چپتر 673: محبت برادر شکستناپذیر است
چپتر 673: محبت برادر شکستناپذیر است
نقاشی باشکوه بود.
نقاش مشهوری، به هر دلیلی، سر از بازار درآورده بود و با کشیدن پرتره روزگار میگذروند.
مهارت نقاش اونقدر زیاد بود که حتی میتونست قهرمان این داستان باشه.
هر کسی میتونست ببینه که اون دو نفر توی تصویر، گئوم موگوک و گئوم مویانگ هستن.
گئوم موگوک مستقیم به نقاشی نگاه کرد، بعد از بغل براندازش کرد.
«هر چقدر نگاه میکنم، میبینم تو رو خوشتیپتر کشیده.»
گئوم موگوک در حالی که به نقاشیِ تمومشده خیره شده بود، یه تئوری توطئه مطرح کرد.
«حتماً با انتقال صدا نقاش رو تهدید کردی، نه؟ گفتی اگه من رو بهتر نکشی، دیگه رنگ قلممو رو نمیبینی!»
نقاش پیر فقط لبخند زد.
اون که مدت زیادی اینجا پرتره کشیده بود، آدمهای بیشماری رو دیده بود.
شاید به خاطر دیدن اون همه چهره، حالا میتونست فقط با نگاه کردن به آدمها، زندگیشون رو حس کنه.
و امروز، تجربه خاصی داشت.
موقعی بود که داشت چهره برادر کوچیکتر رو میکشید.
اون مرد با لحنی سبک، تقریباً در حد لودگی، حرف میزد.
اما عجیب بود که موقع کشیدن چهرهش، حس میکرد نه یه پرتره، بلکه داره یه منظره رو نقاشی میکنه.
وقتی موهاش رو میکشید، حس میکرد داره نیزاری رو میکشه که توی باد تکون میخوره.
وقتی چشمهاش رو میکشید، حس میکرد داره دریای پهناور رو نقاشی میکنه.
اون همچنین یه کوهستان پوشیده از برف رو توی کولاک، و یه بیابون لمیزرع رو بدون حتی یه تیغه علف نقاشی کرد.
اون چهار فصل رو حس کرد و گذر زمان رو لمس کرد.
تمام عمرش چهره آدمها رو کشیده بود، اما تا حالا موقع کشیدن کسی چنین حسی نداشت.
گئوم مویانگ در سکوت به نتیجه کار نگاه کرد.
برخلاف چهره بیحس خودش، برادر توی نقاشی داشت لبخند درخشانی میزد.
به نظر میرسید حتی موقع پرحرفی هم، حالتش یه لبخند ثابت باقی مونده بود.
از این نقاشی خوشم میآد.
«بیا، این برای توئه.»
گئوم مویانگ پیشنهاد داد هزینه ده تا پرتره رو پرداخت کنه، اما نقاش پیر پول رو پس داد.
«خیلی وقت بود که از نقاشی کردن اینقدر لذت نبرده بودم. دلم میخواد این نقاشی رو به عنوان هدیه بهتون بدم.»
نمیخواست روی کارِ امروز قیمتی بذاره.
اگه مجبور بود پولی قبول کنه، حس میکرد باید صدها، حتی هزاران برابر این مبلغ رو بگیره.
وقتی نقاش دوباره سرش رو به نشونه یه درخواست صمیمانه خم کرد، گئوم مویانگ سر تکون داد.
«جایی رو میشناسی که بتونه این رو به صورت طومار دربیاره؟»
نقاش آدرس یه طومارساز رو توی بازار بهشون داد.
بعد از خداحافظی با نقاش، اون دو نفر مستقیم به سمت طومارساز رفتن.
صاحب مغازه که ادعا میکرد تمام عمرش مشغول ساختن طومار بوده، چهرهش پر از غرور بود.
گئوم مویانگ نقاشی رو بهش داد.
«لطفاً طوری درستش کنید که بشه به دیوار آویزونش کرد. پولش مهم نیست، فقط بهترین کارتون رو تحویل بدید.»
«بهترین، هوم. پس یه کم زمان میبره. لطفاً هفت روز دیگه برگردید.»
گئوم مویانگ نگاهی به گئوم موگوک انداخت.
«من تا اون موقع توی ووهان میمونم.»
