چپتر 681: اهریمن آسمانی جهان را نابود میکند
چپتر 681: اهریمن آسمانی جهان را نابود میکند
«شاید فکر کنی یه خرافاته.»
وقتی برای اولین بار شراب خراب شد، گئوم موگوک او را دست انداخته و پرسیده بود که کدام فرمانروای اهریمنی به خرافات اعتقاد دارد.
نگاه اهریمن مست در حالی که به شراب فاسد شده خیره شده بود، عمیقتر شد.
«برای من، این یه خرافات نیست.»
سپس، صدای گئوم موگوک از پشت سرش آمد.
«اگه برای تو نباشه، برادر...»
اهریمن مست چرخید و گئوم موگوک جملهاش را تمام کرد.
«پس برای منم نیست.»
گئوم موگوک جلو آمد تا کنار اهریمن مست بایستد و به شراب خراب شده نگاه کرد.
«انگار هنوز کافی نیست.»
اهریمن مست به گئوم موگوک نگاه کرد؛ حالتش طوری بود که انگار میپرسد منظورش چیست.
«انگار باید قویتر بشیم و اوضاع باید حتی بهتر از این پیش بره.»
همونطور که سرنوشت ما عوض شده، سرنوشت اونها هم حتماً تغییر کرده.
آره، نباید فقط به خاطر اینکه ما قویتر شدیم، فرض کنیم دشمنهامون ضعیفتر شدن.
در پیش گرفتن مسیری متفاوت از قبل، میتونه به نتایج باورنکردنیای ختم بشه.
ما نباید تا لحظه آخر گارد خودمون رو پایین بیاریم.
«این شرابِ خراب شده داره بهمون میگه که باید با پشتکار بیشتری زندگی کنیم.»
با حرف گئوم موگوک، اهریمن مست سرش را تکان داد.
«چطور ممکنه بتونی با پشتکار بیشتری نسبت به الان زندگی کنی؟»
«انگار من رو خوب نمیشناسی برادر. من خیلی تنبلی میکنم. با پدر و تو رفتم شکار، و همین چند وقت پیش هم یه نوشیدنی خوردم، مگه نه؟»
«اون نوشیدنیای که با من خوردی، اولین بار توی صد سال گذشته بود. و این اولین باری بود که ما سه نفر با هم رفتیم شکار. زبونبازی میکنی، اما حتی یه بار هم درستوحسابی خوشگذرونی نکردی.»
اهریمن مست، انگار که بخواهد بگوید زیاد دیدن کسی به معنای شناختن خوب او نیست، گئوم موگوک را بهتر از هر کسی میشناخت.
«باید بساط عرقخوریهای وحشیانهم با دوستهام رو میدیدی، برادر.»
«یه دورهمی از جانشینها، مطمئنم که حسابی وحشیانه بوده.»
«ما حتی رقصیدیم. چی داری میگی؟»
گئوم موگوک بعد از اینکه در اصلی و پنجرهها را چهارتاق باز کرد تا هوای آنجا عوض شود، سطل چوبی را از گوشهای برداشت و شروع به جمع کردن شرابهای فاسد کرد.
«بذارش کنار. خودم بعداً تمیزش میکنم.»
«و موقع تمیز کردنش تنهایی غصه بخوری.»
آن دو مرد با هم شراب را تمیز کردند و جامها را شستند تا کاملاً براق شدند.
گئوم موگوک با گفتن اینکه حالا که دستبهکار شدهاند بهتر است همه جا را تمیز کنند، آستینهایش را بالا زد و در نهایت، آن دو کل کارگاه شرابسازی را تمیز کردند.
«تا یه مدتی شراب درست نمیکنی، درسته؟»
او طبیعتاً فکر میکرد که موضوع از این قرار باشد.
«درست میکنم.»
و دلیلش خودِ گئوم موگوک بود.
«گفتی که به این خرافات باور داری، مگه نه؟ پس باید به درست کردن شراب ادامه بدم. تا ببینم باز هم به اون شکل وحشتناک خراب میشه یا نه. شراب مدام داره بهمون علامت میده.»
گئوم موگوک میتوانست حسش کند.
قلب اهریمن مست را، که به او میگفت از آن علامت برای مبارزهای محتاطانهتر استفاده کند.
قلب برادرش را، که با وجود تمام اضطراب و پریشانیاش، حاضر بود این دانش را با او به اشتراک بگذارد.
«برادر، دفعه بعد که از بیرون فرقه برگردم، اول از همه مستقیم میام پیش تو. ارشد! از الان عذرخواهی میکنم!»
«آخر از همه بیا. اگه سرت شلوغه، لازم نیست بیای. من خوبم.»
