چپتر 678: بخور، بنوش و تنبلی کن
چپتر 678: بخور، بنوش و تنبلی کن
«تازگیا عوض شدی.»
گو وول با شنیدن صدایی که از پشت سرش میاومد، چرخید و رهبر فرقه باد آسمان رو دید که اونجا ایستاده بود.
«منظورتون چیه، رهبر فرقه؟»
لحن مؤدبانه گو وول انگار باعث نارضایتی رهبر فرقه باد آسمان شد.
«از همین لحن رسمی و خشکت شروع میشه، بدون هیچ صمیمیتی.»
«مگه جایی نیستیم که چشمهای زیادی مراقبمونن؟»
جایی که اون دو نفر ایستاده بودن، حیاط داخلی فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
«چشمهای مراقب! هیچکس به ما توجهی نداره!»
البته که همه حواسشون به اونا بود.
کی جرئت میکرد اون رو، رهبر سابق فرقه باد آسمان و استاد فعلی فرمانروای اهریمنی روحخوار رو نادیده بگیره؟
رهبر فرقه باد آسمان که زودتر از گئوم موگوک به فرقه برگشته بود، اول از همه سراغ گو وول رو گرفت.
با این حال، گو وول حتی بعد از برگشتن به فرقه هم اونقدر مشغول کاری بود که حتی دیدن صورتش هم سخت شده بود.
نارضایتی رهبر فرقه باد آسمان از همینجا شروع شد.
گو وول چطور میتونست از دل استادش خبر نداشته باشه؟ برای امروز، دیگه به بهونه مشغله زیاد بحث رو تموم میکرد.
«استاد.»
با تغییر لحن گو وول به حالت غیررسمی، چهره رهبر فرقه باد آسمان بالاخره از اون حالت گرفتگی دراومد.
«من از کارم خیلی لذت میبرم.»
بعد، رهبر فرقه باد آسمان انگار که بخواد بازجوییش کنه، پرسید:
«واقعاً لذت میبری؟»
رهبر فرقه باد آسمان با نگاهی مصمم به گو وول خیره شد و گفت:
«عوض شدی. قبلاً میتونستم صدای تپش قلبت رو بشنوم، اما حالا فقط صدای چرخدندههایی رو میشنوم که توی سرت میچرخن. قبلاً گرم بودی، اما حالا سرد شدی.»
و مثل همیشه، تقصیر رو گردن یه نفر انداخت.
«همه اینا تقصیر رهبر جوان فرقهست. اون حتی نمیدونه که سپردن کار به آدم کمالگرایی مثل تو، بدیهیه که به اینجا ختم میشه. نه، حتماً میدونه. غیرممکنه آدم باهوشی مثل اون این رو ندونه.»
البته که رهبر فرقه باد آسمان هم گئوم موگوک رو دوست داشت.
اما دیدن سختی کشیدن گو وول اینطوری عصبانیش میکرد.
چون هر چی هم که بقیه میگفتن، اون گو وول رو به رهبر جوان فرقه ترجیح میداد؛ با خودش فکر میکرد بعد از اینکه بالاخره اون رو آزاد کرده، گو وول دوباره خودش رو به زنجیر کشیده.
«دارین از من یه آدم سنگدل میسازین فقط برای اینکه از رهبر جوان فرقه بدگویی کنین؟»
حتی با این شوخی گو وول هم اخمهای رهبر فرقه باد آسمان باز نشد.
«رهبر جوان فرقه چی گفت؟ معلومه. "ببخشید که مجبورت کردم اینقدر سخت کار کنی. بیا فقط یه کم دیگه تحمل کنیم. از این به بعد روی تو حساب میکنم!" درست میگم؟»
«هنوز ندیدمش.»
«چی؟»
«اون با رهبر فرقه و ارباب جوان اول رفته شکار.»
رهبر فرقه باد آسمان مات و مبهوت موند.
«پس یه سنگدل دیگه هم اونجا بوده. ببین، من سعی میکنم از رهبر جوان فرقه بدگویی نکنم، اما واقعاً دست خودم نیست. هر چقدر هم که وفادار باشی، برای رهبر جوان فرقه، خانواده حرف اول رو میزنه. همیشه خانواده اولویت اولشه.»
«مگه غیر از این باید باشه؟»
گو وول با این حرف، خیره به رهبر فرقه باد آسمان نگاه کرد و سوالی رو اضافه کرد:
«مگه من اولویت شما نیستم، استاد؟ شما هم برای من بالاتر از هر چیزی اولویت دارین.»
اون حرفها به این معنی بود که اونا خودشون یه خانواده هستن.
