چپتر 68: ارباب جوان دوم، تا به آخر.
چپتر 68: ارباب جوان دوم، تا به آخر.
«فرمانروای اهریمنی روحخوار در کل پنجتا شاگرد داره، اما بین اونا، با توجه به سن و مهارت، محتملترین کاندیداها برای نبرد جانشینی، شاگرد اول، یانگ دو، و شاگرد سوم، چئونگ سئون هستن. محض اطلاعتون، چئونگ سئون یه زنه.»
در پاسخ به گزارش سو دهریونگ، پرسیدم:
«شهرت این دو نفر توی فرقه توهم غربی چطوریه؟»
«به خاطر سنش، یانگ دو از نظر تجربه و مهارتهای رزمی دست بالا رو داره، اما چئونگ سئون توی فرقه توهم غربی محبوبتره. در مقایسه با اون که جوان و زیباست، یانگ دو شخصیت خشنی داره و تا حالا چندین نفر از تمرینکنندههای هنرهای شبح توسط اون مجروح شدن. حتی چند نفری هم کشته شدن. با این حال، فرمانروای اهریمنی روحخوارِ فقید خیلی بهش اهمیت میداد، برای همین شانسش برای جانشینی بالا بود، اما حالا اوضاع عوض شده.»
«درباره هر دوی اونا کاملاً تحقیق کن. هنرهای رزمی، ثروت، تواناییها، سرگرمیها و حتی روابط شخصیشون. هیچ چیزی رو از قلم ننداز.»
«اطاعت میشه.»
«کنجکاوم بدونم رهبر فرقه باد آسمان کی رو انتخاب میکنه.»
با این سوالم، چشمهای سو دهریونگ گرد شد.
«یعنی رهبر فرقه باد آسمان قراره یکی از اونا رو انتخاب کنه؟»
«آره. برای همین اطلاعات شاگردهای فرمانروای اهریمنی روحخوار رو هم براش فرستادم.»
«دلیلش چیه؟»
«چون بهش گفتم که خودش رو وارد نبرد جانشینی فرقه توهم غربی کنه.»
«پناه بر خدا! این بار دیگه چه نقشهای دارین؟ نکنه واقعاً...؟»
سو دهریونگ که انگار فکرش به جای خاصی رسیده بود، پیامی تلهپاتیک فرستاد.
—یعنی میخواین رهبر فرقه باد آسمان رو هم بکشین؟ یا یانگ دو رو؟ یا حتی چئونگ سئون رو؟
—مگه من آدمکشم؟ که بخوام همهشون رو بکشم.
فقط در آن زمان بود که سو دهریونگ نفس راحتی کشید.
«خیالم راحت شد.»
«همه نگران این هستن که نکنه من کسی رو بکشم... انگار این روزها تصویرم توی ذهن بقیه اینطوری شده.»
«دیگه کی نگران بود؟ استادتون؟»
«استادم؟»
«آه! منظورم ارشد، اهریمن تیغه آسمان خونین بود.»
«من که هنوز به ارشد نمیگم "استاد"، میگم؟»
«نه، چون هنوز اجازه ندادن.»
اما به نظر میرسید سو دهریونگ از همین حالا او را استاد خودش میدانست.
کلمه «استاد» ناخودآگاه از دهانش پریده بود.
میتوانستم حس کنم که سو دهریونگ روز به روز بیشتر مجذوب اهریمن تیغه میشد.
البته، سو دهریونگ احتمالاً از همان لحظهای که اهریمن تیغه آسمان خونین را در حال کتاب خواندن دیده بود، یک دل نه صد دل عاشقش شده بود.
«خب، فکر میکنی رهبر فرقه باد آسمان کی رو انتخاب میکنه؟»
«من از کجا بدونم؟»
«اگه شما که نفر اول آزمون ورودی و یه نابغه هستین ندونین، پس کی میدونه؟»
«من چون سخت درس خوندم نفر اول شدم، نه چون نابغهم.»
«مگه خودتون نگفتین که نابغه هستین؟»
«این حرفی بود که شما زدین، ارباب عمارت.»
