چپتر 677: این شراب برای تو مثل یه دوسته، برادر.
چپتر 677: این شراب برای تو مثل یه دوسته، برادر.
هنگام سپیدهدم، گئوم مویانگ در ورودی کوه آسمان بزرگ، همانجایی که برای ملاقات توافق کرده بودند، ایستاده بود و چهرهاش از اضطراب در هم کشیده شده بود.
قلبش میلرزید و همین لرزش مانع شده بود که شب را درست بخوابد.
شکار با پدرش.
او به یاد میآورد که در گذشته، گئوم موگوک با پدرشان به شکار رفته بود.
آن زمان کنجکاو بود.
آنها روی کوه دربارهی چه چیزی با هم حرف زده بودند؟
آن روزها، زمانی بود که او از برادر کوچکترش کینه داشت، برای همین نگران بود که او چه حرفهای زشتی را زیر گوش پدرشان زمزمه کرده باشد.
حالا، خودش داشت به همان شکار میرفت.
در همین لحظه، چشمهای گئوم مویانگ کمکم گشاد شد.
او با حیرت به گئوم موگوک نگاه میکرد که داشت به سمتش میآمد.
دقیقتر که بگوییم، حیرتش به خاطر بستهای بود که پشت گئوم موگوک بود.
«داری اسبابکشی میکنی؟»
او واقعاً کوهی از بار را روی پشتش حمل میکرد.
«خبر نداری برادر. همهی اینها لازمه.»
او بارها را روی یک کیسهی چرمی بزرگ بسته و روی هم چیده بود و بعد بارهای بیشتری را هم روی آنها گذاشته بود.
ظروف، کدوهای قلیانی، خنجری برای پوست کندن حیوانات و حتی یک تبر از آن آویزان بود.
از آنجایی که سه نفر بودند، بارها حتی بزرگتر هم شده بود.
در مقایسه با او، گئوم مویانگ فقط یک کیسهی چرمی کوچک و تکی همراه داشت.
حتی همان هم تا نیمه پر نبود.
او با خودش فکر کرده بود که چه چیزی باید بیاورد، اما به نظر نمیرسید چیز زیادی برای بستن وجود داشته باشد.
«به من توجه نکن، فقط منو به چشم یه باربر ببین!»
«بیا بارها رو تقسیم کنیم.»
«لازم نیست. تو باید به پدر کمک کنی.»
او این حرف را وقتی آن دو با هم ملاقات کردند گفته بود، اما به محض اینکه گئوم ووجین ظاهر شد، شروع کرد به ناله کردن.
«ای وای، چقدر سنگینه. وقتی برادر کوچکترت اینهمه بار حمل میکنه، آدم فکر میکنه برادر بزرگترش پیشنهاد میده که توی حمل بار شریک بشه.»
البته که این حرف روی گئوم ووجین تأثیری نداشت.
پسر اول مطمئناً پیشنهاد تقسیم بار را داده بود.
او فقط به این خاطر این شوخی را میکرد که پیشنهاد داده شده بود؛ او حالا دیگر میتوانست از لابلای شیطنتهای گئوم موگوک، حقیقت را ببیند.
«مویانگ، بیا بریم.»
«بله.»
گئوم ووجین که فقط به پسر ارشدش توجه داشت، جلو افتاد و شروع کرد به بالا رفتن از کوه.
«لطفاً کیسهی چرمی رو به من بدید.»
«لازم نیست.»
امروز پدرش هم با یک کیسهی چرمی کوچک آمده بود.
اولین باری که به شکار رفته بودند، او دستخالی آمده بود.
چه چیزی میتوانست با خودش آورده باشد؟
گئوم ووجین در رأس حرکت میکرد، گئوم مویانگ دو یا سه قدم عقبتر بود و گئوم موگوک در انتهای صف.
گئوم موگوک عمداً با فاصله پشت سر آنها راه میرفت.
