چپتر 683: اگر آسمان وحی بفرستد
چپتر 683: اگر آسمان وحی بفرستد
«از طرف کیه؟»
گئوم موگوک با صداقت به سؤال اهریمن مشت پاسخ داد.
«پیامی از طرف فرمانروای اهریمنی خندانه. اون در حال حاضر بیرون از فرقهست تا درخواستی که ازش داشتم رو انجام بده.»
اهریمن مشت بهخوبی از رابطه خاص بین گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل آگاه بود.
در ابتدا، این رابطه برایش تا حدی غیرمنتظره بود. او فکر میکرد شخصیتهای آنها اصلاً با هم سازگار نیست. اما حالا نظرش تغییر کرده بود.
چرا که هر چه بیشتر گئوم موگوک را میشناخت، بیشتر متوجه تنهایی وصفناپذیری در او میشد؛ تنهاییای که احساس میکرد شباهت زیادی به تنهایی اهریمن خندان پلیددل دارد.
«بازم باید بری بیرون؟»
«ظاهراً که باید برم.»
«به سلامت بری.»
نگرانی اهریمن مشت در لابلای این خداحافظی کوتاه و صریحش نهفته بود.
«میتونم یه خواهشی ازت بکنم؟»
اهریمن مشت سرش را به نشانه تایید تکان داد.
«لطفاً از طرف من به پدرم بگو که برای انجام کاری، بیسروصدا فرقه رو ترک کردم.»
او باید حداقل پدرش را در جریان میگذاشت، حتی اگر قرار بود بقیه چیزی ندانند.
«چرا خودت بهش نمیگی؟»
«کسی هست که باید ببینمش.»
اهریمن مشت طوری صحبت کرد که انگار دارد او را سرزنش میکند.
«نباید اول رهبر فرقه رو ببینی و بعد پیامت رو به اون شخص برسونی؟»
«کسی که باید ببینمش، دخترِ استادمه.»
«...»
«میفهمم. به لی آن میگم که بدون دیدنش رفتم...»
قبل از اینکه گئوم موگوک جملهاش را تمام کند، اهریمن مشت رویش را برگرداند و در حالی که دور میشد، از روی شانهاش گفت:
«خودم پیام رو به رهبر فرقه میرسونم.»
***
لی آن در اقامتگاهش بود.
در حیاط ایستاده بود و به آسمان نگاه میکرد؛ چهرهاش غرق در نگرانی بود. درست همان لحظه که آهی را که حبس کرده بود بیرون داد!
وووش!
حملهای غافلگیرانه از پشت سر به سمتش آمد.
«خیلی دیره!»
او که میدانست برای جاخالی دادن خیلی دیر شده، پیکر هفتاختر آسمانیاش را فعال کرد و خودش را به جلو پرتاب کرد تا شدت ضربه را به حداقل برساند.
تپ!
قبل از اینکه بتواند فرار کند، کف دستی به پشتش برخورد کرد، اما خوشبختانه، پیکر هفتاختر آسمانی از او محافظت کرد.
در حالی که به جلو پرتاب میشد، با سرعتی چون برق و باد چرخید و شمشیر خورشید و ماه خود را از غلاف بیرون کشید.
شییییییک!
شمشیر خورشید و ماه که انرژی سردی از آن ساطع میشد، به جلو رفت و درست در نزدیکی گردن حریفش متوقف شد.
«ارباب جوان!»
شخصی که آنجا ایستاده بود و بدون اینکه جاخالی بدهد لبخند میزد، گئوم موگوک بود.
«قبول شدی!»
محافظت از خود با استفاده از پیکر هفتاختر آسمانی و متوقف کردن شمشیر به جای ضربه زدن بیملاحظه به حریف؛ همهاش بسیار تحسینبرانگیز بود.
«اگه حتی به اشتباه زخمیت میکردم چیکار میخواستی بکنی!»
شمشیرش که هنوز در دستش بود، از شدت آرامشی که ناگهان به او دست داده بود، میلرزید.
