چپتر 667: آشوب
چپتر 667: آشوب
و دلش میخواست فرار کنه.
«برادر! زنده برگشتم!»
در حالی که گئوم موگوک با سلامی پرانرژی وارد اتاق میشد، گئوم مویانگ کنار پنجره ایستاده بود.
دلش میخواست.
گئوم مویانگ بدون اینکه برگرده، لب زد:
«همهچیز رو شنیدم.»
«چی رو؟»
«اینکه داشتی پشت سرم بدگویی میکردی.»
«اوه، یادم رفت این رو بگم. شنوایی برادرم اونقدر تیزه که حتی صدای کسایی که دارن ازش بد میگن رو هم میشنوه. پس اگه میخوای بهش فحش بدی، از یه جای خیلی دور این کار رو بکن.»
لبخند محوی روی لبهای گئوم مویانگ که هنوز پشتش به بقیه بود، نقش بست.
گئوم موگوک مثل یه لباس شستهشده که روی صندلی رها شده باشه، خودش رو روی صندلی انداخت.
«آخ، بالاخره تموم شد! حالا دیگه وقت استراحته! من میخوام برم تفریح، پس کسی جلوم رو نگیره! میخوام با دوستام، با شهریاران اهریمنی و با پدرم وقت بگذرونم. جدی میگم! دیگه حتی اسم توطئه، مغز متفکر یا نقشه رو هم جلوی من نیارید! برادر، بیا بریم خوشگذرونی!»
گئوم مویانگ چرخید و نگاهی به بدن گئوم موگوک انداخت.
«برای کسی که همین الان یه نبرد بزرگ رو تموم کرده، حتی یه قطره خون هم روی لباسات نیست.»
«آدمهای باکلاسی مثل ما، با ظرافت میجنگن.»
در همین لحظه، شخصی در رو باز کرد، وارد شد و گفت:
«واقعاً دلیلش همینه؟ یا به خاطر اینه که دستبهسینه ایستادی و فقط جنگیدن بقیه رو تماشا کردی؟»
چهره گئوم موگوک از شادی درخشان شد.
این صدایی دلنشین بود که مدتها بود نشنیده بود.
«البته، اون زبونت هم موقعی که بقیه میجنگیدن، بیکار ننشسته بود.»
گئوم موگوک از جا پرید و برگشت تا رهبر فرقه باد آسمان و فرمانروای اهریمنی روحخوار رو ببینه که وارد اتاق میشن.
«خیلی خیلی دلم براتون تنگ شده بود، رهبر فرقه.»
گئوم موگوک با آغوش باز به سمت رهبر فرقه باد آسمان دوید.
رهبر فرقه باد آسمان با استفاده از فنون گامزنیش، با مهارتی خاص خودش رو کنار کشید.
«تظاهر نکن که از دیدنم خوشحالی. میدونم که کاملاً من رو فراموش کرده بودی. همین الان که صورتم رو دیدی، با خودت گفتی: "این دیگه کیه؟ آهان! همون رهبر فرقه قدیمیه!"»
گئوم موگوک فریاد زد:
«من همون ارباب جوان دوم قدیمیام!»
رهبر فرقه باد آسمان بار دیگه با گامزنی از دست گئوم موگوک که به سمتش هجوم میآورد، فرار کرد.
«بسه! داری چندشبازی درمیاری!»
اما برخلاف حرفهاش، چهره رهبر فرقه باد آسمان پر از لذت بود.
شوخی و بازی کردن به این راحتی بعد از این همه مدت، مثل این بود که سدی که راه نفسش رو بسته بود، شکسته شده باشه.
زمانی که توی فرقه باد آسمانِ سرزمینهای بیرونی داشت به اون شاگردش درس میداد، آیا کسی بود که بتونه باهاش اینقدر راحت رفتار کنه؟ دلش برای این لحظه تنگ شده بود.
آره، خودش بود.
به همین خاطر بود که همهچیز رو رها کرده و به اینجا اومده بود.
تا با آدمهایی ملاقات کنه که بتونه قلبش رو صادقانه براشون باز کنه؛ آدمهایی که حتی اگه در این مسیر سوءتفاهم یا اشتباهی هم پیش میاومد، اون رو میپذیرفتن و اصلاحش میکردن.
داشتن حتی یک نفر از این آدمها خوششانسی بزرگی بود، اما اون دو نفر رو داشت.
