چپتر 672: چرا انقدر خوبی؟ چرا انقدر خوبی!
چپتر 672: چرا انقدر خوبی؟ چرا انقدر خوبی!
گئوم مویانگ در اقامتگاهش بود و داشت هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو تمرین میکرد.
این هنر رزمیای بود که برادر کوچیکترش به او منتقل کرده بود و حتی برای این کار، قوانین فرقه رو هم زیر پا گذاشته بود.
پس چطور میتونست نسبت بهش بیتفاوت باشه؟ هر وقت زمان خالیای پیدا میکرد، تمام تمرکزش رو فقط روی تسلط بر هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی میذاشت.
گئوم مویانگ در اعماق تمریناتش، چشمانش رو باز کرد و جریان هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو متوقف کرد.
او متوجه شده بود که کسی وارد خانه شده.
در گذشته، خیلی دیرتر متوجه میشد، اما با اینکه زمان زیادی از یادگیری این هنر نمیگذشت، همین حالا هم داشت تاثیراتش رو نشون میداد.
وقتی گئوم موگوک وارد اتاق شد، گئوم مویانگ کنار پنجره ایستاده بود.
«چرا یه آدم به این جوونی همش زل میزنه به پنجره؟»
«یعنی فقط پیرمردها اجازه دارن به پنجره نگاه کنن؟»
«جوونها این کار رو نمیکنن. اونا طاقت ندارن و سریع میزنن بیرون.»
«این یه پیشداوریه.»
گئوم موگوک جلو رفت و کنار گئوم مویانگ ایستاد.
«کارت چطور پیش رفت؟»
«ملاقات خوبی با رهبر اتحاد داشتم.»
آیا از زمان آغاز دنیای رزمی تا به حال، دورانی بوده که رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی بتونه به این راحتی با رهبر اتحاد رزمی دیدار کنه؟ برادر کوچیکترش احتمالا اولین نفر بود.
«راستی، الان گشنهت نیست؟»
وقتی گئوم مویانگ سرش رو به نشانه منفی تکان داد، گئوم موگوک برای اطمینان دوباره پرسید.
«این موضوع مهمیه. دارم میپرسم که یه وقت انقدر گشنهت نباشه که مجبور بشی یهو همهش رو سر بکشی.»
این دیگه چه اراجیفی بود که میخواست بگه؟ گئوم مویانگ با چنین نگاهی به برادرش خیره شد.
«بیا، شرط میبندم تو کل عمرت همچین چیزی ندیدی.»
گئوم موگوک یک بطری سفید از لباسش بیرون آورد.
دلیل اینکه با این همه هیجان دویده و آمده بود، داخل این بطری بود.
همانطور که گئوم موگوک به آرامی درِ بطری رو باز میکرد، رایحهای وصفناپذیر و دلپذیر از آن خارج شد.
گئوم مویانگ که با سکوت به داخل بطری نگاه میکرد، جا خورد.
«بهم نگو که این روغن عصاره سنگ شفافه؟»
گئوم موگوک سرش رو تکان داد.
«احترام بذار! این جناب رهبر فرقه و رهبر اتحادِ دنیای اکسیرهاست. ایشون هم برادر احمق منه، جناب رهبر فرقه، جناب رهبر اتحاد.»
فقط عطرش هم مدهوشکننده بود.
حقیقتا در تمام عمرش چنین بوی شیرینی رو استشمام نکرده بود.
«این رو از کجا آوردی؟»
این اکسیر چنان باشکوه بود که حتی صدای گئوم مویانگِ خویشتندار رو هم به لرزه انداخت.
«رهبر اتحاد به خاطر کمکی که تو مسئله اخیر بهش کردم، این رو به عنوان تشکر بهم داد. گفت که با تو تقسیمش کنم. این رو هم گفت که حتما تشکرش رو بهت برسونم.»
گئوم مویانگ خنده کوتاهی کرد.
بعید بود.
حتی بعیدتر بود که به او گفته باشه چنین چیز ارزشمندی رو با برادرش تقسیم کنه.
«من خوبم. خودت بخورش.»
«نمیتونم این کار رو بکنم. این رو دادن که با هم بخوریم.»