تا پدر و برادرش بتوانند راحت با هم حرف بزنند.
پدر و برادرش در سکوت از مسیر کوهستانی بالا میرفتند و گهگاه با هم صحبت میکردند.
او اگر تلاش میکرد میتوانست بشنود، اما این کار را نکرد.
در عوض، به آواز پرندگان کوهستانی، صدای جریان آب در طول دره و صدای باد گوش داد.
او به صدای حشرات و خشخش برگها گوش سپرد.
مسیر از خاک به سنگ تغییر کرد و گاهی، زیر نور خورشیدی که از میان برگها فیلتر میشد، به مسیری از جواهرات تبدیل میشد.
چقدر به آن شکل راه رفته بودند؟
«هیس.»
با علامت پدرشان، همه نفس خود را حبس کردند.
پدرش با انگشت به سمتی اشاره کرد و از برادرش پرسید:
«میبینیش؟»
گئوم مویانگ چشمهایش را گشاد کرد و جلو را از نظر گذراند، اما چیزی ندید.
«چشماتو ببند و حسش کن.»
«بله.»
گئوم موگوک میدانست.
او داشت سعی میکرد همان انتشار انرژیای را به برادرش یاد بدهد که خودش در شکار قبلی یاد گرفته بود.
«فقط یه رشته از انرژی رو آزاد کن. آروم، بدون اینکه قطع بشه. آروم، انگار که یه کرم ابریشم داره نخش رو میتنه.»
همهی استادان با انرژی کار میکنند و محیط اطرافشان را با آن حس میکنند.
اما آنها به این فکر نمیکنند که آن را مثل یک نخ تا فاصلهی ده یا حتی بیست ژانگ بیرون بکشند.
بدون دانستن فرمول اصلیِ سوار کردن انرژی روی باد، این کار غیرممکن بود.
درست مثل خودش، برادرش هم حالا باید تجربهی جدیدی را از سر میگذراند.
«قطع شد. تمرکز کن و دوباره امتحان کن!»
«بله!»
گئوم مویانگ با وفاداری از دستورات پدرش پیروی میکرد.
آخرین باری که او با پدرش دربارهی هنرهای رزمی در چنین فاصلهی نزدیکی صحبت کرده بود کی بود؟ واقعاً زمان زیادی گذشته بود.
«باید انرژی رو با این حس بیرون بفرستی که انگار داری آروم نخِ یه دوک رو باز میکنی.»
موقعیت دشوار و پرتنش بود، اما آنقدرها که فکر میکرد ناراحتکننده نبود.
پدرش موقع آموزش هنرهای رزمی، حسی متفاوت نسبت به زمانی داشت که روی کرسی رایزن اعظم مینشست.
«یعنی پدر همیشه اینقدر حرف میزد؟»
او از آن دست پدرهایی بود که به نظر میرسید بگوید «خودت بفهم!» و رویش را برگرداند، اما وقتی نوبت به آموزش هنرهای رزمی میرسید، بسیار دقیق بود.
«برادرم هم حتماً نسبت به پدر همین حس رو داشته.»
شاید او این شکار را پیشنهاد داده بود تا این حس را با او هم شریک شود.
اینکه زمان گذراندن با پدرشان آنقدرها هم که آدم فکر میکند ناراحتکننده نیست.
«حالا، انرژیت رو سوار باد کن.»
در ابتدا فقط یک رشته بود، اما بعدها، دهها رشته انرژی مثل تار عنکبوت در تمام جهات پخش میشد.
گئوم موگوک قبلاً به آن سطح از کمال رسیده بود.
«دوباره!»
برخلاف خودش که با راحتی از پسش برآمده بود، برادرش دوران آسانی را سپری نمیکرد.
با این حال، او باید خودش به این درک میرسید.
بهخصوص وقتی نوبت به مدیریت انرژی میرسید، این کار تنها زمانی مؤثر بود که هر فرد به روش خودش آن را درک و قبول کند.
