چپتر 671: قصد دارم بذارم اول اون بره

گئوم موگوک از خزانه اتحاد رزمی بیرون اومد.

جین پهچئون دم ورودی منتظر بود و پشتش به اون بود.

«ارباب اتحاد، اومدم بیرون.»

چی با خودش آورده بود؟ جین پهچئون در مورد انتخابش کنجکاو بود.

لحظهای که چرخید تا به گئوم موگوک نگاه کنه، ذهن جین پهچئون برای یه آن خالی شد.

توی یه نبرد واقعی، همین یه لحظه میتونست به قیمت جونش تموم بشه؛ برای یه ثانیه، هیچ فکری توی سرش نبود.

«شمشیر جوانمرد؟»

تعجب تمام وجودش رو فرا گرفت.

هرچند توی چهرهش نشون نداد، اما واقعاً حیرتزده شده بود.

نزدیک بود از شدت تعجب نفسش بند بیاد.

«اینها سه موردی هستن که انتخاب کردم.»

شمشیر جوانمرد به صورت افقی روی دستهای کشیده گئوم موگوک قرار داشت.

بالای شمشیر جوانمرد، یه بطری روغن عصاره سنگ شفاف قرار داشت و کنارش رویای دوشیزه آسمانی آویزون شده بود.

جین پهچئون که شوکه شده بود، برای لحظهای زبونش بند اومد.

«شمشیر جوانمرد رو آورده بیرون؟»

اصلاً فکرش رو هم نمیکرد که گئوم موگوک شمشیر جوانمرد رو انتخاب کنه.

حتی یه بار هم این فکر از ذهنش نگذشته بود.

چون شمشیر جوانمرد سلاحی بود که نماد طریقت راستین به حساب میاومد.

شمشیری بود که خودش هم فقط بهش نگاه کرده بود و هیچوقت جرئت نکرده بود از غلاف بکشتش بیرون.

«این واقعاً شمشیر جوانمرده که روبروی منه؟»

دوباره نگاه کرد و بله، واقعاً شمشیر جوانمرد بود.

«میدونی اون چه جور شمشیریه؟»

صرفاً برای اطمینان پرسید، شاید گئوم موگوک بدون اینکه از اهمیتش باخبر باشه اون رو برداشته بود.

گئوم موگوک در حالی که به شمشیر جوانمرد نگاه میکرد، گفت: «البته.»

«این شمشیر جوانمرده، برترین شمشیر تمام دوران.»

نگاهش رو که روی شمشیر بود، دوباره به سمت جین پهچئون برگردوند.

«بهترین شمشیر بین همهشون رو آوردم بیرون.»

با اینکه بهش گفته بود هر چی میخواد انتخاب کنه، ولی اون شمشیر جوانمرد رو برداشته بود؟

جین پهچئون اونقدر مات و مبهوت شده بود که نمیدونست چطور باید با این موقعیت کنار بیاد.

چرا حتی احتمالش رو هم نداده بود که ممکنه گئوم موگوک این رو انتخاب کنه؟

نگاه جین پهچئون به روغن عصاره سنگ شفاف افتاد.

ارزشمندترین اکسیر بین همهشون.

شاید چون از دیدن شمشیر جوانمرد خیلی شوکه شده بود، این یکی براش کمتر تعجبآور بود.

آره، میتونست روغن عصاره سنگ شفاف رو بهش بده.

اون نوههاش و در نتیجه، سرنوشت اتحاد رزمی رو نجات داده بود.

اما شمشیر جوانمرد نماد طریقت راستین بود.

اون شمشیر داشت میرفت توی دستهای فرقه الهی اهریمن آسمانی؟

اگه رزمیکارهای طریقت راستین میفهمیدن، غوغایی به پا میشد.

عواقبش حتی ممکنه از فاش شدن شرور بودن زاهد سرگردان آسمانی هم بیشتر میشد.

«باید بهش بگم نه، همین حالا.»

جین پهچئون به گئوم موگوک نگاه کرد.

اون هم با چهرهای شیطنتآمیز، انگار که خیلی راضیه، داشت بهش نگاه میکرد.

آره، احتمالاً خیلی خوشحال بود.

«اون پارچه چیه؟»

«یه اثر الهیه که بهش میگن رویای دوشیزه آسمانی.»