«میخوای از رهبر اتحاد بپرسم؟»
«اگه باور نمیکنی، برو بپرس.»
البته که نمیتونست بپرسه.
با توجه به شخصیت گئوم مویانگ، او از آن آدمهایی نبود که پیش رهبر اتحاد برود و بپرسد: «واقعا بهش گفتی که اون رو با من تقسیم کنه؟»
«مشکلی نیست. حتی اگه اون این رو گفته باشه، تو همهش رو بخور.»
«اگه نخوری، میندازمش دور.»
«بنداز.»
«فکر میکنی نمیکنم؟»
گئوم موگوک طوری رفتار کرد که انگار میخواد آن رو روی زمین بریزد.
البته که نمیتونست.
«آیش، انقدر نگرانم که بریزه، حتی نمیتونم ادای کج کردنش رو دربیارم.»
گئوم موگوک بطری رو با هر دو دستش گرفت، انگار که یک شیء مقدس باشد.
گئوم مویانگ دوباره رویش رو به سمت پنجره کرد.
برادر کوچیکتری که میخواست روغن عصاره سنگ شفاف رو با او تقسیم کنه؟
رابطهشان کی به این نقطه رسیده بود؟ انگار همین دیروز بود که سعی داشتند همدیگر رو بکشند و از هم متنفر بودند.
در واقع، احساسات آن زمان هنوز هم زنده بودند.
به همین دلیل بود که لحظاتی مثل این، گاهی اوقات غریبه به نظر میرسیدند.
در همین لحظه، صدای آرام گئوم موگوک از پشت سرش بلند شد.
«میترسم.»
وقتی گئوم مویانگ رویش رو برگرداند، شیطنت از چهره گئوم موگوک محو شده بود.
«میترسم نتونم جلوی این عاملان پشتپرده رو بگیرم. همونطور که این بار دیدی، اونا انقدر سرسخت هستن که دههها صبر و آمادهسازی میکنن. اگه یکی حتی شرورتر از اینا ظاهر بشه و من نتونم از پسش بربیام چی؟»
گئوم مویانگ بعد از اینکه لحظهای به برادرش خیره شد، ناگهان گفت:
«مگه داری تنهایی میجنگی؟»
گئوم موگوک انگار که منتظر همین حرف باشد، بطری روغن عصاره سنگ شفاف رو جلو آورد.
«واسه همینم میگم بیا با هم بخوریمش و با هم بجنگیم. من این رو به خاطر تو بهت نمیدم، دارم به خاطر خودم میدم. تا بتونی از من محافظت کنی. اگه همینطوری ادامه بدی، در جایگاه سرپرست فرقه دستور صادر میکنم.»
چطور میتونست به کسی که تا این حد پیش رفته بود، نه بگوید؟
گئوم مویانگ با آرامش گفت:
«پس فقط یه قطره! نه بیشتر.»
«باشه. حتی اگه میخواستم بیشتر بهت بدم، کلا چند قطره بیشتر نیست.»
«بخورش و یه مقدارش رو برای من بذار.»
«من مال خودم رو بعدا میخورم.»
وقتی گئوم مویانگ دستش رو دراز کرد، گئوم موگوک سرش رو تکان داد و گفت:
«دهنت رو باز کن.»
«چی؟»
در نهایت، گئوم مویانگ دهانش رو کمی باز کرد.
«جرئت نکنی دهنت رو ببندی! اگه بریزه، بدبخت میشیم.»
بعد از این تاکید، گئوم موگوک بدون تردید بطری رو کج کرد.
چک، چک، چک!
سه قطره پشت سر هم چکید.
او حتی فرصت نکرد بعد از اولین قطره دهانش رو ببندد.
گئوم موگوک رو به گئوم مویانگِ مبهوت فریاد زد:
«بعدا حرف میزنیم، زود باش گردش انرژی رو شروع کن!»
الان موقعیتی نبود که بخواهد لجبازی کند، پس گئوم مویانگ بلافاصله به صورت چهارزانو نشست و شروع به جذب کارایی اکسیر کرد.
گئوم موگوک باقیمانده روغن عصاره سنگ شفاف رو توی دهان خودش ریخت.
