چپتر 663: باید در این صحنه دخالت کنم
چپتر 663: باید در این صحنه دخالت کنم
با قطع شدن نفس جین هیو، دنیایی که او خلق کرده بود شروع به ناپدید شدن کرد.
سسسسسس.
صحنهای که پدیدار شد، همان تالار بزرگی بود که ابتدا به آنجا رسیده بودند.
جسد جین هیو که روی زمین افتاده بود، در نهایت نشانهای بود بر اینکه این ماجرا به پایان رسیده است.
«بالاخره به دنیای خودمون برگشتیم.»
جین ها-گون احساس آرامش کرد و بلافاصله وضعیت همراهان مجروحش را بررسی نمود.
او به زیردستانش که جراحات شدیدی داشتند، قرصهای درمان جراحت درونی داد و شخصاً مرهم زرین را روی زخمهایشان مالید.
اگرچه تعداد کمی از آنها آسیب دیده بودند، اما خوشبختانه هیچکس زخم مهلکی برنداشته بود.
سپس او از میان مردانی که مجروح نشده بودند، کسی را که در هنرهای سبکبالی از همه بهتر بود انتخاب کرد و نزد پدربزرگش فرستاد.
«بهش خبر بده که ما جالمون خوبه!»
او قصدی برای رفتن به کمک پدربزرگش نداشت.
رفتن با بدنهای خسته و مجروحشان فقط باعث مزاحمت میشد.
از آنجایی که گئوم موگوک و پدربزرگش با هم بودند، تنها کاری که باید انجام میداد، رساندن خبر سلامتیاش بود.
استاد اعظم، هوا سونگ، مراتب عذرخواهی خود را به جین ها-گون ابراز کرد.
«شرمسارم که باهاتون روبرو میشم.»
اگرچه دلیلش این بود که همکار سابقش، جین هیو، مردی پلید بود، اما او با ناتوانی تمام شکست خورده بود.
جین ها-گون او را سرزنش نکرد.
چیزی که اهمیت داشت، کارهایی بود که او از این به بعد انجام میداد.
حالا که زمین خورده بود، باید دوباره برمیخاست.
«ما باید از این اتفاق به عنوان فرصتی برای توسعه بیشتر تکنیک بزرگ معکوسسازی روح استفاده کنیم. استاد هوا، من این وظیفه رو به شما میسپارم.»
هوا سونگ در حالی که چهرهاش از عزم و اراده پر شده بود، سر تکان داد.
جین ها-گون پیش از رفتن، مراتب قدردانی خود را به رهبر فرقه باد آسمان ابراز کرد.
«ما به لطف شما زنده موندیم. واقعاً ازتون ممنونم.»
جنگجویان شاخه اهریمنکش نیز همزمان با مشتهای گرهکرده تعظیم کردند.
«ممنونیم.»
حقیقتاً اگر فرمانروای اهریمنی روحخوار و رهبر فرقه باد آسمان نبودند، تمام جنگجویان شاخه اهریمنکش در این تالار بزرگ کشته میشدند.
خود او هم تبدیل به گروگانی برای تهدید پدربزرگش میشد.
این وضعیتی بود که او حتی نمیخواست تصورش را بکند.
«من هرگز لطفی رو که امروز در حق ما کردید فراموش نمیکنم.»
سپس فرمانروای اهریمنی روحخوار این اعتبار را به گئوم موگوک نسبت داد.
«این لطف رو به رهبر جوان فرقه جبران کن.»
جین ها-گون لبخندی زد و سر تکان داد.
نگاههای آن دو که به هم خیره شده بودند، ملایم بود.
حداقل برای امروز، آنها دوستان و همرزمانی بودند که با هم از یک موقعیت مرگ و زندگی عبور کرده بودند.
بهویژه جین ها-گون نمیتوانست کلماتی را که او به وی گفته بود فراموش کند.
حرفهایی که وقتی در دنیای هنر بلعیدن روح احساس ناتوانی بیحد و حصری میکرد، به او گفته بود.
—وقتی ببر کاملاً رشد کنه ترسناکه، اما مار نه.
این کلمات تسلی بزرگی برای او بود.
و باعث شد او این تصمیم را بگیرد.
بیا وقتی با هم ملاقات کنیم که من به یه ببر واقعی تبدیل شده باشم.