در اون لحظه، نفر دیگهای وارد اتاق شد، زبونی چرخوند و گفت:
«گول این لوسبازیهاش رو خورد.»
کسی که وارد شد، بودای اهریمنی بود.
رهبر فرقه باد آسمان و بودای اهریمنی با نگاه با هم سلام و احوالپرسی کردن.
این دو نفر رابطهای داشتن که یه زمانی خوب بود، بعد بد شد و حالا تا حدودی بهبود یافته بود.
«مگه این مدل لوسبازیها ارزش گول خوردن نداره؟»
بودای اهریمنی نتونست نه بگه.
بعد از اینکه سلام و احوالپرسیش با گئوم مویانگ و فرمانروای اهریمنی روحخوار تموم شد، گئوم موگوک پرسید:
«پادشاه سم کجاست؟»
«رفت به اتاقش.»
پادشاه سم احتمالاً توی اتاقش بود و داشت گیاهان سمیای رو که جمع کرده بود، دستهبندی میکرد.
«سعی کردم پیشکار ارشد رو زنده برگردونم، اما ممکن نبود.»
«کارِت رو خوب انجام دادی. اون احتمالاً در هر صورت چیزی نمیدونست.»
گئوم موگوک به طور رسمی مراتب قدردانیش رو به جا آورد.
«به لطف همهتون، تونستم این مسئله رو به راحتی حل کنم. ممنونم.»
«من به خاطر تو نیومدم.»
بودای اهریمنی در حالی که این رو میگفت، به گئوم مویانگ نگاه کرد.
گئوم موگوک حس کرد که حالا وفاداری تزلزلناپذیر بودای اهریمنی به برادرش رو درک میکنه.
بودای اهریمنی از کودکی زندگیای تنهاتر از هر کسی رو تجربه کرده بود.
به همین خاطر بود که میدونست تنهایی برای یه آدم چه معنایی داره.
چون خودش هم توی یه غار کوچیک زندانی شده بود، احتمالاً تنهاییِ برادرش رو هم که توی نبرد جانشینی شکست خورده بود، درک میکرد.
«اشکالی نداره. به هر حال اینجا دو نفر هستن که به خاطر من اومدن.»
وقتی گئوم موگوک به رهبر فرقه باد آسمان نگاه کرد، اون با قاطعیت سرش رو تکون داد.
«متأسفم، اما من اومدم تا استراتژیست اعظم گو رو ببینم.»
«این دیگه خیلی بیانصافیه!»
نگاه گئوم موگوک به آخرین نفر باقیمانده، یعنی فرمانروای اهریمنی روحخوار افتاد.
فرمانروای اهریمنی روحخوار لبخند زد.
گئوم موگوک فکر کرد که اون طبیعتاً میگه به خاطر اون اومده.
«دلم میخواست بعد از مدتها استادم رو ببینم.»
روحخوار، تو هم؟! فقط با نگاهِ گئوم موگوک بود که اون بالاخره لبخند زد.
«شوخی کردم.»
رهبر فرقه باد آسمان چطور میتونست این فرصت طلایی رو از دست بده؟
«شوخی؟ یعنی نیومدی من رو ببینی؟»
«نه. اومدم شما رو ببینم، استاد.»
رهبر فرقه باد آسمان گئوم موگوک رو مسخره کرد:
«زندگی مسیریه که باید تنهایی توش قدم برداری.»
گئوم موگوک به سمت پنجره رفت.
«برادر، اجازه بده یه لحظه از پنجرهت استفاده کنم.»
بعد در حالی که تظاهر به تنهایی میکرد، به بیرون پنجره خیره شد.
در اون لحظه، فرمانروای اهریمنی روحخوار که تماشاش میکرد، چیزی رو حس کرد.
پشتِ گئوم موگوک واقعاً تنها به نظر میرسید.
شبیه حسی بود که وقتی اهریمن خندان پلیددل رو تنها روی پشتبوم میدید، بهش دست میداد.
ناگهان این فکر به ذهنش خطور کرد که شاید به همین دلیله که اون دو نفر صمیمیترین دوستهای هم هستن.
رهبر فرقه باد آسمان از گئوم موگوک پرسید:
«از استراتژیست اعظم گو چه خبر؟»
«نمیدونم. مگه من مردی نیستم که توی مسیر زندگی تنها قدم برمیداره؟»
«بیا استراتژیست اعظم گو رو حساب نکنیم.»
