چپتر 660: او باشکوهترین سلیطهای بود که تا به حال دیده بودم
چپتر 660: او باشکوهترین سلیطهای بود که تا به حال دیده بودم
بادی وزیدن گرفت.
باد که مثل یه هیولا زوزه میکشید، خشم اون رو با خودش میآورد.
صداش که سوار بر باد بود، به گوش رسید!
«این دنیای منه!»
باد سهمگین چنان بود که هر لحظه ممکن بود همهشون رو از بالای صخره به پایین پرت کنه.
فرمانروای اهریمنی روحخوار در حالی که رو به باد ایستاده بود، دستهاش رو از هم باز کرد.
ووووووش.
با این حرکت، تمام باد به سمت اون هجوم برد.
اون استوار ایستاد و به تنهایی در برابر بادی که مثل طوفان بود، مقاومت کرد.
جین ها-گون و جنگجوهای شاخه اهریمنکش از کنار نظارهگر بودند.
همون موقع بود که جین ها-گون اون صحنه رو دید.
فرمانروای اهریمنی روحخوار در حالی که لبخند عریض و دیوانهواری روی صورتش داشت، میخندید.
اون داشت از این لحظهی نبرد لذت میبرد.
وووووووووش.
باد حتی شدیدتر شد.
نور نشان گردبادی که روی گونهاش حک شده بود، شدت گرفت.
وقتی فرمانروای اهریمنی روحخوار در برابر باد خروشان ذرهای تکون نخورد، باد کمکم فروکش کرد.
زمانی که باد کاملاً متوقف شد، فرمانروای اهریمنی روحخوار با جین ها-گون و جنگجوهای شاخه اهریمنکش که روی صخره ایستاده بودند، صحبت کرد.
«از منظره لذت ببرید. دیگه قرار نیست ببینیدش.»
با حرف اون، همه به اطراف نگاه کردند.
اونها موقع فرو ریختن صخره فرصت نکرده بودند از منظره لذت ببرن، اما تماشای منظره از اون بالا، در حالی که ابرها زیر پاشون جریان داشتند، واقعاً نفسگیر بود.
هدیهای زودگذر از هنر رزمیای که به نام هنر بلعیدن روح شناخته میشد.
لحظهای بعد، منظرهی اطراف شروع به تغییر کرد.
شووووو.
فضا دوباره به همون تالار بزرگی که در اون بودند، برگشت.
صداش از میون فضای خالی طنینانداز شد.
«حرفم رو در مورد بامزه بودنت پس میگیرم.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار لبخندی زد و گفت:
«با این حال، قلبم یه ذره لرزید. بعد از اینکه همیشه سلیطه صدام کردن، شنیدن اینکه بامزهام تنوع خوبی بود.»
جین ها-گون بیاختیار خندهاش گرفت.
هرگز فکر نمیکرد یه فرمانروای اهریمنی اینقدر راحت و بیپرده حرف بزنه.
جین ها-گون از اون پرسید:
«مگه ممکنه کسی بدون بدن اینطوری وجود داشته باشه؟»
«اون داره از هنر تعویض بدن استفاده میکنه.»
هنر تعویض بدن نوعی از هنر بلعیدن روح بود؛ یه هنر رزمی برتر که به فرد اجازه میداد بین بدنهای افراد جابهجا بشه.
«تا وقتی بدن واقعیش رو نکشیم، نمیتونیم اون رو از پا دربیاریم.»
این یعنی تنها راه برای درهم شکستن این فضا، پیدا کردن و کشتن بدن واقعی اون بود.
«اگه از بدن واقعیش دور باشه، نمیتونه از هنر تعویض بدن استفاده کنه، پس حتماً توی همین فضاست.»
«اینجا؟»
جین ها-گون و جنگجوهای شاخه اهریمنکش با تعجب به اطراف تالار بزرگ نگاه کردند.
اما هیچ جایی نبود که بشه یه بدن فیزیکی رو در اون پنهان کرد.
درست همون موقع، صدایی از فضای خالی به گوش رسید.
«شما بدن من رو پیدا نمیکنید.»
«مگه بدنت چه تحفه ایه که اینقدر با دقت پنهانش کردی؟»
لبهای فرمانروای اهریمنی روحخوار در حالی که وردی رو زمزمه میکرد تکون خورد و نوری بنفش از پیشونیاش ساطع شد.