«اون موقع مگه سرتون رو تکون ندادین و قیافه نگرفتین؟»
«اعتراف میکنم. یه خودپسندیِ غیرقابلانکاری توی قلبم هست که حتی خودم هم نمیتونم کنترلش کنم. پس لطفاً، من رو از یه نابغه به یه آدمی که فقط توی مسائل عملی مهارت داره تنزل بدین. در عوض، من هم درباره اون دو نفر کاملاً تحقیق میکنم.»
سو دهریونگ تعظیم کرد و دفتر کار را ترک کرد.
* * *
«خب، از کی باید حمایت کنیم؟»
در پاسخ به سوال رهبر فرقه باد آسمان، مرد زنجیرشده فقط به زنگ تندر خیره شده بود.
«چرا اینقدر با دقت به اون زنگ زل زدی؟ نکنه اون روح پلیدی که روش حکاکی شده باهات حرف میزنه یا یه همچین چیزی؟»
در آن لحظه، مرد زنجیرشده ناگهان گفت:
«از کجا فهمیدی؟»
«نترسونم بابا، چت شده؟»
«اون بعضی وقتها باهام حرف میزنه.»
«چی میگه؟»
مرد زنجیرشده در حالی که مات و مبهوت به روح پلید خیره شده بود، گفت:
«میگه چرا اینطوری زندگی میکنی؟»
لحظهای سکوت گذشت.
«خب، تو چی جواب دادی؟»
«قدیما جواب میدادم که به خاطر یه انسان پست و طماع دارم اینطوری زندگی میکنم.»
«و حالا؟»
«جواب دادم که... شاید همهش هم تقصیر اون آدم نباشه.»
«اون چی گفت؟»
مرد زنجیرشده چیزی نگفت.
وقتی دوباره اصرار شد، مرد زنجیرشده با نگاهی ترحمبرانگیز به رهبر فرقه باد آسمان نگاه کرد.
«چرا هی میپرسی؟ مگه یه حکاکی میتونه حرف بزنه؟ دیوونه شدی؟»
رهبر فرقه باد آسمان مبهوت به نظر میرسید.
«درسته، اگه دیوونه نمیشدم عجیب بود. دیر یا زود منم میشینم اونجا و با اون روح پلیدِ حکاکیشده گپ میزنم. چرا داری اینطوری نادیده گرفته میشی و زندگی میکنی؟ چرا فکر میکنی؟ تو ای روح پلیدِ فلانفلانشده، تمام مدت داشتی تماشا میکردی، پس خودت باید بدونی!»
«چئونگ سئونه.»
«ترسوندیم! لااقل قبل از اینکه حرف بزنی یه علامتی چیزی بده!»
مرد زنجیرشده غیرقابلپیشبینی بود، اما چون در مواقع لزوم اینطور پاسخ میداد، فرد ارزشمندی به حساب میآمد.
«چرا چئونگ سئون؟ تا جایی که من میبینم، انگار یانگ دو قراره جانشین بشه.»
«پس همون رو انتخاب کن.»
مرد زنجیرشده دهانش را بست، انگار دیگر حرفی برای گفتن نداشت.
رهبر فرقه باد آسمان مخفیانه به کنار او رفت.
«چرا چئونگ سئون؟»
«فقط با تکیه بر باور خودت یانگ دو رو انتخاب کن. یه مرد که خودش رهبر فرقهست، تا کی میخواد طبق حرف بقیه عمل کنه؟»
«خیلهخب، با تکیه بر باورم، میرم سراغ چئونگ سئون.»
رهبر فرقه باد آسمان طوری به مرد زنجیرشده اعتماد داشت که انگار حرفش وحی منزل است.
او نیازی به دلیل نداشت.
گذشتهای که آن مرد تا به حال نشان داده بود، کافی بود.
«پس چئونگ سئونه، نه؟ خب چطوری میتونم اون رو شاگرد خودم کنم؟»
«اون رو هم نمیدونم.»
«اگه تو ندونی من باید چیکار کنم؟»
«عجیب نیست اگه من در حالی که اینطوری زنجیر شدم، همچین چیزهایی رو بدونم؟»
«راست میگی. اینم حرفیه.»