با این حرف، گئوم موگوک خندید و برگشت.
«قرار گذاشتیم توی فرقه اصلی همدیگه رو ببینیم. گفت بعد از رسیدگی به یه سری کارها میاد.»
عامل پنهانی که باعث شد این مسئله به آرومی تموم بشه، کسی نبود جز گو وول.
اون تمام اطلاعات ماه نقرهای رو با عمارت فلکسای به اشتراک گذاشت و اونها رو به گئوم موگوک رسوند.
«میبینم که هنوز هم داره توسط مافوق بیرحمش ازش کار کشیده میشه.»
گئوم موگوک این رو انکار نکرد.
«به خاطر همینه که به شما نیاز دارم، رهبر فرقه. هر چقدر بهش میگم موقع کار کردن یه کم به خودش استراحت بده، به حرفم گوش نمیده.»
«مگه اون قاطر لجباز به حرف من گوش میده؟»
«بازم حرف شما رو بهتر از حرف من گوش میده.»
بعد از احوالپرسی با رهبر فرقه باد آسمان، نگاهی به فرمانروای اهریمنی روحخوار انداخت.
میتونست حس کنه که هاله فرمانروای اهریمنی روحخوار نسبت به قبل خیلی تغییر کرده.
اون دیگه همون آدم سابق نبود.
«به لطف تو، این موضوع به خوبی حل شد. ممنونم.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار با خودش فکر کرد که گئوم موگوک خیلی دقیق و مبادی آدابه.
اون هیچوقت سلام و احوالپرسی با تکتک افرادی رو که میدید، فراموش نمیکرد.
در موقعیتی که همهچیز تموم شده بود، اون هیچوقت جزئیاتی رو که میشد به راحتی ازشون گذشت، نادیده نمیگرفت.
«معتقدم این کار فقط به خاطر حضور شما ممکن بود، رهبر جوان فرقه.»
اون میدونست.
میدونست حقیقت اینه که کسی که کل این عملیات رو فرماندهی کرده و در نهایت تمام توطئهها رو خنثی کرده، کسی جز گئوم موگوک نبوده.
در وهله اول، اون کسی بود که اصلاً نباید اینجا توی ووهان میبود.
و مگه فقط اون بود؟ پادشاه سم، بودای اهریمنی، رهبر فرقه باد آسمان و ارباب جوان اول اینجا بودن، و حتی جانشین فرقه الهی اهریمن آسمانی هم اینجا بود.
کسی که این کار رو ممکن کرده بود، همون رهبر جوان فرقه بود.
رهبر فرقه آیندهای که اون باید تا آخر عمرش بهش خدمت میکرد.
گئوم موگوک از حرفهای اون مشعوف شد.
«همونطور که انتظار میرفت! تنها کسی که قدر من رو میدونه تویی، فرمانروای اهریمنی روحخوار!»
وقتی تجدید دیدار پرهیاهو تموم شد، رهبر فرقه باد آسمان با لحنی عادی پرسید:
«اوضاع اونطرف چطور بود؟»
چیزی که در موردش کنجکاو بود، مهارت رهبر اتحاد رزمی بود.
«مهارتهای رهبر اتحاد شوخیبردار نیست، درسته؟»
همه کنجکاو بودن، برای همین با دقت به جواب گئوم موگوک گوش دادن.
«باید به پدر بگم که اتحاد جهان رزمی رو به تعویق بندازه.»
این روشِ اون برای بیان این بود که اون مرد چقدر قدرتمنده.
رهبر فرقه باد آسمان بلافاصله سرش رو تکون داد.
«پدرت از اون هم ترسناکتره.»
«شما که نه با پدر جنگیدید و نه با رهبر اتحاد رزمی، درسته؟»
«مگه حتماً باید بجنگی تا بفهمی؟ اگه مجبور بودم با رهبر اتحاد بجنگم، نگران میشدم و حرص میخوردم که چطور باید مبارزه کنم، اما اگه مجبور بودم با پدرت بجنگم… آخ، حتی نمیخوام بهش فکر کنم. تفاوتش اینجاست.»
رهبر فرقه باد آسمان از رهبر فرقه اهریمنی بیشتر از رهبر اتحاد رزمی میترسید.
«حالا دیگه بیا برگردیم. اونجا میتونیم اون استراتژیست بیچاره رو هم که ازش کار کشیدی، ببینیم.»