«وقتی به این سطح از مهارت رسیدی، نباید با حملات غافلگیرانه شوخی کنی.»
این حرف به این معنی بود که با سطح مهارت فعلیاش، او حتی به اشتباه هم نمیتوانست گئوم موگوک را بکشد.
همانطور که لی آن شمشیرش را غلاف میکرد، چهرهاش از شادی پر شد. شخصی که اینقدر دلتنگش بود، درست مقابلش ایستاده بود.
«شنیدی که برگشتم، درسته؟»
«بله.»
«و حتی نیومدی منو ببینی. خیلی بیانصافی لی آن. یعنی دیگه منو رها کردی؟»
«سه بار رفتم تا قیافه کسی که منو رها کرده بود ببینم. یه بار وقتی بیرون برای شکار رفته بودی و دو بار دیگه هم وقتی نبودی. آخه سرت به چی گرم بود!»
در گذشته، او منتظر میماند تا گئوم موگوک خودش به سراغش بیاید، چون نگران بود که اگر سرش شلوغ باشد، مزاحمش شود. اما لی آن این بار این کار را نکرده بود.
«حداقل باید یه نامه میذاشتی که اومدی.»
«واسه چی؟ میتونستم دوباره بیام ببینمت. بالاخره اینطوری همدیگه رو میدیدیم.»
«این چیه؟ نکنه وقتی من نبودم به اشراق رسیدی؟»
با این حرف، لی آن آهی کشید.
«اگه رسیده بودم که دیگه هیچ نگرانیای نداشتم.»
«چیزی شده؟»
او این اواخر درگیر مسائل شاخه سایه شبح بود. از وقتی که مدیریت سازمان را بهطور جدی شروع کرده بود، مسائل غیرمنتظره مختلفی پیش آمده بود.
اخیراً مشکل بزرگی رخ داده بود. اختلافی بین جوخه اول به رهبری نقاب آبی و جوخه دوم به رهبری سو جین درگرفته بود.
این ماجرا با یک مشاجره جزئی بین دو عضو معمولی جوخهها شروع شد، اما کمکم بالا گرفت و حالا به یک درگیری بین کل جوخهها تبدیل شده بود.
«داشتم فکر میکردم که خودم مستقیماً دخالت کنم، اما فعلاً وانمود میکنم که چیزی نمیدونم. ولی از طرفی هم حس میکنم نباید همینطوری به حال خودش رهاش کنم. این موضوع باعث میشه حس بدی داشته باشم، انگار اونا منو به عنوان فرمانده شاخهشون چی فرض کردن.»
لی آن احساسات واقعیاش را فاش کرد. این چیزی بود که او به هیچکس جز گئوم موگوک نمیگفت.
گئوم موگوک هیزم به آتشِ بحث انداخت.
«اونا تو رو یه آدم سادهلوح میبینن. تصور کن اگه لرد جانگ مسئول بود، جرئت میکردن جناحبندی کنن و با هم بجنگن؟ اونا چون تو مهربونی، تو رو یه هدف آسون میبینن.»
«درسته؟ اه، شاید باید همهشون رو کتک بزنم.»
«خب بزن. چرا نزدی؟»
«خب... فرماندههای جوخهها هستن. و فکر نمیکردم درست باشه که من دخالت کنم. در ضمن، این چیزی نیست که با کتک زدن حل بشه.»
گئوم موگوک با لبخند گفت:
«تو که جواب رو میدونی، پس واسه چی نگرانی؟»
لی آن هم در پاسخ لبخند زد.
«چرا فکر میکنی نگرانم؟ چون میخوام کارم رو به بهترین شکل انجام بدم. این سازمانیه که مستقیماً زیر نظر رهبر جوان فرقهست و من به این مقام منصوب شدم. چطور میتونم بیخیال باشم؟»
نقاب آبی و سو جین حتماً افکار خاص خودشان را داشتند، پس احتمالاً خودشان به خوبی مسئله را حل میکردند. او باید اینطور فکر میکرد، اما نگران بود که موضوع بالا بگیرد و رابطه بین آن دو را هم خراب کند. همیشه به بدترین سناریو فکر کردن، از عوارض شغلی دوران فعالیتش به عنوان رزمیکارِ کاروانهای حفاظتی بود.
