چپتر 654: قصد دارم همراه او روی صحنه بایستم
چپتر 654: قصد دارم همراه او روی صحنه بایستم
زاهد سرگردان آسمانی به کلمات «تجسم انتقام» واکنش نشان داد.
او که هر چقدر هم گئوم موگوک تحریکش میکرد، فقط واکنشهای جزئی از خودش نشان میداد، به این کلمات واکنشی شدید نشان داد.
«صبر کن!»
تا زمانی که او فریاد بزند، گئوم موگوک در را باز کرده و رفته بود.
زاهد سرگردان آسمانی دوید و با عجله در را باز کرد، اما قامت گئوم موگوک دیگر آنجا نبود.
به جای گئوم موگوک، مردی میانسال از انتهای راهرو به سمت او میآمد.
«ارباب عمارت، موضوع چیه؟»
مردی که جلو آمد، پیشکار ارشد جو، پیشکار کل پاویون رزمی بود.
او مردی بود که همیشه برای زاهد سرگردان آسمانی و پاویون رزمی زندگی کرده بود؛ ساکت و بیحاشیه.
نام پیشکار ارشد جو، جو سو-میونگ بود.
«رهبر جوان فرقه رو ندیدی؟»
«نه، ندیدم.»
او در حال قدم زدن در راهرو بود، با این حال آن مرد با دور ماندن از چشمان او، ناپدید شده بود.
تمام پنجرههای راهرو بسته بودند، پس او مثل یک شبح غیب شده بود.
با توجه به اینکه این گئوم موگوک بود که با فرار از چشمان آن همه رزمیکار وارد شده بود، شاید طبیعی بود که فکر کنند ناپدید شدنش هم دور از انتظار نبوده است.
«اون حتی از چشمهای تو هم دور موند تا ناپدید بشه.»
بهطرز شگفتآوری، این یعنی او به چشمان پیشکار بیشتر از تمام رزمیکارانی که پیشتر از اینجا محافظت میکردند، اعتماد داشت.
با این حرف، نگاه در چشمان جو سو-میونگ شروع به تغییر کرد.
این نگاهی بود که او هرگز به کسانی که به پاویون رزمی میآمدند، نشان نداده بود.
همانطور که چشمان همیشه مهربانش تیز و سرد میشد، جو سو-میونگ به انسانی کاملاً متفاوت تبدیل گشت.
این لحظهای بود که او دیگر پیشکار ارشد جو سو-میونگ نبود، بلکه زیردست قدیمی هوا یول چونگ، یعنی جو سو-میونگ بود.
جو سو-میونگ دوباره راهرو را بررسی کرد.
او پنجرههای بسته و سقف را چک کرد.
کمی بعد، جو سو-میونگ سرش را تکان داد.
هیچ اثری از فرار رهبر جوان فرقه در هیچکجا نبود.
به عبارت دیگر، این یعنی او درست از کنار او رد شده بود تا بیرون برود.
«مهارتش باورنکردنیه.»
نگاه زاهد سرگردان آسمانی به سمت پنجره چرخید.
«آره، اون مردیه که باورش سخته.»
درست همانطور که صدایش به لحنی بم تغییر کرد، چشمانش هم دگرگون شد.
این نگاه و صدایی بود که او هرگز وقتی با گئوم موگوک بود، آشکار نکرده بود.
حالا، حتی هالهاش هم تغییر کرده بود.
در اصل، هالهاش مانند تکگلی بود که با غرور در دشت برفی شکوفا شده است.
رنگ برفِ در حال بارش به خاکستری تیره گرایید.
آنچه اکنون در اطراف پراکنده میشد برف نبود، بلکه خاکسترِ چیزی در حال سوختن بود.
فریادهای مملو از درد از تمام جهات به گوش میرسید.
روی زمینی که برفهای انباشتهشدهاش ناپدید شده بود، اجساد پراکنده بودند و خون مانند رود جاری بود.
خاکستری که پخش میشد، خاکستر اجساد در حال سوختن بود.
او در میان میدان نبردی ایستاده بود که در آن تنها کینهای اندوهناک باقی مانده بود.
چشمانش در حالی که به میدان نبرد خیره شده بود، میجوشید.
آنقدر زیاد که آدم از خودش میپرسید او چطور تمام عمرش توانسته بود این حرارت را پنهان کند.
این هالهی واقعی او بود.
«رهبر جوان فرقه درباره من میدونه.»
با دانستن معنای این حرف، چهره جو سو-میونگ هم سخت شد.
