چپتر 675: جانشینها ممکنه درباره چی بحث کنن؟
چپتر 675: جانشینها ممکنه درباره چی بحث کنن؟
آن شب، بی سا-این و هان سول به اقامتگاه گئوم موگوک رفتند.
هان سول به تیغههای دوقلوی یخین سرد اجازه داده بود تا زمان کمیابی را برای خودشان داشته باشند. حالا که داشت با گئوم موگوک ملاقات میکرد، دیگر نیازی به محافظ نداشت.
«بالاخره اومدین.»
گئوم موگوک با گرمی از آن دو استقبال کرد.
«فکر میکردم فردا میرسین؟»
بی سا-این قصد داشت بگوید: «خب، اوضاع اینطوری پیش رفت.» اما با دیدن چهره گئوم موگوک، نتوانست خودش را راضی به دروغ گفتن کند.
«امروز زود رسیدیم، برای همین دوشیزه هان رو توی ووهان گردوندم.»
آنها در رستوران شماره یک ووهان غذای لذیذی خورده بودند، در میخانهای که به دمنوشهای معطرش معروف بود چای نوشیده بودند و حتی قبل از آمدن به اینجا، از پیادهروی لذت برده بودند. بی سا-این صادقانه نسبت به گئوم موگوک احساس شرمندگی میکرد.
گئوم مویانگ هم برای خوشآمدگویی به آن دو بیرون آمد.
«خوش اومدین.»
«عذر میخوام که اینقدر دیر وقت مزاحم شدیم.»
این گئوم مویانگ بود که نمیتوانست به آنها نگاه کند. با یادآوری لحظهای که مخفیانه آنها را زیر نظر گرفته بود، خجالتزده بود.
«بیاین، بریم داخل. چیزهایی هست که باید دربارهشون بحث کنیم و کلی تدارکات داریم که باید چیده بشن.»
گئوم موگوک آنها را به تالار بزرگ هدایت کرد.
«قصد دارم دو روز دیگه جشن خودمون رو برگزار کنم.»
از آنجایی که جین ها-گون از شرکت در ضیافت امروز اتحاد رزمی خسته میشد، گئوم موگوک میخواست اجازه دهد او یک روز استراحت کند و جشن را پسفردا بگیرد.
«و یه جشن حتماً باید یه اجرا هم داشته باشه، اینطور فکر نمیکنین؟»
با شنیدن کلمه «اجرا»، همه از شدت تنش منقبض شدند. حسی که در چشمان همهشان موج میزد مشابه بود.
باز چه نقشهای در سر داری؟
قبل از اینکه گئوم موگوک حتی کلمهای بگوید، بی سا-این با قاطعیت صحبت کرد.
«اصلاً حرفش رو هم نزن.»
«چی؟»
«هر چی که الان داری بهش فکر میکنی، اصلاً و ابداً!»
گئوم موگوک با لبخندی پرمعنا پرسید: «مگه دارم به چی فکر میکنم؟»
بی سا-این به هیچ وجه اجازه نداد آن کلمات از لبانش خارج شوند. اگر این کار را میکرد، گئوم موگوک قطعاً بلافاصله آن را به واقعیت تبدیل میکرد. با این حال، هدف گئوم موگوک، بی سا-این نبود.
گئوم موگوک با بیخیالی از هان سول پرسید: «شما میرقصین؟ مسلماً یه جشن نمیتونه بدون رقص و موسیقی باشه، درسته؟»
با توجه به اینکه هان سول از قبل گئوم موگوک را فردی عجیب و غریب میدانست، این پیشنهاد دیوانهوار برای رقصیدن در یک جشن اصلاً به نظرش عجیب نیامد.
«لازمه تا این حد پیش بریم؟ مگه تبریک گفتن از صمیم قلب کافی نیست؟»
«البته که خوبه. درست مثل بیشمار مهمونی که امروز با ها-گون ملاقات کردن تا بهش تبریک بگن. اگه ضیافت تموم نشده باشه، احتمالاً هنوز هم داره تبریک میشنوه. حدود ده سال دیگه، ها-گون با خودش فکر میکنه: "اون آدم اون موقع برای تبریک به من چی گفت؟ اصلاً اونجا بود؟"»
حرفهای او غیرقابلانکار بود.
