چپتر 676: توهین‌ها رو باید وقتی بگی که بقیه نیستن
چپتر 676: توهین‌ها رو باید وقتی بگی که بقیه نیستن
جشن تا سپیدهدم ادامه داشت.
همه طوری مینوشیدن و حرف میزدن که انگار بعد از امروز دیگه هیچوقت همدیگه رو نمیبینن.
اما درست همونطور که زمان وقتی با آدمهای خوب هستی بهسرعت میگذره، زمانِ بیرحم هم یه «گام تندرو» اجرا کرد.
در چشمبههمزدنی، شب به پایان رسید و وقت خداحافظی فرا رسید.
هان سول اولین کسی بود که خداحافظی کرد.
«من به رهبر اتحاد ادای احترام میکنم و بعد از چند روز دیگه، به دریای شمال برمیگردم.»
او بعد از اینکه تمام شب رو با جین هاریونگ حرف زده بود، باهاش صمیمی شده بود.
تصمیم گرفته بود همراه جین هاریونگ به تالار رهبر اتحاد بره تا با رهبر اتحاد رزمی دیدار کنه، چند روزی بیشتر بمونه و بعد حرکت کنه.
حقیقتاً در این سفر، او تجربه ملاقات با هر سه رهبر فرقههای راستین، اهریمنی و نامتعارف رو بهدست آورده بود.
بی سا-این قول داد که دوباره او رو ببینه.
«دفعه بعد میبینمت.»
خداحافظیای تا حد ممکن متین و آرام.
و به همین دلیل، حسرتش حتی بیشتر به چشم میاومد.
هان سول سرش رو خم کرد و قدردانی خودش رو ابراز کرد.
«به لطف تو، تونستم گشتوگذار خوبی در سرزمینهای مرکزی داشته باشم.»
رک و مردی کمحرف.
او بهخوبی میدونست که چنین مردی تلاش زیادی براش کرده.
«دفعه بعد، حتماً خودم تو رو توی دریای شمال میگردونم.»
انگار که بخواد نشون بده این فقط یه حرف گذرا نیست، دوباره به نشون دادن دریای شمال به او اشاره کرد و حالوهوای بی سا-این درخشان شد.
«با اشتیاق منتظر اون روز میمونم.»
گئوم موگوک که داشت گوش میداد، پرید وسط حرفشون.
«پس ما چی؟ ما هم میخوایم دریای شمال رو ببینیم! و روی کوههای برفی شراب یخی بنوشیم!»
او طبیعتاً فرض میکرد هان سول میگه «من از همه شما هم دعوت میکنم»، اما...
«رهبر جوان فرقه، تو که قبلاً اونجا بودی، مگه نه؟ حتی شراب یخی هم خوردی.»
با این حرف، تعظیم کوتاهی کرد و رویش رو برگردوند.
این نشونه واضحی از اراده قاطعش برای دعوت کردنِ فقط بی سا-این بود.
لبخندی که بی سا-این بههیچوجه نمیتونست پنهانش کنه، روی لبهاش نقش بست.
گئوم موگوک با نگاهی که میگفت «نمیتونم بذارم این قضیه همینطوری بگذره»، جین ها-گون رو هم وارد بحث کرد.
«و تو هنوزم میگی که میخوای به قصر یخی کمک کنی؟»
جین ها-گون با قاطعیت سر تکون داد و گفت.
«باید کمک کنم. اون گفت که از من جداگانه دعوت میکنه.»
«چی؟ کی؟»
«همراه خواهرم.»
گئوم موگوک تظاهر کرد که از سرما میلرزه و آروم گفت.
«فرقه اصلی به قصر یخی حمله میکنه!»
«همین الان گفتم که میخوایم بهشون کمک کنیم!»
اتحاد نامتعارف هم در موضعگیری به اتحاد رزمی پیوست.
«ما هم برای کمک میریم.»
«همهتون خیلی بیرحمین!»