«امکان نداره. حتماً حدس زده. مگه اون مردی فوقالعاده باهوش نیست؟»
زاهد سرگردان آسمانی سر تکان داد و احساسات صادقانهاش را فاش کرد.
«"باهوش" برای توصیفش کافی نیست. اگه فقط ده سال جوونتر بودم، هویتم فاش میشد.»
او توسط گئوم موگوک متزلزل شده بود.
رهبر جوان فرقه چیزی داشت که احساسات مردم را برمیانگیخت.
وقتی در حالی که به چشمانش نگاه میکردی به حرفهایش گوش میدادی، واقعاً چیزی از درون آدم میجوشید.
اما او نمیدانست.
اینکه با وجود اینکه ده سال جوانتر نبود، در نهایت هویتش فاش شده بود.
این حقیقت که گئوم موگوک درست در همین لحظه، مقابل چشمانش ایستاده بود.
او گئوم موگوکِ درون هنر جابهجایی فضا-زمان بود.
لحظاتی پیش، وقتی گئوم موگوک در را باز کرد و بیرون آمد، متوجه شد کسی از انتهای راهرو نزدیک میشود و وارد هنر جابهجایی فضا-زمان شد.
این فکری آنی بود که اگر کسی بعد از رفتن بقیه اینجا مانده باشد، ممکن است درباره موضوع مهمی بحث کنند.
و آن پیشبینی درست بود.
حتی با وجود دانستن اینکه او مغز متفکر است، بازیگریاش آنقدر بینقص بود که ذرهای شک باقی مانده بود، اما حالا همهچیز به وضوح آشکار شده بود.
خارج از هنر جابهجایی فضا-زمان، هوا یول چونگ به او نگاه کرد و سخن گفت.
«گئوم موگوک، تو شرورِ این صحنه میشی. جنگ بین جناحهای راستین و اهریمنی بالاخره اتفاق میافته و تو علتش خواهی بود.»
گئوم موگوک با چشمانی سرد مقابل او ایستاده بود.
«باشه، من اون نقش شرور رو بازی میکنم.»
به هر حال قصد نداشتم مجانی روی این صحنه بزرگ قدم بذارم.
«در عوض، دستمزدِ این اجرا، زندگی توئه.»
***
جین چئون در باغ جلوی اقامتگاهش ایستاده بود، دستهایش را پشت کمرش گره کرده بود و به آسمان نگاه میکرد.
کمرش، که تکیهگاه طریقت راستین بود، امروز بهطور خاصی احساس تنهایی میکرد.
او زندگیاش را بدون دانستن ترس از دنیا سپری کرده بود.
او هرگز از هیچ انسان پلیدی، هیچ استادی، نه از فرقه اهریمنی، نه از اتحاد نامتعارف و نه از هیچکس در دنیا نترسیده بود.
بعد از تجربه این حادثه، او احساس ناتوانی عجیبی میکرد.
اگر در هنرهای رزمی شکست خورده بود، این حس فقدان را نداشت.
چون میتوانست فقط بیشتر تمرین کند.
میتوانست تمرین کند و دوباره پیروز شود.
چیزی که اکنون او را عذاب میداد، این حقیقت بود که قضاوتش دیگر مثل سابق نبود.
«یعنی منم پیر شدم؟»
در گذشته، او تا به حال چندین بار تصمیمش را گرفته بود، اما هنوز بین گئوم موگوک و زاهد سرگردان آسمانی تردید داشت.
او سعی میکرد با این حرف که به شواهد قاطع نیاز دارد، آن را توجیه کند، اما در گذشته، او از قبل بهطور غریزی میدانست حرفهای چه کسی درست است.
با همان غریزه شمشیرمانند بود که او تا به حال از طریقت راستین حمایت کرده بود.
اما حس میکرد آن غریزه کند شده است.
درست در همان لحظه، شخصی با راهنمایی محافظان تالار رهبر اتحاد وارد شد.
آن مرد، با کلاه حصیری که تا پایین کشیده شده بود، کسی نبود جز گئوم موگوک.
گئوم موگوک کلاه حصیریاش را برداشت و مؤدبانه تعظیم کرد.
«درود، رهبر اتحاد.»
او انتظار داشت در تالار رهبر اتحاد ملاقات کنند، اما رهبر اتحاد از او خواسته بود به این اقامتگاه که حتی خصوصیتر بود بیاید.
قبل یا بعد از جلسه سهجانبه قابل درک بود، اما در وضعیت فعلی، فکر نمیکرد اجازه داشته باشد تا این حد پیش بیاید.
درست همان موقع، زنی وارد آنجا شد.
«خیلی وقت بود ندیده بودمت.»