شااااا.
و بعد، صحنهی حیرتانگیزی رقم خورد.
سووش.
چشم بستهای که روی پیشونیاش ترسیم شده بود، به آرامی شروع به باز شدن کرد.
چشم شبح.
چشم شبح در حالی که درخشش بنفشی از خودش ساطع میکرد، محیط اطراف رو اسکن کرد.
لحظهای که نگاهش متوقف شد، بدن اون به هوا برخاست.
رییییپ.
اون با دستهای خالیاش، فضا رو طوری شکافت که انگار داره پارچهای رو پاره میکنه.
فضای خالی شکافته شد و چیزی که پشت اون بود نمایان گشت.
در اون فضای قیرگون، پیرمردی در حالی که چشمهاش رو بسته بود، در هوا شناور بود.
سویش.
ضربه کف دست اون که با نیروی درونی آمیخته شده بود، به سمت سر پیرمرد پرتاب شد.
اون قصد داشت بدون لحظهای تردید پیرمرد رو بکشه.
درست در همون لحظه، چشمهای پیرمرد ناگهان باز شد.
وقتی ضربه کف دست اون فرود اومد، پیرمرد دیگه اونجا نبود.
مشت اون فقط به تاریکی مطلق برخورد کرده بود.
تاد!
پیرمرد با صدای قدمی بلند روی زمین فرود اومد.
در حالی که پشتش به اونها بود، با صدایی بم لب به سخن گشود.
«فکرش رو هم نمیکردم که واقعاً از چشم شبح استفاده کنی.»
باورش براش سخت بود.
چشم شبح صرفاً تکنیکی برای پیدا کردن کسی که پنهان شده نبود.
اون یه هنر رزمی برتر بود که میتونست حقیقت پنهان در هنر بلعیدن روح رو پیدا کنه.
وقتی چشم بسته رو روی پیشونی اون دیده بود، شک کرده بود.
این تکنیکی نبود که بشه اون رو ترسیم کرد، و حتی اگه میشد، هنر رزمیای نبود که کسی بتونه به این راحتی ازش استفاده کنه.
همانطور که فرمانروای اهریمنی روحخوار به سمت پیرمرد چرخید، فضای شکافته شده بسته شد و به حالت اولش برگشت.
چشم سوم اون دوباره به آرامی بسته شد و بعد ناپدید گشت.
این یه نقاشی روح بود که فقط یه بار میتونست ازش استفاده کنه.
پیرمرد چرخید تا با اون و جنگجوهای شاخه اهریمنکش روبرو بشه.
پیرمردی با چهرهی مهربونِ یه آدم خوب.
ظاهری که هرگز انتظار نمیرفت در دنیای هنر بلعیدن روح باهاش برخورد کرد.
«شما...؟»
اولین کسی که پیرمرد رو شناخت، هوا سونگ بود.
در ابتدا فکر کرد اشتباه کرده.
این شخصی نبود که باید در چنین جایی باهاش ملاقات میکرد.
اما مطمئن بود که خودشه.
«استاد جین!»
جین هیو.
اون یکی از دو استاد اعظمی بود که تکنیک بزرگ معکوسسازی روح رو آموزش میدادند.
اون کسی بود که جین ها-گون میشناختش و جنگجوهای شاخه اهریمنکش هم باهاش آشنایی داشتند.
به عبارت دیگه، کسی که تمام این مدت سعی داشت اونها رو بکشه، همین استاد جین بود که به مهربونی شهرت داشت.
تازه اون موقع بود که جین ها-گون متوجه شد.
اینکه با محوریت زاهد سرگردان آسمانی، سو جونگ راکِ متخصص سم و جین هیوِ متخصص هنر بلعیدن روح، به اعماق اتحاد رزمی نفوذ کرده بودند.
نه، این نفوذ نبود.
اونها تمام این مدت در کنار اتحاد رزمی زندگی کرده بودند.
اگه نقشهشون این بار فاش نمیشد چی؟
اگه این سه نفر توطئهی سرنوشتسازی رو طراحی میکردند چی؟ اونها به تنهایی به اندازهی کافی مرگبار بودند، اما اگه دشمنهای دیگهای رو هم وارد بازی میکردند چی؟
لرزهای که بر تن جین ها-گون نشست، پاسخ سوالش رو داد.