«پس داری پیشنهاد میدی کاری بکنیم که براش موندگار بشه؟»
گئوم موگوک سرش را تکان داد.
«ما این کار رو برای اون نمیکنیم.»
«پس برای چی؟»
«برای خودمون انجامش میدیم. برای خاطرهمون از آماده کردن چنین اجرایی برای یه دوست. بهش فکر کن. توی زندگی، آدم چیزهایی رو که بخشیده بیشتر از چیزهایی که دریافت کرده به یاد نمیاره؟»
بی سا-این که از کنار نظارهگر بود، سرش را تکان داد. میتوانست حس کند که هان سول کمی متقاعد شده است.
نه! نباید گولش رو بخوری!
«میفهمم چی میگی، اما من نمیتونم برقصم.»
با این حرف او، بی سا-این احساس آرامش کرد.
«خوب گفتی. واقعاً خوب گفتی.»
اما بعد، حرف اضافی هان سول مثل صاعقهای در آسمان صاف نازل شد.
«اما نظرت درباره آواز خوندن چیه؟»
بی سا-این نگاه وحشتزدهای به او انداخت. نه تنها او، بلکه گئوم موگوک و گئوم مویانگ هم غافلگیر شدند.
«هرچند خواننده خوبی نیستم.»
«اصلاً مهم نیست! ما اینجا همهمون بدصدا هستیم، پس این عالیه.»
گئوم موگوک هورا کشید، اما ذهن بی سا-این آشفته شد. اگر او مشارکت میکرد، بی سا-این نمیتوانست به راحتی رد کند. اما هر اتفاقی هم که میافتاد، او نمیتوانست دوباره برقصد.
این بار، گئوم موگوک برادرش را هم وارد ماجرا کرد.
«علاوه بر این، بین ما کسی هست که میتونه یه همراهی موسیقی عالی برای آواز این بانوی جوان انجام بده.»
درست زمانی که گئوم موگوک میخواست با زیرکی فلوت را از آستینش بیرون بیاورد، پیامی تلهپاتیک از برادرش رسید.
- اگه جرئت کنی اون رو دربیاری، مرده حساب میشی!
- نمیتونیم بذاریم بدون هیچ همراهیای آواز بخونه.
گئوم موگوک با استفاده از او به عنوان سپر، فلوت را بیرون آورد.
«غافلگیرکننده نیست؟ اینکه برادرم بلده چطور یه ساز رو بنوازه.»
او سپس با زیرکی از برادرش تمجید کرد.
«اون احتمالاً قویترین فرد توی کل دنیاست که میتونه ساز بزنه.»
گئوم مویانگ با حالتی به گئوم موگوک نگاه کرد که انگار او دیگر اصلاحناپذیر است. نگاه برادر کوچکترش انگار میگفت:
- برادر، مگه زندگی کردن به شکلی که قبلاً هرگز تجربه نکردی لذتبخش نیست؟
بله، اگر میخواست مخالفت کند، نباید آن روز در مغازه ابزار موسیقی مینواخت.
«من نوازندگی رو انجام میدم.»
بله، اگر قرار بود به هر حال این کار را انجام دهد، بهتر بود زودتر تصمیم بگیرد. اگر بخواهد صادقتر باشد، نواختن فلوت صد مرتبه بهتر از رقصیدن یا آواز خواندن بود. او خودش را خوششانس میدانست. اگر مجبور میشد برقصد چه؟ ترجیح میداد دست از دنیا بشوید و در انزوا زندگی کند.
حالا فقط یک نفر باقی مانده بود: بی سا-این. او در لبه پرتگاه گیر افتاده بود. اگر سقوط میکرد، مجبور میشد برقصد! نه! اصلاً و ابداً!
گئوم مویانگ حالا به وضوح میتوانست ببیند که گئوم موگوک چه نقشهای برای بی سا-این کشیده است.
واقعاً نمیتونم توی این یکی کمکی بکنم. عذر میخوام.
یک قدم اشتباه کافی بود تا فلوتش را از او بگیرند و او را هم به وسط میدان رقص بکشانند.
گئوم موگوک شروع به متقاعد کردن بی سا-این کرد.
«خوشبختانه زمان زیادی داریم، یه روز کامل.»
«فقط یه روزه.»
«خب که چی اگه نتونیم خوب آواز بخونیم، خوب برقصیم یا خوب بنوازیم؟ ما تنها کسایی هستیم که قراره بشنویم و تماشا کنیم.»