گئوم موگوک رویای دوشیزه آسمانی رو که روی شمشیر پهن شده بود، به دست جین پهچئون داد.

«سیصد سال پیش، این متعلق به کاخ دوشیزه الهی بود، یکی از سه سازمانی که از قصر اراده آسمانی محافظت میکردن.»

جین پهچئون با بررسی رویای دوشیزه آسمانی، چیز خاصی توی اون پیدا نکرد.

«ارزش تاریخی داره، اما فقط یه تیکه پارچهست که هیچ ویژگی خاصی نداره.»

از حالت چهره و واکنش جین پهچئون، گئوم موگوک فهمید که اون تنها کسیه که میتونه انرژی مقدسش رو حس کنه.

«میتونم بپرسم چرا این رو انتخاب کردی؟»

«کسی هست که میخوام این رو بهش بدم.»

جین پهچئون رویای دوشیزه آسمانی رو پس داد.

نپرسید که برای کیه.

این چیزی نبود که اهمیت داشته باشه.

باید همین الان تصمیمش رو میگرفت.

وقتی از اینجا میرفتن بیرون، دیگه راه برگشتی نبود.

اما در نهایت، جین پهچئون نگفت که نمیتونه شمشیر جوانمرد رو داشته باشه.

قول، قول بود.

اون هم نه هر قولی.

قولی بود که ارباب اتحاد رزمی به سرپرست فرقه الهی اهریمن آسمانی داده بود.

«انتخاب فوقالعادهای بود.»

آره، چطور ممکنه برای یه رزمیکار که از شمشیر استفاده میکنه، انتخاب شمشیر جوانمرد اشتباه باشه؟

جین پهچئون وابستگی و پشیمونی رو از خودش دور کرد و صمیمانه به گئوم موگوک تبریک گفت.

تصمیم گرفت که از این انتخاب پشیمون نشه.

حتی اگه نه فقط شمشیر جوانمرد، بلکه تمام گنجینهها و آثار الهی اونجا رو هم بهش میداد، باز هم هدر نرفته بود.

چون اون جون نوههاش رو نجات داده بود.

اگه بخشیدن شمشیر جوانمرد مشکلی درست میکرد، خودش با کمال میل مسئولیتش رو به عهده میگرفت.

این مشکل اون بود، نه گئوم موگوک.

حالا وقتش بود که تشکر صمیمانهش رو ابراز کنه.

«ممنونم برای کاری که کردی.»

گئوم موگوک با چهرهای متاثر به جین پهچئون نگاه کرد و بعد با احترام سرش رو خم کرد.

«لطفاً برای مدتهای خیلی طولانی سلامت بمونید و مراقب ما باشید.»

«هی، تو. این حرفیه که رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی باید به ارباب اتحاد رزمی بزنه؟»

هر دو به هم نگاه کردن و خندیدن.

«بیا دیگه برگردیم.»

«بله، ارباب اتحاد.»

گئوم موگوک رویای دوشیزه آسمانی و روغن عصاره سنگ شفاف رو توی رداش گذاشت و شمشیر جوانمرد رو به کمرش بست.

با اینکه جین پهچئون محکم تصمیم گرفته بود اون رو بهش بده، اما چشماش ناخودآگاه به سمت شمشیر جوانمرد میرفت.

هنوز یه وابستگیهایی ته دلش مونده بود.

همونطور که حس میکرد دوباره دلش داره میلرزه...

«آه! من نمیتونم یه جوانمرد باشم!»

جین پهچئون در حالی که خنده تلخی میکرد، شروع به راه رفتن کرد.

شووووو.

درست مثل موقع ورود، مه داخل آرایش خودش کنار رفت و راهی باز کرد.

«داری برمیگردی؟»

«نه. همونطور که قبلاً گفتم، قصد دارم دوستام رو صدا کنم، یه ضیافت جشن برای ها-گون بگیرم و بعد برگردم.»

اولین باری که این رو شنیده بود، فکر کرده بود فقط یه حرفیه که زده.

انگار واقعاً قصد داشت ضیافت جشن رو برگزار کنه.

«اگه کسی پرچمی بلند نکنه و نگه "بیاین دور هم جمع بشیم"، ممکنه دیگه هیچوقت همدیگه رو نبینیم. من معمولاً همونیم که اون پرچم رو بلند میکنه.»