چک! چک!
دو قطره از روغن عصاره سنگ شفاف باقی مانده بود.
و به این ترتیب، دو برادر کنار هم نشستند و انرژی روغن عصاره سنگ شفاف رو در بدنشان حل کردند.
نیازی به محافظ نبود.
سطح تسلط گئوم موگوک به جایی رسیده بود که حتی اگر مشکلی پیش میآمد، میتونست برای مدت کوتاهی جذب اکسیر رو متوقف کند، با مشکل مقابله کند و بعد دوباره ادامه دهد.
گئوم مویانگ داشت تجربه جدیدی رو از سر میگذراند.
فقط یک قطره حاوی انرژی عظیمی بود، اما او سه قطره خورده بود! گذرگاههای درونیش همگی به یکباره به روی انرژی عظیمی که در تمام عمرش حس نکرده بود، باز شدند.
با دنبال کردن جریان انرژیاش، عصاره روغن عصاره سنگ شفاف شروع به ذوب شدن در گذرگاههای درونیش کرد.
سوووو، سوووو!
هر بار که حل میشد، انرژی قدرتمندی به گذرگاههای درونیش منتقل میشد.
لذت آن لحظه فراتر از کلمات بود.
گئوم مویانگ با احتیاط، و در عین حال با جسارت، به جذب انرژی ادامه داد.
وقتی هر سه قطره روغن عصاره سنگ شفاف جذب شدند، انرژی با شدت در گذرگاههای درونیش به جریان افتاد.
مثل یک تاخت و تاز بود.
تاخت و تازی از قدرتی عظیم که قبلا هرگز تجربه نکرده بود.
انرژیای که با وحشیگری در جریان بود، در مرکز انرژیاش جمع شد و با نیروی درونی فعلیاش ادغام گشت.
لحظه بعد!
همانطور که نیروی درونی باشکوه، مرکز انرژیاش رو مثل یک انفجار پر کرد، حالتی از وجد و شادی در چهره گئوم مویانگ پدیدار شد.
در رابطه با هنرهای رزمی، او اکنون لذتی بزرگتر از هر لذتی که تا به حال چشیده بود، حس میکرد.
گئوم مویانگ بعد از اینکه با آرامش نیروی درونیاش رو تثبیت کرد، چشمانش رو باز کرد.
نیروی درونی قدرتمندی در مرکز انرژیاش موج میزد و چشمانش شفافتر و عمیقتر شده بودند.
بدنش احساس سبکی میکرد و به نظر میرسید که پوستش میدرخشد.
او به وضوح حس میکرد که قویتر شده است.
تاثیرات روغن عصاره سنگ شفاف فقط به افزایش نیروی درونی محدود نمیشد.
این اکسیر گذرگاههای درونیاش رو پاکسازی کرده و نیروی درونیاش رو بیش از پیش تصفیه کرده بود.
گئوم موگوک که زودتر گردش انرژیاش رو تمام کرده بود، داشت به او نگاه میکرد.
به نظر میرسید که او با حبس کردن نفسش، منتظر مانده بود تا کار برادرش تمام شود.
«فوقالعادهست، نه؟»
این یک مورد رو نمیتونست انکار کند.
واقعا فوقالعاده بود.
گئوم مویانگ در سکوت سرش رو تکان داد و پرسید:
«چرا بهم سه قطره دادی؟»
«لعنتی! فکر میکنی خودم میخواستم؟ دستم لیز خورد.»
گئوم موگوک قیافهای حقبهجانب و شاکی به خودش گرفت.
«ترجیح میدادم موقع جنگیدن با دشمن، شمشیرم از دستم بیفته.»
اراجیف بود.
امکان نداشت گئوم موگوک در کنترل چیزی مثل این اشتباه کند.
او از همان ابتدا قصد داشت سه قطره به او بدهد.
دوباره فریب این وروجک رو خورده بود.
«حداقل شانس آوردم که دو قطره واسه خودم موند. اگه همهش رو میریختم، شکمت رو سفره میکردم.»
گئوم موگوک به جای اینکه اعتبار این کار رو به نام خودش بزند، ترجیح داد نقش آدم بده رو بازی کند.