جین ها-گون و بی سا-این با هم خندیدن.
گئوم مویانگ در حالی که تماشاشون میکرد، ناگهان فکری به سرش زد.
«وقتی این سه نفر بشن رهبر فرقه و رهبرهای اتحاد، ممکنه دورانی در دنیای رزمی طلوع کنه که نسل قبلی حتی تصورش رو هم نمیتونست بکنه.»
دنیای رزمیای که نه قبل از اون و نه بعد از اون، دیگه هرگز دیده نخواهد شد.
و در کمال تعجب، گئوم مویانگ حس کرد که خودش هم در سکوت منتظر اون دنیای رزمیه.
درباره اون دنیای رزمی کنجکاو بود.
جین هاریونگ با گئوم موگوک خداحافظی کرد.
«سفر سلامت.»
او بیش از هر زمان دیگهای، خیلی قاطعانه رویش رو برگردوند.
چون حسرتش خیلی زیاد بود.
آیا به این خاطر بود که جریان عجیبی رو که بین بی سا-این و هان سول برقرار بود حس کرده بود؟ جدا شدن از گئوم موگوک بیش از دفعات دیگه براش حسرتبرانگیز بود.
البته گئوم موگوک همینطوری نذاشت بره.
«جاهطلبی پنهانت رو برای برادرت رو نکن! اگه لو رفتی، فرار کن بیا پیش ما!»
جین هاریونگ با شنیدن حرفهای گئوم موگوک از پشت سرش، لبخند محوی روی لبهاش نشست.
«که منو بگیری و تحویل برادرم بدی؟»
«هوم؟ از کجا فهمیدی؟»
«شما سه تا همیشه دارین همینطوری نقشه میکشین، چطور ممکنه نفهمم؟»
و به این ترتیب، جین هاریونگ و هان سول اول از همه رفتن.
هان سول که داشت دور میشد، به سمت بی سا-این برگشت و خرس عروسکی رو کمی بالا آورد.
لبخند درخشانی روی لبهای بی سا-این پهن شد.
به نظر میرسید تا مدتی، از گرگ اول، رهبر سیزده گرگ طریقت نامتعارف، مدام پرسیده بشه: «چیزی شده که اینقدر خوشحالی؟»
حالا، سه جانشین با هم خداحافظی کردن.
در پایان، اونها صلح دنیای رزمی رو فراموش نکردن.
«رهبری اونها هنوز دستنخورده باقی مونده. پس فراموش نکنین که هر لحظه ممکنه اتفاق مشابهی بیفته.»
جین ها-گون و بی سا-این با حرف گئوم موگوک سر تکون دادن.
اونها بیش از اندازه تجربه داشتن که بدونن دشمنهاشون چطوری هستن.
«اگه اتفاق عجیبی افتاد، حتماً باید با ما تماس بگیرین. فهمیدین؟ هیچوقت نباید سعی کنین تنهایی از پسش بربیاین!»
در گذشته، اونها از کنار چنین حرفهایی میگذشتن، اما این بار، هم جین ها-گون و هم بی سا-این سر تکون دادن.
«خب دیگه، دفعه بعد میبینمتون!»
هر سه نگاهی به هم انداختن و بعد در جهتهای مختلف شروع به حرکت کردن.
گئوم موگوک که مسافتی دور شده بود، برگشت و فریاد زد.
«از همین الان دلم براتون تنگ شده! کی باید دوباره همدیگه رو ببینیم؟»
جین ها-گون و بی سا-این در سکوت لبخند زدن و بدون اینکه به پشت سر نگاه کنن، به راهشون ادامه دادن.
گئوم مویانگ اون رو دید.
چهره گئوم موگوک رو وقتی که تا آخرین لحظه شوخی میکرد و دوباره رویش رو برگردوند.
اون ظاهر شوخطبع رفته بود و چهرهاش آروم و جدی بود.