جین پهچئون میدونست که این کار چقدر سخته.

خودش هم همینطوری بود. «من جین پهچئون هستم، چرا باید این کار رو بکنم؟ اگه میخوای من رو ببینی، تو باید اول با من تماس بگیری.» راستش، دروغ بود اگه میگفت چنین فکرهایی نداشته.

«چرا اینقدر تلاش میکنی که بقیه رو جمع کنی؟»

«چون دوست دارم. دوستام رو دوست دارم. ها-گون رو دوست دارم، رهبر جوان اتحاد بی از اتحاد نامتعارف رو دوست دارم و بقیه دوستام رو هم همینطور. دیدنشون سرگرمکننده و لذتبخشه. برای همینه که پرچم رو بلند میکنم. البته ارباب اتحاد، ممکنه شما شک کنید که اون پرچم، یه پرچم جنگ برای میدون نبرده، اما اون فقط یه پرچم شادِ "همه اینجا جمع بشید" هست.»

جین پهچئون به شوخی گئوم موگوک لبخند کمرنگی زد.

«ارباب اتحاد، شما از این دوستها ندارید؟»

گئوم موگوک این رو پرسید، با اینکه به خوبی از اتفاقی که برای زاهد سرگردان آسمانی افتاده بود خبر داشت.

این تلاش گئوم موگوک بود، مثل همیشه، تا نذاره زخمهای قلب دفن بشن، حتی اگه بدن دفن شده بود.

اگه یه دوست رو از دست دادی، باید یه دوست جدید پیدا کنی.

«چرا سعی نمیکنید حتی همین الان یه پرچم بلند کنید؟»

جین پهچئون با چهرهای متعجب به گئوم موگوک نگاه کرد.

اون میخواست که خودش پرچم رو بلند کنه؟

«اگه ارباب اتحاد یه پرچم بلند کنه، کل دنیای رزمی شوکه میشه، پس باید با حروف بزرگ روش بنویسید: "مطلقاً هیچ منظور دیگهای ندارم، این فقط یه پرچم برای خوشگذرونیه!"»

جین پهچئون بلند خندید.

واقعاً گئوم موگوک احتمالاً تنها کسی بود که میتونست اینطوری اون رو به خنده بندازه.

اون هم در حالی که اون شمشیر جوانمرد رو به کمرش بسته بود.

«اگه من پرچم بلند کنم، کی میاد؟»

اون وقت، گئوم موگوک از کسایی اسم برد که انتظارشون رو نداشت.

«پدرم هست، مگه نه؟ و رهبر اتحاد نامتعارف هم هست.»

...

گئوم موگوک طوری اضافه کرد که انگار واقعاً از ته دل میگه.

«اونها ممکنه مخفیانه منتظر باشن تا یکی پرچم رو بلند کنه.»

جین پهچئون با حالتی که انگار میگه اون دیگه اصلاحناپذیره، دوباره شروع به راه رفتن کرد.

فکر میکرد این حرفها چرنده، اما یهو یاد جلسه سهجانبه افتاد.

بیشتر از اون چیزی که انتظار داشت لذتبخش بود.

درست همون لحظه که فکر کرد شاید بد نباشه دوباره دور هم جمع بشن، جین پهچئون جا خورد.

«چه فکرای احمقانهای دارم میکنم!»

همونطور که اون دو نفر از آرایش خارج شدن و از حیاط داخلی گذشتن، یه نفر توی همون نقطهای که قبلاً از جین هاریونگ جدا شده بود، منتظر بود.

«ارباب اتحاد.»

کسی که با ادب به جین پهچئون سلام کرد، کسی نبود جز جین ها-گون.

وقتی وارد زمینهای تمرینی شده بود، به زیردستش دستور داده بود: «اگه گئوم موگوک اومد دنبال ارباب اتحاد، باید من رو صدا کنی.»

برای این بود که قبل از برگشتن گئوم موگوک به فرقه الهی اهریمن آسمانی، بتونه صورتش رو ببینه.

جین ها-گون از گئوم موگوک پرسید:

«کادوی خوبی انتخاب کردی؟»

از جین هاریونگ شنیده بود که پدربزرگشون گئوم موگوک رو به خزانه اتحاد رزمی برده.

«فقط شگفتانگیزترین چیزها رو آوردم بیرون.»