با جواب گئوم موگوک، گئوم مویانگ کوتاه با صاحب مغازه صحبت کرد و رو برگردوند.
«هفت روز دیگه برمیگردم.»
بعد از ترک مغازه، اون دو نفر به سمت اقامتگاهشون راه افتادن.
«کی یاد گرفتی فلوت بزنی؟»
«خیلی وقت پیش.»
«پدر میدونه؟»
گئوم مویانگ سرش رو به نشونه منفی تکون داد، اما گئوم موگوک نظر دیگهای داشت.
«احتمالاً میدونه.»
گئوم مویانگ با حالتی پرسشگر به گئوم موگوک نگاه کرد.
«مطمئنم میدونه که میتونی یه ساز بزنی.»
به نظر میرسید برادرش باور نمیکنه، اما اون فکر میکرد پدرشون خبر داره.
وقتی برای اولین بار بازگشت کرد، پدرش میدونست که اون به سم تحلیلبرنده انرژی مبتلا شده.
گئوم موگوک میدونست پدرش فقط وانمود میکنه که نمیدونه، اما در واقع خیلی چیزها رو درباره بچههاش میدونه.
در هر صورت، پدرشون از اون آدمهایی نبود که بگه: «بیا، یه چیزی بزن»، و برادرش هم از اونهایی نبود که بگه: «میخوام براتون چیزی بنوازم.»
با خودش فکر کرد که باید یه روزی صحنه رو براش آماده کنه.
واقعاً دلش میخواست پدرش حداقل برای یه بار هم که شده، اجرای برادرش رو بشنوه.
همونطور که با هم قدم میزدن.
تیکتیک.
اول چند قطره درشت بارون بارید،
و بعد، شششششش.
ناگهان تبدیل به یه رگبار تند شد.
اون دو نفر لحظهای زیر لبه بام یه مغازه ایستادن و منتظر موندن تا بارون بند بیاد.
با سطح هنرهای رزمیشون، میتونستن بدون خیس شدن زیر بارون راه برن، اما فقط منتظر موندن تا تموم بشه.
در حالی که به بارون نگاه میکرد، گئوم مویانگ نگاهی به برادرش انداخت.
ریزش بارون، برادر پرحرفش رو ساکت کرده بود.
گئوم مویانگ میدونست که این خودِ واقعیِ برادرشه.
اون نگاه عمیق که در سکوت به بارون خیره شده بود، نگاه واقعی برادرش بود.
گئوم مویانگ آروم پرسید.
«چی دوست داری؟»
گئوم موگوک که از این سوال غیرمنتظره غافلگیر شده بود، با تعجب به برادرش نگاه کرد.
گئوم مویانگ سرش رو به سمت بارون برگردوند و دوباره پرسید.
«پرسیدم از چی خوشت میآد.»
برادر، میدونستی؟ این اولین باریه که یه سوال شخصی ازم میپرسی.
و خودت اول پرسیدی.
«خب، چیزهای زیادی رو دوست دارم. نوشیدن و خوشگذرونی با مردم رو دوست دارم.»
«زیادی...»
گئوم مویانگ میخواست بهش هشدار بده که دلبستگیِ زیاد به آدمها میتونه باعث مرگش بشه.
اما با کمی فکر، به ذهنش رسید که دقیقاً همین دلبستگیهاست که باعث مرگ تمام دشمنهاشون میشه.
محبت برادرش شکستناپذیر بود.
«تنها بودن رو ترجیح نمیدی؟»
برادرش همچنان به غافلگیر کردنش ادامه میداد.
تعجبآور بود که این رو دربارهش میدونست، و حتی تعجبآورتر که به زبونش آورد.
«برادر من، تو یه شبحی، یه شبح واقعی. امروزت چیه؟»
«واقعاً چی دوست داری؟ دست از حرف زدن درباره مردم و نوشیدنی بردار.»
چون میدونست برادرش داره جدی میپرسه، صادقانه جواب داد.
«دوست دارم یه جای راحت دراز بکشم و به دریا نگاه کنم، یا توی یه چشمه آبگرم وسط یه منظره برفی لم بدم.»
شاید با آوردن اسم دریا و چشمه آبگرم به نظر دروغ میرسید، اما اینها چیزهایی بودن که واقعاً دوست داشت.