در همین لحظه، صدای طنینانداز رهبر فرقه باد آسمان از پشت سر آمد.
«چرا باید لطفش رو به رهبر جوان فرقه جبران کنی؟ باید به ما جبرانش کنی. به من!»
جین ها-گون به سمت او برگشت.
او در طول این حادثه شناخت عمیقی از رهبر فرقه باد آسمان پیدا نکرده بود، اما حداقل میتوانست بگوید که او فردی بشاش است.
«یه روز با لیست چیزهایی که رهبر جوان فرقه ازم گرفته، میام سراغت.»
رهبر فرقه باد آسمان به شوخی جین ها-گون بلند خندید.
او شوخیای را که در اولین ملاقاتشان کرده بود، فراموش نکرده بود؛ وقتی از جین ها-گون پرسیده بود چه چیزی را از دست داده است.
«بیا یه جلسه بزرگ برای قربانیها برگزار کنیم! و البته که رئیس اون جلسه من خواهم بود!»
فرمانروای اهریمنی روحخوار که گوش میداد نیز لبخندی زد.
افراد زیادی بودند که به آن جلسه ملحق میشدند.
او در طول این حادثه، واقعاً تحت تأثیر استادش قرار گرفته بود.
ضربالمثلی هست که میگوید اگر انجام کاری توسط کسی را تماشا کنی و فکر کنی خیلی آسان به نظر میرسد، آن شخص یک استاد واقعی است.
دیگران شاید نمیدانستند، اما او میتوانست تشخیص دهد.
اگرچه به نظر میرسید استادش به راحتی با جین هیو مقابله کرده، اما اصلاً اینطور نبود.
او به این دلیل توانست او را بکشد که بصیرت لازم برای استفاده از روانشناسی حریف و دیدن ورای موقعیت اطراف و قلبها را داشت.
هنر بلعیدن روح هنری رزمی بود که قلب انسان را فریب میداد و امروز، استادش ماهیت واقعی آن را نشان داده بود.
در این دنیا، او رئیس جلسه قربانیان بود؛ در آن دنیای دیگر، موجودی مطلق.
این استاد او بود.
«خب دیگه، دفعه بعد میبینیمتون.»
جین ها-گون پس از خداحافظی با آن دو، در حالی که تالار بزرگ را ترک میکرد، به گواک جو گفت:
«حالا بیا بریم خواهرت رو ببینیم.»
گواک یونگ در حال حاضر در یکی از خانههای امن فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
نقشه او این بود که ابتدا با گئوم مویانگ ملاقات کند و گواک جو را به او تحویل دهد.
گواک جو با صدایی لرزان پرسید:
«چرا دارید این همه کار برای من انجام میدید؟»
در هر موقعیت خطرناکی، جنگجویان شاخه اهریمنکش از او مراقبت کرده بودند.
او که بود؟ فقط برادر یک صنعتگر کارگاه آهن.
فقط یک فرد عادی که هیچچیز از هنرهای رزمی نمیدانست.
با این حال، آنها بیشتر از جان خودشان از او مراقبت کرده بودند.
جین ها-گون به سمت او برگشت.
نگاه تمام جنگجویان شاخه اهریمنکش در اطرافشان به سوی او چرخید.
«مأموریت ما امروز نجات دادن تو بود. حتی اگه همه اینجا میمردن و فقط یه نفر باقی میموند، همون یه نفر تو رو نجات میداد.»
گواک جو به اعضای شاخه اهریمنکش که در اطراف ایستاده بودند نگاه کرد.
آه، پس اینها جنگجویان طریقت راستین هستند.
مردمی که در آن دنیای خیرهکننده و پر هرجومرج، بیصدا از او محافظت کردند و او را به این واقعیت بازگرداندند.
مردمی که همیشه سر قولشان میمانند.
گواک جو برای ابراز قدردانی، در مقابل همه آنها عمیقاً تعظیم کرد.
پس از رفتن آنها، تنها رهبر فرقه باد آسمان و فرمانروای اهریمنی روحخوار باقی ماندند.
رهبر فرقه باد آسمان در حالی که دستهایش را پشت کمرش گره کرده بود، به آسمان خیره شد.
فرمانروای اهریمنی روحخوار نیز یک قدم عقبتر از او ایستاد و با هم به آسمان نگاه کردند.