با دیدن او، فهمید چرا تا اینجا فراخوانده شده است.
او جین هاریونگ بود.
با دیدن او بعد از مدتی طولانی، متوجه شد که او حتی پختهتر شده است.
او همیشه زیبا بود، اما حالا با اضافه شدن تجربه و تمرین، قویتر به نظر میرسید.
دستاوردش قابل لمس بود.
«میتونم بادهای تند دنیای رزمی رو روی وجودت حس کنم.»
در برابر خوشوبش شوخیآمیز گئوم موگوک، جین هاریونگ لبخندی زد و پرسید:
«این یه تعریف بود، دیگه؟»
«البته.»
آن دو حالا به نقطهای رسیده بودند که حتی پس از ندیدن یکدیگر برای مدتی طولانی، میتوانستند مثل دو دوست با هم راحت رفتار کنند.
دلیل واضحی برای تغییر او وجود داشت.
«همه دارن روز به روز به خاطر یه نفر تغییر میکنن، من که نمیتونم تنها کسی باشم که عقب میمونه، مگه نه؟»
این نتیجه تلاشی بود که از آن قلب سرچشمه میگرفت.
«حالت خوب بوده؟»
«به لطف یه نفر، حالم اصلاً خوب نبوده. حتی نتونستم از این حیاط داخلی بیرون برم.»
به خاطر پیشبینی گئوم موگوک مبنی بر اینکه جین ها-گون و جین هاریونگ میتوانند هدف قرار بگیرند، او نتوانسته بود حیاط داخلی تالار رهبر اتحاد را ترک کند.
حتی در داخل حیاط داخلی، محافظان اتحاد رزمی در چندین لایه از او محافظت میکردند.
«اولش فکر کردم شماها حمله کردین.»
واقعاً همینطور بود.
او در یک گردهمایی دانشمندان بود که محافظان تالار رهبر اتحاد هجوم آوردند و او را با خود بردند.
رزمیکارانی که همراهش بودند احتمالاً فکر کرده بودند مشکل بزرگی در اتحاد رخ داده است.
«اگه حمله کرده بودیم...»
«همه توی اون جمع میمردن؟»
در حالی که جین هاریونگ با تردیدی نمایشی به او نگاه میکرد، گئوم موگوک خندید و دستهاش رو تکون داد.
«نه! من از اونهایی نیستم که بزم بقیه رو خراب میکنن، پس لازم نیست نگران باشی. خودت که میدونی، نه؟ چقدر عاشق دورهمیهام؟ حالا که حرفش شد، دیگه وقتشه ما هم همدیگه رو ببینیم، مگه نه؟ باید بشنوم که برای بی سا-این و بانوی جوان قصر هان چه اتفاقهایی افتاده.»
با حرفهای گئوم موگوک، جین هاریونگ هم خندید.
او از زبان پدربزرگش شنیده بود که وضعیت اخیر چقدر جدی است.
اما گئوم موگوک حتی در چنین شرایطی هم لبخندش رو از دست نمیدهد.
چطور میشد او را به خاطر این ویژگیاش دوست نداشت؟
جین پهچئون در سکوت به صحبت کردن آن دو نگاه میکرد.
ناگهان لحظهای را به یاد آورد که جین هاریونگ، گئوم موگوک را با خود آورده و گفته بود او کسی است که میخواهد با وی ازدواج کند.
«باید همون موقع میذاشتم با هم ازدواج کنن؟»
آن زمان فکر میکرد این ایدهای مضحک است، اما حالا چنین فکری از ذهنش میگذشت.
«اگه واقعاً این اتفاق میافتاد، الان اوضاع چطور بود؟»
آیا این دوراهی فعلی متفاوت میشد؟
بعد از اینکه تجدید دیدار آن دو به پایان رسید، جین پهچئون از گئوم موگوک پرسید:
«اون شخص رو دیدی؟»
«بله، رهبر اتحاد.»
با توجه به اینکه او این سؤال را جلوی جین هاریونگ پرسید، به نظر میرسید که او هم از ماجرا باخبر شده است.
«چی فهمیدی؟»
این سؤالی بود که نمیشد به این راحتی به آن پاسخ داد.
اما پاسخ خیلی سریع و قاطعانه آمد.
«تأیید کردم که اون مغز متفکره.»
سکوت سنگینی حاکم شد.
هر دوی آنها به خوبی میدانستند که گئوم موگوک کسی نیست که در چنین مواردی دروغ بگوید.
«اون ارشد واقعاً با اون مغزهای متفکر دستبهیکی کرده؟»
جین هاریونگ با چهرهای واقعاً متعجب از گئوم موگوک پرسید.