اهریمن مست اول از ساختمان خارج شد.
گئوم موگوک در حالی که دنبالش میرفت، گفت:
«حالا که یه زن داری که باید ازش محافظت کنی، انگار داری پختهتر میشی، برادر.»
«مثلاً.»
اهریمن مست جرعهای طولانی از اشکهای خونینِ روی کمرش نوشید و سپس به سمت مستیِ غلیظ و مهآلود قدم برداشت.
«آخه کجای دنیا یه دائمالخمرِ پخته پیدا میشه؟»
*
بعد از جدا شدن از اهریمن مست، مکانی که گئوم موگوک به دنبالش بود، اقامتگاه پدرش بود.
در مقابل اقامتگاه، هوی از حالت استتار خارج شد و خودش را نشان داد.
«رهبر جوان فرقه، تشریف آوردید.»
هوی مثل همیشه با رفتاری تغییرناپذیر به گئوم موگوک سلام کرد.
«حالتون خوب بوده، عمو؟»
«بله، خوب بودهم.»
نگاه هوی به گئوم موگوک مهربان بود.
این تنها زمانی بود که هوی، که معمولاً هرگز احساساتش را نشان نمیداد، نرم میشد.
«رهبر فرقه هنوز برای استراحت نرفتهن. لطفاً لحظهای منتظر بمونید.»
هوی ناپدید شد و سپس دوباره ظاهر شد.
«گفتن که میتونید وارد بشید.»
گئوم موگوک در را باز کرد و قدم به داخل گذاشت.
آنجا اتاق خواب پدرش بود، مکانی که قبلاً هم در آنجا بود.
«هنوز بیدارید. آه!»
گئوم موگوک که میخواست تعظیم کند، با تعجب به پدرش خیره شد.
پدرش لباس خواب گلداری به تن داشت، همان لباسی که او به عنوان هدیه در ووهان خریده بود.
گئوم موگوک از خوشحالی لبخند زد.
«کاملاً بهتون میاد! هدیه من خیلی کاربردیتر و بهتر از هدیه برادرمه، مگه نه؟ اون طومار رو کجا تپوندید؟ حتماً تا حالا انداختیدش دور، درسته؟ من بهش چیزی نمیگم، بین خودمون میمونه.»
نگاه گئوم موگوک که در حال برانداز کردن اتاق بود، روی نقطهای که او و برادرش بودند، متوقف شد.
طوماری به دیوار آویزان بود.
چیزی که گئوم موگوک را تحت تأثیر قرار داد، صرفاً آویزان بودن آن به دیوار نبود.
بلکه به خاطر موقعیتش بود.
طومار در جایی آویزان شده بود که وقتی پدرش در تخت دراز میکشید، بیش از هر جای دیگری در معرض دید بود.
تصویر پدرش که در تخت دراز کشیده و قبل از خواب به پسرهایش خیره شده، به ذهنش خطور کرد.
گئوم موگوک برای لحظهای در سکوت به طومار خیره شد.
آویزان شدن در اینجا، در اتاق پدرش، باعث شده بود دوباره نو به نظر برسد.
«اگه برادرم این رو میدید، خیلی خوشحال میشد.»
«مویانگ قبلاً دیدتش.»
«چی؟ کی؟»
گئوم موگوک با چهرهای متعجب به پدرش نگاه کرد.
«مویانگ خودش اون رو اونجا آویزون کرد.»
آیا برادرش اول به ملاقات آمده بود؟ یا پدرش او را احضار کرده بود؟ در هر صورت، این اتفاقی بود که نشان میداد آن دو چقدر تغییر کردهاند.
«پدر، دفعه بعد بیاید یه پرتره از هر سه نفرمون بکشیم. چطوره همین الان سپاه اهریمنی رو بفرستم ووهان و اون نقاش رو بیارم اینجا؟»
در گذشته، او با «نه» گفتن شروع میکرد.
اما کلمه «نه» بر زبانش نیامد.
«این وقت شب برای چی اومدی اینجا؟»
«خب، برای اکثر مردم، هنوز اولِ شبه.»
وقتی چشمهای پدرش ریز شد، گئوم موگوک به سرعت گفت:
«یه درخواستی دارم.»
«چیه؟»
«اومدم تا هنر اهریمنی نه مصیبت رو یاد بگیرم.»
با وجود درخواست ناگهانی، پدرش چندان تعجب نکرد.
«میدونستی که میام؟»
پدرش سر تکان داد.
«متوجه نشدی که تمرینات انزوای اخیرم مؤثر بوده؟ میدونستم که حداقل یه بار میای.»