او داشت کلماتی را که استادش پیشتر گفته بود به یاد میآورد.
تلاش برای متفاوت زندگی کردن، دنیای من رو قوی کرد.
در همین لحظه، رهبر فرقه باد آسمان دهان باز کرد.
چهرهاش وقتی به آسمان نگاه میکرد کاملاً جدی بود، اما حالا پر از شیطنت شده بود.
«ما باید بریم کسی رو ببینیم که باعث شد اینقدر زجر بکشیم ولی حتی ریختش رو هم نشون نمیده. باید بریم کسی رو ببینیم که بعد از اینکه کلاً فراموشمون کرد، فقط وقتی چیزی لازم داره صدامون میزنه، و بهش بگیم که رهبر فرقه اون زمان، اینجاست.»
اگرچه حرفهایش اینگونه بود، اما چهرهاش از اشتیاقِ فکر کردن به ملاقات با گئوم موگوک پر شده بود.
واقعاً زمان زیادی گذشته بود.
«رهبر جوان فرقه احتمالاً خودش هم داره نبرد سختی رو پشت سر میذاره.»
وقتی آنها تازه رسیده بودند و رهبر فرقه باد آسمان از رهبر جوان فرقه بدگویی میکرد، جین ها-گون هم همین حرف را زده بود.
البته رهبر فرقه باد آسمان اصلاً اینطور فکر نمیکرد.
«سخت؟ کدوم سخت. رهبر جوان فرقه شما یه بادبادکه، یه بادبادک.»
رهبر فرقه باد آسمان ابتدا شروع به راه رفتن کرد و ادامه داد:
«بادبادکی که هرچی باد شدیدتر بوزه، بالاتر پرواز میکنه.»
***
زاهد سرگردان آسمانی، هوا یول چونگ، که هویتش فاش شده بود، از رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون، خواست که گئوم موگوک را بکشد.
اگر میخواهی نوهت را نجات بدهی، او را بکش.
اما جین پهچئون این پیشنهاد را رد کرد.
او گفت که امروز به عنوان یک تماشاگر به اینجا آمده است.
او باور داشت که حداقل گئوم موگوک، این صحنه را به یک تراژدی تبدیل نخواهد کرد.
و در برابر اطمینان هوا یول چونگ به اینکه فکرِ نجات یافتن توسط پادشاه سم و بودای اهریمنی اشتباهی بزرگ است، گئوم موگوک اعتمادبهنفس حتی بیشتری از خود نشان داد.
«واقعاً فکر میکنی اونا برای کمک به دوستم رفتن؟»
کلمات گئوم موگوک حامل اطمینان و یقین بود که جین ها-گون در امان خواهد بود.
«بلوف نزن، رهبر جوان فرقه.»
گئوم موگوک با آرامشِ خودش به خونسردی هوا یول چونگ پاسخ داد.
«بلوف زدن برای کساییه که چیزی ندارن. تا الان، احتمالاً اون یکی بالِ باقیموندهاش هم داره کنده میشه.»
این اظهارنظری بود که از این باور سرچشمه میگرفت که سو جونگ راک از قبل مرده است و با استاد هنر بلعیدن روح نیز برخورد شده است.
هوا یول چونگ به جین پهچئون خیره شد.
هدف او امروز، از همان ابتدا، جین پهچئون بود.
«قضاوت با خودته. فقط بعداً پشیمون نشو.»
او میدانست.
برای جین پهچئون که پیش از این جگرگوشهاش را از دست داده بود، سلامت نوههایش بزرگترین نقطه ضعفش بود، چیزی که نمیتوانست در برابرش متزلزل نشود.
اما او یک حقیقت را نادیده گرفته بود.
ایمان جین پهچئون به گئوم موگوک بسیار فراتر از آن چیزی بود که او فکر میکرد.
جین پهچئون با قاطعیت پاسخ داد:
«من قبلاً قضاوتم رو کردم.»
او پیش از این تصمیم گرفته بود به گئوم موگوک اعتماد کند.
وقتی نگاه جین پهچئون به سمت او چرخید، گئوم موگوک با اطمینان پاسخ داد:
«اگه کسی که من فرستادم نتونه ها-گون رو نجات بده، اونوقت حتی اگه من و شما هم اونجا بودیم، رهبر اتحاد، باز هم نمیتونستیم نجاتش بدیم.»