پدرش بدون اینکه بیصبر شود، منتظر برادرش ماند.
بله، احتمالاً این روند طبیعی بود.
فقط خودش بود که خیلی سریع یاد گرفته بود.
گئوم موگوک روی سنگی نشست و در سکوت به پدرش نگاه کرد که داشت به برادرش آموزش میداد.
با تماشای این صحنه، قلبش به دلیلی لبریز از احساس شد و سرش را به سمتی دیگر برگرداند.
آیا پدرش آن لحظهی لبریز از احساس را حس کرده بود؟
همانطور که گئوم موگوک به کوههای دوردست که لایه به لایه مقابل آسمان قرار گرفته بودند خیره شده بود، سنگینی نگاه پدرش را روی خودش حس کرد.
گئوم موگوک به آرامی به پدرش نگاه کرد.
نگاههایشان در هوا با هم تلاقی کرد و در هم گره خورد.
در چشمان پدرش نگاهی بود که میگفت: «کار خوبی کردی که این برنامه رو چیدی.»
«آموزش دادن به برادرم بعد از آموزش دادن به من باید کلافهکننده باشه، نه؟»
با این نظر آزاردهنده، گئوم ووجین به سمت گئوم موگوک قدم برداشت.
«همیشه یه نفر خاص هست که منو کلافه میکنه.»
پدرش که درست تا مقابل او آمده بود، با سردی پرسید:
«چیزی نداری به من بگی؟»
با نگاهی که میگفت «من همهچیز رو میدونم، پس دارم میپرسم»، گئوم موگوک شانه خالی کرد و نگاهش را دزدید.
«میدونستید؟»
«البته!»
گئوم موگوک میتوانست بفهمد.
او متوجه شده بود که گئوم موگوک هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی را به برادرش منتقل کرده است.
«قرار نبود بفهمید، مگه نه؟»
اگر برادرش هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی را فعال کرده بود، قضیه فرق میکرد، اما تا به حال دلیلی برای فعال شدنش وجود نداشت.
این از آن دست هنرهایی بود که هرگز نمیشد فقط با نگاه کردن متوجهش شد.
«آه! چون به کمال دوازدهستاره رسیدید فهمیدید!»
گئوم موگوک فریاد زد:
«برادرم مجبورم کرد بهش یاد بدم. گفت اگه یادش ندم منو میکشه!»
«...»
«آه، اگه اونقدر بیپروا بود، ازم میخواست هنر اهریمنی نه مصیبت رو هم بهش یاد بدم.»
از آنجایی که تقصیر خودش بود، گئوم موگوک زانو زد و التماس کرد:
«پدر، لطفاً فقط همین یه بار منو ببخش! برادر، تو هم بیا اینجا و التماس کن!»
«چرا برادرت رو میکشی وسط؟»
و به همین سادگی، برادرش را از مخمصه نجات داد.
«اوضاع اضطراری بود. شرایطی بود که یه دشمن قدرتمند که از هنر بلعیدن روح استفاده میکرد، میتونست برادرم رو تهدید کنه.»
«برادرم همین الانشم شخصیت بدی داره، حالا تصور کنید اگه تحت تأثیر هنر بلعیدن روح هم قرار میگرفت. هوف، نمیتونستم با چشمای باز تماشا کنم.»
گئوم مویانگ که باید با ناباوری واکنش نشان میداد، در سکوت جلو آمد و کنار گئوم موگوک زانو زد.
او فکر کرد که در این موقعیت، ساکت ماندن بهتر از این است که بیدلیل پیشقدم شود.
اگر موضوع دیگری بود فرق میکرد، اما این دربارهی هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی بود.
او نمیتوانست همهچیز را به گردن برادر کوچکترش بیندازد.
«متأسفم.»
گئوم ووجین از گئوم مویانگ پرسید.