جین ها-گون به شمشیر جوانمرد که اون طرف شمشیر اهریمن سیاه بسته شده بود، نگاه کرد.

چون هیچوقت اون رو از نزدیک ندیده بود، نشناختش که شمشیر جوانمرده.

یه چیز قطعی بود: مهم نبود گئوم موگوک چه گنجینهای برداشته، در هر صورت هدر نمیرفت.

«بابت کاری که اینبار انجام دادی، ممنونم.»

میدونست که همهش به لطف گئوم موگوک بود که تونست جانشین بشه.

«داری بلافاصله برمیگردی؟»

طبیعتاً فرض کرده بود که اون الان به فرقه الهی اهریمن آسمانی برمیگرده.

«من؟ نمیرم.»

«چی؟»

«میخوام برای موفقیتت یه مهمونی بگیرم. تو جانشین شدی، پس باید جشن بگیریم. از قبل به همه دوستامون خبر دادم.»

«کدوم دوستا؟»

«تو که حتی اونقدرها هم دوست نداری، چرا میپرسی؟»

جین ها-گون که دستپاچه شده بود، به پدربزرگش نگاه کرد.

جین پهچئون فقط در سکوت به اون دوتا نگاه میکرد.

«چرا؟ خوشت نمیاد؟»

«نه که خوشم نیاد، اما...»

راستش، خوشحال بود.

این جشن، محفلی از کسایی میشد که صمیمانهترین تبریکها رو میگفتن.

«بیا، اینم بگیر.»

گئوم موگوک شمشیر جوانمرد رو از کمرش باز کرد و به سمتش گرفت.

«هدیه من به تو، به مناسبت جانشین شدنت.»

کسی که اون لحظه واقعاً غافلگیر شد، جین پهچئون بود.

شوکی فراتر از یه غافلگیری ساده بود.

حتی تو خواب هم نمیدید که گئوم موگوک شمشیر جوانمرد رو به عنوان هدیه به نوهش بده.

جین ها-گون دستهاش رو تکون داد و رد کرد.

«نه، لازم نیست. هدیه دیگه چیه!»

برای یه لحظه، چهره جین پهچئون از درد در هم رفت.

گئوم موگوک کمی سر به سرش گذاشت.

«بعداً پشیمون میشیها.»

«پشیمون نمیشم. این هدیه توئه، پس خودت باید نگهش داری.»

گئوم موگوک دوباره شروع کرد به بستن شمشیر جوانمرد به کمرش.

جین پهچئون با چشمهایی پر از حسرت بهش نگاه میکرد.

درست وقتی که داشت اون رو به کمرش میبست، گئوم موگوک دوباره شمشیر جوانمرد رو به سمت جین ها-گون گرفت.

«بگیرش. انتخابش کردم که بدمش به تو. صداقت یه دوست رو نادیده نگیر.»

جین ها-گون در حالی که به گئوم موگوک نگاه میکرد، نیمنگاهی به پدربزرگش انداخت.

چون پدربزرگش کسی بود که هدیهها رو داده بود، با خودش فکر کرد که آیا قبول کردن این هدیه درسته یا نه.

پدربزرگش چیزی نگفت و فقط به شمشیر خیره شد.

به دلیلی، بیشتر از همیشه مضطرب به نظر میرسید.

اون از اون آدمهایی نبود که حتی جلوی هزاران دشمن هم عصبی بشه.

گئوم موگوک شمشیر رو به سمت جین ها-گون هل داد.

«من هدیههای عالی دیگهای از رهبر اتحاد گرفتم. پس احساس سنگینی نکن و بگیرش. چیز خاصی نیست، اگه این قضیه رو طولش بدیم، فقط خجالتزده میشم. زود باش!»

«ممنونم. پس با کمال میل قبولش میکنم.»

در نهایت، جین ها-گون شمشیر جوانمرد رو قبول کرد.

لحظهای که شمشیر رو گرفت.

«!»

نگاه جین ها-گون عوض شد.

همون لحظهای که اون رو تو دستش گرفت، فهمید.

«این یه شمشیر معمولی نیست.»

جین ها-گون به آرومی شمشیر جوانمرد رو از غلاف بیرون کشید.

شینگ.

شمشیر جوانمرد بالاخره خودش رو به دنیا نشون داد.