این بهترین راه برای از بین بردن عصبانیت رهبر فرقه باد آسمان در یک لحظه بود.
«چون ما این رو درباره همدیگه میدونیم، رهبر جوان فرقه من رو به کار میگیره و من هم بهش وفادارم. اعتمادی وجود داره که از طرف آدمهایی میاد که چیزهایی برای محافظت کردن دارن.»
بعد از مکثی کوتاه، رهبر فرقه باد آسمان لب زد:
«چون همیشه اینقدر راحت با مسائل برخورد میکنی، آخرش همیشه اینطوری سختی میکشی.»
نگاه گو وول به سمت عمارت فلکسای در دوردست چرخید.
«باید سختی بکشم. این راهیه که برای تبدیل شدن به ارباب اونجا باید طی کنم.»
این اولین باری بود که جاهطلبیش رو برای تبدیل شدن به استراتژیست اعظم فرقه الهی اهریمن آسمانی فاش میکرد.
«استاد، من سرد نیستم. من از همیشه داغترم.»
«خوش به حالت که اینقدر داغی.»
گو وول به این بدخلقی بیمورد لبخند زد.
«استاد، رهبر جوان فرقه مردیه که اونقدر بزرگ هست که بتونیم تمام زندگیمون رو روش شرط ببندیم. ما کسایی هستیم که داریم از اون استفاده میکنیم.»
رهبر فرقه باد آسمان سرش رو بلند کرد، به کوه آسمان بزرگ در دوردست نگاه کرد و با صدای بلند گفت:
«خوش به حال رهبر جوان فرقه. یه استراتژیست پرشور داره که همه چیز رو درک میکنه، یه پدر و یه برادر هم داره. لعنتی! یه مرد بدون خانواده چطور میتونه با این همه غم زندگی کنه؟»
با این حرف، گو وول جلو رفت و شونهبهشونه رهبر فرقه باد آسمان ایستاد.
«چرا میگین خانواده ندارین؟ دارین احساسات خانوادهتون رو جریحهدار میکنین.»
***
شکار در روز دوم هم ادامه پیدا کرد.
دقیقترش این بود که مشغول پیدا کردن طعمه بودن.
برادرش به تمرین گسیل انرژی ادامه میداد و انواع و اقسام حیوونها رو پیدا میکرد.
خون در رگها دروغ نمیگه؛ مهارت اون توی گسیل انرژی با سرعت زیادی پیشرفت میکرد.
سرعتش تقریباً به اندازه خود گئوم موگوک بود که پیکر رزمی آسمانی داشت و موگوک میتونست دلیلش رو بفهمه.
دلیلش این بود که تسلط پدرشون بر هنرهای رزمی به سطح حتی بالاتری رسیده بود.
«شما دارین به برادرم بهتر از من آموزش میدین! وقتی به من یاد میدادین اینطوری توضیح نمیدادین!»
پدرش اصلاً به اون توجهی نکرد و روی آموزش پسر بزرگش تمرکز کرد.
اون داشت تمام محبتی رو که تا حالا نتونسته بود بهش بده، نثارش میکرد.
در حالی که اونطوری مشغول تمرین گسیل انرژی بودن، بالاخره یه چیز بزرگ پیدا کردن.
«فکر کنم یه ببره!»
با حرف گئوم مویانگ، گئوم ووجین سر تکون داد.
«ما اومدیم شکار، پس حداقل باید قبل از رفتن یه ببر بگیریم.»
گئوم مویانگ اول از همه به جلو پرید و گئوم ووجین و گئوم موگوک هم دنبالش رفتن.
گئوم مویانگ که به آرومی روی یه صخره فرود اومده بود، بیصدا زه کمانش رو کشید.
گئوم ووجین و گئوم موگوک هم بیصدا پشت سرش فرود اومدن.
حتی یه موجود روحانی غولپیکر با هسته درونی هم نمیتونست از این شکار فرار کنه، چه برسه به یه ببر.
در دوردست، هیکل یه ببر دیده میشد.
اون یه ببر عظیمالجثه با بدنی واقعاً بزرگ بود.
زه کمان تا انتها کشیده شده بود.
تیری که به نظر میرسید هر لحظه ممکنه پرتاب بشه و ببر رو سوراخ کنه، رها نشد.
گئوم مویانگ با احترام با پدرش صحبت کرد:
«جثه بزرگش باعث میشه شبیه یه ببر مقدس به نظر بیاد که از کوه آسمان بزرگ محافظت میکنه، برای همین میخواستم از جونش بگذرم.»
پدرش سر تکون داد.