«وقتی یادش میگرفتی، میدونستی که هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانیه؟»
«نه، نمیدونستم.»
گئوم ووجین طوری به نظر میرسید که انگار انتظار چنین جوابی رو داشت، اما گئوم مویانگ به دفاع از برادرش بلند شد.
«برادرم این کار رو بهخاطر من انجام داد.»
گئوم موگوک با قدردانی به برادرش نگاه کرد، اما با دیدن نگاه تیز پدرش، سریع سرش رو خم کرد و فریاد زد:
«لطفاً ما رو ببخشید! خواهش میکنم فقط همین یه بار!»
گئوم ووجین در حالی که به دو پسرش نگاه میکرد، با لحنی ملایم گفت:
«بیدلیل نیست.»
منظورش این بود که اونها رو میبخشه، اما نه بدون هزینه.
گئوم موگوک با تعجب سرش رو بلند کرد و گفت:
«باشه، هر چی دستور بدید انجام میدم. هر چیزی رو قبول میکنم، بهجز اتحاد جهان رزمی!»
در کنار او، گئوم مویانگ هم سرش رو بلند کرد و گفت:
«من حتی اتحاد جهان رزمی رو هم قبول میکنم.»
گئوم موگوک رو به او کرد و گفت:
«توی یه همچین موقعیتی شوخی میکنی؟ برادر، واقعاً خیلی عوض شدی.»
«شوخی نمیکنم.»
بله، میدونست که شوخی نمیکنه.
اگه پدرشون میخواست، برادرش از اون آدمهایی بود که با کمال میل در صف اول جنگ بزرگ بین طریقت راستین و اهریمنی میایستاد.
آیا بهخاطر جواب برادرش بود؟ یا بهخاطر وظیفهای که قرار بود بعداً به اونها محول کنه؟
پدرش با لبخندی مرموز روی برگردوند.
«تمرینتون رو از سر بگیرید.»
«بله!»
گئوم مویانگ از جاش بلند شد و به موقعیت قبلیش برگشت.
تمرین آزادسازی انرژی ادامه پیدا کرد.
دوباره و دوباره.
چقدر زمان اینطور گذشت؟
بالاخره گئوم مویانگ تونست انرژیش رو آزاد کنه و حیوونی رو که اون دورها پنهان شده بود، پیدا کنه.
«فکر کنم یه گراز وحشیه.»
گئوم ووجین با چهرهای راضی سرش رو تکون داد.
گئوم موگوک تیر و کمانی رو که از کیسه چرمیش آویزون بود، به برادرش داد.
«پدر حتماً دیگه گشنهشه.»
***
«برادر، تو فقط آتیش رو درست کن.»
گفته بود که بقیه کارها رو خودش ردیف میکنه و واقعاً هم همین کار رو کرد.
دستهای گئوم موگوک موقع سلاخی کردن گراز وحشی، از هر شکارچی یا سرآشپزی ماهرتر بود.
بعد از اینکه با سرعت و مهارتی باورنکردنی پوستش رو کند و تمیزش کرد، لذیذترین قسمتها رو جدا کرد و به سیخهای چوبی کشید.
بعد چاشنیهای لازم برای پختوپز رو از کیسه چرمیش درآورد.
روی گوشت نمک پاشید و لایههایی از چاشنی مخصوص خودش رو به اون اضافه کرد تا طعمش رو بهتر کنه.
گوشت شروع به پختن کرد و عطر دلپذیری ازش بلند شد.
گئوم مویانگ با دیدن او، در دلش تعجب کرد.
اونها توی راه برگشت به فرقه چند باری رو توی جنگل کمپ زده بودن، اما نمیدونست که برادرش اینقدر ماهر باشه.
این یه جور مهارت دستی بود که کاملاً با خوب بودن در هنرهای رزمی فرق داشت.
بعد از اینکه کباب کردن گوشت رو شروع کرد، با جدیت مشغول باز کردن وسایلش شد.