استادان فرقه اهریمنی نمیتونستن برای مدت طولانی توی ووهان بمونن.
در همون لحظه، گئوم موگوک اون و شهریاران اهریمنی رو اول راهی کرد.
«شما لطفاً جلوتر برید. من و برادرم هنوز یه کاری داریم که باید انجام بدیم.»
وقتی گئوم مویانگ نگاهی بهش انداخت که انگار میپرسید "باز داری چه آتیشی میسوزونی؟"
«بهزودی خبرهای خوبی از طرف اتحاد رزمی میرسه.»
«چه جور خبری؟»
گئوم موگوک با لبخندی مرموز گفت:
«حالا که این همه راه رو تا اینجا اومدیم، بیا قبل از رفتن یه جشن درستوحسابی براشون بگیریم.»
جین ها-گون به اتحاد رزمی بازگشت.
با دیدن چهرههای غرق در خونِ جین ها-گون و جنگجوهای شاخه اهریمنکش، رزمیکارهای اتحاد رزمی با ادای احترام و گره کردن مشتها به استقبالشون رفتن.
چون خوب میدونستن اون خون برای محافظت از زندگی بیگناهی ریخته شده.
اخیراً، جین ها-گون تمام تلاشش رو میکرد تا خودش رو تغییر بده.
در نتیجه، رابطهش با جنگجوهای شاخه اهریمنکش عمیقتر شده بود و این تغییر، شاخه اهریمنکش رو به سازمانی حتی قویتر تبدیل کرده بود.
طبیعتاً، نگاهی که به شاخه اهریمنکش توی اتحاد رزمی وجود داشت هم تغییر کرد.
بعد از ورود به تالار داخلی، زیردستهاش رو مرخص کرد.
«برید زخمهاتون رو درمان کنید و خوب استراحت کنید! واقعاً سخت تلاش کردید.»
«شما هم خسته نباشید، فرمانده شاخه!»
به این ترتیب، جین ها-گون به تنهایی راهی تالار رهبر اتحاد شد.
توی راه، به پدربزرگش فکر کرد.
نمیدونست چه نبردی با هوا یول چونگ در گرفته، اما با توجه به نبردی که خودشون داشتن، مبارزه پدربزرگش هم نباید آسون بوده باشه.
مخصوصاً از اونجایی که جین هیو گفته بود از اون به عنوان گروگان برای تهدید پدربزرگش استفاده میکنه.
اگه پدربزرگش به خاطر اون آسیب دیده بود چی؟
به همین خاطر بود که این بار بیشتر به گئوم موگوک اعتماد داشت.
اینکه اون از پدربزرگش محافظت کرده و نذاشته بود متزلزل بشه.
جین ها-گون وارد تالار رهبر اتحاد شد.
*جیررر.*
لحظهای که در باز شد، به طور غریزی حس کرد که هوای داخل تالار متفاوته.
قلب جین ها-گون شروع به تپیدن کرد.
با دیدن صحنه داخل تالار رهبر اتحاد، دل جین ها-گون ریخت.
صندلی رایزن اعظم خالی بود.
اگه فقط همین بود، فکر میکرد که اون فقط برای لحظهای بیرون رفته.
اما پایین صندلی رایزن اعظم، دهها رزمیکار در دو طرف صف کشیده بودن.
اونها رزمیکارهای معمولی نبودن؛ اونها سرانِ سازمانهای مختلف اتحاد رزمی بودن.
اول، چهار واحد نخبه که نماینده اتحاد رزمی بودن.
اربابان لشکرهای اژدهای آبی، اژدهای سفید، ببر سفید و پرنده سرخ اونجا ایستاده بودن.
و فقط اونها نبودن. اربابان عمارتهای سازمانهای نخبهای که مخفیانه فعالیت میکردن، یعنی عمارت باد آسمان و عمارت مخفی هم حضور داشتن.
علاوه بر این، فرماندههای شاخه سوارهنظام آهنین و شاخه سایه پران، به همراه سران بقیه سازمانها، همگی جمع شده بودن.
و جلوی اونها، استراتژیست اعظم اتحاد رزمی، ژگال هیون ایستاده بود.
قلب جین ها-گون مثل دیوونهها شروع به کوبیدن کرد.
با دیدن خواهر کوچیکترش، جین هاریونگ، که اونجا ایستاده بود، حتی بیشتر تعجب کرد.