«البته که میام. اگه الان یاد نگیرم، پس کی یاد بگیرم؟»
و او هدف مشخصی برای تمرینات هنرهای رزمیاش داشت.
تا به حال، او تا فرم پنجم هنر اهریمنی نه مصیبت را مسلط شده بود.
«فکر میکنم وقتشه که فرم ششم رو یاد بگیرم.»
فرمهای هفتم، هشتم و نهم تکنیکهایی بودند که توسط روح اهریمن آسمانی اجرا میشدند، بنابراین در عمل، آخرین فرمِ هنر اهریمنی نه مصیبت، فرم ششم بود.
فرم ششم، نابودی جهان اهریمن آسمانی.
اهریمن آسمانی جهان را نابود میکند.
تکنیک نهایی، که به عنوان قدرتمندترین تکنیک در هنر اهریمنی نه مصیبت شناخته میشد.
با این حال، اجرای فرم ششم نهایی بهشدت دشوار بود و از آنجایی که فرمی بود که تقریباً تمام نیروی درونی فرد را به یکباره بیرون میریخت، یک اشتباه کوچک میتوانست منجر به جراحات داخلی شدیدی شود.
«من آمادهم، پدر.»
گئوم ووجین که در سکوت به پسرش خیره شده بود، از جایش بلند شد.
«دنبال من بیا.»
گئوم ووجین در حالی که هنوز لباس خواب به تن داشت، فقط شمشیر اهریمن آسمانی را برداشت و بیرون رفت.
گئوم موگوک پشت سر او راه افتاد.
او از ظاهر پدرش، که با لباس خواب و تنها با شمشیری در دست بود، نوعی حس آزادی دریافت میکرد.
این حسی بود که قبلاً هرگز از پدرش تجربه نکرده بود.
آن دو به میدان تمرینی رسیدند که در اعماق حیاط داخلی قرار داشت.
آنجا با میدان تمرینی که گئوم موگوک قبلاً پدرش را در آن ملاقات کرده بود، متفاوت بود.
این مکان از هر چهار طرف با دیوارهای آهنین محصور شده بود.
گئوم موگوک به یکی از دیوارها ضربه زد.
«این دیوار بهطرز باورنکردنیای ضخیمه.»
«دهتای دیگه از این دیوارها پشتش ساخته شده. با فاصلههای ده قدمی.»
«اینجا جایی برای زندانی کردن مجرمهاست تا نتونن فرار کنن؟»
سپس، نگاه گئوم موگوک به دیواری افتاد.
دیواری به اندازهای بزرگ که مردی بالغ بتونه پشتش پنهان بشه، در انتها برپا شده بود.
«حالا، فرم ششم رو اجرا کن.»
او از قبل فرمول رو میدونست، پس حداقل میتونست امتحانش کنه.
هرگز قبلاً انجامش نداده بود و اجرای اون توسط پدرش رو هم ندیده بود.
همونطور که گئوم موگوک برای اجرای فرم ششم آماده میشد، پدرش به پشت دیوارِ آهن سرد دههزارساله رفت.
«دارید چیکار میکنید؟»
«نمیتونم اجازه بدم مرتکب عمل ناپسندِ آسیب زدن به پدرت بشی، میتونم؟»
لحظهای که این کلمات رو شنید، متوجه شد.
این دیوارِ آهن سرد دههزارساله که مقابلش بود، برای تحمل قدرتِ نابودی جهان اهریمن آسمانی برپا شده بود.
این یعنی نابودی جهان اهریمن آسمانی اونقدر قدرتمند بود که پتانسیل مجروح کردن پدرش رو داشت.
پس تکلیف این اتاق با دیوارهای آهنی و دیوارهای پشت اون چی بود؟ اونها برای تایید قدرت نابودی جهان اهریمن آسمانی و جلوگیری از خروج اون قدرت به بیرون ساخته شده بودن.
واقعاً چقدر قدرتمند بود؟
«بهطور معمول، برای اجرای فرم ششم، فرد باید چندین ماه، یا حداقل ده روز بهطور جدی تمرین کنه تا بتونه انجامش بده.»
«پس چرا از همین الان رفتید پشت دیوار؟»
پاسخی غیرمنتظره به دنبالش اومد.
«چون تویی.»
این یعنی ممکنه بتونه در اولین تلاشش اون رو آزاد کنه.
همچنین به این معنی بود که پدرش برای استعداد پسرش احترام زیادی قائله.
«برای شما چقدر طول کشید، پدر؟»
«ده روز.»
«پس برای من باید فقط یه روز طول بکشه. چون شمایی که داری بهم آموزش میدی، پدر.»
