چپتر 680: حتی اگه شمشیر رو زمین بذاری
چپتر 680: حتی اگه شمشیر رو زمین بذاری
وقتی گئوم مویانگ قدم به کارگاه آهنگری گذاشت، از دور چشمش به گوک یونگ افتاد.
او داشت چرخدستیِ پر از قطعات آهن را هل میداد.
گئوم مویانگ به سمت او نرفت.
در عوض، مستقیم به سمتی رفت که استاد صنعتگر گواک در حال کار بود.
استاد صنعتگر گواک که مشغول بررسی سلاحهای ساختهشده بود، سرش را بلند کرد، گئوم مویانگ را دید و به او خوشآمد گفت.
«خوشحالم که به سلامت برگشتی.»
گئوم مویانگ با رعایت آداب کامل، به او ادای احترام کرد.
«به لطف نگرانی شما، سفر خوبی بود. حال شما چطور بوده؟»
استاد صنعتگر گواک با لبخندی عجیب سرش را تکان داد.
«نه. به لطف تو، کلی فکر و خیال داشتم.»
گئوم مویانگ میتوانست حدس بزند منظورش چیست.
موضوع دربارهی گوک یونگ بود.
او دقیقاً همان چیزی را که در نامهی قبلیاش نوشته بود، به استاد صنعتگر گواک منتقل کرد.
اینکه گوک یونگ در کارگاه آهنگری اتحاد رزمی صنعتگر بوده و برای نجات خواهر یا برادر کوچکش، سلاحهای مخفی تقلبی ساخته است.
او به استاد گفته بود که خودش قضاوت کند که آیا او را در کارگاه آهنگری فرقه اصلی بپذیرد یا نه.
همچنین اضافه کرده بود که او را فقط به این دلیل فرستاده که مهارتش بیش از آن ارزشمند است که هدر برود، هیچ رابطهی شخصی با او ندارد و استاد صنعتگر گواک باید خودش تصمیم بگیرد.
او هیچ قصدی نداشت که فراتر از معرفی کردن او به کارگاه، نفوذی اعمال کند.
تمام اختیارات اینجا متعلق به استاد صنعتگر گواک بود و گئوم مویانگ به آن احترام میگذاشت.
استاد صنعتگر گواک گفت: «من از قبل شایعات مربوط به اون زن رو میدونستم.»
چطور ممکن بود نداند؟ تبدیل شدن به جوانترین صنعتگر کارگاه آهنگری اتحاد رزمی، آن هم به عنوان یک زن.
سپس استاد صنعتگر گواک چیزی گفت که گئوم مویانگ انتظارش را نداشت.
«خونِ گواک بهطور ویژهای در کار با آهن مهارت داره.»
«نکنه...؟»
«آره. درسته. بعد از بررسی، معلوم شد اون هم از نوادگان خاندان دروازه آهنین گواک هست.»
خاندان دروازه آهنین گواک.
زمانی، این خانواده به داشتن بزرگترین مهارت در ساخت سلاح در سراسر سرزمینهای مرکزی شناخته میشد.
اما در مقطعی، برادرانِ دروازه آهنین تیغههایشان را به روی هم کشیدند و خانواده از هم پاشید.
سقوط یک خاندان بزرگ بیش از نصف روز طول نکشید.
دلیلی که گوک یونگ توانسته بود در چنین سن کمی صنعتگر کارگاه آهنگری اتحاد رزمی شود، دقیقاً همین بود که خون برجستهی خاندان دروازه آهنین گواک را در رگهایش داشت.
نام استاد صنعتگر گواک، گواک این بود.
او هم از نوادگان خاندان دروازه آهنین گواک بود و اگر بخواهیم دقیق بگوییم، او و گوک یونگ با هم فامیل بودند.
او گفت: «این موضوع کار رو برام سختتر کرد. در حالت عادی بلافاصله قبولش میکردم، اما نگران بودم که نکنه اینطور به نظر برسه که فقط چون از خانوادهی خودمه پذیرفتمش.»
استاد صنعتگر گواک همیشه مردی با شخصیت درستکار بود.
«اما در نهایت قبولش کردید.»
وقتی استاد صنعتگر گواک برای اولین بار خار نفوذگر تقلبی را دیده بود، واقعاً تحت تأثیر قرار گرفته بود.
کیفیت ساخت آنقدر خوب بود که باور میکرد به دست خودشان ساخته شده است.