در مقابل او، جین پهچئون بدون نشان دادن هیچ احساسی، فقط به گئوم موگوک خیره شده بود.
«اون باهاشون دستبهیکی نکرده؛ خودش مغز متفکر بوده. اگه اینطور نبود، به دوستیش با شما، رهبر اتحاد، خیانت نمیکرد.»
این حرفها برای تسلای جین پهچئون هم بود.
اینکه این موضوع اصلاً ربطی به دوستی نداشت.
«این اتفاق یه خیانت نیست. اون وارد زندگی شما شد، رهبر اتحاد، و از همون اول فقط داشت نقش بازی میکرد.»
لحظهای که جین پهچئون این حرفها را شنید، حس کرد انگار منفذ کوچیکی برای نفس کشیدن توی قلبِ همیشه گرفته و پیچیدهاش باز شده است.
گئوم موگوک شروع کرد به عمیقتر کردن آن منفذ.
«این فقط یکی از بیشمار توطئههاییه که توی دنیای رزمی اتفاق میافته. این دوره فقط به این خاطر طولانی شد که شما، رهبر اتحاد، آدم بزرگی هستین. پس لطفاً به این اتفاق هیچ معنایی ندین. حتی بدون اون هم، مگه چیزهای زیادی برای معنا دادن وجود نداره؟»
نگاه گئوم موگوک به سمت جین هاریونگ چرخید.
او داشت با رفتارش حرف میزد.
داشت میپرسید که آیا شخص عزیزی وجود ندارد که باید به او معنا و قلب واقعیاش را ببخشد؟
البته گئوم موگوک به خوبی میدانست که این چیزی نیست که با چند کلمه درمان شود.
به همین خاطر تمام تلاشش را کرد تا به روش خودش آن راه تنفس را بازتر کند.
«این حتی ارزش نداره که انرژی ذهنیتون رو براش صرف کنین. در واقع، یه دوست که پنج ساله یا ده ساله میشناسین، یا حتی دوستی که همین دیروز پیدا کردین، لازم نیست بیشتر از این بهش معنا بدین. این مسئلهی دوستی نیست. طولانی بودنش اون رو بیمعناتر هم میکنه. اون دههها تحمل کرده؟ این جنونه، نه دوستی، مگه نه؟»
با اینکه جین پهچئون میدانست این حرفها به خاطر او زده میشود، اما به وضوح به او کمک میکرد.
چون میتوانست حس کند که آن منفذ تنفسی، ذرهذره بزرگتر میشود.
«این مسئله این نیست که شما، رهبر اتحاد، اون رو شناختین یا نه. شما یه رزمیکارین، نه یه بازیگر. این مشکل ما نیست، مشکل اونهاست. مشکل، میل اونها به بلعیدن دنیای رزمیه. مشکلِ پافشاری اونها برای مخفی کردن هویتشون به مدت دهههاست. هیچکدوم از اینها نرمال نیست.»
گئوم موگوک یک نکتهی آخر را هم اضافه کرد.
«پس، فقط میتونین این رو بگین: "تیکهی پستفطرت، تمام این مدت خوب نقشِ آدمهای درستکار رو بازی کردی. واقعاً دمت گرم."»
جین هاریونگ میتوانست حس کند.
اینکه گئوم موگوک تمام تلاشش را میکند تا زخمی بر قلب پدربزرگش باقی نماند.
بله، او چنین آدمی بود.
جین هاریونگ طوری که انگار میخواست با گئوم موگوک مقابله کند، پرسید:
«اگه تو آدم بده بودی چی!»
البته که او کاملاً به گئوم موگوک اعتماد داشت.
این حرفها از زبان قلب پدربزرگش گفته میشد.
«اونوقت دیگه واویلا میشد.»
با پاسخ گئوم موگوک، جین هاریونگ نزدیک بود از خنده منفجر شود.
چون آن حرفها که مثل شوخی گفته شده بود، مستقیماً به هدف خورده بود.
بله، آنوقت واقعاً همهچیز به هم میریخت.
گئوم موگوک با آرامش به او گفت:
«اما اگه قرار بود من بلوا به پا کنم، به این شکل نمیشد. من توطئهای نمیچیدم که تا لحظهی آخر اینطوری بهم شک کنن.»
گئوم موگوک طوری که انگار دارد اعتراض میکند، به جین پهچئون گفت:
«اگه من میخواستم توطئه بچینم، یه توطئه خیلی راحتتر و هیجانانگیزتر میچیدم!»
جین هاریونگ که با این حرفها موافق بود، به پدربزرگش نگاه کرد.