گئوم موگوک روی کلمه «ما» تأکید کرد.
«این کاریه که ما پنج نفر داریم با هم انجام میدیم. این رو با خودمون به گور میبریم.»
«چرا پنج نفر؟»
«دوشیزه جین از قبل موافقت کرده که بهمون ملحق بشه.»
حتی دوشیزه جین!
تلق!
سنگی از زیر پای بی سا-این به داخل پرتگاه سقوط کرد.
«تو توی زندگی قبلیت رقصنده بودی؟ چرا اینقدر روی رقصیدن کلید کردی؟»
دلیل گئوم موگوک در جای غیرمنتظرهای بود.
«وقتی در آستانه مرگ بودیم، خودت گفتی. گفتی اگه زنده بمونی، میرقصی.»
«!»
به خاطر همان قول، او در نهایت در جلسه سه جانبه رقصیده بود.
«اون یه انتخاب از ضمیر ناخودآگاهت بود. اولین کاری که میخواستی اگه زنده موندی انجام بدی. شاید به خاطر این بود که میخواستی اگه زنده موندی، زندگی متفاوتی نسبت به زندگی معمولیت داشته باشی؟»
اون توی پیچوندن حرفهایی که همین الان زدم خیلی مهارت داره!
اما حداقل به خاطر گئوم موگوک، او داشت فرصتی پیدا میکرد تا زندگی متفاوتی را تجربه کند. رابطه فعلیاش با هان سول بخشی از آن بود.
هووووش.
درست زمانی که دیگر نمیتوانست دوام بیاورد و داشت به داخل پرتگاه سقوط میکرد...
چنگ.
کسی دستش را گرفت. هان سول بود.
«بیا تمام تلاشمون رو بکنیم.»
همین یک جمله او، نظر بی سا-این را تغییر داد. کاری که نمیتوانست در حضور او انجام دهد، حالا به چیزی تبدیل شده بود که چون او تماشایش میکرد، با شجاعت برایش تلاش میکرد.
بی سا-این به گئوم موگوک اعلام کرد: «این آخرین باریه که میرقصم.»
گئوم موگوک با درخشندگی لبخند زد و فریاد زد: «آره، بیا با تمام وجود برقصیم و بعدش دنبال چیزهای جدید دیگهای بگردیم که قبلاً انجامشون ندادیم.»
***
دو روز بعد.
جین ها-گون وارد جنگل ابر لاجوردی شد. قرار بود جشن امروز در اینجا برگزار شود. محل آخرین نبردشان. پاویون از بین رفته و نابود شده بود، اما جنگل خیزران همانطور که بود باقی مانده بود.
در میان آن جنگل خیزران، میزی برای ضیافت چیده شده بود. میز پر از شرابهای ناب و غذاهای عالی بود. غذاها به درخواست جین هاریونگ توسط سرآشپزهای اتحاد تهیه شده بود.
«خوش اومدی، دوست من.»
گئوم موگوک، بی سا-این، هان سول، جین هاریونگ و گئوم مویانگ منتظر او بودند. لحظهای که جین ها-گون آنها را دید، حالش دگرگون شد. او حتی یک کلمه هم نگفته بود، فقط به آنها نگاه میکرد، اما با این حال احساس خوشحالی میکرد.
«بیا، اول بیا یه پیک بزن.»
همانطور که جین ها-گون قدم برمیداشت، گئوم موگوک بلافاصله برایش شراب ریخت.
شرررر.
صدای زلال پر شدن جام.
جین ها-گون به گئوم موگوک خیره شد. صعود او به جایگاه جانشینی.
«مهم نیست بقیه چی میگن، همهاش رو مدیون تو هستم.»
وقتی جام پر شد، نوبت جین ها-گون بود که جام گئوم موگوک را پر کند.
«من به آرومی دنبالت میام، دوست من.»
بعد از پر کردن جام گئوم موگوک، او جام بقیه را هم پر کرد. گئوم موگوک جامش را بالا برد.
«به سلامتی رهبر بعدی اتحاد رزمی!»