درست وقتی که اون دو نفر میخواستن بدون هیچ پشیمونیای برگردن...
«به خاطر اونایی که اونجان نیست؟»
گئوم موگوک داشت به نقطهای اشاره میکرد.
کمی دورتر از ببر، دو تا توله بودن.
از اونجایی که اون اونا رو دیده بود، پدر و برادرش هم حتماً دیده بودنشون.
«پدر، شما هم باید بهش بگین. که این جور دلسوزیهای ارزون باعث مرگ آدم میشه. اگه من بودم حتماً همین رو میگفتین! بهم میگفتین زود بگیرمش و پوستش رو جایگزین زیرانداز خوابم کنم!»
گئوم موگوک دید که گوشه لب پدرش کمی به سمت بالا کشیده شد.
آره، اگه تو بودی، حتماً همین کار رو میکردم.
گئوم ووجین با قاطعیت صحبت کرد و چرخید تا بره.
«آدم یه موجود روحانی رو بیدلیل نمیکشه.»
برادرش هم با قدمهای بلند دنبالش راه افتاد.
گئوم موگوک به توله ببرهایی که دنبال مادرشون در دوردست میرفتن نگاه کرد و فریاد زد:
«پسرهای دوم، بیاین دووم بیاریم!»
لبخندی روی لبهای گئوم ووجین که جلوتر راه میرفت، نقش بست.
اون یه لبخند کمیاب و گرانبها بود، اما متأسفانه هیچکدوم از دو پسرش نتونستن اون رو ببینن.
***
اون شب هم آتیش اردوگاه روشن بود.
گئوم موگوک این زمان رو بیشتر از روز دوست داشت.
کباب کردن و خوردن گوشت با پدر و برادرش، نوشیدن با هم و استفاده از الکل به عنوان بهونهای برای به اشتراک گذاشتن انواع داستانها.
و وقتی فضای آسمون شب پر از ستارههای ریزون هم بهش اضافه میشد، مثل امشب، احساس حتی بهتری داشت.
«پدر، میتونم یه کم راحتتر بشینم؟»
«مگه تا حالا برای این کار تردید داشتی؟»
گئوم موگوک لبخندی زد و بدنش رو شل کرد.
پاهاش رو دراز کرد، با دستهاش تکیه داد و بدنش رو به عقب متمایل کرد.
در حالی که این کار رو میکرد، به ستارههای آسمون شب خیره شد.
نسیم خنکی وزید و باعث شد موهاش تکون بخورن.
آه، چقدر خوبه! این کلمات خودبهخود از دهنش خارج شدن.
«داداش، تو هم باید یکم خودت رو رها کنی. لذت واقعیِ کمپ زدن به خوردن و نوشیدن و ولگشتنه.»
با توجه به شخصیت برادرش، کاملاً غیرممکن بود که جلوی پدرشان چنین کاری انجام بدهد.
با این حال، در مقایسه با سپیدهدم که برای شکار راه افتاده بودند، برادرش هم تا حد زیادی آرام شده بود.
«پدر، من یکم کتاب میخونم.»
این بار، کتابی از کیسه چرمی که انواع و اقسام چیزها در آن بود، بیرون آمد.
گئوم موگوک که هرگز فکرش را نمیکرد او موقع شکار کتاب بخواند، با کنجکاوی پرسید:
«چه کتابیه؟»
بعد، گئوم مویانگ جلد کتاب را بالا گرفت تا به او نشان دهد.
یک کتاب شعر بود.
«شعر میخونی؟»
«ای بابا، داداش من. تو فقط بلدی آدم بکشی. تو رو چه به شعر؟ چه به ادبیات؟»
اصلاً قصدش از بیرون آوردن کتاب و گفتن این حرفها، چیز دیگری بود.
«آه، ولی خب یکم از موسیقی سردرمیاری.»
با شنیدن نام موسیقی، گئوم مویانگ جا خورد.
نکنه میخوای...؟
شرمنده، داداش.
قبل از اینکه گئوم مویانگ بتواند با انتقال فکر جلوی او را بگیرد، گئوم موگوک اول با پدرشان صحبت کرد.
«پدر، میدونستید داداشم بلده فلوت بزنه؟»
برادرِ دستپاچهاش به پدرشان نگاه کرد.
با خودش فکر کرد: «تقریباً هیچکس خبر نداره، چطور ممکنه پدر بدونه؟» اما در کمال تعجب، پدرش به آرامی سر تکان داد.
«دیدی؟ بهت گفتم که. گفتم که پدر میدونه.»
پدرشان واقعاً چیزهای زیادی درباره دو پسرش میدانست. فقط تعجبآور بود که هیچوقت اینقدر آشکار نشانش نداده بود.