و وقتی فهمید او آن را در مکانی که از یک انبار تبدیل شده بود ساخته، نه در یک کارگاه آهنگری درست و حسابی، و با افرادی که صنعتگران آموزشدیدهی کارگاه نبودند، نتوانست خودش را راضی کند که او را رد کند.
البته، این به آن معنا نبود که میتوانست بلافاصله جایگاه مهمی را به او بسپارد.
«بهش گفتم مثل هر کسی که برای اولین بار وارد کارگاه آهنگری میشه، باید از پایینترین سطح شروع کنه. در نهایت، اگه میخواد اینجا جا بیفته، باید خودش رو با مهارتش ثابت کنه.»
هیچکس نمیدانست این کار چقدر طول میکشد.
نگاه استاد صنعتگر گواک به سمت گوک یونگ در دوردست چرخید که در حال حمل آهن بود.
«اون بچه احتمالاً با این فکر زندگی میکرده که همین حالا هم یه شمشیر کامله. اما حالا که ذوب شده و مجبوره دوباره از آهن مذاب شروع کنه، خودم هم کنجکاوم ببینم به چه جور شمشیری تبدیل میشه.»
گئوم مویانگ به او نگاه کرد؛ صورتش سرخ شده بود و در حالی که کارهای پست را انجام میداد، عرق از سر و رویش میریخت.
بعد از لحظهای تماشا کردن او، گئوم مویانگ از استاد صنعتگر گواک خداحافظی کرد.
«پس من دیگه میرم.»
بعد از رد و بدل کردن خداحافظی، گئوم مویانگ از کارگاه آهنگری بیرون رفت.
او عمداً به دیدن او نرفت.
فکر میکرد که تایید کردن او در مقابل همه، کمکی به او نخواهد کرد.
گوک یونگ هم میدانست که گئوم مویانگ آمده است، اما به او نگاه نکرد.
در دلش میخواست به سمتش بدود و از او تشکر کند.
تا برای دادن این فرصت به او برای ورود به کارگاه آهنگری، قدردانی کند.
اما این کار را نکرد.
کسی که او در حال حاضر نیاز داشت به او نزدیک شود، گئوم مویانگ نبود، استاد صنعتگر گواک نبود، ارشدها و همکاران هم نبودند.
تنها چیزی که او باید با آن روبرو میشد، چیزی بود که همین حالا مقابل چشمانش قرار داشت.
آهن.
اینکه چقدر با این آهن صمیمی شود، رابطهاش را با بقیه تعیین میکرد.
«بعد از اینکه با این آهن ازدواج کردم، به قولی که بهت دادم عمل میکنم.
آه، گمانم این یه ازدواج مجدد باشه.»
***
«ارشد!»
گئوم موگوک بعد از ترک دره بدکاران، مستقیم به سمت اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین رفت.
وقتی در را باز کرد و داخل شد، اهریمن تیغه آسمان خونین در حیاط مشغول تمرین بود.
تمرینات شهریاران اهریمنی که مثل یک موج فراگیر شده بود.
در حقیقت، اهریمن تیغه آسمان خونین در خط مقدم آن بود.
او از مدتی پیش تمرینات هنرهای رزمی را از سر گرفته بود.
و اخیراً با ورود گئوم ووجین به تمرینات انفرادی، شهریاران اهریمنی هر کدام احساس وظیفه میکردند.
آنها هدف روشنی پیدا کرده بودند؛ شکستن دیواری که مسیرشان را مسدود کرده بود.
هنر رزمیای که اهریمن تیغه آسمان خونین اکنون به نمایش میگذاشت، فرم تیغه اهریمنی بهشتکش بود.
فرم سوم، باد خونی تیغه نابودی.
هوووووووآنگ!
انرژی وحشیانهی تیغه از سابِر بیرون جهید و در حالی که به بیرون پرتاب میشد، به چرخش درآمد.
استفاده از چنین هنر رزمی خطرناکی در حیاط باید محیط اطراف را به ویرانه تبدیل میکرد.
با این حال، درست در لحظهای که انرژی تیغه میخواست دیوار را در هم بکوبد.
سسسسسس.
انرژی تیغه انگار که دروغ بوده باشد، درست جلوی دیوار ناپدید شد.
با دیدن این صحنه، گئوم موگوک متوجه شد.
اهریمن تیغه آسمان خونین داشت فرم تیغه اهریمنی بهشتکش را دقیقاً در یک محدودهی مشخص اجرا میکرد.