همه حاضران حرف گئوم موگوک را تکرار کردند و جامهایشان را سر کشیدند. لبخند پهنی بر چهره جین ها-گون نشست. او به رؤیایش رسیده بود و افرادی را داشت که صادقانه این موفقیت را با او جشن میگرفتند. هیچکدام از افراد اینجا به خاطر اینکه او رهبر اتحاد رزمی بود، سعی در چاپلوسی نداشتند.
«حالا بذار من برات یه جام بریزم.»
این بار، بی سا-این توی جام جین ها-گون شراب ریخت.
«ممنون که این همه راه رو اومدی.»
«هر جا که بودی میومدم.»
وقتی هر دو جامشون رو خالی کردن، گئوم موگوک با شیطنت گفت:
«شاید آرزو میکرد جاده طولانیتر میبود.»
در پاسخ به نگاه پرسشگر جین ها-گون، گئوم موگوک نگاه زیرکانهای به بی سا-این انداخت.
بی سا-این که دستپاچه شده بود، نگاهش رو دزدید و به جای دیگهای خیره شد.
همه چیز بلافاصله لو رفت.
«فهمیده.»
چقدر تیزبین بود.
با خودش فکر کرد که اینطوری بهتره. اینکه گئوم موگوک سر به سرش بذاره، خیلی راحتتر از تحمل حس ناخوشایند فریب دادن اون بود.
نفر بعدی، جین هاریونگ جلو اومد.
«برادر، تبریک میگم.»
«ممنونم.»
با دیدن نگاه گرم اونها به همدیگه، گئوم موگوک گفت:
«برادر، خواهر و برادرها اینطوری به هم نگاه میکنن.»
گئوم مویانگ خودش رو به نشنیدن زد و برای جین ها-گون شراب ریخت.
«یه جام هم از طرف من داشته باش.»
«خیلی ممنون که اومدی.»
جین ها-گون در مورد خواهر و برادر گواک چیزی از گئوم مویانگ نپرسید. اون از اون دسته آدمهایی بود که میشد بهش اعتماد کرد که کارش رو بدون پرسش و پاسخ، به بهترین شکل انجام میده.
برای جین ها-گون، ارباب جوان بزرگ فرقه الهی اهریمن آسمانی حالا دیگه چنین شخصی بود.
در نهایت، هان سول برای اون شراب ریخت.
«تبریک میگم.»
«خیلی ممنون که اومدی.»
و به این ترتیب، جین ها-گون با تکتک افراد حاضر، به نوبت شراب نوشید.
حالا ضیافت واقعی شروع شده بود.
همونطور که جامها بینشون رد و بدل میشد و همه کمکم سرخوش میشدن، گئوم موگوک از جاش بلند شد و بیرون رفت.
«حالا، برای تبریک به دوستمون ها-گون که جانشین شده، یه اجرای جشن خواهیم داشت!»
جین ها-گون از این چرخش غیرمنتظره حوادث جا خورد.
وقتی دید بقیه هم از جا بلند شدن و بیرون رفتن، حتی بیشتر تعجب کرد.
«هر پنج نفرشون؟»
بقیه یه طرف، اما حتی گئوم مویانگ؟ این شوکهکنندهترین بخش ماجرا بود.
پنج نفر در جایگاههای تعیینشدهشون ایستادن.
گئوم مویانگ و هان سول در دو انتها ایستادن و بین اونها گئوم موگوک، بی سا-این و جین هاریونگ قرار گرفتن.
هر پنج نفر در یک خط ایستاده بودن و به جین ها-گون نگاه میکردن.
جین ها-گون که انتظار چنین جوی رو نداشت، دستپاچه شد.
«آخه دارن چیکار میکنن؟»
از اونجایی که نوازندهای نبود، با خودش فکر کرد شاید قراره یه نمایش شمشیرزنی ببینه. اما درست در همون لحظه!
گئوم مویانگ فلوتش رو درآورد.
این اولین شوک بود.
لحظهای که ارباب جوان بزرگ فرقه الهی اهریمن آسمانی به جای یه سلاح پنهان، یه فلوت بیرون آورد.
گئوم مویانگ در وضعیت اجرا قرار گرفت و وقتی توی اون دمید، فلوت نغمهای زیبا سر داد.
واقعاً اجرای استادانهای بود.
طولی نکشید که صدای آواز شفافی روی ملودی فلوت نشست.
با دیدن آواز خوندن هان سول، جین ها-گون برای دومین بار شوکه شد.