این خودِ واقعیاش بود، با این حال داشت اینقدر تلاش میکرد.
«من هیچوقت نمیتونستم مثل تو زندگی کنم، حتی اگه میمردم.»
دو برادر مدتی در سکوت قدم زدن.
«برادر.»
وقتی زمان زیادی بدون هیچ حرفی گذشت، گئوم مویانگ پرسید.
«صدام کردی، چرا چیزی نمیگی؟»
«فقط دلم خواست صدات کنم.»
بعد از اینکه مدتی دیگه راه رفتن، گئوم موگوک دوباره صحبت کرد.
«برادر، بهم یه قولی بده. اینکه بعداً یه درخواستم رو برآورده کنی.»
«نه.»
«بدون اینکه حتی بشنوی درخواستم چیه؟»
«حتماً یه چیز مسخرهست.»
«واسه همین دارم از تو میخوام. کی دیگه ممکنه چنین درخواست مسخرهای رو قبول کنه؟»
خورشید در افق دوردست در حال طلوع بود.
طبیعتاً هر دو از حرکت ایستادن و اون صحنه رو تماشا کردن.
گئوم مویانگ در طول این سفر به بیرون از فرقه، جنبه جدیدی از زندگی رو دیده بود.
او فقط برای گرفتن کسی که سلاحهای تقلبی ساخته بود، فرقه رو ترک کرده بود.
خشمگین از این حقیقت که برادرش نزدیک بود کشته بشه.
زندگیاش مشخص شده بود.
مجرم رو پیدا کن و بکش.
او با این زندگی تکبعدی و از پیش تعیینشده زندگی کرده بود و اون رو متعلق به خودش میدونست.
اما این بار، با جنبه دیگهای از زندگی روبرو شد.
او خواهر مردی رو که سلاحهای تقلبی میساخت نجات داد، از زیر ناودان به بارون نگاه کرد، کسی رو از دور زیر نظر گرفت و جلوی مردم فلوت زد.
گئوم مویانگ به گئوم موگوک که کنارش ایستاده بود نگاه کرد.
نوری که به درون میتابید و جهان رو بیدار میکرد، چهره برادرش رو بهروشنی منور کرده بود.
حالا که فکرش رو میکرد، برادرش تمام مدت داشت همین رو میگفت.
بیا یه جور دیگه زندگی کنیم.
بیا وارد نبرد جانشینیای نشیم که توش همدیگه رو میکشیم.
بیا یه جور دیگه نبرد جانشینی داشته باشیم.
وقتی گئوم موگوک سنگینی نگاهش رو حس کرد و برگشت تا نگاهش کنه، گئوم مویانگ گفت.
«بدویم؟»
لبخندی درخشانتر از نورِ در حال انتشار خورشید، روی لبهای گئوم موگوک شکفت.
چون این اولین بار بود که برادرش پیشنهاد میداد با هم بدون.
«فکر خوبیه.»
هر دو با استفاده از فنون سبکخیزی، شروع به تاختن به سمت جلو کردن.
گئوم موگوک در حالی که شونهبهشونه برادرش میدوید، فریاد زد.
«بریم. خونه!»
***
در فرقه اصلی، خبری که با تمام وجود منتظرش بودن، در انتظارشون بود.
«رهبر فرقه تمرینات انزوای خودش رو به پایان رسونده.»
با شنیدن این خبر، گئوم موگوک و برادرش مستقیماً به سمت تالار رهبر فرقه رفتن.
او در واقع انتظار داشت تمرینات انزوا خیلی بیشتر طول بکشه.
هر چی نباشه، این تمرینی برای مرحله بعدی هنر اهریمنی نه مصیبت بود که او قبلاً در اون به استادی برتر رسیده بود.
اما او زودتر از حد انتظار بیرون اومد.
البته، برای کسی مثل پدرش، مدت زمان احتمالاً هیچ معنایی نداشت.