اول، بستهای رو که جداگانه پیچیده شده بود، باز کرد.
*خشخش.*
یه پوست ببر رو برای پدرشون پهن کرد.
اونقدر بزرگ بود که میتونست روش بشینه یا حتی دراز بکشه.
«پدر، لطفاً اینجا راحت بشینید.»
گئوم ووجین روی اون نشست.
«همونطور که انتظار میرفت! خیلی بهتون میاد! با شکوه به نظر میرسید!»
وقتی گئوم ووجین دستش رو دراز کرد، گراز وحشی روی آتیش خودش به خودی خود چرخید.
«البته. الان نسوختن گوشت خیلی مهمتر از باشکوه به نظر رسیدنه!»
گئوم موگوک وسیله بعدی رو درآورد.
«این هم برای من و توئه، برادر.»
دو تا پوست حیوون معمولی رو پهن کرد که کاملاً با مال پدرشون فرق داشت.
جای برادرش رو کمی نزدیکتر به پدرشون قرار داد.
«بیا، این رو هم اینبار آماده کردم.»
یه میز چوبی کوچیک و تاشو از کیسه چرمی بیرون اومد.
اون رو جلوی پدرش گذاشت.
بعد، چوبهای غذاخوری و وسایل تمیز رو از کیسه درآورد و جلوی پدرش چید.
گئوم ووجین که انگار کباب کردن گوشت براش جالب بود، از نیروش استفاده میکرد تا اون رو توی هوا حرکت بده و بچرخونه تا نسوزه.
وقتی گوشت به رنگ طلایی-قهوهایِ بینقصی دراومد، گئوم موگوک نرمترین و لذیذترین قسمتها رو برید و برای پدرش برد.
«پدر، لطفاً میل کنید.»
بعد برای برادرش و خودش هم گوشت برید.
«طعمش چطوره؟»
«خوبه.»
«خوبه»یِ پدرش، معادلِ تحسینِ «فوقالعاده» بود.
برادرش هم این رو ثابت کرد.
چشمهای برادرش گرد شده بود و حالتش همه چیز رو میگفت.
*این واقعاً خوشمزهست.*
گئوم موگوک لبخندی زد و گفت:
«این گوشتیه که توسط ارباب جوان اول فرقه الهی اهریمن آسمانی شکار شده، توسط جانشین سلاخی شده و توسط خودِ رهبر فرقه کباب شده! مگه میشه خوشمزه نباشه؟ اگه میگفتی بدمزهست، کل خاندانمون نابود میشد!»
با این حرف، گئوم مویانگ خندید.
وقتی اونقدر عصبی بود که نمیتونست بخوابه، هرگز فکرش رو هم نمیکرد که شکارِ امروز چنین فضای خوبی داشته باشه.
لذتبخش بود.
و گوشتی که اینطوری کنار آتیش توی کوهستان خورده میشد، طعم دیگهای داشت.
«الان خوشمزهترش هم میکنم!»
گئوم موگوک دوباره توی کیسه چرمیش جستوجو کرد.
گئوم مویانگ با دقت نگاه میکرد تا ببینه اینبار چی بیرون میاد.
«گوشت بدون شراب نمیشه.»
اینبار نوبت شراب بود.
شراب موردعلاقه پدرشون بود.
او با دقت لیوانهای تمیز و حتی مقداری تنقلات برای کنارش آماده کرده بود.
در همین لحظه، گئوم ووجین دستش رو دراز کرد.
کیسه چرمی خودش که کنار گذاشته شده بود، توی هوا پرواز کرد و به دستش رسید.
اون دیگه چی میخواست دربیاره؟
در حالی که برادرها با کنجکاوی نگاه میکردن...
«من هم یه بطری شراب آوردم.»
چیزی که پدرش درآورد هم شراب بود.
گئوم موگوک گیج شده بود.