«این رو هم دوست دارم. ایستادن زیر لبه بام و تماشای بارون.»
تماشای دنیا در تنهایی.
توی زندگی قبل از بازگشتش، اون لحظه رو بارها تجربه کرده بود.
توی کولاک، روی یه کلک سرگردان، در حالی که از یه پرتگاه آویزون بود...
حتی توی اون لحظاتِ به شدت تنهایی، فقط نگاه کردن به دنیا به این شکل، حالش رو بهتر میکرد.
حتی فقط تماشای مردمی که رد میشدن، حالش رو بهتر میکرد.
احتمالاً به خاطر همینه.
که چرا هنوز لحظاتی مثل این رو دوست داره.
گئوم مویانگ بعد از اینکه لحظهای به برادرش خیره شد، دوباره به بارون نگاه کرد.
«گفتی تماشای دنیای بیرون مال پیرمردهاست.»
«حداقل من از بیرون تماشا میکنم.»
گئوم موگوک که شاید حرف خودش به نظرش بچهگونه اومده بود، بلند خندید.
لبخند محوی روی لبهای گئوم مویانگ نشست.
ششششششش.
«برادر، وقتی تمرینات انفرادی پدر تموم شد، بیا سه تایی بریم شکار.»
گئوم مویانگ بعد از اینکه لحظهای در سکوت به بارون نگاه کرد، سر تکون داد.
«باشه.»
و بعد یه چیز دیگه اضافه کرد.
«همیشه اول مراقب خودت باش.»
گئوم موگوک با چشمهایی لرزان به برادرش نگاه کرد.
امروز، برای اولین بار، برادرش پرسیده بود که چی دوست داره، و برای اولین بار، نسبت بهش ابراز نگرانی کرده بود.
«میدونستم! تو برادر من نیستی! باید همون موقع که پیشنهاد دادی پرتره بکشیم میفهمیدم. برادرم رو پس بده! کی جاتون رو با هم عوض کردید؟»
«...»
«...»
وقتی شوخی تموم شد، گئوم موگوک با جدیّت گفت.
«برادر، من از اون چیزی که به نظر میام خودخواهتر و سنگدلترم. لازم نیست زیاد نگران باشی. اگه فکر کردی دارم کار اشتباهی انجام میدم، تردید نکن و بهم فحش بده.»
گئوم مویانگ هم با جدیّت جواب داد:
«امروز چند باری جلوی خودمو گرفتم.»
ووووووووش.
***
اون دو نفر تصمیم گرفتن توی اقامتگاهشون منتظر بمونن و تا آماده شدن طومار، هنرهای رزمیشون رو تمرین کنن.
گئوم مویانگ روی تسلط بر هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی تمرکز کرد.
قدرت سه قطره روغن عصاره سنگ شفاف روی این تمرین هم تأثیر زیادی داشت.
شاید به خاطر اینکه نیروی درونیش خالصتر شده بود، تمرینات رزمیش روانتر از قبل پیش میرفت و دستاوردهایش سریعتر حاصل میشد.
گئوم موگوک مسئولیت غذاها رو به عهده گرفت تا برادرش بتونه روی تمریناتش تمرکز کنه.
توی هر وعده غذایی، او از یه مسافرخونه غذا میخرید و سفره رو پهن میکرد.
چون میدونست برادرش دوست نداره بیرون غذا بخوره، به بهونه هواخوری بیرون میرفت و غذا میخرید.
شاید کار سادهای به نظر میرسید که با فنون سبکخیزیش مدام در رفتوآمد باشه، اما او برای هر وعده، غذاهای متفاوتی سرو میکرد.
وقتی از گئوم مویانگ میپرسید چی میخواد بخوره، او جواب میداد «هر چی»، اما نمیشد هر بار واقعاً «هر چی» باشه.
به لطف همین، گئوم موگوک هم با سلیقه برادرش آشنا شد؛ اینکه کدوم غذاها رو دوست داره و از کدومها بدش میاد.
حتی موقع غذا خوردن هم سعی میکرد بیشتر صحبت کنه.
دیگه کی ممکن بود فرصتی پیدا کنه که ۷ روز رو با برادرش توی یه خونه بگذرونه؟
گئوم موگوک که بهتر از هر کسی میدونست اگه لحظه رو از دست بدی، شاید دیگه حتی فرصت امتحان کردنش رو هم نداشته باشی، برای این زمان ارزش زیادی قائل بود.
