام.»
زاهد سرگردان آسمانی کمی بعد سرش رو تکون داد.
«دربارهت از رهبر اتحاد شنیده بودم.»
سپس با بیانی واقعاً مبهوت اضافه کرد:
«هیچوقت فکر نمیکردم بیای سراغم.»
گئوم موگوک میتونست درک کنه که چرا رهبر اتحاد اینقدر آشفته بود. در ظاهر این مرد، هیچ اثری از یه آدم پلید که هویتش رو مخفی کرده باشه، دیده نمیشد.
«اگه فریاد بزنم، همه اونایی که بیرونن میریزن اینجا.»
«میخوای همهشون رو بکشی؟ آه، هدفت از اول همین بود؟ که رزمیکارهای ووهان به دست من قتلعام بشن.»
زاهد سرگردان آسمانی با جسارت از جاش بلند شد، دری رو که گئوم موگوک ازش وارد شده بود باز کرد و بیرون رفت. رزمیکارهایی که توی راهرو ایستاده بودن بهش نگاه کردن. هیچکس نمرده بود و نقاط حیاتی یا گذرگاههای انرژی هیچکدومشون مسدود نشده بود.
توی حیاط بیرون از پنجره، رزمیکارهای بیشماری دیده میشدن. گئوم موگوک با دوری از چشم همه اونا وارد اتاق شده بود. نکته مهم این بود که او بدون تسلیم کردنشون وارد شده بود.
«چیزی لازم دارید؟»
«نه.»
زاهد سرگردان آسمانی در جواب رزمیکاری که توی راهرو نگهبانی میداد، سرش رو تکون داد، در رو بست و دوباره وارد شد. در این بین، گئوم موگوک داشت به فضای داخلی اتاق نگاه میکرد.
«واقعاً همونقدر که شایعه شده سادهزیست هستید.»
اگرچه به نظر میرسید که داره سرسری نگاه میکنه، اما چشمهای گئوم موگوک با دقت تمام گوشهکنار اتاق رو اسکن میکرد. یه راه مخفی برای فرار در مواقع اضطراری، یا سازوکارهایی برای حمله به حریف.
او تمام عمرش رو با مخفی کردن خودش به این دقت گذرونده بود، واقعاً چنین چیزهایی وجود داشت؟ غیرممکن بود که بشه فهمید. همونطور که به سو جونگ راک گفته بود، او حتماً در ابتدا بینقص بوده. اما آیا هنوز هم میتونست بیعیبونقص باشه؟ حتماً یه جایی یه شکافی وجود داشت. سوراخی به اندازه یه انگشت که میتونست یه سد رو فرو بریزه.
«شاید اگه از یه راه مخفی توی این اتاق رد بشم، یه خونه واقعاً مجلل ظاهر بشه؟ خونهای که توش بساط عیش و نوش به راهه و زیباروها روی تخت منتظرن.»
با اینکه این رو مثل یه شوخی گفت، اما زاهد سرگردان آسمانی نخندید.
«مگه اقامتگاه خودت چنین راه مخفیای داره؟»
او داشت میپرسید چرا وقتی خودش چنین چیزی نداره، این حرف رو میزنه.
«مگه ما اهالی فرقه اهریمنی بدون مخفیکاری توی چنین خونههایی زندگی نمیکنیم؟»
گئوم موگوک بعد از نگاه کردن به اطراف اتاق، روی صندلی کنار میز چای نشست و درِ قوری رو باز کرد.
«حتی از ارزونترین چای استفاده میکنی. باید چای خوب بنوشی.»
«ذائقه من اونقدرها هم ظریف نیست.»
گئوم موگوک بیتفاوت رفتار میکرد، اما تمام حواسش روی زاهد سرگردان آسمانی متمرکز بود. او گاردش رو پایین نیاورد. او مردی بود که در مرکز تمام این قضایا قرار داشت. او چای رو توی فنجون ریخت و نوشید.
«راستش، منم هر چیزی رو خوب مینوشم.»