با این حرف، جین پهچئون به یاد یه نفر افتاد.
«نکنه فرمانروای اهریمنی روحخوار رو فرستادی؟»
گئوم موگوک سرش رو به نشونه تایید تکون داد.
حسی از آسودگی و در عین حال، نوعی ناآرامی به سراغش اومد.
هوا یول چونگ روی همون ناآرامی دست گذاشت.
«اینکه فرمانروای اهریمنی روحخوارِ جدید هنوز یه تازهکاره، توی کل دنیای رزمی پیچیده. رهبر جوان فرقه فقط میخواد اعتبار کسب کنه. ادعا کنه که سعی کرده ها-گون رو نجات بده.»
چطور ممکن بود جین پهچئون درباره فرمانروای اهریمنی روحخوارِ جوان چیزی ندونه؟ اون مسلماً در مقایسه با فرمانروای قبلی کمتجربه بود.
با این حال، دلیل اینکه جین پهچئون هیچ تزلزلی از خودش نشون نداد، این نبود که به اون فرمانروای جوان اعتماد داشت.
«مشکلی پیش نمیاد؟»
«البته که نه.»
با جواب قاطع گئوم موگوک، جین پهچئون سرش رو تکون داد.
هوا یول چونگ با تمسخر آهی کشید.
«احمقانه! واقعاً احمقانهست!»
درست همون لحظه، گئوم موگوک لب به سخن باز کرد.
«اون که احمقه تویی.»
وقتی هوا یول چونگ با چهرهای پرسشگر بهش نگاه کرد، حرف غیرمنتظرهای از دهنش بیرون اومد.
«نمیدونستی من اضطراب دارم؟»
«اضطراب؟»
رهبر جوان فرقه اهریمنی اضطراب داره؟ رهبر جوان و اضطراب، ترکیبی بود که اصلاً با هم جور درنمیاومد.
«این اضطراب هم دردیه که عذابم میده و هم، در عین حال، بزرگترین قدرت منه. اینطوریه که... آه، اگه فقط یه نفر رو بفرستم و اشتباه کنه چی؟ اگه حریف قویتر باشه چی؟ اگه یه نفر دیگه به کمکش بیاد چی؟ اگه یه متغیر پیش بیاد چی؟ من از اون آدمهایی هستم که نگرانِ همهجور اتفاقی میشن. و نتیجه اون نگرانی اینه.»
نگاه گئوم موگوک به سمت جین پهچئون چرخید.
«برای همین، رهبر فرقه باد آسمان رو هم همراهش فرستادم.»
به محض شنیدن این حرف، چهره جین پهچئون از هم باز شد.
اگه فقط فرمانروای اهریمنی روحخوار رفته بود، آره، صادقانه بگم که نگران بود.
اما اگه رهبر فرقه باد آسمان هم رفته بود؟
حق با گئوم موگوک بود.
در مقابل حریفی که از هنر بلعیدن روح استفاده میکنه، اون دو نفر از خودش و گئوم موگوک هم بهتر بودن.
«پس دیگه خیالم راحته.»
واقعاً حس میکرد که همه چیز حل شده.
از طرف دیگه، چهره هوا یول چونگ درهم رفت.
«بازم داری بلوف میزنی.»
هوا یول چونگ سعی کرد جین پهچئون رو متقاعد کنه.
«رهبر جوان فرقه داره دروغ میگه تا همین الان جونش رو نجات بده.»
جین پهچئون در سکوت بهش خیره شد و گفت:
«اونی که از مرگ میترسه تویی.»
سایه نارضایتی روی صورت هوا یول چونگ نشست.
اون هم دیگه هویتش رو فاش کرده بود، برای همین دیگه مثل قبل با دقت احساساتش رو مخفی نمیکرد.
جین پهچئون به هوا یول چونگ خیره شد و ادامه داد:
«تا حالا، حتی یه بار هم سعی نکردم احساساتت رو بخونم. الان که فکر میکنم، اون از سر غرور بود.»
چون رهبر اتحاد بود و سرش شلوغ بود؟
نه. چون نیازی به این کار نداشت.
چون جوری زندگی کرده بود که نیازی نداشت حالت چهره بقیه رو بخونه.
چون بقیه بودن که حالت چهره اون رو میخوندن.