با این حال، رهبر فرقه باد آسمان نگفت که زنجیرهایش را باز میکند.
با وجود تمام حرفهایی که بینشان رد و بدل شده بود، او هرگز آن یک چیز را به زبان نیاورد.
اگر زنجیرها را باز میکرد، آن مرد از پیش او پر میکشید.
چه کسی در دنیا دلش میخواست پیش کسی بماند که او را به چنین روزی انداخته بود؟ لحظهای که زنجیرها باز میشدند، همهچیز به پایان میرسید.
به همین دلیل بود که کلمات «باز کردن زنجیرها» برای رهبر فرقه باد آسمان یک تابوی مطلق بود.
«باید برم و چئونگ سئون رو پیدا کنم؟»
«وقتی رفتی چی میخوای بگی؟»
«بیا شاگرد من شو. این خیلی متکبرانه نیست؟ بهت اجازه میدم شاگردم بشی. این چطوره؟»
«اونم حتماً با کمال میل شاگردت میشه.»
«پس باید چیکار کنم؟»
«سعی کن خودت رو بذاری جای اون. یه پیرمرد مرموز از سرزمینهای بیرونی پیداش میشه و یهو بهت میگه بیا شاگردم شو. اگه تو بودی، گولش رو میخوردی؟»
«عمراً.»
«بقیه هم همینطورن. اینطوری جواب نمیده.»
«نکنه میخوای بگی باید بهایی بپردازم؟»
مرد زنجیرشده سرش را تکان داد.
«من قراره استادش بشم و بهش هنرهای رزمی یاد بدم. اگه قراره بهایی پرداخت بشه، اون باید بپردازه.»
«این یه طرز فکر قدیمیه. بها رو کسی میپردازه که مستأصلتره.»
«من نمیخوام. دیگه نمیخوام چیزی بدم، میخوام بگیرم. من اصلاً از اون آدمهایی هستم که ترجیح میدن فقط دریافت کنن! بهش بگو با یه کوه از چیزهای مختلف بیاد تا گنجینه الهی من رو پر کنه و یاد بگیره! بهش بگو تمام روز رو توی حیاط زانو بزنه و التماس کنه!»
مرد زنجیرشده گفت که همه چیز را فدا کند، اما این کار به آن سادگی که به نظر میرسید نبود.
«اگه قراره بهایی پرداخت بشه، هدف نباید چئونگ سئون باشه.»
«پس کی؟»
«ارباب جوان دوم آثار الهی بیشتری از اینجا میخواد. دفعه قبل که داشت به آثار الهی نگاه میکرد، چشمش دنبال چندتا چیز بود.»
«لعنتی!»
«ارباب جوان دوم این بار هم جواب رو با خودش میاره.»
«بازم ارباب جوان دوم؟»
مرد زنجیرشده در پاسخ به آهِ رهبر فرقه باد آسمان، با آرامش گفت:
«تا آخرش هم کار، کارِ ارباب جوان دومه.»
* * *
همونطور که سو دهریونگ لاف زده بود، واقعاً توی مسائل عملی مهارت داشت.
او بهطور کامل درباره یانگ دو و چئونگ سئون تحقیق کرده بود.
او نهتنها درباره خانواده، نسب و سطح هنرهای رزمیشون، بلکه درباره شخصیت، روابط بینفردی و حتی غذاهای موردعلاقهشون هم تحقیق کرده بود.
«اما توی روند تحقیق درباره چئونگ سئون، به یه مورد عجیب برخورد کردم.»
«چی؟»
«چئونگ سئون چند باری با سا یو-جونگ ملاقات کرده.»
«سا یو-جونگ؟»
اسمی غیرمنتظره وسط آمد.
«بله. از اونجایی که به نظر میرسه رابطهشون هیچ سنخیتی با هم نداره، محض احتیاط گزارش میدم.»
سو دهریونگ این موضوع را جداگانه گزارش میداد چون میدانست که من هم با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو ارتباط برقرار کردهام.
لحظات پایانی زندگی سا یو-جونگ را به یاد آوردم.
او تحت تأثیر هنر بلعیدن روح، سعی کرد فرمانروای شمشیر شکوفه آلو را بکشد، اما در عوض خودش کشته شد.