زاهد سرگردان آسمانی در سکوت به گئوم موگوک خیره شده بود که طوری رفتار میکرد انگار خونه خودشه.
«اینهمه مدت مخفی شدن سخت نبود؟ چرا با من رک حرف نمیزنی؟ به هر حال، رهبر اتحاد و مردم طریقت راستین حرفهای منو باور نمیکنن.»
او هم حتماً تمایل داشت که خودش رو نشون بده. حتماً دلش میخواست درباره کارهایی که توی این مدت طولانی انجام داده، لاف بزنه. میدونی چطور دووم آوردم و چطور تا اینجا رسیدم؟ اما زاهد سرگردان آسمانی هیچ نشونهای از خودش بروز نداد.
«هدفت از این کار چیه؟ با تهمت زدن به من امیدوار بودی چی به دست بیاری؟»
نگاه زاهد سرگردان آسمانی تیز شد.
«هدفتون رهبر اتحاده؟»
در کمال تعجب، گئوم موگوک سرش رو تکون داد و اعتراف کرد.
«آره، هدف من رهبر اتحاده.»
گئوم موگوک خطاب به زاهد سرگردان آسمانی که جا خورده بود، اضافه کرد:
«هدف من اینه که از رهبر اتحاد در برابر شما محافظت کنم.»
زاهد سرگردان آسمانی با درک اینکه بازی خورده، چهرهاش درهم رفت.
«رهبر جوان فرقه اهریمنی اومده تا از رهبر اتحاد رزمی محافظت کنه؟ چقدر خندهدار.»
«دنیا پر از چیزهای خندهداره. قدیمیترین دوست رهبر اتحاد رزمی هم میتونه تهدیدآمیزترین دشمنش باشه.»
گئوم موگوک لبخند زد، اما او نه.
«چرا اومدی سراغم؟»
«یه جواب صادقانه وجود داره و یه جواب غیرصادقانه. کدومش رو میخوای بشنوی؟»
«بذار جواب صادقانه رو بشنوم.»
گئوم موگوک صادقانه دلیل ملاقاتش رو بیان کرد.
«اومدم تا مدرکی پیدا کنم که نشون بده شما، زاهد ما، دارید هویت واقعیتون رو مخفی میکنید.»
برای بیرون کشیدن مردی به نام هوا یول چونگ، که پشت نام زاهد سرگردان آسمانی پنهان شده بود. برای اون لحظهای که بتونه پوسته زاهد سرگردان آسمانی رو پاره کنه!
«اونقدر صادقی که کنجکاو شدم جواب غیرصادقانه رو هم بشنوم.»
«بگم بهت؟»
وقتی زاهد سرگردان آسمانی سرش رو تکون داد، رفتار گئوم موگوک کاملاً تغییر کرد. گئوم موگوک با نگاهی کاملاً سرد که انگار داشت به خودِ پلیدی خیره میشد، به آرامی گفت:
«اومدم بکشمت.»
زاهد سرگردان آسمانی انگار که انتظارش رو داشت، هیچ واکنشی نشون نداد.
«بعد از کشتن، ردپاها رو پاک کن. راه بدی برای برخورد با کسی به خطرناکی تو نیست.»
زاهد سرگردان آسمانی با آرامش پرسید:
«این بیشتر شبیه جواب صادقانه نیست؟»
سپس گئوم موگوک از اون حالت سرد خارج شد.
«حق با توئه. در واقع، این آرزوی قلبی منه.»
«پس چرا منو نمیکشی؟»
گئوم موگوک از جاش بلند شد و به او نزدیک شد. دو مرد در فاصله نزدیکی روبروی هم ایستاده بودن، جایی که یکی میتونست شمشیر بکشه و گلوی اون یکی رو با یه ضربه ببره.
«میخواستم یه پیشنهاد بهت بدم.»
گئوم موگوک دستش رو به سمت او دراز کرد و صحبت کرد. این واقعاً یه پیشنهاد غیرمنتظره بود.
«بیا با هم دست همکاری بدیم.»