آیا او واقعاً در هنر اهریمنی نه مصیبت پیشرفتی کرده بود؟
«بالاخره دوران سرپرستی من تموم شد!»
«از این بابت ناراحتی؟»
«غمگین؟ اه، داداش تو نمیدونی. این جایگاه چقدر کار داره. شاید بابا وانمود کرده رفته به تمرین انفرادی و فرار کرده چون اونم نمیخواسته کار کنه.»
«تو پدر منی؟»
«از کجا فهمیدی؟ منم چون نمیخواستم کار کنم فرقه رو ول کردم.»
گئوم مویانگ با حالتی که انگار حرفش باورنکردنیه، سرش رو تکون داد.
«آه، بعد از دیدن بابا، کلی آدم هست که باید باهاشون ملاقات کنم! خیلی خب، همگی به صف بشید!»
گئوم مویانگ فکر کرد که اول از همه باید با خواهر و برادر گواک ملاقات کنه. از اونجایی که اونها رو تا اینجا آورده بود، باید مراقبشون میبود.
و به این ترتیب، هر دو وارد تالار رهبر فرقه شدند.
گئوم موگوک و گئوم مویانگ شانه به شانه هم، به آرامی در طول مسیر خون قدم برداشتند.
پدرشان روی صندلی رایزن اعظم نشسته بود و به نظر میرسید هیچ تغییری نکرده است.
«پدر، ممنونم.»
او حالا دیگر میدانست؛ اینکه کسی را در کنار خود داشته باشی که تغییر نکند، چقدر ارزشمند و گرانبهاست.
روزی میرسید، روزی که او مجبور میشد به تنهایی در این مسیر خون قدم بردارد و بر آن صندلی خالی رایزن اعظم تکیه بزند.
گئوم موگوک با رسیدن به پای صندلی رایزن اعظم، با صدای بلند سلام کرد.
«پدر، وظایفم رو به اتمام رسوندم و به فرقه برگشتم!»
گئوم مویانگ هم با احترامی مودبانه سلام کرد.
«برگشتم، رهبر فرقه.»
گئوم ووجین به نوبت به آن دو نگاه کرد و با آرامش گفت:
«سفر خوبی داشتید؟»
«بله!»
پاسخ طنینانداز آن دو مرد در فضای تالار رهبر فرقه پیچید.
«پایان تمرین انفرادیتون رو تبریک میگم.»
گئوم موگوک در حالی که سلام میکرد، با دقت به پدرش خیره شد.
«چرا اینطوری نگام میکنی؟»
گئوم موگوک در پاسخ به سوال پدرش، سرش را تکان داد.
«هر چقدر نگاه میکنم، نمیتونم بفهمم. نتیجه تمرین انفرادیتون چی بود؟»
«تمرین کردم، این چیزیه که اهمیت داره. چرا نتیجه اینقدر برات مهمه؟»
«مهمه. این تمرینِ هر کسی نبود، اولین تمرین انفرادی شما بعد از مدتها بود، پدر.»
گئوم موگوک اعتمادبهنفس خاصی را در چشمان پدرش حس میکرد.
این تغییری بود که او در گذشته هرگز متوجهش نمیشد. او حتی هیچوقت اینطور به صورت پدرش نگاه نکرده بود.
اما حالا میتوانست بفهمد. چون مدام و مدام نگاه میکرد، حالا میتوانست آن تفاوت ظریف را ببیند. اینکه آن اعتمادبهنفس چه معنایی دارد.
«پدر به چیزی دست پیدا کرده!»
ستاره یازدهم؟ نه. حتی قبل از تمرین انفرادی هم هنرهای رزمی پدرش با تمرینات مداوم در حال پیشرفت بود.
پس چه؟
تسلط کامل دوازده ستاره!
زندگی پدرش اخیراً تغییر کرده بود و هنرهای رزمیاش هم حتماً همراه با آن دگرگون شده بود.