این شمشیر جوانمرد بود که بعد از مدتها دوباره ظاهر میشد.

«آه!»

نجوای تحسین از لبهای جین ها-گون خارج شد.

لبه تیزی که در طول تیغه جاری بود، شبیه هیچ چیزی نبود که تا حالا دیده بود.

واقعاً جوری به نظر میرسید که انگار میتونه قلب کسی که بهش نگاه میکنه رو بشکافه.

میتونست نفس شمشیر رو حس کنه.

نفسی عمیق و باوقار.

اولین باری بود که چنین چیزی رو از یه شمشیر حس میکرد.

اون همه شمشیرهای دنیا رو ندیده بود، اما باز هم میتونست تشخیص بده.

این شمشیر برترینِ همهشون بود.

جین ها-گون به آرومی نیروی درونیش رو به شمشیر تزریق کرد و خودش رو معرفی کرد.

انگار که در جواب سلامش باشه.

ووم!

شمشیر وزوز کوتاهی کرد.

بعد از اون اولین ارتباط، دوباره شمشیر رو تو غلاف گذاشت.

قلب جین ها-گون جوری میتپید که انگار میخواد بترکه.

«گفتی چیز خاصی نیست؟»

گئوم موگوک لبخندی زد و به سوال جین ها-گون جواب داد.

«به من نمیاد. من خیلی با یه جوانمرد بودن فاصله دارم.»

جوانمرد؟

برای یه لحظه، چشمهای جین ها-گون گرد شد و فریاد زد.

«شمشیر جوانمرد!»

با فریاد غافلگیرانهش، گئوم موگوک سر تکون داد.

«آره، همون شمشیر جوانمرده.»

جین ها-گون مبهوت شده بود.

چطور میتونست شمشیر جوانمرد، برترین شمشیر تمام دوران رو نشناسه؟

اون شمشیر افسانهای تو دستهاش بود، اون هم به عنوان هدیه.

«رهبر اتحاد سه اثر باستانی از خزانه اتحاد رزمی رو به عنوان هدیه به من داد.»

حرفهایی که گئوم موگوک الان میزد، هم برای جین پهچئون بود و هم برای جین ها-گون.

«اون رهبر اتحادیه که تو تمام زندگیش حتی به یه مورد از وسایل خزانه هم دست نزده. با توجه به شخصیت درستکارش، شمشیر جوانمرد احتمالاً تا ابد همونجا انبار میموند، مگه نه؟»

حق با اون بود.

جین پهچئون هیچ قصدی نداشت که شمشیر جوانمرد رو به دنیا برگردونه.

«تو زیر دست چنین پدربزرگی بزرگ شدی، پس چطور میتونستی متفاوت باشی؟ شمشیر جوانمرد برای نسل بعدی هم تو خزانه میموند. برای همین بود که یه کم دردسر درست کردم. فکر کردم شمشیر فقط در صورتی میتونه دنیا رو ببینه که من یه کم آشوب به پا کنم. چطوره؟ حالا که با شمشیر جوانمرد سلام و احوالپرسی کردی. از اینکه از اون جای دلگیر اومده بیرون، خوشحال نیست؟»

جین ها-گون نمیدونست چی بگه.

«تو واقعاً یه چیز دیگهای!»

حرفهاش درست بود.

اگه اون نبود، این شمشیری بود که هرگز نمیتونست به دستش بیاره.

علاوه بر این، این هدیهای بود که با گذشتن از یکی از سه موردی که میتونست داشته باشه، داده شده بود.

جین ها-گون به پدربزرگش نگاه کرد.

چشمهاش میپرسیدن که آیا واقعاً میتونه این شمشیر رو قبول کنه، و جین پهچئون سر تکون داد.

جین پهچئون احساساتش رو نشون نداد، اما شادی بیحد و حصری رو حس میکرد.

خیلی خوشحالتر از این بود که شمشیر صرفاً به خزانه برگردونده بشه.

شمشیر جوانمرد مطمئنتر از هر کس دیگهای از نوهش محافظت میکرد.

البته، خوشحالترین فرد جین ها-گون بود.

برای یه رزمیکار، چی میتونه بهتر از به دست آوردن یه سلاح عالی باشه؟ اما اگه اون سلاح شمشیر جوانمرد باشه چی؟

«عالی نیست؟ اونقدر عالی که دلت میخواد برقصی، مگه نه؟»

اونقدر عالی بود که تقریباً تو اون تله افتاد.