همانطور که راه رفتن آهسته در هوا میتواند سختتر از پرواز سریع باشد، اعمال چنین محدودیتهایی هنگام استفاده از یک هنر رزمی، سطح بسیار بالاتری از استادی نسبت به تبدیل کردن دیوار به خاکستر و نابود کردن ساختمانهای پشت آن بود.
«ارشد به سطح جدیدی رسیده.»
اهریمن تیغه آسمان خونین دوباره تیغه بهشتکش را تاب داد.
این بار، هدف او گئوم موگوک بود.
سووووووووآک!
موج عظیمی از انرژی تیغه به سمت گئوم موگوک که کنار دروازه ایستاده بود، هجوم برد.
فرم دوم از فرم تیغه اهریمنی بهشتکش، موج تیغه نابودی.
گئوم موگوک از این حملهی وحشتناک جاخالی نداد.
در لحظهی حساس!
سسسست.
درست مثل قبل، موج انرژی تیغه که به سمتش میآمد، دقیقاً جلوی صورت گئوم موگوک ناپدید شد.
اهریمن تیغه آسمان خونین با عصبانیت سر او فریاد زد.
«میخوای بمیری؟ حتی نیروی محافظتیت رو هم فعال نکردی!»
تازه آن موقع بود که متوجه شد گئوم موگوک کاملاً بدون دفاع آنجا ایستاده بوده است.
«بهتون اعتماد داشتم، ارشد.»
«و اگه اشتباه میکردم چی؟»
«اونوقت هر شب به شکل یه روح کینهتوز توی خوابتون ظاهر میشدم و میگفتم: صورت خوشتیپم رو بهم برگردون!»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که کلافه به نظر میرسید، سرش را تکان داد.
او میتوانست آن را تحمل کند، اما نمیتوانست احساس شرمندگی نسبت به رهبر فرقه را تحمل کند.
«دلم براتون تنگ شده بود!»
وقتی گئوم موگوک به جلو دوید تا او را در آغوش بگیرد، اهریمن تیغه آسمان خونین با تیغه بهشتکش راهش را سد کرد.
«بوی عرق میدی. برو اونور.»
«عرق شما از اکسیر هم خوشبوتره، ارشد.»
«اول اون نیشخند رو از صورتت جمع کن، بعد حرف بزن.»
با این حرف، گئوم موگوک زد زیر خنده.
دیدن اهریمن تیغه آسمان خونین بهش آرامش میداد. راحتی و آسایشی در حضور او بود که هیچکس دیگهای نمیتونست بهش بده.
«میرم خودم رو بشورم.»
«لازم نیست.»
«برای من لازمه.»
اگه از گئوم موگوک میپرسیدن کدوم یکی از هشت فرمانروای اهریمنی از همه تمیزتره، بدون لحظهای تردید میگفت اهریمن تیغه آسمان خونین. فقط کافی بود آدم میدید که تختخوابش همیشه چقدر مرتب و بینقصه. برای کسی که ظاهرش اصلاً به آدمهای وسواسی نمیخورد، این موضوع عجیب بود.
در همین حال، چیزی در گوشهی باغچهی حیاط نظر گئوم موگوک رو جلب کرد. گلها و گیاهانی اونجا بودن که قبلاً ندیده بود؛ مدرکی بر اینکه رابطهی او با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو داشت به خوبی پیش میرفت.
مدتی بود که اونجا چمباتمه زده بود و به گیاهان و گلها نگاه میکرد که صدای اهریمن تیغه آسمان خونین از پشت سرش بلند شد.
«رهبر فرقه ازش خوشش میاد، نه؟»
گئوم موگوک میدونست که او داره دربارهی شکار با پدر و برادرش میپرسه. بله، شاید کسی که قلب پدرش رو بهتر از همه درک میکرد، همین اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
گئوم موگوک بلند شد و به سمت او برگشت.
«راستش رو بخواید، تبعیض قائل شدن برای پسر بزرگتر واقعاً ظالمانه بود. هر شب با گریه میخوابیدم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین نگاهی بهش انداخت که به وضوح میگفت: «آره جون خودت.»
«اون زبونت اونجا هم یه لحظه آروم و قرار نداشت، نه؟»
«چطور میتونست داشته باشه؟ دو به تک بودیم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با لبخندی محو گفت: «خوب کاری کردی.»
جملهی کوتاهی بود، اما احساسات واقعیاش رو به همراه داشت. این حرف نه برای گئوم موگوک بود و نه برای برادرش؛ بلکه دربارهی پدرشون بود. اینکه برای اهریمن آسمانی سنگ تمام گذاشته بود.