«فکر کردی توی نبرد برای جانشینی همینطوری میذارم زنده بمونی؟ برای حمایت از برادر کوچیکترت زندگی سختی خواهی داشت. آماده باش.»
گئوم مویانگ تشکر نکرد.
اگه قرار بود از این وروجک حمایت کنه، سه قطره روغن عصاره سنگ شفاف اصلاً کافی نبود.
گئوم موگوک از جاش بلند شد.
«بیا بریم بیرون.»
«کجا؟»
«توی ووهانیم، حداقل باید بازار رو ببینیم.»
درست وقتی گئوم مویانگ میخواست نه بگه، گئوم موگوک یه قدم جلوتر بود.
«حالا که توی ووهانیم، باید یه هدیه برای پدر بخریم. تو نمیخوای چیزی بخری؟ ای بابا، پدر بیچارهمون که فقط به پسر بزرگش بها میده، کی قراره از پسر بزرگش هدیه بگیره...»
قبل از اینکه حرفش طولانیتر بشه، گئوم مویانگ از جاش بلند شد.
بازار جلوی مقر اصلی اتحاد رزمی پر از جمعیت بود.
مغازهها در دو طرف خیابان صف کشیده بودن و دستفروشها با صداهای گرفته مشتریها رو صدا میزدن.
عابران بیشماری در حال رفتوآمد بودن.
در این خیابان شلوغ، گئوم موگوک و گئوم مویانگ ظاهر شدن.
گئوم موگوک با چهرهای باز قدم میزد، اما گئوم مویانگ کلاه حصیریاش رو تا روی چشماش پایین کشیده بود.
«برادر، کسی نگاه نمیکنه. اصلاً اگه نگاه کنن مگه چی میشه؟»
اما گئوم مویانگ کلاه حصیریاش رو برنداشت.
اینکه یه پیرو طریقت اهریمنی با چهرهای آشکار در ووهان قدم بزنه، کاری بود که فقط از عهده برادر کوچیکترش برمیاومد.
«تا حالا شده اینطوری با هم توی بازار قدم بزنیم؟ این اولین باره، مگه نه؟»
وقتی با پدرشون سفر کرده بود، با اون توی بازار قدم زده بود.
امروز، داشت با برادرش قدم میزد.
آیا روزی میرسید که هر سه نفرشون بتونن با هم قدم بزنن؟
فکر میکرد برادرش فقط مستقیم به راهش ادامه میده، اما در کمال تعجب، اون در حین راه رفتن به اینجا و اونجا نگاه میکرد.
به نظر میرسید واقعاً داشت برای پدرشون هدیه انتخاب میکرد.
در اون لحظه، دستفروشی کنار چرخدستیِ دامپلینگ با صدای بلند فریاد زد:
«بیاین و دامپلینگهایی رو بچشین که اونقدر خوبن که اگه دو نفر با هم بخورن، اگه یکیشون بمیره اون یکی حتی متوجه هم نمیشه!»
با این حرف، گئوم موگوک رو به برادرش کرد و گفت:
«خب، از اونجایی که کشتن یه نفر کار سختیه، فکر نکنم بتونیم اون طعم رو تجربه کنیم. با این حال، نظرت چیه امتحانش کنیم؟»
گئوم موگوک برادرش رو به سمت چرخدستی کشید.
اونها یه بشقاب دامپلینگ سفارش دادن و برای یه غذای خیابونی، واقعاً خوشمزه بودن.
«تا حالا شده کنار خیابون بایستی و غذا بخری و بخوری؟»
گئوم مویانگ سرش رو به نشونه منفی تکون داد.
«نظرت چیه؟»
«دلم میخواد یه نفر رو بکشم و در آرامش غذا بخورم؟»
گئوم موگوک بلند خندید.
این یه شوخی نادر از طرف برادرش بود، پس باید بلند بهش میخندید.
همونطور که دامپلینگ میخوردن، اون دو به اطراف نگاه کردن.
مردمی که چانه میزدن و دعوا میکردن، زنی که با کاسهای غذا میدوید، بچههایی که دنبال یه آبنباتفروش میدویدن، عابرانی که برای برخورد نکردن با مردهایی که بار روی پشتشون بود جابهجا میشدن.