چون جوری زندگی کرده بود که تازه بعد از دههها فهمیده بود زاهد سرگردان آسمانی حتی یه بار هم از دستش عصبانی نشده و همیشه خودش رو با خلقوخوی اون وفق داده.
«اینها همهش بلاییه که خودم سر خودم آوردم.»
اما این به این معنی نبود که قصد داره مردی رو که با اون نقاب زندگی کرده بود، ببخشه.
«لحظهای که با استفاده از جون نوه من توطئه کردی، تمام پیوندها با تو از قبل بریده شد.»
دیگه چی لازم بود گفته بشه، اما درباره این یه مورد کنجکاو بود.
«بذار این یه مورد آخر رو ازت بپرسم. اون عدالتی که تمام عمرت بهش عمل کردی، از چه قلبی نشأت میگرفت؟ اون هم همهش تظاهر بود؟»
با سوال جین پهچئون، نیشخندی روی لبهای هوا یول چونگ نشست.
«چرا؟ فکر میکنی عدالت تو واقعیه و مال من تقلبی؟ راستش رو بخوای، حتماً زمانهایی بوده که حواست به من بوده. زمانهایی که از اینکه من رو به عنوان قهرمانی محترمتر از تو، یعنی رهبر اتحاد، ستایش میکردن، بدت میاومده. اشتباه میگم؟»
جین پهچئون نمیتونست انکارش کنه.
واقعاً زمانهایی اینطوری شده بود.
اما اون یه احساس خیلی گذرا بود.
اون خیلی زود قلبش رو کنترل کرده بود و با قلبی پاک با دوستش رفتار کرده بود.
هوا یول چونگ با سماجت بیشتری به جین پهچئون نیش زد.
«اگه من رو بکشی، مردمی که با کمک من زنده موندن چی فکر میکنن؟ واقعاً باور میکنن که من مرد پلیدی هستم که دههها هویتش رو مخفی کرده؟ یا فکر میکنن از سر حسادت من رو کشتی؟ آیا باز هم مثل قبل بهت احترام میذارن و ازت پیروی میکنن؟»
هوا یول چونگ سعی داشت جین پهچئون رو متزلزل کنه.
اون که مدت زیادی از نزدیک شاهد زندگی جین پهچئون بود، بهتر از هر کسی میدونست چه حرفهایی مثل خنجر عمل میکنن.
جین پهچئون در سکوت سرش رو تکون داد.
«آره، ممکنه با قلب دیگهای به من نگاه کنن.»
جین پهچئون به نظر میرسید که به نوعی به تعالی رسیده.
اما نه به خاطر اینکه هوا یول چونگ متزلزلش کرده بود.
«اشکالی نداره. دوران من دیگه داره به سر میاد.»
به محض شنیدن این حرف، گئوم موگوک فهمید.
که جین پهچئون بالاخره قصد داره جین ها-گون رو به عنوان جانشین خودش معرفی کنه.
اون پیشبینی میکرد که شاید جین ها-گون، در بین اون سه نفر از طریقتهای اهریمنی و راستین، آخرین کسی باشه که جانشین میشه، اما اولین کسی باشه که رهبر اتحاد رزمی میشه.
«آره، من عدالتت رو قبول دارم. زندگی خوبی داشتی.»
درست همون موقع، گئوم موگوک پرید وسط حرفش.
«من قبولش ندارم.»
با اون زبون سهاینچیِ بیارزشت از کجا آوردی که رهبر اتحاد رو متزلزل کنی؟ با زبون سهاینچی به جنگ زبون سهاینچی برو!
«به نظر میرسه میخوای ادعا کنی اون عدالت واقعیه، اما در واقع تقلبیه، مگه نه؟ برای تو، هر چی کارهای عادلانه بیشتری جمع میکردی، هر چی اعتماد بیشتری نزد رهبر اتحاد میساختی، این یه جور ماموریت بود. بهتره ادعا کنی آدم باوفا و صادقی نسبت به قصر تاریکی هستی. این رو قبول میکنم.»
حرف گئوم موگوک درست به هدف خورد و گوشه چشمهای هوا یول چونگ پرید.
اون دقیقاً با همین طرز فکر زندگی کرده بود.