«دفعه بعد شما هم باید بیاید، ارشد.»
«من چرا باید بیام اونجا؟»
«تا جلوی تبعیضهای پدر نسبت به پسر بزرگتر بایستید و هوای من رو داشته باشید.»
«اگه هدفت اینه، باید اون دائمالخمر یا اون مرد نقابدار رو با خودت ببری.»
«اون دائمالخمر که فقط چاپلوسی پدر رو میکنه و طرف برادرم رو میگیره، مرد نقابدار رو هم که پدر اصلاً با خودش نمیبره.»
«پس اون استادی که فقط مشت میزنه رو ببر.»
«خودتون که میشناسیدش. استاد فقط طرف پدر رو میگیره. تنها کسی که اشکهای من رو پاک میکنه شما هستید، ارشد!»
اهریمن تیغه آسمان خونین از سر تفریح خندید. گئوم موگوک با همین حال خوب ادامه داد:
«میدونستید؟ این بار حتی توی ووهان هم شما من رو نجات دادید.»
«من؟ من که اصلاً نزدیک ووهان هم نشدم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین جوری نگاهش کرد که انگار میخواست بگه: «باز داری چه کلکی سوار میکنی؟»
«ارشد، شما دلیل این هستید که من به کتابها علاقهمند شدم.»
اون موقع که در خزانه اتحاد رزمی، نزدیک بود از پیدا کردن گویی که ظرف اسرارآمیز جذبش میکرد ناامید بشه و اونجا رو ترک کنه، اگه در لحظهی آخر به فکرش نرسیده بود که قبل از رفتن یه کتاب بخونه، هیچوقت عصاره زرد رو به دست نمیآورد.
«فکرِ خوندنِ یه کتاب سرنوشتم رو عوض کرد. ممنونم.»
گئوم موگوک به نشانهی قدردانی سرش رو خم کرد. اهریمن تیغه آسمان خونین در سکوت به او خیره شد و بعد با آرامش گفت:
«برای شکست دادن بقیه، هیچوقت نباید اون شمشیر رو زمین بذاری. اما برای شکست دادن خودت...»
چیزی که در ادامه گفت، نصیحتی بود که هیچکس باور نمیکرد از زبان اهریمن تیغه آسمان خونین خطاب به اهریمن آسمانی بعدی خارج بشه.
«حتی اگه شمشیر رو زمین گذاشتی، هیچوقت کتاب رو زمین نذار.»
***
اهریمن مست از بالای عمارت رویای مستی به دریاچه خیره شده بود. جایی که نگاهش روی اون قفل شده بود، جسدی روی آب شناور بود.
یه جسد توی اقامتگاه خودش؟ شاید هر کس دیگهای بود غافلگیر میشد، اما اهریمن مست هیچ واکنشی نشان نداد. او روی سطح دریاچه قدم گذاشت و به سمت جسد رفت.
در حالی که به جسدی که رو به شکم روی آب غوطه ور بود نگاه میکرد، با لحنی یکنواخت پرسید:
«این یه روش جدید برای عذرخواهیه؟»
انگار که جسد منتظر همین حرف بود، چون بلافاصله چرخید. کسی که روی دریاچه شناور بود، گئوم موگوک بود.
«خیلی وقته ندیدمت، برادر.»
«اینجا چیکار میکنی؟»
«میخواستم غافلگیرت کنم. فکر نمیکردم اینقدر معصومیت کودکانهات رو از دست داده باشی.»
«بحث معصومیت نیست. بحث وجدانه.»
اهریمن مست کاملاً حق داشت این رو بگه. آخرین باری که گئوم موگوک تبعید و بعد برگردانده شد تا سرپرست فرقه بشه، حتی اهریمن مست رو ندیده بود. پس واقعاً زمان زیادی گذشته بود. او معمولاً حتی دیرتر از بقیهی شهریاران اهریمنی به دیدنش میرفت و اهریمن مست از این بابت دلخور بود.
«برادر، چند وقت گذشته؟»
اهریمن مست در سکوت به گئوم موگوک نگاه کرد و بعد با ادبی رسمی گفت:
«وقتی پدر مثل سنگی که منتظره خشک شد و از دنیا رفت، هنوز داشت دربارهی رهبر جوان فرقه حرف میزد. با اینکه بین شهریاران اهریمنی با تو از همه سردتر رفتار میکرد، اما تو رو از همه بیشتر دوست داشت.»
گئوم موگوک کسی نبود که اجازه بده چنین شوخیای بیپاسخ بمونه.