اون پوزخند آشنا روی لبهای پدرش نقش بست.
«بسیار خب، شروع میکنم.»
گئوم موگوک نفس عمیقی کشید و طبق فرمول، انرژیش رو برای اجرای فرم ششم به حرکت درآورد.
اما فرم ظاهر نشد.
«حرکت انرژیت کنده.»
پدرش که از پشت دیوار بیرون میومد، فرمول رو با جزئیات توضیح داد.
این توضیحی از سطحی از استادی بود که با زمانی که در ستاره دهم بود، تفاوت داشت.
«دوباره انجامش بده.»
این بار هم پدرش به پشت آهن سرد دههزارساله رفت.
او فکر میکرد شاید پدرش چیزی مثل «من به چنین دیواری نیاز ندارم» بگه.
اما پدرش اصلاً از پنهان کردن بدنش پشت دیوار خجالت نمیکشید.
گئوم موگوک میتونست درک کنه چرا.
چون این هنر اهریمنی نه مصیبت بود.
چون این هنر رزمیِ خودِ پدرش بود.
او برای هیچ هنر رزمی دیگهای این کار رو نمیکرد.
این بار هم در ظاهر شدن شکست خورد.
اما حس کرد که حرکت انرژیش با قبل متفاوته.
«یه چیزی فرق کرده.»
چطور میتونست با وجود کسی که آموزش میداد و کسی که یاد میگرفت، یکسان باشه؟ با هر درس تغییر میکرد.
«این بار، نیروی درونی من توی شمشیر نفوذ کرد! حتی اگه فقط یه ذره بوده باشه.»
او انجام میداد و شکست میخورد، دوباره انجام میداد و باز هم شکست میخورد.
گئوم موگوک سوال میپرسید و پدرش توضیح میداد.
چندین ساعت به همین منوال گذشت.
شب عمیقتر شد و ساعت به سمت سپیدهدم رفت، اما پدرش آموزشهای خودش رو متوقف نکرد.
همونطور که همیشه حس میکرد، پدرش موقع آموزش هنرهای رزمی به آدم کاملاً متفاوتی تبدیل میشد.
و سرانجام!
لحظه درو کردن پاداش تلاشهاش فرا رسید.
به نظر میرسید مقدار عظیمی از نیروی درونی در شمشیر اهریمن سیاه گئوم موگوک جمع شده.
ووووووش!
نوری از شمشیر اهریمن سیاه که رو به جلو گرفته شده بود، بیرون جهید.
درخشش!
دنیا سفید شد.
انگار خورشید درست جلوی چشمانش منفجر شده بود.
انفجار عظیمی رخ داد، اما صدایی شنیده نمیشد.
دیوار آهنی ناپدید شد.
صرفاً ذوب شد و از بین رفت.
دیواری که پشت اون قرار داشت ناپدید شد و بعد، دیواری که خیلی عقبتر بود هم غیب شد.
همه چیز در تمام جهات در حال ناپدید شدن بود.
وقتی نور محو شد، هیچ چیزی در اطراف باقی نمونده بود.
هر چیزی که قابل رویت بود، ناپدید شده بود.
اینجا دیگه اتاقی ساخته شده از دیوارهای آهنی نبود.
نور خورشید از سقفِ ناپدید شده به پایین میتابید و آسمان آبی دیده میشد.
تنها یک چیز اونجا باقی مونده بود؛ دیوار آهن سرد دههزارساله که در جلو برپا شده بود.
«پدر!»
گئوم موگوک با تعجب فریاد زد و پدرش از پشت دیوار بیرون اومد.
«هووو.»
گئوم موگوک آهی از سر آسودگی کشید.
او حالا میفهمید چرا نام این فرم رو نابودی جهان اهریمن آسمانی گذاشته بودن.
این هنر رزمیای بود که همه چیز رو نابود میکرد.
«این یه هنر رزمی دیوانهواره.»
گئوم موگوک با صدایی لرزان از پدرش پرسید:
«موفقیتآمیز بود؟»
گئوم ووجین سرش رو تکون داد.
انگار انتظار داشت که او در عرض یک روز انجامش بده، پدرش اصلاً تعجب نکرده بود.
گئوم موگوک از شادی بالا و پایین پرید.
او بالاخره تونسته بود از تمام فرمهای هنر اهریمنی نه مصیبت، تا آخرین اونها استفاده کنه.
«انجامش دادم!»
سپس همونجا روی زمین ولو شد.
تمام نیروی درونیِ توی هسته انرژیش تموم شده بود.
این تکنیکِ تکضربهای بود که فقط با استفاده از تمام نیروی درونی فرد قابل اجرا بود.