«نکنه...؟»
یعنی اتفاقی برای پدربزرگش افتاده بود؟
قدمهاش به سمت اونجا تندتر شد.
رهبران اتحاد رزمی که در دو طرف صف کشیده بودن، در سکوت جین ها-گون رو تماشا میکردن.
وقتی جین ها-گون به پایین صندلی رایزن اعظم رسید، دری که رهبر اتحاد ازش استفاده میکرد باز شد و جین پهچئون ازش بیرون اومد.
لحظهای که پدربزرگش رو دید، جین ها-گون نفسی از سر آسودگی کشید.
زمان کوتاهی که طول کشید تا از ورودی به این نقطه برسه، پراسترسترین لحظه زندگیش بود.
«رهبر اتحاد!»
جین ها-گون با چشمهایی لرزان به جین پهچئون نگاه کرد.
با دیدن اون که صحیح و سالم بود، چهره یک نفر به ذهنش اومد.
«ممنونم، موگوک.»
این بار، راحت باش و تمام اعتبار رو برای خودت بردار.
من همهش رو قبول میکنم.
جین ها-گون با احترام تعظیم کرد.
«فرمانده شاخه اهریمنکش، جین ها-گون، بعد از اتمام ماموریتم بازگشتم.»
جین پهچئون در سکوت به نوهش خیره شد.
با نگاه و جوی متفاوت از همیشه، جین ها-گون مضطرب شد.
پدربزرگش که سالم بود، پس بقیه برای چی اینجا جمع شده بودن؟
طولی نکشید که کلمات حیرتآوری از دهان جین پهچئون خارج شد.
جین پهچئون کسی نبود که کاری رو که تصمیمش رو گرفته بود، به تعویق بندازه.
«از این لحظه به بعد، من فرمانده شاخه اهریمنکش، جین ها-گون رو به عنوان رهبر بعدی اتحاد رزمی منصوب میکنم!»
این چیزی بود که هرگز انتظارش رو نداشت و چشمهای جین ها-گون از تعجب گرد شد.
حرفهای پدربزرگش به این معنی بود که داشت اون رو به جانشین رسمی رهبر اتحاد تبدیل میکرد.
لحظهای که با اشتیاق منتظرش بود، اونقدر بیمقدمه رسیده بود که غافلگیر و دستپاچه شده بود.
جین هاریونگ پیامی ذهنی برای برادرش فرستاد.
—داری چیکار میکنی، برادر!
تازه اون موقع بود که جین ها-گون به خودش اومد و با فریادی بلند، احترامش رو نشون داد.
«فرمانده شاخه اهریمنکش، جین ها-گون، فرمان والای شما رو میپذیرم. من از اتحاد محافظت میکنم، حامی عدالت و راستی خواهم بود و به دفاع از حق ادامه میدم!»
با این حرف، رهبران حاضر در اونجا یکصدا فریاد زدن:
«طریقت راستین، حاکم جهان است!»
صداها که با قدرت طنینانداز میشدن، پر از شور و اراده بودن.
جین ها-گون خوشحال بود. خیلی خوشحال.
نمیتونست توصیف کنه که چقدر آرزوی این لحظه رو داشت.
از بچگی رویای این رو داشت که پا جای پای پدربزرگش بذاره و رهبر اتحاد رزمی بشه.
در اصل، مقام رهبر اتحاد رزمی چیزی نبود که بشه اون رو به ارث برد یا رهبر قبلی به تنهایی در موردش تصمیم بگیره.
طبق قوانین وضعشده اتحاد، فرد نامزد شده تنها در صورتی میتونست جانشین بشه که بیش از هشتاد درصد از رهبران اتحاد، از جمله استراتژیست اعظم، تاییدش میکردن.
اینکه اونها موافق بودن یا مخالف، کاملاً محرمانه نگه داشته میشد، بنابراین انتخاب خیلی عادلانه انجام میگرفت.
تصمیم جین پهچئون برای به تعویق انداختن انتخاب جانشین، در نگاه به گذشته، تصمیمی عاقلانه بود.
در این مدت، جین ها-گون به عنوان فرمانده شاخه اهریمنکش فعالیت کرده و به طور مداوم شهرت و اعتبارش رو بالا برده بود.
علاوه بر این، در مسیر اجرای عدالت، شخصیتش هم مورد تایید قرار گرفته بود.
به همین خاطر بود که همه از قبل تصمیمشون رو گرفته بودن.