«واقعاً خوشتیپی، درست مثل پدر. تا وقتی که اخلاق و عادتهای شرابخواریت رو کنار بذاریم، میتونی هر چقدر دلت خواست شبیه اون باشی.»
اهریمن مست یک بار سرش رو تکان داد و بعد به سمت عمارت رویای مستی پرید. فنون سبکخیزی او در حالی که روی آب قدم میزد، نرم و باوقار بود.
گئوم موگوک که تماشایش میکرد، فریاد زد:
«هر چی باشه، با ما اونقدرها هم بد رفتار نشد!»
گئوم موگوک دوباره روی دریاچه دراز کشید و به آسمان خیره شد.
«آه، چه کیفی میده. آسمان از اینجا زیباتر از همیشه به نظر میرسه.»
شناور بودن روی دریاچهی عمارت رویای مستی بعد از این همه مدت، حالش رو خوب کرده بود. بعد از اینکه کاملاً از لذت بازگشتش سرمست شد، گئوم موگوک بالا رفت و وارد عمارت شد.
اهریمن مست برای او در جام مقدس قصر یخی شراب ریخت.
«سفر چطور بود؟»
«خوب بود.»
او تمام اتفاقاتی رو که در ووهان افتاده بود برای اهریمن مست تعریف کرد. همان داستانی که قبل از جدا شدن، برای اهریمن خندان پلیددل و اهریمن تیغه آسمان خونین هم گفته بود.
او همیشه همین کار رو میکرد. وقتی موضوع به نیروهای پنهان مربوط میشد، همهی شهریاران اهریمنی رو در جریان میگذاشت. او به تنهایی نمیجنگید، بلکه همراه با اونها بود.
بعد از شنیدن تمام حرفها، اهریمن مست دوباره جام گئوم موگوک رو پر کرد.
«خوب کاری کردی.»
گئوم موگوک از این پاسخ آرام تعجب کرد و سرش رو کج کرد.
«امروز متفاوت به نظر میرسی، برادر.»
«واقعاً؟»
«یه جورایی آرومتر شدی.»
در حالت عادی شاید شوخیهای بیشتری میکرد، اما او آدمی هم نبود که بخواد قهر کنه. با اینکه گئوم موگوک به خاطر تنگنظر بودن مسخرهاش میکرد، اما بهتر از هر کسی میدونست که او در باطن انسان بزرگیه. مشکل اینجا بود که آرامشِ امروزِ او، بوی نگرانی میداد.
«به خاطر بانو یو هستش؟»
او از قبل میدونست که اهریمن مست و یو بین، یکی از سه دائمالخمر بزرگ، نسبت به هم علاقه دارن. با خودش فکر کرد نکنه در غیاب او اتفاقی بینشون افتاده باشه. اما وقتی یو بین کمی قبل راهنماییاش میکرد، متوجه چیز عجیبی نشده بود.
اهریمن مست بعد از خالی کردن جامش، بلند شد.
«دنبال من بیا.»
او گئوم موگوک رو به جایی برد. آن دو با استفاده از فنون سبکخیزی پرواز کردن و در ساحل مخالف دریاچه، دور از ورودی، فرود آمدن. اهریمن مست، گئوم موگوک رو به داخل جنگل بزرگ مستان برد.
در اعماق جنگل، بوی مستی مثل مه پخش شده بود. اینجا منطقهی کاملاً ممنوعهی جنگل بزرگ مستان بود. این مستی جوری بود که نمیشد با نیروی درونی دفعش کرد، برای همین حتی استادان تراز اول هم نمیتونستن به راحتی ازش عبور کنن.
همانطور که اهریمن مست قدم برمیداشت، مهِ مستی مثل یک موجود زنده شکافته میشد و راه رو باز میکرد. در آن مکان که فقط او میتونست واردش بشه، یک کارگاه شرابسازی قرار داشت. جایی که گئوم موگوک یک بار قبلاً با دنبال کردن او بهش سر زده بود.
بعد از ورود، اهریمن مست با چهرهای سردرگم گفت:
«سفر به خوبی پیش رفت، رهبر فرقه از گوشهنشینی دراومده، شهریاران اهریمنی دارن قویتر میشن، همه چیز داره به خوبی پیش میره.»
قدمهایش متوقف شد. نگاهش روی خمرهی بزرگی که در مرکز قرار داشت افتاد. دلیلِ گرفتگیِ حالِ او همانجا بود.
«پس چرا شراب تازه دمکرده دوباره خراب شده؟»