گئوم مویانگ اون صحنه رو دید.
صحنه لبخند زدن گئوم موگوک در حالی که تماشاشون میکرد.
برادرش داشت به زندگیای نگاه میکرد که خودش حتی یک بار هم بهش توجه نکرده بود.
مگه چی توی اون صحنه اینقدر عالی بود که اونطوری لبخند میزد؟
گئوم موگوک آخرین دامپلینگ رو توی دهنش گذاشت.
«حالا که روغن عصاره سنگ شفافم رو ازم قاپیدی، حداقل باید این رو بخورم.»
گئوم مویانگ خنده خشکی کرد.
اون دو دوباره شروع به راه رفتن کردن.
همونطور که از بازار رد میشدن، گئوم مویانگ به مغازه خاصی نگاه انداخت.
گئوم موگوک حس کرد که طرز نگاه برادرش به اونجا با جاهای دیگه فرق داره.
اونجا مغازهای بود که آلات موسیقی میفروخت.
«بیا بریم تو یه نگاهی بندازیم.»
گئوم موگوک اول وارد شد و گئوم مویانگ هم دنبالش رفت.
«برادر، بلدی سازی بزنی؟»
«نه.»
برای کسی که این رو میگفت، برقی که توی چشماش موقع خیره شدن به اونجا بود، متفاوت به نظر میرسید.
«درسته. تو اصلاً چه سازی میخوای بزنی؟ با توجه به اینکه من اصلاً استعداد موسیقی ندارم، تو هم حتماً همینطوری هستی. هیچوقت هم ندیدم پدر ساز بزنه. همهش توی خونمونه، توی خونمون! تنها کاری که بلدیم انجام بدیم کشتن مردمه!»
درست همون موقع، صدایی از پشت سرش اومد.
با تعجب برگشت و دید که گئوم مویانگ شروع به نواختن فلوت کرده.
همونطور که توی فلوت میدمید، صدای زیبایی جاری شد.
ملودی از میان سر و صدای اطراف عبور کرد و پخش شد.
چشمان گئوم موگوک گرد شد.
اون فقط توی ساز نمیدمید.
برادرش داشت واقعاً یه آهنگ رو مینواخت.
او واقعاً شوکه شده بود، چون هرگز فکرش رو هم نمیکرد که برادرش بتونه سازی بزنه.
لحظهای بود که باعث شد دوباره بفهمه شناختن واقعیِ یک نفر چقدر سخته، هر چقدر هم که سعی کنی اون رو بشناسی.
آیا به خاطر این بود که حس میکرد قلب برادرش توی این ملودیه؟ گوش دادن بهش خیلی لذتبخش بود.
وقتی نوازندگی تموم شد، صدای تشویق از پشت سر بلند شد.
وقتی برگشت، مردمی که توی خیابون از حرکت ایستاده بودن، دم در مغازه جمع شده بودن.
گئوم موگوک سر برادرش فریاد زد:
«این دیگه چیه؟ چرا اینقدر کارت خوبه؟ چرا اینقدر خوبی!»
صاحب مغازه هم تعجب خودش رو ابراز کرد.
«نوازندگیتون باشکوهه.»
گئوم مویانگ که شاید از جمعیت و تعریفهای صاحب مغازه معذب شده بود، بیرون رفت.
گئوم موگوک به سرعت فلوت رو خرید و دنبال برادرش رفت.
«چرا اون رو خریدی؟»
«قیمت این فلوت فقط به خاطر اینکه تو نواختیش، همین الان هزار برابر شده. و کسی چه میدونه، شاید به زودی دوباره به کارت بیاد.»
وقتی گئوم مویانگ طوری بهش نگاه کرد که انگار میپرسه منظورش چیه، گئوم موگوک موضوع رو عوض کرد.
«انگار یه آدم دیگه شدی. تصور کن جنازههای دشمنها رو روی زمین پهن کردی و در حالی که موهات توی باد خونین تکون میخوره، یه بار فلوت میزنی! خیلی باحاله، خیلی باحال! همه زنها از حال میرن!»