«داداش، به خاطر محبت پنهانِ پدر، باید یه پیک دیگه بزنیم.»
گئوم موگوک سعی کرد مقداری شراب از کیسه چرمیاش بیرون بیاورد.
اما به جای بطری شراب، چیز دیگری بیرون آمد.
چیزی که گئوم مویانگ به محض دیدنش آه کشید، یک فلوت بود.
«اوه؟ این اینجا چیکار میکنه؟ حتماً وقتی داشتم با عجله وسایل رو جمع میکردم، قاطی شده.»
غیرممکنه! گئوم مویانگ سرش را تکان داد.
پدرشان جلوی شوخی برادر کوچکتر را نگرفت.
این یعنی چه؟
اگر برادر کوچکترش اراده میکرد، او در نهایت مجبور میشد بنوازد.
گئوم مویانگ خودش پیشقدم شد.
«مهارتم کمه، اما اجازه هست یه آهنگ بنوازم؟»
گئوم ووجین سر تکان داد.
گئوم موگوک حس میکرد قلبی که پشت آن تکان دادنِ خشکِ سر بود را درک میکند؛ اینکه پدرش مدتها منتظر چنین لحظهای بوده است.
در این میان، گئوم مویانگ که خودش را جمعوجور کرده بود، فلوت را به لبهای لرزانش نزدیک کرد.
او احتمالاً الان بیشتر از زمانی که مقابل هزاران یا دهها هزار نفر میایستاد، استرس داشت.
وقتی صدایی شفاف و عمیق جاری شد، گئوم موگوک آن صحنه را دید.
صحنه آرام بستنِ چشمهای پدرش.
حرفهای ناگفته، به شکل ملودی زیبایی طنینانداز میشدند.
نوا شبیه صدای جریان آب در یک دره بود و همچنین شبیه لرزش شعلههای آتشِ اردوگاه.
به نظر میرسید ستارههای درخشان هم مستِ آن ملودی شدهاند و حتی درخشانتر میتابند.
به این ترتیب، صدایی شفاف و عمیق که در قلب نفوذ میکرد، در سرتاسر کوه آسمان بزرگ پیچید.
سرانجام وقتی اجرا به پایان رسید، گئوم ووجین چشمهایش را باز کرد.
نگاه پدری که به پسرش مینگریست، ملایم بود.
«واقعاً خوبه.»
حتی گفتنِ «خوبه» هم تحسین بزرگی محسوب میشد، اما او حتی کلمه «واقعاً» را هم به آن اضافه کرد.
«ممنونم، پدر.»
گئوم موگوک هرگز ندیده بود چهره برادرش اینقدر آسوده به نظر برسد. شاید چیزی که روی قلب برادرش سنگینی میکرد، با این شکار ناپدید شده بود.
وقتی نگاه گئوم مویانگ به سمت او چرخید، گئوم موگوک فریاد زد:
«باورت بشه! قصدم نبود فلوت رو بردارم. با سیخ گوشت اشتباه گرفتمش و گذاشتمش تو کیسه.»
نمیدانست آیا قبلاً هرگز این حرف را به برادر کوچکترش گفته بود یا نه.
«ممنونم.»
شیطنت از چهره گئوم موگوک محو شد.
«ممنونم، داداش.»
پدر در سکوت تماشا میکرد که پسرانش از هم تشکر میکنند.
«فکر میکنی به کی رفتن که اینقدر باحالن؟ همونطور که میبینی، پسرهات از اونایی هستن که شعر میخونن و ساز میزنن.»
همانطور که با افتخار صحبت میکرد، گئوم موگوک آن را دید.
دلتنگی ضعیفی که از جلوی چشمان پدرش گذشت.
این اولین باری بود که چنین احساسی را از پدرش حس میکرد.
اما آن احساس در یک لحظه ناپدید شد.
پدرش پشت کرد و روی پوست ببر دراز کشید.
«دیگه بخوابیم.»
***
روز بعد، هر سه نفر به قله کوه آسمان بزرگ صعود کردند.
اینجا، جایی بود که مرز بین آسمان و زمین محو میشد.
قلههای سر به فلک کشیده اطراف، شبیه استادان بیهمتای دنیای رزمی بودند که با صلابت ایستادهاند.
آن سه نفر بر فراز قله ایستادند و به منظره باشکوه خیره شدند.
آخرین باری که گئوم موگوک با پدرش به اینجا آمده بود، این حرف را زده بود؛ اینکه هر وقت تمرینات هنرهای رزمیاش سخت میشد، به اینجا میآمد.