چشمهای جین هیو سردتر از همیشه بود.
حضور وجود خودش، که حالا درون بدنش بود، به مراتب شدیدتر از قبل حس میشد.
جین ها-گون گیج شده بود.
اون پیرمرد چنان قدرتمند به نظر میرسید که جین ها-گون از خودش میپرسید آیا فرمانروای اهریمنی روحخوار اصلاً میتونه باهاش مقابله کنه یا نه.
«چرا زودتر توی بدن خودت نجنگیدی؟»
با این حرف، جین هیو پاسخ داد:
«چون برای امثال شما نیازی به تمام قدرتم نداشتم.»
اون با آرامش و فراغ بال لبخندی زد.
اما فرمانروای اهریمنی روحخوار اون آرامش رو درهم شکست.
«اراجیف نگو.»
برای لحظهای، چشمهای جین هیو لرزید.
«دلیلش اینه که نمیخوای بمیری.»
با حرف اون، جین ها-گون متوجه شد.
اگه اون در بدن واقعیش میجنگید و کشته میشد، واقعاً میمرد.
به همین خاطر بود که وقتی کمی قبل در زنجیرهای قطعکننده روحِ فرمانروای اهریمنی روحخوار گرفتار شده بود، اونقدر ملتمسانه برای فرار تلاش میکرد؛ چون نمیخواست بمیره.
«تا آخرین لحظه هم یه بزدلی.»
با حرف جین ها-گون، جین هیو با سردی گفت:
«فرمانده شاخه جین، مراقب حرف زدنت باش!»
ببین کی داره این حرف رو میزنه!
جین ها-گون واقعاً مات و مبهوت شده بود.
از اونجایی که تنها کلماتی که به ذهنش میرسید فحش و ناسزا بود، به آرامی انگشتش رو روی لبهاش گذاشت، درست همونطوری که فرمانروای اهریمنی روحخوار انجام داده بود.
هیس.
این حرکت که بهش میگفت خفه بشه، باعث شد خشم جین هیو منفجر بشه.
سووش.
در یک چشم به هم زدن، اون به جلو هجوم برد تا سیلی محکمی به صورت جین ها-گون بزنه.
اما هرگز به جین ها-گون نرسید.
کلنک.
جین هیو به پایین نگاه کرد و دید که زنجیرها از قبل دور بدنش پیچیده شدند.
اینها زنجیرهای قطعکننده روح بودند که از دست راست فرمانروای اهریمنی روحخوار رها شده بودند.
نگاه جین هیو به آرامی به سمت اون چرخید.
فرمانروای اهریمنی روحخوار در حالی که زنجیرها رو به صدا درمیآورد و اونها رو یک بار دور مچ دستش میپیچید، گفت:
«آشغالی مثل تو باید با سلیطهای مثل من بجنگه.»
نیت کشتن از چشمهای جین هیو فوران کرد.
«واقعاً که، شما دوتا!»
جین هیو زنجیرها رو گرفت و اونها رو به سمت خودش کشید.
کلنک! اسکوئییییز!
زنجیرها به شدت کشیده شدند.
نور از نشان گردباد روی صورت اون ساطع شد.
نوری آبیرنگ از فضای اطراف هم شروع به درخشش کرد.
با دیدن این صحنه، هوا سونگ افسوس خورد.
«هنر تقویت روح آسمان خونین داره قدرت کاملش رو نشون میده.»
از نظر تقویت هنر بلعیدن روح، تاثیر این هنر تقویت روح آسمان خونین با نقاشی روح قابل مقایسه نبود.
این کار به آمادگی بسیار طولانیتری نیاز داشت و مواد اولیهاش حتماً ثروت هنگفتی هزینه برده بود.
فکر کردن به اینکه خودش اون رو فعال کرده بود، حسی فراتر از کلمات بهش میداد.
درست طبق انتظار، فرمانروای اهریمنی روحخوار به آرامی شروع به کشیده شدن به سمت جلو کرد.
نشان شعله در پشت دست چپ فرمانروای اهریمنی روحخوار درخشید.
شعلههای واقعی زبانه کشیدند و در امتداد زنجیرها به سمت جین هیو حرکت کردند.
جین هیو که با زنجیرها بسته شده بود، نمیتونست از اونها جاخالی بده.