«اونها از ترس از حال میرن.»
درست در همون لحظه بود.
شالاپ.
یه چرخدستی در حال عبور، آب گلآلود رو روی شلوار برادرش پاشید.
اما گئوم مویانگ اهمیتی نداد و به راهش ادامه داد.
«واقعاً فکر کردم یه باد خونین میوزه و کل بازار ووهان نابود میشه.»
با این حرف بیمعنی، گئوم مویانگ که جلوتر راه میرفت، بیصدا لبخند زد.
گئوم موگوک میتونست حسش کنه.
برادرش هم داشت از این لحظه لذت میبرد.
آره، همینطوری لبخند بزن.
چقدر دیدنش خوبه؟
گئوم موگوک از این زمان با برادرش کاملاً لذت میبرد.
اون دو به چیزهای مختلفی نگاه کردن.
هرچند گئوم موگوک بحث هدیه برای پدرشون رو پیش کشیده بود، اما حالا این گئوم مویانگ بود که با جدیت بیشتری جستوجو میکرد.
اما هدیهای که به طور خاص چشمش رو بگیره، وجود نداشت.
گئوم موگوک یه جفت لباسخواب رو بالا گرفت و پرسید:
«نظرت درباره این لباسخوابهای گلدار به سبک ووهان چیه؟»
با نگاه گئوم مویانگ که میگفت «عقلت رو از دست دادی؟»، گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«آه، تو که ندیدیش.»
گئوم موگوک آروم لباسخواب رو سر جاش گذاشت.
«نه، بیخیال. شوکش برای تو خیلی زیاد میشه.»
وقتی دوباره توی بازار راه میرفتن، نگاه گئوم مویانگ روی یک نقطه ثابت موند.
یه نقاش پیر نشسته بود و پرتره عابران رو میکشید.
به دلیلی، گئوم مویانگ جلو رفت و مقابل نقاش نشست.
گئوم موگوک با چهرهای متعجب دنبالش رفت و پرسید:
«چت شده؟ داری من رو میترسونی.»
این برادرش بود، کسی که در تمام عمرش هرگز در چنین جایی نمینشست.
«تو هم بشین.»
«منم؟»
گئوم موگوک که حتی بیشتر تعجب کرده بود، کنار برادرش نشست.
آیا واقعاً داشت پیشنهاد میداد که یه عکس دونفره داشته باشن؟
انگار برای تایید این موضوع، گئوم مویانگ برای اولین بار از وقتی به بازار رسیده بودن، کلاه حصیریاش رو برداشت.
بعد از اینکه چهرهاش رو نمایان کرد، با نقاش صحبت کرد.
«لطفاً ما رو با هم بکشید. من پول بیشتری میدم، پس لطفاً تا جایی که میتونید خوب بکشیدش.»
نقاش با دقت زیاد شروع به حرکت دادن قلمموی خودش کرد.
گئوم موگوک با چهرهای شوکه به برادرش خیره شد.
گرفتن یه عکس با هم به اندازه کافی غافلگیرکننده بود، اما اینکه بخواد اون رو خوب بکشه؟
«تو کی هستی؟ برادرم کجا رفته و تو چرا داری تظاهر میکنی اونی!»
حتی با شوخی گئوم موگوک، حالت چهره گئوم مویانگ تغییر نکرد.
اون حتی یه قدم فراتر رفت.
«میخوام بدم این نقاشی رو به صورت یه طومار دربیارن.»
«چی؟»
گئوم مویانگ حرفی کاملاً غیرمنتظره زد.
«میخوام درستش کنم و بدمش به پدر.»
تازه اون موقع بود که گئوم موگوک متوجه نیت برادرش شد.
این هدیهای برای پدرشون بود.
هیچ هدیهای برای پدرشون بزرگتر از دیدن تصویر دو پسرش در کنار هم نبود.
«میگن هیچ برادری به خوبیِ برادر بزرگتر نیست. تو همیشه اینقدر باهوش بودی؟»
«فقط به جلو نگاه کن.»
گئوم مویانگ با لحنی رک اضافه کرد:
«وگرنه اون صورت زشتت بد کشیده میشه.»