مرگی بود که در آن هویتِ استفادهکننده از هنر بلعیدن روح هرگز فاش نشد.
«آه! پس اون هنر بلعیدن روحِ چئونگ سئون بود!»
طبیعتاً به یک نتیجهگیری رسیدم.
«اون دوتا، با هم رابطه دارن!»
با حرف من، سو دهریونگ جا خورد.
او از اینکه آن دو با هم رابطه داشتند تعجب نکرد، بلکه از این تعجب کرد که من همینطور که سر جایم نشسته بودم، این حقیقت را حدس زدم.
«از کجا فهمیدید؟»
سا یو-جونگ به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو علاقه داشت.
چه میشد اگر چئونگ سئون در حین رابطهشان متوجه این موضوع میشد؟ مرگ او بدون شک نتیجه حسادت و خشم چئونگ سئون بود.
بهخصوص که چئونگ سئون جوان بود؛ اگر مردش عاشق زنی مسنتر میشد، ضربهای که به غرورش میخورد آنقدر عمیق بود که تمام وجودش را میسوزاند.
این تنها دلیلی نبود که قضاوت کردم آنها با هم رابطه دارند.
کسی که به من گفت اجساد مربوط به هنر برتر روح قلب کجا دفن شدهاند، و کسی که بادبزن نونگ هیو را دزدید و آنجا گذاشت، باید چئونگ سئون میبود.
اینها کارهایی بود که کسی جز شاگرد فرمانروای اهریمنی روحخوار نمیتوانست از پسِ کشف یا انجامشان بربیاید.
علاوه بر این، اگر با سا یو-جونگ رابطه نداشت، محال بود چنین اطلاعات مهمی را لو بدهد.
همه تکههای پازل کنار هم چیده شدند، اما نمیتوانستم این حقایق را به سو دهریونگ بگویم.
از روی صندلیام بلند شدم.
«بازم فکری به سرتون زده که اوضاع رو تغییر بدید.»
«از کجا فهمیدی؟»
«نگاهتون عوض شد. ارباب عمارت، شما چرا دنبال یه نابغه میگردید؟ نابغه خودِ شمایید.»
«من نابغه نیستم. فقط توی دسیسهچینی و از دست ندادن چیزهای سودآور خوبم. من به کسی نیاز دارم که بدونه چطور از یه مغز بزرگ استفاده کنه، نه ذهنی مثل ذهن من. تفاوت بین سازمانی که چنین شخصی رو داره با سازمانی که نداره، زمین تا آسمونه.»
«من از این چیزها سر در نمیارم، ولی در هر صورت، شما فوقالعادهاید.»
«منظورت چیه که سر در نمیاری؟ من به لطف تحقیق تو متوجه این موضوع شدم. حتی اگه یه نابغه هم پیدا کنم، اون رو با تو عوض نمیکنم.»
«مطمئنم که این کار رو نمیکنید. چون در هر صورت هر دو رو با هم خواهید داشت. اما کجا میرید؟»
همین حالا هم داشتم از دفتر خارج میشدم.
«برم یه اثر الهی به دست بیارم!»
این هم چیزی بود که نمیتوانستم به او بگویم.
* * *
بلافاصله به دیدن رهبر فرقه باد آسمان رفتم.
اقامتگاه او صحنه وقوع حادثه بود و من بهعنوان ارباب عمارت دنیای زیرین، دلیل موجهی داشتم که هر زمان بخواهم بهطور رسمی به آنجا رفتوآمد کنم.
«خوش اومدی.»
«حال و احوالتون چطوره؟»
«مدارکی که فرستادی رو دیدم. ممنونم.»
«حرفش رو هم نزنید.»
همانطور که با او احوالپرسی میکردم، نگاهی به مرد زنجیرشده انداختم.
او سرش را پایین انداخته بود و به من نگاه نمیکرد، اما هر بار که او را میدیدم، حس میکردم پیوند ما چیزی نیست که به این سادگیها از کنارش بگذریم.
نگاهم به سمت رهبر فرقه باد آسمان برگشت.
«راهی برای ورود به نبرد جانشینی فرقه توهم غربی پیدا کردید؟»
«هنوز نه.»