بانوی جوان قصر یخی دریای شمال داشت برای تبریک به اون آواز میخوند؟
در نهایت، هماهنگ با ملودی و آواز، سه نفر وسط شروع به رقصیدن کردن.
نگاه جین ها-گون روی یک نفر قفل شده بود؛ کسی که ظاهرش کمترین تناسب رو با رقصیدن در این دنیا داشت.
«سا-این، معذرت میخوام.»
چقدر باید توسط گئوم موگوک شکنجه شده باشه تا راضی به این رقص بشه؟ بدون اینکه ببینه هم میتونست حدس بزنه.
اما فارغ از اون حس، بی سا-این بین اون سه نفر، از همه مشتاقانهتر میرقصید.
هرچند گفته بود ترجیح میده بمیره تا این کار رو انجام بده، اما آدمی نبود که وقتی با چیزی موافقت کرد، اون رو سرسری انجام بده.
مشخص بود که خیلی تمرین کردن.
رقص اون سه نفر کاملاً با فلوت و آواز هماهنگ بود.
رقصِ ازخودگذشتگیِ بی سا-این.
آیا اون در اوقات فراغتش رقص تمرین میکرده؟ رقصش باشکوهتر از اون بود که بشه باور کرد نتیجه فقط یک روز تمرینه.
بی سا-این لیاقت این رو داشت که در مرکز باشه.
در سمت چپ و راستش، گئوم موگوک و جین هاریونگ هم با شور و حال میرقصیدن، اما حرکات خودشون رو کمتر میکردن تا بی سا-این بیشتر به چشم بیاد.
موسیقی تندتر و هیجانانگیزتر شد و آواز هان سول شادتر شد.
مهی که اطرافشون جریان داشت، صحنه رو باشکوهتر میکرد.
صحنهای که جین ها-گون تا آخر عمرش هرگز فراموش نمیکرد، جلوی چشماش در حال رقم خوردن بود.
روزی که پیر میشد و برای کسی از امروز تعریف میکرد، چه اتفاقی میفتاد؟
— مدتها پیش، وقتی جانشین شدم، یه اجرای جشن برای تبریک به من برگزار شد.
ارباب جوان بزرگ فرقه الهی فلوت زد و بانوی جوان قصر یخی دریای شمال آواز خوند.
و جانشین فرقه الهی اهریمن آسمانی، جانشین اتحاد نامتعارف و خواهر کوچیکترم با اون آهنگ رقصیدن.
اون شخص بعد از شنیدن این حرفها، احتمالاً میرفت تا پزشک الهی اتحاد رزمی رو ببینه.
— فکر کنم حال رهبر اتحاد خوب نیست.
صدای فلوت و آواز قطع شد و رقص به پایان رسید.
حتی ژست نهاییشون هم کاملاً هماهنگ بود.
برای فقط یک روز تمرین، این صحنه بیش از حد باشکوه بود.
سکوت کوتاهی برقرار شد.
جین ها-گون از جاش بلند شد و سرش رو خم کرد.
«من این لحظه رو تا آخر عمرم فراموش نمیکنم.»
اون واقعاً ازشون سپاسگزار بود.
آیا اینها آدمهایی بودن که فلوت بزنن، آواز بخونن و برقصن؟ اینکه اونها به خاطر اون تمرین کرده بودن، عمیقاً تحت تأثیرش قرار داد.
بی سا-این که تمام توانش رو صرف کرده بود، تلوتلوخوران به سمت صندلیش برگشت و مقداری شراب سر کشید.
«چطور بود؟ حالا که تموم شده حس نمیکنی سبک شدی؟»
اون نمیتونست حرف گئوم موگوک رو انکار کنه.
شرابی که همین الان نوشیده بود، لذیذترین شراب دنیا بود.
درست همون موقع، چشمهای بی سا-این در چشمهای هان سول گره خورد.
«فوقالعاده بودی.»
همین یه جمله براش کافی بود.
بی سا-این با رضایت لبخند زد.
با این حال!
«دیگه هیچ رقصی توی زندگی من وجود نخواهد داشت!»
***
اون شب.
زیر نور ماه، سه نفر بالای سایبان بامبو ایستاده بودن.
اونها سه جانشینی بودن که در آینده دنیای رزمی رو رهبری میکردن: گئوم موگوک، جین ها-گون و بی سا-این.