«اگه اون عدالت واقعی بود، باید جلوی سو جونگ راک رو که ازت محافظت میکرد میگرفتی تا با آزمایشهای هنرهای سم خودش مردم بیگناه رو نکشه. باید جلوش رو میگرفتی تا با هنر بلعیدن روح به مردم آسیب نزنه و در نهایت مجبورشون نکنه خودکشی کنن. اگه میخوای بگی حداقل اون عدالت واقعی بوده، باید تنهایی و بدون داشتن چنین زیردستهایی، فقط رهبر اتحاد رو هدف قرار میدادی.»
هوا یول چونگ نمیتونست حرفهای پیاپی گئوم موگوک رو رد کنه.
در حقیقت، این حرفها برای اون نبود، بلکه برای جین پهچئون بود.
داشت بهش میگفت نیازی نیست از زخمی شدن توسط خنجر سمیای که از غلافی با حکاکی «عدالت» بیرون اومده، درد بکشه.
«چی؟ موفق شدی عدالت تقلبی اجرا کنی؟ این بهتر از هیچی نیست؟ اگه تو نبودی، یه آدم لایقتر توی اون جایگاه عدالت رو اجرا میکرد. یه قهرمان واقعی که زیردستهایی که از سم و هنر بلعیدن روح استفاده میکنن، نگه نمیداشت. پس با اون دهن نفرتانگیزی که داری، درباره عدالت با رهبر اتحاد بحث نکن.»
لبخند محوی روی لبهای جین پهچئون نشست.
چطور ممکن بود ندونه؟ که حرفهای گئوم موگوک به خاطر اونه.
از طرف دیگه، هوا یول چونگ با نگاهی وحشتناک به گئوم موگوک خیره شد.
اون این همه حرف زده بود، اما نمیتونست حتی یه کلمهش رو رد کنه.
احساسی که توی چشماش بود، هاله تاریکی بود، غلیظتر از نیت کشتن.
«آره، خودِ واقعیت همینه، مگه نه؟»
هوا یول چونگ خودش رو نشون داد.
هاله هوا یول چونگ که هاله اصلیش رو فاش کرده بود، با قبل قابل مقایسه نبود.
یه استاد برتر از قصر تاریکی، که در طول سیصد سال گذشته قدرتش رو در تاریکی پرورش داده بود.
درست همون موقع، جین پهچئون با لحنی آرام لب به سخن باز کرد.
«هرچند به عنوان تماشاچی اومده بودم، اما باید توی این صحنه دخالت کنم. مشکلی نیست؟»
گئوم موگوک لبخندی زد و جواب داد:
«از همون اول هم این صحنه، صحنه رهبر اتحاد بود.»
گئوم موگوک یه قدم عقب رفت و جین پهچئون قدمی به جلو برداشت.
«آه، و من کسی هستم که پرده این نمایش رو پایین میکشه.»
همونطور که این رو میگفت، به شمشیرش نگاه کرد و حرفهای غیرمنتظرهای زد.
«بعد از اینکه رهبر اتحاد رزمی شدم، نمیتونستم سبک شمشیرزنی اصلیم رو نشون بدم. رهبر اتحاد نمیتونست چنین سبک شمشیرزنی خشن و وحشیانهای رو بدون در نظر گرفتن وقارش نشون بده.»
بنابراین، آدم فکر میکرد هالهای که فاش میکنه هم وحشیانهتر باشه، اما برعکس، آرام بود.
مثل هاله معمولیش، شبیه دریایی نبود که باد شدیدی در اون بوزه، اونقدر قوی که آدم حتی نتونه چشماش رو باز کنه.
دریا در تاریکی کاملاً آرام بود.
برای همین ترسناکتر بود.
چون آدم نمیتونست بفهمه از این به بعد توی اون دریا چه اتفاقی میفته.
انرژی تاریکی که از بدن هوا یول چونگ سرازیر میشد، حتی قویتر شد.
در اون انرژی، درختهای بامبوی اطراف شروع به خشک شدن کردن.
«من هیچ قصدی ندارم که موجوداتی مثل تو رو به دوران ها-گون بفرستم.»
جین پهچئون که حالا هوا یول چونگ رو «موجوداتی مثل تو» خطاب میکرد و به درستی وارد صحنه شده بود، به آرامی شمشیرش رو بیرون کشید.
«همه شما همراه با من، وقتی پرده دورانم رو پایین میکشم، از صحنه خارج میشید.»