و توی روز آخر، یعنی روز هفتم، گئوم مویانگ خودش بیرون رفت و غذا خرید.
در کمال تعجب، بدون اینکه حتی بپرسه، گئوم مویانگ فقط غذاهایی رو خریده بود که گئوم موگوک دوست داشت.
«چطور فهمیدی من این غذاها رو دوست دارم؟»
«سلیقه یه آدم بدغذا کاملاً مشخصه.»
او با تندی جواب داد، اما گئوم مویانگ توی این ۷ روز با دقت زیر نظر داشت که چوبکهای برادرش بیشتر به سمت کدوم غذاها میره.
و به این ترتیب، ۷ روز گذشت.
گئوم موگوک و گئوم مویانگ برای گرفتن طومار دوباره توی بازار ظاهر شدن.
خیابونهای ووهان پر از یه خبر خاص بود.
امروز، اتحاد رزمی ضیافت بزرگی رو برای جشن گرفتن جانشین شدنِ جین ها-گون برگزار میکرد.
نه تنها رهبران داخل اتحاد، بلکه بسیاری از استادان مشهور هنرهای رزمی از سرزمین مرکزی هم در اون حضور داشتن.
بازار هم حالوهوای جشن به خودش گرفته بود.
رزمیکارهای مناطق مختلف به اینجا سرازیر شده بودن و خیابونها رسماً از جمعیت پر شده بود.
«هی شماها، اگه حالتون خوبه و یه وقت اتفاقی به شونه برادرم بخورید، بدجوری شر میشه! حموم خون راه میفته!»
با وجود این حرفها، خودِ گئوم موگوک و گئوم مویانگ بودن که پیشقدم میشدن تا با جمعیت برخورد نکنن.
«گفتی رهبر جوان اتحاد، بی، فردا میرسه؟»
«بله.»
بی سا-این از طریق عمارت فلکسای خبر فرستاده بود.
«آه، خیلی کنجکاوم. میخوام هرچه زودتر ببینمش و بپرسم بین اون و بانو هان از قصر یخی چی گذشته.»
قبلتر، وقتی همه دور هم جمع شده بودن و بعد از هم جدا شدن، بی سا-این از روی هوس پیشنهاد داده بود که هان سول قبل از برگشتن، سری به اتحاد نامتعارف بزنه.
انگار بلافاصله بعد از گفتنش پشیمون شده بود، اما در کمال تعجب، هان سول قبول کرده بود.
اون موقع، گئوم موگوک با پیام تلهپاتی بی سا-این رو مسخره نکرد که از خوشبختیش لذت ببره و فقط گذاشت به حال خودش باشه.
«این بار که ببینمش، میخوام تمام جزئیات اتفاقاتی که افتاده رو از زیر زبونش بکشم. فکر میکنی اون دوستِ خرسمانندم تونسته باشه چیزی رو درست بگه؟ این بار باید درستوحسابی بهش یاد بدم چطور دل یه زن رو به دست بیاره.»
اون دو نفر در حالی که راهشون رو از بین جمعیت باز میکردن، به مغازه طومارساز رسیدن.
طومار همونطور که صاحب مغازه با اطمینان گفته بود، فوقالعاده از آب دراومده بود.
«حیرتانگیزه!»
گئوم موگوک با تحسین فریاد زد.
نقاشی به یه طومار بسیار مجلل و باشکوه تبدیل شده بود.
حسی که یه طومار با عظمت منتقل میکرد، با وقتی که فقط یه نقاشی روی کاغذ بود، فرق داشت.
گئوم مویانگ هم لبخند رضایتی بر لب داشت.
اونقدر خوب بود که بشه به عنوان هدیه به پدرشون تقدیمش کرد.
گئوم مویانگ با احتیاط طومار رو لوله کرد و نزدیک خودش نگه داشت.
از نگاه یه غریبه، انگار داشت از یه شمشیر گرانبها محافظت میکرد.
«ممنون از زحماتتون.»
بعد از پرداخت هزینه طومار، اون دو نفر مغازه رو ترک کردن.
تازه میخواستن به سمت اقامتگاهشون برگردن که...
«بیا پایین!»