پدرش حتماً میدونست که او اینبار هم مثل دفعه قبل شراب میاره.
«چه جور شرابیه؟»
بعد، کلماتی از دهان پدرش خارج شد که هرگز نمیتونست تصورش رو بکنه.
«این شرابیه که وقتی یانگ-ای به دنیا اومد، خودم درستش کردم.»
«!»
گئوم موگوک و گئوم مویانگ جا خوردن.
مخصوصاً گئوم مویانگ که از شنیدن اینکه این شراب در سال تولدش درست شده، شوکه شده بود.
در اون لحظه، یه کلمه از حرف پدرش تمام ذهنش رو پر کرد.
*یانگ-ای.*
آخرین باری که پدرش او رو یانگ-ای صدا کرده بود، کی بود؟ این اسمی بود که فقط وقتی خیلی کوچیک بود شنیده بود و امروز اولین بار بعد از اون سالها بود.
این تمامش نبود.
«شرابی که خودتون درست کردید؟»
موجی از احساسات قلب گئوم مویانگ رو فرا گرفت.
اون هم نه هر شرابی، بلکه شرابی برای یادبود تولدش؟
و او اون شراب رو امروز آورده بود.
«رهبر فرقه.»
صدای گئوم مویانگ میلرزید.
این اولین باری بود که گئوم موگوک میدید برادرش اینطور میلرزه.
پدرش بطری شراب رو بلند کرد و گفت:
«امروز، من به عنوان یه پدر اومدم.»
«!»
«بیا اینجا و یه جام از شراب من بگیر.»
«... بله، پدر.»
گئوم مویانگ به پدرش نزدیک شد و با احترام شراب رو دریافت کرد.
«تو هم بیا.»
گئوم موگوک هم رفت و شراب رو گرفت.
برادرش اونقدر میلرزید که حتی نمیتونست یه شوخی کوچیک بکنه.
گئوم مویانگ با احترام جام پدرش رو پر کرد و هر سه نفر شراب رو نوشیدن.
«طعمش واقعاً معرکهست!»
گئوم موگوک با تحسین فریاد زد.
این یه تعریف الکی نبود؛ واقعاً خوشمزه بود.
«این شراب برای تو مثل یه دوسته، برادر. یه دوست.»
با دستبهدست کردن بطری، هر سه نفر شراب رو تموم کردن.
اون رو با خیال راحت و بدون ملاحظه نوشیدن.
برای گئوم مویانگ، این خوشمزهترین شرابی بود که توی تمام عمرش خورده بود.
حس میکرد که احتمالاً تا روز مرگش دیگه هرگز چنین شراب لذیذی نخواهد نوشید.
«پس کی شراب سال تولد من رو میخوریم؟ توی شکار بعدی بخوریمش؟»
با سوال هیجانزده گئوم موگوک، گئوم ووجین جا خورد.
«حتماً برای من هم درست کردید دیگه، نه؟ هر چقدر هم که پسر بزرگتون رو ترجیح بدید، پسر دومتون هم هنوز بچهتونه. مگه نه؟»
با دیدن چهره مبهم پدرش، گئوم موگوک با نگاهی که میگفت «حتماً اینطور نیست»، پرسید:
«بهم نگید که خودتون درستش نکردید و دادید عمو هوی انجامش بده؟ "هوی، برو یه بطری شراب درست کن. اون هنوز پسرمه، پس باید یه یادبودی براش داشته باشیم."»
با دیدن اینکه پدرش هنوز لبخند عجیبی به لب داره، صدای گئوم موگوک بلندتر شد.
«نکنه اون رو هم فراموش کردید؟ واسه همینه که اینطوری لبخند کجومعوج میزنید، نه؟ لطفاً بهم بگید که حقیقت نداره! بگید حداقل یکی خریدید و ادعا کردید که خودتون درستش کردید!»
و به این ترتیب، اولین روز شکار در حال سپری شدن بود.