گئوم ووجین به اطراف نگاه کرد.
قرار بود قدرت اون رو با تعداد دیوارهای آهنی باقیمونده بسنجه، اما هیچ چیزی باقی نمونده بود.
قدرت اون غیرقابل اندازهگیری بود.
دلیلش این بود که نیروی درونی عظیم و خالص گئوم موگوک بسیار شگرف بود.
حتی دیوار ساخته شده از آهن سرد دههزارساله هم عمیقاً گود شده بود.
گئوم ووجین با چشمانی پر از تعجب و تحسین به پسرش نگاه کرد و سپس با آرامش گفت:
«وقتی فرم ششم رو اجرا کردی، اگه کسی اون طرفِ حصار در حال عبور بود، میمرد؛ و کسی که توی اون ساختمونِ دوردست بود هم میمرد. هر موجود زندهای که توی دیدرسه، میمیره. اونایی که روی زمینن میمیرن و اونایی که برای فرار پرواز میکنن هم میمیرن. میفهمی منظورم چیه؟»
گئوم ووجین به او درباره عواقب استفاده بیدقت از این تکنیک هشدار داد.
این چیزی بود که چون حالا پسرش رو به خوبی میشناخت، به زبون آورد.
او میدونست که اگه قربانیان بیگناهی ایجاد بشن، این موضوع به زخمی همیشگی روی قلب پسرش تبدیل میشه.
گئوم موگوک درخواستی از پدرش کرد.
«میخوام نابودی جهان اهریمن آسمانیِ شما رو ببینم، پدر.»
نابودی جهان اهریمن آسمانی در سطح استادیِ برترِ دوازده ستاره.
شاید انتظار میرفت که بگه: «بعد از اینکه به استادیِ برترِ ده ستاره رسیدی ازم بخواه.»
اما به دلیلی، گئوم ووجین شمشیر اهریمن آسمانی رو بیرون کشید.
«صبر کنید! منم باید برم پشت دیوار آهن سرد دههزارساله! پدر، پسرتون میمیره!»
اما نور از همین حالا از شمشیر اهریمن آسمانی بیرون میریخت.
درخشش!
درست زمانی که فکر میکرد مرده، گئوم موگوک اون رو دید.
نوری که به نظر میرسید آمادهست تا در کل جهان پخش بشه، فقط در اطراف پدرش میدرخشید.
«پدر داره نیروی نابودی جهان اهریمن آسمانی رو کنترل میکنه!»
نوری که باید در تمام جهات پراکنده میشد، به تدریج در یک نقطه جمع شد و شکل یک شمشیر رو به خودش گرفت.
لحظهای که شمشیرِ نورانیِ سفید و خالص کامل شد!
شیاااااااا!
با صدای باد خنکی که هرگز قبلاً نشنیده بود، شمشیر نورانی به سمت آهن سرد دههزارساله پرواز کرد.
پدرش یک گوشه رو هدف گرفته بود.
پوووووووف!
شمشیر نورانی مستقیماً از میان آهن سرد دههزارساله عبور کرد.
بلوک ضخیم آهن سرد طوری سوراخ شد که انگار توفو بود.
«آه!»
فریاد تحسینی از لبهای گئوم موگوک خارج شد.
این اولین باری بود که میدید چنین قطعه ضخیمی از آهن سرد دههزارساله با یک ضربه سوراخ میشه.
گئوم ووجین با آرامش پرسید:
«دیدی؟»
پدرش احتمالاً میتونست نابودی جهان اهریمن آسمانیای رو اجرا کنه که همه چیز رو نابود میکرد، درست مثل کاری که خودش انجام داده بود.
و با دستیابی به استادیِ برترِ دوازده ستاره، او حتماً در جمع کردن اون قدرت در یک نقطه موفق شده بود.
پدرش نابودی رو کنترل میکرد.
توی نابودیِ پدرش، نظم وجود داشت.
«بله، کاملاً واضح دیدمش.»
پدرش بار دیگه با بیخیالی، نقطه عطف جدیدی رو برای پسرش تعیین کرده بود.
سپس با یک خمیازه بلند، از اون مکان بیرون رفت.
«من میرم بخوابم.»
اون یک دیوار آهنی معمولی نبود.
«بهم نگید که این آهن سرد دههزارساله است.»
در کمال تعجب، پدرش سر تکون داد.
«چرا چنین آهن سرد دههزارساله ارزشمندی اینجاست؟»
علاوه بر این، بهطور باورنکردنیای ضخیم بود.
«این اتاق اصلاً برای چیه؟»
پدرش چیزی بهش نگفت، انگار که قرار بود خودش بعداً متوجه بشه.