با فریاد گئوم موگوک، هر دو به داخل یه کوچه پریدن.
گئوم مویانگ با چهرهای منقبض، آروم پرسید:
«خودشونن؟»
با سوال گئوم مویانگ، گئوم موگوک از داخل کوچه سرک کشید.
نگاه تیزش از بین جمعیت نفوذ کرد.
«آره، یه آدم واقعاً خشن و ترسناکه. و اون آدم ترسناک داره یه کار بامزه انجام میده.»
بامزه؟
گئوم مویانگ که کنجکاو شده بود منظور او چیه، او هم سرک کشید تا جایی رو که برادرش نگاه میکرد، ببینه.
او اونجا بود.
اون انتهای بازار، مردی با چهرهای خشن و ترسناک.
مردمی که چشمشون به چشم او میافتاد، راه رو براش باز میکردن.
در کمال تعجب، او بی سا-این بود.
به اونا گفته شده بود که او فردا میرسه.
«انگار برنامهش جلو افتاده. اما چرا داریم قایم میشیم؟»
با حرف گئوم مویانگ، چشمهای گئوم موگوک ریز شد.
«امکان نداره! کنار اون دروغگو رو نگاه کن.»
کنار بی سا-این، زنی با ردای رزمی سفیدِ خالص داشت به مناظر اطراف نگاه میکرد.
اون هان سول از قصر یخی بود.
در کمال تعجب، او همراه بی سا-این بود.
«چرا اون دو نفر با همان؟»
«پشت سرش رو نگاه کن.»
پشت سر هان سول، قامتِ تیغههای دوقلوی یخین سرد که او رو همراهی میکردن هم دیده میشد.
«تیغههای دوقلوی یخین سرد بدون توجه به وظایف محافظتیشون دارن توی بازار گشت میزنن. این یعنی اونا به سا-این اعتماد دارن. به عبارت دیگه، اینطوری سفر کردنِ این چهار نفر یه منظره عادیه. یعنی بانو هان که به اتحاد نامتعارف رفته بود، به جای برگشتن به دریای شمال، داشته اون اطراف رو میگشته.»
گئوم موگوک میتونست حدس بزنه.
بی سا-این احتمالاً جاهای مختلف رو به او نشون داده بود.
بعد، بعد از دریافت پیام او، با هم به اینجا اومده بودن.
«اون منو گول زد!»
«شاید فقط اتفاقی یه روز زودتر رسیدن.»
اما هیچچیز از چشمهای تیزبین گئوم موگوک در نمیرفت.
«به لباسش نگاه کن.»
حالا که او اشاره کرد، بی سا-این ردای سفید پوشیده بود.
«لباسش رو با اون ست کرده. عمداً یه ردای طرحدار انتخاب کرده تا به نظر نیاد که کاملاً با هم ست کردن.»
با شنیدن این حرف، واقعاً منطقی به نظر میرسید.
آیا گئوم مویانگ از اون آدمهایی بود که از اینطور جاسوسی کردن لذت ببره؟
اما بودن با گئوم موگوک باعث میشد حتی اینجور کارها هم سرگرمکننده باشه.
استنتاجهای گئوم موگوک ادامه داشت.
«میدونی چرا کلاه حصیری سرش نذاشته؟»
«چرا؟»
«میترسه موهاش بهم بریزه.»
«واقعاً؟»
از بین اون همه آدم، بی سا-این؟ او از روی ظاهرش طوری به نظر میرسید که انگار میتونه هر لحظه کل دنیای رزمی رو فتح کنه.
گئوم مویانگ نمیتونست باورش کنه، اما گئوم موگوک مطمئن بود.
«وگرنه هیچ دلیلی نداره که بخواد صورتش رو اینطوری توی حیاط جلوییِ اتحاد رزمی نشون بده.»
درست همون موقع، بی سا-این که اون دورها بود، سرش رو به سمت اونا چرخوند تا نگاهی بندازه.
اما اون دو نفر قبلاً به داخل کوچه برگشته بودن.
«چیزی شده؟»
با سوال هان سول، بی سا-این دوباره به سمت او برگشت.
چهره ترسناک و تیزش نرم شده بود.
«چیزی نیست.»
بی سا-این به چرخدستیِ یه فروشنده نزدیک نگاه کرد و از او پرسید:
«شیرینی میخوری؟»