فووووووش.
شعلهها بدن جین هیو رو دربرگرفتند.
جنگجوهای شاخه اهریمنکش که نظارهگر بودند، همگی یکدل و یکصدا بودند.
«توی آتیش بسوز!»
لحظهای بعد!
شوااااا.
انرژی آبیرنگی از بدن جین هیو بیرون زد.
چینگ!
صدای شکسته شدن چیزی فلزی طنینانداز شد.
کلنک! کلنک!
زنجیرهایی که او را بسته بودند، از هم گسستند.
جین هیو در حالی که شعلههای آتش او را در بر گرفته بودند، رو به جلو قدم برداشت.
نور آبیرنگی که بدنش را احاطه کرده بود، درخشانتر شد و سپس آتش بهآرامی فروکش کرد.
جین هیو دستی به ابروهای سوختهاش کشید.
«زنیکه روانی! خیلی داغ بود!»
حتی با وجود اینکه اوضاع علیه او شده بود، روحیه فرمانروای اهریمنی روحخوار در هم نشکست.
او در ناسزا گفتن مهارت بیشتری داشت.
«این تیکه آشغال خوب نمیسوزه.»
جین هیو با نیت کشتن، به سمت او هجوم برد.
درست زمانی که آن دو به قدری به هم نزدیک شدند که در هم گره بخورند،
شرییییک!
شاخکهایی تیغهمانند از پشت جین هیو بیرون زدند و به سمت قلب او پرتاب شدند.
اسکوییز.
فرمانروای اهریمنی روحخوار با دست خالی آنها را گرفت.
شاخکها در حالی که سعی میکردند از چنگ او فرار کنند، به خود میپیچیدند.
درست زمانی که دومین شاخک از پشت او بیرون جهید.
سووش.
جریانی از چی شمشیر از روی جین هیو گذشت.
با صدای تالاپ، او به عقب پرتاب شد و خون از صورتش جاری گشت.
خون از زخم عمیقی روی صورتش میچکید.
این چی شمشیر از جانب جین ها-گون بود.
«این آشغال مال ماست. خودمون دخلش رو میآریم.»
با پیشقراولی جین ها-گون، جنگجویان شاخه اهریمنکش همگی با هم به سمت او یورش بردند.
شوااااا.
حصاری نامرئی راه آنها را سد کرد.
اسکوییش.
جین ها-گون که به عقب پرتاب شده بود، دوباره حمله کرد و شمشیرش را در حصار فرو برد.
او با بالا بردن نیروی درونیاش تا حد نهایی، سعی کرد حصار را از هم بدرد.
دیگر جنگجویان شاخه اهریمنکش نیز به سمت حصار هجوم بردند.
سپس، انرژی نادیدهای مانند خارهایی از حصار بیرون زد و بدن جین ها-گون را سوراخ کرد.
فقط یکی نبود.
دهها خار مانند تیغهای جوجهتیغی به بیرون پرتاب شدند.
جین ها-گون انرژی محافظتیاش را بالا برد، اما آن انرژی خارمانند درد طاقتفرسایی به همراه داشت.
با این حال، او از دریدن حصار دست نکشید.
رییییپ.
همانطور که حصار شروع به پاره شدن کرد، توجه جین هیو به سمت او جلب شد.
فوووش!
فرمانروای اهریمنی روحخوار شاخک را گرفت و با یک حرکت آن را بیرون کشید.
او از سستی لحظهای در قدرت جین هیو غافل نشده بود.
اسپلاااات!
خون از پشت جین هیو فوران کرد و غرش هیولایی به گوش رسید.
«این زنیکه روانی!»
درست زمانی که جین هیو هجوم برد تا بازوی او را بگیرد و جدا کند، سایه فرمانروای اهریمنی روحخوار بلند شد و به سمت او یورش برد.
شوااااک!
سایه فرمانروای اهریمنی روحخوار، گویی که زنده باشد، دور صورت جین هیو پیچید و راه نفسش را بست.
او که فرصت را غنیمت شمرده بود، مشتش را به سمت شکم جین هیو پرتاب کرد.
چینگ! تاد!
مشتهای او با صدایی فلزی از نور آبیرنگی که جین هیو را احاطه کرده بود، پس زده شدند.
«اوغاااااا!»