«من فردا میرم.»
گئوم موگوک قصد داشت بلافاصله بعد از این دورهمی به فرقه اصلی برگرده.
جایی بود که باید میرفت، اما مدت زیادی از فرقه دور بود، برای همین تصمیم داشت اول با برادرش به مقر فرماندهی برگرده.
جین ها-گون حسرت میخورد.
اگه اینطوری از هم جدا میشدن، نمیدونست کی دوباره همدیگه رو میبینن.
و در این لحظه، بی سا-این هم بابت یه خداحافظی دیگه حسرت میخورد.
به محض تموم شدن این دورهمی، هان سول هم قرار بود با تیغههای دوقلوی یخین سرد به دریای شمال برگرده.
نگاه بی سا-این به سمت هان سول رفت.
اون پایین، گئوم مویانگ، جین هاریونگ و هان سول در حال نوشیدن و صحبت کردن بودن.
بیاین ماهایی که از جانشینی کنار گذاشته شدیم، یه جامی بزنیم!
با جامی که جین هاریونگ تعارف کرد، گئوم مویانگ و جین هاریونگ با هم یکی شدن و خرس عروسکیای که هان سول به اینجا آورده بود هم به موضوع بحث تبدیل شد.
در کمال تعجب، اون سه نفر که به نظر میرسید با هم غریبه باشن، گفتگوی پیوستهای داشتن.
حتی گئوم مویانگ که به نظر میرسید کلمهای حرف نزنه، گهگاه چند جملهای میگفت.
نگاه بی سا-این از هان سول دوباره به سمت گئوم موگوک برگشت.
از اونجایی که میدونست دستش رو شده.
«چرا مسخرهم نمیکنی؟»
انتظار داشت گئوم موگوک به خاطر علاقهش به اون، دستش بندازه و دستپاچهش کنه.
«راه طولانیای در پیش داری. فکر کردم میتونم سر فرصت و آرومآروم مسخرهت کنم.»
توی حرفهاش نگرانیای بود مبنی بر اینکه به سرانجام رسیدن رابطه اون دو نفر کار راحتی نخواهد بود.
جین ها-گون هم طوری سر تکون داد که انگار همین فکر رو میکرد.
بی سا-این از جین ها-گون پرسید:
«تو کی فهمیدی؟»
«از همون اولین باری که دیدمت.»
«چطور؟»
«انتظار داشتی وقتی با هم و با رداهای سفید اومدین و حتی یه خرس عروسکی هم همراهتون بود، نفهمم؟»
صورت بی سا-این کمی سرخ شد.
اون اونقدر به مسخره شدن توسط گئوم موگوک عادت کرده بود که دیگه خجالت نمیکشید.
اما هنوز جلوی جین ها-گون کمی شرمنده میشد.
اون از اون آدمهایی بود که ترجیح میداد بمیره تا اینکه با کسی درباره مشکلاتش با زنها حرف بزنه.
اما با فکر کردن به اینکه اون دو نفر میدونن، احساس آرامش کرد.
«اگه ارباب قصر یخی مخالفت کرد، فقط به دریای شمال حمله کن! فرقه اصلی هم وانمود میکنه چیزی نمیدونه.»
جین ها-گون شوخی گئوم موگوک رو گرفت.
«این کار رو نکن. ما باید بریم به قصر یخی کمک کنیم.»
«ما باید به یه دوست کمک کنیم! سا-این، بهش بگو اون رقص رو پس بگیره!»
با این حرفها، بی سا-این خندید.
یه لبخند درخشان از طرف اون؛ خیلی وقت بود چنین لبخندی نزده بود.
«اوه! چه لبخند جذابی! این لبخند رو به دوشیزه هان نشون بده!»
با حرف گئوم موگوک، بی سا-این آه کوتاهی کشید.
آیا اصلاً چنین روزی میرسید؟
درست همون موقع، از پایین، جین هاریونگ فریاد زد:
«درباره چی حرف میزنین که اینقدر جالبه؟»
سه مرد جوان که دور هم جمع بشن، معلومه که بحثشون درباره زنهاست.
گئوم موگوک در جوابش فریاد زد:
«فکر میکنی جانشینها وقتی دور هم جمع میشن درباره چی حرف میزنن؟ معلومه که درباره صلح در دنیای رزمی!»