شما هم میدونین، مگه نه پدربزرگ؟ که حرفی که میزنه درسته.
اینکه اگه این آدم واقعاً میخواست توطئهای بچیند، اصلاً از همان ابتدا چنین وضعیتی ایجاد نمیکرد.
ما احتمالاً بدون اینکه حتی بفهمیم این یک توطئه است، فریب میخوردیم.
تا الان کارمان ساخته شده بود!
جین پهچئون در سکوت به گئوم موگوک نگاه کرد.
چطور میتوانست نداند؟ که او چقدر به خاطر وی تلاش میکند.
از طریق این رهبر جوان فرقه، مدام به او یادآوری میشد که اعتماد، مسئلهی این نیست که چه مدتی است کسی را میشناسی.
«چرا اینقدر برای من تلاش میکنی؟»
با این حرف، گئوم موگوک نگاهی به جین هاریونگ انداخت و بعد پاسخی غیرمنتظره داد.
«شما پدربزرگِ دوستمی، مگه نه؟ پس با پدربزرگ خودم فرقی نداری.»
جین پهچئون به جین هاریونگ نگاه کرد.
اگر گئوم موگوک نبود، نه نوه دختری و نه نوه پسریاش الان در این دنیا نبودند.
با نگاه مستقیم به جین هاریونگ، او توانست یک بار دیگر حس کند که نجات دادن نوهاش چقدر پرمعنا بوده است.
با اینکه آن اتفاق ربطی به حقیقت این ماجرا نداشت، اما تأثیر زیادی روی تصمیم فعلیاش گذاشت.
اگر گئوم موگوک آنجا نبود، این بچهها هم نبودند و آنوقت زندگیاش بیمعنا میشد.
چرا نمیتوانم به این آدم اعتماد کنم؟
«دربارهی اون توطئه راحت و هیجانانگیزی که قصد داری در آینده بچینی بهم بگو. نمیتونم بذارم فریبش رو بخورم.»
با این حرفها، گئوم موگوک لبخند درخشانی زد.
بالاخره، جین پهچئون به او اعتماد کرده بود.
گئوم موگوک با ادب تعظیم کرد.
«ممنونم که بهم اعتماد کردین.»
«متأسفم که دیر تصمیم گرفتم.»
«اگه من بودم، ده سال دیگه هم سبکسنگین میکردم.»
جین پهچئون لبخند زد.
این رهبر جوان فرقه درست در لحظهای که او داشت تصمیم میگرفت دوستش یک خائن است، او را به خنده واداشته بود.
بله، او به وی اعتماد میکرد و این ماجرا را تا آخر میدید.
جین هاریونگ در حالی که به گئوم موگوک نگاه میکرد، لبخند زد.
«ممنونم دوست من. حتماً کاری رو که امروز برای پدربزرگم کردی جبران میکنم.»
گئوم موگوک هم با لبخندی درخشان پاسخ داد.
جین پهچئون وقتی تصمیمی میگرفت، دیگر به پشت سرش نگاه نمیکرد.
او حالا قصد داشت به گئوم موگوک اعتماد کند و این مسئله را پیش ببرد.
«دلیلی که امروز خواستی من رو ببینی چی بود؟ شاید اومدی تا برای کشتنش اجازه بگیری؟»
از آنجایی که به او اطلاع داده بود که با وی ملاقات خواهد کرد و این کار را هم کرده بود، فکر میکرد حالا برای کشتنش اجازه میخواهد.
«نه. من به وضوح به شما نشون میدم، رهبر اتحاد. اینکه اون مغز متفکر واقعیه.»
جین پهچئون سرش را تکان داد و گفت لازم نیست.
«من حرفت رو باور دارم.»
«دقیقاً به همین خاطره که دارم بهتون نشون میدم. چون شما کسی هستین که بهم باور دارین، باید بهتون نشون بدم.»
منفذ تنفسی رهبر اتحاد کاملاً باز شده بود.
اما حالا، سوراخ کوچک دیگری به جای آن شکل میگرفت.
حفرهای از شک.
اگر بدون اینکه اجازه دهد خودش آن را تأیید کند، به موضوع رسیدگی میکرد، آن حفرهی شک هرگز پر نمیشد.
او هیچ قصدی نداشت که رابطهاش با رهبر اتحاد را به آن شکل ادامه دهد.
حالا، گئوم موگوک کارِ پر کردن آن حفره را شروع کرد.
«قصد دارم با اون روی صحنه بایستم.»
و درخواستی که امروز آمده بود تا از رهبر اتحاد داشته باشد، این بود:
«لطفاً تماشاگر اون صحنه باشین.»