قلب گئوم موگوک به شدت شروع به تپیدن کرد.
تسلط کامل دوازده ستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت! چه قدرتی میتوانست داشته باشد؟ آیا ارواح پلید هم تغییر کرده بودند؟ و روح اهریمن آسمانی چطور؟
از زمان بازگشت او تغییرات زیادی رخ داده بود، اما این لحظهای بود که او با قدرتمندترین تغییرِ ممکن روبرو میشد.
«تبریک میگم، پدر!»
این احساس حتماً در چشمان و چهره گئوم موگوک منعکس شده بود.
گئوم ووجین نگاهی انداخت که انگار میگفت: «نگو که متوجه شدی؟» و گئوم موگوک با نگاهی پاسخ داد که میگفت: «نمیخواید پز بدید؟»
«تا میتونید جلوی پسرهاتون پز بدید.»
البته گئوم ووجین از آن آدمهایی نبود که اینطور فخرفروشی کند. در عوض، شروع به سرزنش کرد.
«شنیدم وقتی نبودم دردسر درست کردید! نمیدونستید شما دوتا نباید با هم فرقه رو ترک کنید؟»
«میدونم. برای همین با شهریاران اهریمنی رفتم.»
پدرش حتماً گزارش کاملی از استراتژیست اعظم دریافت کرده بود؛ کسی که احتمالاً از نگرانیِ اینکه آنها با هم رفتهاند، جان به لب شده بود.
گزارشی مبنی بر اینکه پادشاه سم و بودای اهریمنی همراهشان بودهاند و رهبر فرقه باد آسمان و فرمانروای اهریمنی روحخوار هم به آنها ملحق شدهاند.
اما گزارش فقط یک گزارش بود.
گئوم موگوک اتفاقاتی را که در زمان غیبت پدرش رخ داده بود، برای او شرح داد.
این کاری بود که او همیشه پس از بازگشت از سفرهای خارج از فرقه انجام میداد؛ تا جزئیاتی را که از طریق گزارش به تنهایی قابل درک نبودند، برای او بازگو کند.
نوع دیگری از گفتگو میان او و پدرش.
او این جنبه از خودش را در حضور برادرش نشان داد.
«داداش، شاید تو توی اینجور گفتگوها بهتر باشی. پس خوب تماشا کن.»
البته گئوم موگوک فرصت دست انداختن برادرش را در این موقعیت از دست نداد. در پایان گزارش، پای برادرش را هم وسط کشید.
«داداش خواهرِ استاد صنعتگر گواک رو نجات داد. قدیما اون کسی بود که دستوری مثل این میداد: "خیلی دردسر داره، همهشون رو از دم تیغ بگذرونید!"»
گئوم مویانگ چهرهای مبهوت به خود گرفت، اما پدرشان مانع ادامه گزارش نشد.
«من معتقدم نجات دادن اون خواهر و برادر، از جهات زیادی به اندازه کشتنِ مغز متفکرِ پشت پرده پرمعناست. ما یه صنعتگر جوان و ماهر رو از آدمهای خودمون کردیم و از اون مهمتر...»
گئوم موگوک به برادرش که کنارش ایستاده بود نگاه کرد و ادامه داد:
«این اتفاقی بود که به من نشون داد داداشم چقدر تغییر کرده.»
اثری از هراس در چشمان گئوم مویانگ درخشید، اما در حضور پدرشان چیزی نگفت.
«این اواخر، داداشم داره روزبهروز باحالتر میشه.»
«این چیه؟ داری از برادرت تعریف میکنی؟»
«خب اون درست کنارمه، مگه نه؟ آدم باید وقتی کسی نیست پشت سرش بدگویی کنه.»
پوزخندی روی لبهای گئوم ووجین نقش بست.
آن پوزخند همیشگی، قلب گئوم موگوک را آرام کرد.
«اصلاً نمیدونید چقدر دلم میخواست این لبخند رو ببینم.»