جین هیو با قدرتی بیحد و حصر، سایه را هم با دستهای خالیاش پاره کرد.
فرمانروای اهریمنی روحخوار داشت مغلوب میشد.
در این میان، جین ها-گون و شاخه اهریمنکش حصار را شکستند.
سووش! سووش! سویش!
درست زمانی که چی شمشیر به سمت او سرازیر شد.
محیط اطراف در یک چشم به هم زدن تغییر کرد.
اسپلش!
جین ها-گون و جنگجویان شاخه اهریمنکش همگی در دریا سقوط کردند.
در حالی که شنا میکردند و به اطراف نگاه میانداختند، دیدند که در میان اقیانوس هستند.
تنها افق در دوردست پیدا بود؛ دریایی پهناور بدون حتی یک جزیره صخرهای کوچک.
«فرمانروای اهریمنی روحخوار کجاست؟»
با فریاد جین ها-گون، کسی از پشت سرش پاسخ داد.
«من اینجام.»
او برگشت و دید که او پشت سرش روی آب ایستاده است.
میتوانست ببیند که او با هنرهای سبکخیزی شناور نیست، بلکه بهسادگی طوری ایستاده که انگار روی خشکی است؛ چرا که اینجا دنیای هنر بلعیدن روح بود.
اما جنگجویان شاخه اهریمنکش نمیتوانستند چنین کاری بکنند.
برای آنها، این آب واقعی بود.
«آخ!»
در همان لحظه، یکی از جنگجویان شاخه اهریمنکش به زیر آب کشیده شد.
او تنها نبود.
جنگجویان دیگر هم به پایین کشیده میشدند.
از درون آب، هیولاهای آبی در حالی که سلاح به دست داشتند، ظاهر شدند.
آنها پیکری انسانی داشتند، اما ظاهرشان با فلسها و آبششها عجیب و غریب بود.
نیرویی ناشناخته جنگجویان شاخه اهریمنکش را یکییکی به پایین میکشید.
جنگجویان شاخه اهریمنکش با آنها میجنگیدند و شمشیرهایشان را در آب تکان میدادند.
اما مبارزه در آب یک نقطه ضعف مطلق بود.
مصرف نیروی درونی بسیار بیشتر بود و ضربات آن کارایی لازم را نداشتند.
در مقابل، حملات حریفانشان بسیار سریعتر و قدرتمندتر بود.
جین ها-گون در حالی که در آب میجنگید، به اطراف نگاه کرد.
اوضاع خوب نبود.
نیرویی ناشناخته مدام آنها را به پایین میکشید و بالا آمدن به سطح آب را غیرممکن میکرد.
آنها در حالی که نفسشان را حبس کرده بودند میجنگیدند، اما بهتدریج به مرز تواناییشان میرسیدند.
این بار، اتفاق برعکسی افتاد.
آنها که توسط نیرویی ناشناخته کشیده میشدند، همگی از آب به بیرون پرتاب شدند.
شوااااک.
جنگجویان شاخه اهریمنکش و هیولاهای آبی همگی به هوا برخاستند.
«حالا وقتشه! همهشون رو بکشین!»
با فرمان جین ها-گون، جنگجویان شاخه اهریمنکش همگی با هم حمله کردند.
شاید در آب اوضاع فرق میکرد، اما در مبارزهای خارج از آب، چطور هیولاهای آبی میتوانستند در برابر شاخه اهریمنکش دوام بیاورند؟
هیولاهای آبی همگی توسط چی شمشیر جنگجویان شاخه اهریمنکش تکهتکه شدند.
اسپلش! اسپلش!
جسدها و جنگجویان شاخه اهریمنکش دوباره در آب سقوط کردند.
همه میدانستند.
فرمانروای اهریمنی روحخوار بود که آنها را بیرون کشیده بود.
«ممنونم.»
با تشکر جین ها-گون، فرمانروای اهریمنی روحخوار لبخندی زد و گفت:
«این مبارزه خیلی رو مخه، نه؟»
هر کس دیگری هم بود، تایید میکرد که این هنر بلعیدن روحِ لعنتی دقیقاً همینطور است.
اما او نمیخواست این حرف را به فرمانروای اهریمنی روحخوار بزند.
این مبارزه در کنار او چنین حسی نداشت.
«اصلاً هم اینطور نیست.»