«فرمانده شاخه جین، لطفاً بیاید بالا.»
با حرف استراتژیست اعظم، ژگال هیون، جین ها-گون از پلهها بالا رفت و کنار جین پهچئون ایستاد.
رهبرانی که صف کشیده بودن، همگی یکصدا ادای احترام کردن.
«به رهبر بعدی اتحاد درود میفرستیم!»
جین ها-گون هم با احترام به اونها تعظیم کرد.
«صمیمانه از شما ممنونم که به این فرد نالایق چنین لطفی دارید.»
جین هاریونگ هم تبریک گفت.
در حالت عادی، اون هم باید احترام رسمی میذاشت، اما در این لحظه، میخواست به عنوان یک خواهر کوچیکتر بهش تبریک بگه.
اون بهتر از هر کسی میدونست که برادرش چقدر مشتاق این لحظه بوده.
«تبریک میگم، برادر!»
جین ها-گون لبخند درخشانی بهش زد.
رهبران هر کدوم تبریک گفتن. جین ها-گون پایین رفت و تکتک با اونها احوالپرسی کرد و سپاسگزاریش رو ابراز داشت.
با این اتفاق، سه جانشین جناحهای راستین، اهریمنی و نامتعارف مشخص شدن.
به زودی، یک بیانیه رسمی صادر میشد و کل دنیای رزمی از این موضوع باخبر میشدن.
جشن بزرگی در اتحاد رزمی برگزار میشد.
***
بعد از اینکه همه رفتن، فقط جین پهچئون و جین ها-گون توی تالار رهبر اتحاد باقی موندن.
«ها-گون، چیزی هست که باید بهت بگم.»
«اون رو در اعماق قلبم حک میکنم.»
فکر میکرد پدربزرگش در مورد حس وظیفهشناسی و رفتاری که یک رهبر اتحاد باید داشته باشه، و در مورد گئوم موگوک و صلح دنیای رزمی صحبت میکنه.
اما پدربزرگش موضوعی کاملاً غیرمنتظره رو پیش کشید.
«توی دلم آرزو میکردم که ای کاش روی این صندلی نمینشستی. دو دل بودم.»
برای اولین بار، جین پهچئون احساسات صادقانهش رو در مورد مقام رهبر اتحاد بیان کرد.
«این جایگاه مسئولیت فوقالعاده سنگینی داره. مقامیه که توی اون باید خویشتنداری شدیدی داشته باشی و بار محافظت از جانهای بیشماری رو به دوش بکشی. حتی اگه تقصیر تو نباشه، مسئولیتش گردن تو میفته و باید انواع و اقسام کینهها رو بپذیری.»
جین پهچئون با محبت احساساتش رو به نوهش منتقل کرد.
«شاید فکر کنی هیجانانگیز و فوقالعادهست، اما این حس فقط یکی دو روز دوام داره. باید تمام عمرت رو با آگاهی از نگاههای بقیه زندگی کنی. باید موقع غذا خوردن مراقب باشی و حتی نمیتونی بلند فحش بدی. به خاطر روابط درهمتنیده، حتی نمیتونی به کسی که ازش متنفری، چهرهای بیزار نشون بدی.»
و بعد، حقیقتی غافلگیرکننده فاش شد.
«چندین بار دلم میخواست فرار کنم.»
جین ها-گون نمیتونست باور کنه که پدربزرگش تا حالا چنین فکرهایی داشته.
«اون آدمهایی که قبلتر بهت تبریک میگفتن، اگه این مقام بهشون پیشنهاد میشد، بیشترشون فرار میکردن. هر چی آدم در مورد این جایگاه بیشتر بدونه، به جای طمع کردن، بیشتر ازش فرار میکنه.»
جین ها-گون میتونست بفهمه منظورش چیه.
حتی مقام فرمانده شاخه اهریمنکش هم گاهی اونقدر سخت بود، چه برسه به مقام رهبر اتحاد.
«میدونی چطور بر اون غلبه کردم؟»
«چطور بر اون غلبه کردید؟»
نگاه جین پهچئون نافذ شد.
«با قدرت.»
جین پهچئون فقط نمیخواست این مقام سخت و طاقتفرسا رو به نوهش بده؛ اون قدرتِ محافظت از اون رو هم بهش داد.
«من فرمهای شمشیر سلطنتی رو به تو منتقل میکنم!»