«باید عجله کنید. شهریاران اهریمنی بهزودی مداخله میکنن و یه جانشین رو انتخاب میکنن.»
«همونطور که میدونی، من توی این مکان درست مثل اون مردِ اونجا در زنجیر هستم. حتی ملاقات با جانشینهای فرقه توهم غربی هم کار سادهای نیست.»
طوری سر تکان دادم که انگار درک میکنم.
«کدوم یکی از نامزدها رو میخواید بهعنوان شاگرد قبول کنید؟»
«چئونگ سئون.»
با توجه به اینکه از جواب من تعجب نکرد، به نظر میرسید او و مرد زنجیرشده قبلاً به این نتیجه رسیدهاند.
و در واقع، همینطور هم بود.
«ما هم به این نتیجه رسیدیم که چئونگ سئون گزینه مناسبیه.»
دلیل من سا یو-جونگ بود، اما آن مرد زنجیرشده به چه دلیلی چئونگ سئون را انتخاب کرده بود؟
«اما هیچ راهی برای متقاعد کردنش وجود نداره.»
«اگه بتونم کاری کنم که چئونگ سئون خودش بیاد پیشتون چی، رهبر فرقه؟»
«و وقتی اومد؟»
«اون ازتون میخواد که شاگردتون بشه. من براتون لقمه میگیرم و میذارم دهنتون.»
«اگه بتونی فقط همین کار رو بکنی، دیگه چیزی ازت نمیخوام.»
چهره گشاده رهبر فرقه باد آسمان دوباره درهم رفت.
«تو واقعاً وقاحت داری.»
«وقاحت نیست، عینِ عدالته. وادار کردن کسی به کار کردن با پیش کشیدنِ رفاقت یا وفاداری بدون پرداخت بهای مناسب، چیزیه که فقط توی نسل پدرم جواب میداد.»
«من هم مردِ همون دوران هستم.»
«باید بپذیرید که زمانه عوض شده. و اینکه شخصی که روبروتون نشسته، مردِ امروزهست. اگه این رو دوست ندارید، باید مثل یه فسیل سخت و خشک زندگی کنید و فقط به فکر منافع خودتون باشید.»
البته که رهبر فرقه باد آسمان چنین زندگیای را نمیخواست، برای همین چهرهاش درهم کشیده شد.
با لحنی ملایم او را متقاعد کردم:
«این موضوع شامل سر و کله زدن با یه آدم جوونه، پس لطفاً اون رو به من بسپرید. من نتیجهای رو رقم میزنم که ارزشِ اون اثر الهی رو داشته باشه.»
«بذار یه کم فکر کنم.»
«خواهش میکنم.»
وانمود کردم که دارم به آثار الهی نگاه میکنم و به مرد زنجیرشده و رهبر فرقه باد آسمان زمان دادم تا با پیامهای تلهپاتیک با هم تبادل نظر کنند.
در نهایت، رهبر فرقه باد آسمان با من صحبت کرد.
«خیلی خب، پیشنهادت رو قبول میکنم.»
او پر از نارضایتی بود، اما به نظر میرسید در نهایت توسط مرد زنجیرشده متقاعد شده است.
«تعهد من تا جاییه که اون بیاد پیشتون و بخواد که بهعنوان شاگرد پذیرفته بشه. قرار دادنش در جایگاه یه فرمانروای اهریمنی، دیگه به تواناییهای خودتون بستگی داره، رهبر فرقه.»
«اگه اون موقع به کمک نیاز داشتم، برمیگردم و یه اثر الهی دیگه ازت میخوام. اصلاً همین الان همهشون رو ببر!»
«کاش چنین تواناییای داشتم. هم به خاطر خودم، هم به خاطر شما، رهبر فرقه.»
از جایم بلند شدم.
مودبانه در برابر رهبر فرقه باد آسمان تعظیم کردم و قبل از رفتن، با تکان دادن سر به مرد زنجیرشده، از آنجا خارج شدم.
با این کار، رفتم تا شخص خاصی را پیدا کنم.
کسی که کلید این ماجرا را در دست داشت، کسی نبود جز سا یو-جونگ.