او برای لحظهای به جین ها-گون خیره شد، سپس لبخندی زد و گفت:
«فرمانده شاخه جینِ ما زیادی مبادیآدابه.»
تعریف و تمجید از زبان فرمانروای اهریمنی روحخوار؟
او واقعاً زن غیرقابلپیشبینیای بود.
در همان لحظه بود.
«اونجا رو نگاه کنین.»
با فریاد یکی از جنگجویان شاخه اهریمنکش، نگاه همه به سمت جسد هیولاهای آبی چرخید.
پاپ، پاپ، پاپ!
جسدها مانند حباب ترکیدند.
و به جای آنها، هیولاهای آبی جدیدی خلق شدند.
چهره جین ها-گون و اعضای شاخه اهریمنکش در هم رفت.
در برابر چنین حریفی، نیروی درونی خودشان زودتر از همه تمام میشد.
فرمانروای اهریمنی روحخوار هیچ تغییری در چهرهاش نشان نداد، انگار که از قبل انتظارش را داشت.
این تمام ماجرا نبود.
شواااااا.
موج عظیمی از دوردست در حال غلتیدن به سمت آنها بود.
بر فراز آن موج بلند، جین هیو ایستاده بود.
اگر آن موج عظیم آنها را با خود میبرد، همگی پراکنده میشدند و در آب مورد حمله هیولاهای آبی قرار میگرفتند.
قصد او این بود که آنها را یکییکی شکست دهد.
در آن وضعیت ناامیدکننده، جین ها-گون به فرمانروای اهریمنی روحخوار نگاه کرد.
نشانهای روی صورت او همگی ناپدید شده بودند.
تنها نشان شعله پشت دستش بهوضوح ضعیفی باقی مانده بود و صورتش از مصرف شدید نیروی درونی رنگپریده بود.
«فرمانروای اهریمنی، لطفاً اول شما فرار کنین.»
او فکر میکرد کسی در سطح فرمانروای اهریمنی روحخوار حتماً نقشه مخفیانهای برای نجات خودش دارد.
او نمیتوانست اجازه دهد که او هم اینجا بمیرد.
«ظاهراً باید همین کار رو بکنم.»
وقتی او بهراحتی با رفتن موافقت کرد، جین ها-گون احساس آرامش کرد و با احترام مشتش را در دست دیگرش گذاشت.
«لطفی رو که در حق ما کردین فراموش نمیکنم.»
او به جین ها-گون نگاه کرد و لبخند زد.
«تنها گذاشتن شماها برای مردن؟ این کاریه که یه سلیطه انجام میده، مگه نه؟»
جین ها-گون لبخند زد.
«اون باشکوهترین سلیطهای بود که تا حالا دیدم. توی زندگی بعدی میبینمت.»
جنگجویان شاخه اهریمنکش در آب نیز با احترام سر فرود آوردند.
حتی یک نفر از آنها هم از مرگ نمیترسید.
فرمانروای اهریمنی روحخوار که به نظر میرسید قصد رفتن دارد، نظرش را عوض کرد.
«دلم میخواد برم، اما نمیتونم.»
«اون دوستتون درک میکنه.»
گئوم موگوک، سرورم فرمانروای اهریمنی تمام تلاشش را کرد، پس زیاد به خودت سخت نگیر.
اما او دلیلی غیرقابلفهم آورد.
«بهخاطر رهبر جوان فرقه نیست. بهخاطر اینه که هنوز دارم آموزش میبینم.»
درست زمانی که جین ها-گون و جنگجویان شاخه اهریمنکش چهرههایی سردرگم به خود گرفته بودند،
سایه تاریکی بر جایی که فرمانروای اهریمنی روحخوار و جین ها-گون ایستاده بودند، افتاد.
همه به عقب برگشتند.
آنها وحشتزده شدند.
این ابری نبود که خورشید را پوشانده باشد.
شواااااا.
کشتی عظیمی در حال شکافتن آب بود و به سمت آنها میآمد.
این بزرگترین کشتیای بود که در تمام عمرشان دیده بودند.
موجی که جین هیو بر آن سوار بود، در برابر آن کشتی مانند یک موج کوچک به نظر میرسید.
در نوک آن کشتی، رهبر فرقه باد آسمان با دستانی گرهخورده بر سینه ایستاده بود.