وقتی فضا اینقدر خوب بود، وقت دادنِ هدیه رسیده بود.
«آه، راستی یه هدیه هم براتون داریم. هدیهایه که داداشم انتخاب کرده.»
نگاه گئوم ووجین به سمت گئوم مویانگ چرخید.
گئوم مویانگ طوماری را از لباسش بیرون آورد و با هر دو دست بالا گرفت.
وقتی گئوم ووجین دستش را دراز کرد...
*وووش*
طومار در هوا پرواز کرد و در دستش قرار گرفت.
گئوم ووجین به آرامی طومار را باز کرد و بدون کلامی به آن خیره شد.
پدرش برای مدتی طولانی به طومار نگاه کرد. این اولین بار بود که پدرش اینقدر طولانی به چیزی چشم میدوخت.
طومار صورت پدرش را پوشانده بود. اما به دلیلی، گئوم موگوک حس میکرد میداند او چه حالتی به چهره دارد.
گئوم ووجین بعد از تماشای نقاشی، طومار را لوله کرد و کنارش گذاشت.
«نه، همینطوری نذاریدش کنار. اون نقاش واقعاً کارش حرف نداشت. اگه خوب نگهش دارید، شاید بعداً بتونید به قیمت بالایی بفروشیدش.»
گئوم ووجین در سکوت به گئوم مویانگ نگاه کرد.
نگاه یک پدر به پسر ارشدش.
گئوم موگوک در آن نگاه، حسرتهای قدیمی پدرش را حس کرد. در این لحظه، پدرش در حال افسوس خوردن بود.
اینکه چقدر بهتر میشد اگر او بدون کشتن برادرش، جانشین میشد.
«پدر، ما حتماً اون آرزوی محققنشده رو برآورده میکنیم. ما تمام عمرمون رو با حفظ پیوند برادریمون زندگی میکنیم.»
گئوم موگوک چیزی را که در پارچهای ضخیم پیچیده شده بود، از سینه لباسش بیرون آورد.
«یه هدیه دیگه هم هست.»
گئوم مویانگ دیده بود که برادرش وقتی شنید پدرشان از تمرین انفرادی خارج شده، آن را از کالسکه برداشته است. با خودش فکر کرده بود که او دیگر چه چیزی را بستهبندی کرده.
*وووش*
آن هم به سمت دست گئوم ووجین پرواز کرد.
«اینها لباس خواب هستن، لباس خوابهای گلدار طرح ووهان. اگه اونها رو نمیدیدم یه چیزی، اما وقتی چشمم بهشون افتاد، نتونستم ازشون بگذرم.»
گئوم مویانگ خشکش زده بود. به نظر میرسید او در نهایت برگشته و آن لباس خوابهای گلدار را خریده است.
«احمق، فکر میکنی بابا اون رو میپوشه؟»
او انتظار داشت غرش پدرش بلند شود. اما پدرش در سکوت، آن هدیه را هم کنار هدیه دیگر گذاشت.
انگار که از این دو هدیه خوشش آمده باشد، حالت چهره پدرش ملایم بود.
«برید استراحت کنید.»
گئوم موگوک و گئوم مویانگ با احترام تعظیم کردند و چرخیدند تا خارج شوند.
بعد از چند قدم، گئوم موگوک طوری که انگار تازه چیزی به یادش آمده باشد، رویش را برگرداند.
«آه پدر، بیاید یه وقت بریم شکار، هر سه تامون با داداش.»
او میتوانست منقبض شدن برادرش را در کنارش حس کند. او حتماً نگران بود که شاید پدرشان تمایلی نداشته باشد.
این واقعاً نگرانیِ بیجایی بود. چون تصمیم پدرش بسیار سریعتر از این حرفها بود.
«فردا سپیدهدم راه میافتیم.»
آره، مردی که هیچوقت برنامههای بچههاش رو در نظر نمیگیره، این پدرِ ماست.