او تصویر پشتِ پدرش در جوانی را میدید که با پشتِ الانِ پدرش همپوشانی داشت.
«اون موقع به چی فکر میکردی و الان به چی فکر میکنی؟»
سپس، پدرش در حالی که هنوز پشتش به آنها بود، پرسید:
«هنر اهریمنی نه مصیبتِ تو به ستاره نهم رسیده، مگه نه؟»
پدرش فقط تسلط برادرش بر هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی را ندیده بود.
«بله، به ستاره نهم رسیدم.»
یعنی برای پدر چطور بوده؟
«چقدر طول کشید تا از ستاره نهم به تسلط کامل برسی؟»
زمانی که برای پدرش طول کشیده بود...
«هفت سال.»
این مدت زمان فقط به این دلیل ممکن بود که او پدرش بود؛ کسی که نبوغی آسمانی داشت.
«تو احتمالاً بتونی زیر پنج سال بهش برسی.»
گئوم ووجین اینقدر استعداد رزمی پسرش را قبول داشت.
چون حتی خودش هم در سن فعلیِ گئوم موگوک، به ستاره نهم نرسیده بود.
اگر او ظرف پنج سال به تسلط کامل میرسید، تبدیل به یک افسانه میشد؛ سریعترین فرد در میان تمام اهریمنهای آسمانی گذشته که در هنر اهریمنی نه مصیبت به کمال رسیده است—نه، او حتی قبل از رسیدن به مقام رهبر فرقه، در حالی که هنوز رهبر جوان فرقه بود، به آن دست مییافت.
«موقع تمرین، اگه حس کردی داری خفه میشی یا به بنبست خوردی، از این کوه آسمان بزرگ بالا بیا. انرژیِ کوه آسمان بزرگ حتماً بهت کمک میکنه.»
«بله، حتماً همین کار رو میکنم.»
گئوم موگوک با پیروزی به گئوم مویانگ گفت:
«من همچین آدمیم. من جانشینیم که پدر کل این کوه آسمان بزرگ رو بهم قرض میده!»
اگر او این حرف را میزد، برادرش قاعدتاً باید جواب میداد: «کجاش قرض دادنه؟ این چیزیه که بخوای به برادری که از جانشینی کنار گذاشته شده، بهش افتخار کنی؟»
«حسودیم میشه.»
برای لحظهای، گئوم موگوک جا خورد.
نمیتوانست به آن ضربه محکم پاسخی بدهد.
«داری منو نادیده میگیری، نه؟ آه، نمیدونی داری چی میگی، داداش. پدر سالی که من به دنیا اومدم هم شراب درست کرده بود. فقط داره اذیتم میکنه. یالا، پدر. الان وقت اعترافه! "پسرم، روزی که به دنیا اومدی!"»
گئوم ووجین با قدمهای بلند شروع به راه رفتن کرد و گفت:
«خورشید داره غروب میکنه. دیگه بریم پایین.»
گئوم مویانگ به گئوم موگوک نزدیک شد.
«بهت گفتم که، سوءتفاهمه!»
«کوله رو بده به من.»
داشت کولهپشتیِ پشتِ او را میخواست.
«اشکالی نداره. امروز رو باید تا آخرش پیشِ پدر بمونی.»
برادرش لحظهای سکوت کرد، سر تکان داد و رویش را برگرداند.
و بعد از اینکه مقداری راه رفت، به عقب نگاه کرد و پرسید:
«سخت نیست؟»
او میدانست که منظورش فقط کولهپشتیِ پشتش نیست.
«معلومه که سخته، داره منو میکشه.»
با این حرف، برادرش نیشخندی زد و به راه افتاد.
گئوم موگوک سر جایش ایستاد و رفتنِ آن دو را تماشا کرد.
برادرش نسبت به موقعی که بالا میآمدند، یک قدم نزدیکتر به پدرشان راه میرفت.
حالا که یک قدم نزدیکتر شده بودند، رابطهشان به تلاشی دوچندان نیاز داشت.
ناامیدی و کینه، وروجکهایی بودند که فقط منتظر فرصتی میگشتند تا از دلِ صمیمیت بیرون بزنند.
از جایی دوردست، صدای غرش ببری به گوش رسید.
با این فکر که شاید همان ببری باشد که برادرش از جانش گذشته بود، پشت سر آن دو شروع به راه رفتن کرد.
«فکر میکردم موقع پایین اومدن دیگه کوله رو میگیری، پدر! داداشم فقط بلده آدم بکشه و فلوت بزنه؛ اون خیلی آدم سنگدلیه. صدام رو نمیشنوید؟ پدر؟»