نزدیک بود جواب بده آره.

«شنیدم شمشیر جوانمرد تاریخچه طریقت راستینه. از این به بعد، دوست من به نوشتن اون تاریخ ادامه میده.»

جین ها-گون با چشمهایی لرزان به گئوم موگوک نگاه کرد که جوری خوشحال بود انگار این مسئله مربوط به خودشه.

نمیتونست چیزی بگه.

چون هیچ کلمهای نمیتونست این قدردانی رو توصیف کنه.

جین پهچئون از گئوم موگوک پرسید.

«چرا زودتر نگفتی؟»

چون نیتش رو نمیدونست، بیدلیل نگران افتادن شمشیر جوانمرد به دست فرقه الهی اهریمن آسمانی شده بود.

«میخواستم غافلگیرتون کنم، اما بیشتر از اون، به خاطر این بود که به شما اعتماد داشتم، رهبر اتحاد.»

«چون به من اعتماد داشتی؟»

«بله. با اینکه چیزی رو بیرون آوردم که مطلقاً نباید میآوردم، شما جلوم رو نگرفتید. باور داشتم که همینطور عمل میکنید و تا آخر سر قولتوند موندید. حالا تو قلب من، شما به آدم حتی بزرگتری تبدیل شدید، رهبر اتحاد.»

جین پهچئون بدون هیچ حرفی به گئوم موگوک نگاه کرد.

فراتر از فرقههای راستین، اهریمنی و نامتعارف، فراتر از جایگاهشون، به عنوان یه رزمیکار—نه، به عنوان یه انسان—فقط میتونست فکر کنه که اون واقعاً فوقالعادهست.

«خب دیگه، من میرم.»

گئوم موگوک با ادب از رهبر اتحاد خداحافظی کرد و بعد به جین ها-گون گفت.

«یه کم طول میکشه تا همه برسن. زمان و مکان رو بعداً برات میفرستم.»

جین پهچئون و جین ها-گون برای مدتی طولانی ایستادن و به پشت سر اون که با هیجان دور میشد، نگاه کردن.

وقتی گئوم موگوک دیگه تو دید نبود، جین ها-گون با آرامش صحبت کرد.

«لحظاتی بود که تسلیم شده بودم. فکر میکردم نمیتونم مقابلش پیروز بشم. اینکه هر چقدر هم تلاش کنم، نمیتونم شکستش بدم.»

جین پهچئون حس کرد که این همهش نیست، برای همین با آرامش پرسید.

«و حالا چطوره؟»

«بحث تسلیم شدن نیست. قصد دارم بذارم اون اول بره.»

با دیدن نگاه پرسشگر، جین ها-گون لبخند زد.

«دوست فوقالعادهای مثل اون رو باید فرستاد جلو. در عوض، من در سکوت دنبالش میرم.»

این به هیچ وجه تسلیم شدن نبود.

عزم راسخی برای بردن به هر قیمتی هم نبود.

ارادهای برای قدم زدن در کنار گئوم موگوک بود.

برای اینکه در سکوت تو همون دوران قدم برداره، حتی اگه یه کم عقبتر باشه.

«یه روزی تو آیندهای دور، ممکنه اون رو با موهای سفید ببینم که روی یه تختهسنگ نشسته و منتظر منه. اون موقع بهش میگم: "به لطف توئه که تا اینجا به سلامت اومدم."»

جین پهچئون فکر کرد نوهش که همیشه خیلی جوون به نظر میرسید، تو همین مدت کوتاه کلی بزرگ شده.

همیشه نگران بود.

نگران دنیای رزمی که جین ها-گون قرار بود رهبریش کنه، و نگران نوهای که باید با اون گئوم موگوک روبرو میشد.

اما امروز، فکر دیگهای داشت.

«دیگه نباید نگران این بچهها باشم، باید تشویقشون کنم.»

همونطور که جین پهچئون به سمت تالار رهبر اتحاد قدم میزد، گفت.

«وقتی اون موقع دیدیش، حتماً بهش بگو. بگو که از نگرانی داشتم میمردم که نکنه شمشیر جوانمرد رو با خودش ببره.»