لی آن تصمیمی گرفت.
«آره، فقط وانمود میکنم که از این موضوع خبر ندارم. تموم شد، دیگه نگران نیستم!»
«اونوقت اونا فکر میکنن تو هیچی نمیدونی. تبدیل میشی به یه رهبر بیتفاوت و بیکفایت.»
«پس چیکار کنم؟»
«باید بهشون بفهمونی که از همه چیز باخبری، اما خودت رو به اون راه زدی. فقط اونموقعه که تبدیل به رهبری میشی که به زیردستاش فرصت میده تا خودشون مسائل رو حل کنن. رهبری که سبکسر نیست و با وجود اینکه همه چیز رو میدونه، نسنجیده عمل نمیکنه.»
لی آن سرش را تکان داد.
«سخته، خیلی سخته. فکر میکردم وقتی فرمانده شاخه بشم، کارم عالی میشه. اونموقع که بدون هیچ فکری فقط دنبالت راه میافتادم خیلی بهتر بود، ارباب جوان.»
گئوم موگوک که به لی آن خیره شده بود، پیشنهاد غافلگیرکنندهای داد.
«پس بیا همون کاری رو بکنیم که خوب بود.»
«بله؟»
«من همین الان دارم فرقه رو ترک میکنم. بیا با هم بریم.»
چشمان لی آن گرد شد. او نپرسید که کجا میروند.
«چقدر وقت دارم تا آماده بشم؟»
«یه ربع.»
به محض اینکه این را گفت، لی آن به داخل خانهاش دوید و شروع به جمع کردن وسایلش کرد.
«تو فقط اون روی منو میبینی که توی زمین تمرین شمشیر میزنه، اما منم یه زنم، میدونی! چطور میتونی فقط یه ربع قبل از رفتن بیای سراغم!»
هرچند این را میگفت، اما مثل برق حرکت میکرد و لباسها و وسایل ضروری سفر را در یک کیسه چرمی میریخت.
«اگه همینطوری بریم چی؟ پس اعضای جوخهت چی میشن؟»
«کدوم اعضای جوخه؟ مگه من عضو جوخه هم داشتم؟»
او حتی در کمتر از یک ربع آماده شد.
«رهبر سبکسری که نسنجیده عمل میکنه، آماده حرکت است!»
او چنان خوشحال بود که آدم با خودش فکر میکرد اگر گئوم موگوک از او نخواسته بود همراهش برود، چه اتفاقی میافتاد.
«اینقدر خوشحالی؟»
«البته.»
«تو از خطر خوشت نمیاد، مگه نه؟ اگه یه خطر وحشتناک منتظرمون باشه چی؟»
«پس لطفاً به اون رفیق وحشتناک خبر بده که یه زنِ کلافه که از کار و آدما خسته شده هم داره میاد. بهش بگو این بار اون کسیه که باید فرار کنه.»
آن دو به هم نگاه کردند و خندیدند.
«اما کجا داریم میریم؟»
«داریم میریم به عمارت گل آسمانی.»
با شنیدن نام عمارت گل آسمانی، چهره لی آن حتی از قبل هم درخشانتر شد. آیا به خاطر این بود که بانوی آنجا با او مهربانانه صحبت کرده بود؟ یا به خاطر هاله مرموز بانوی عمارت گل آسمانی بود؟ او از آن دسته افرادی بود که بودن در کنارشان حس خوبی به آدم میداد.
و به این ترتیب، آن دو فرقه را ترک کردند و با سرعت به سمت عمارت گل آسمانی به راه افتادند.
آن دو مدام میدویدن و میدویدن.
وقتی وقت استراحت میرسید، آتیشی روشن میکردن و شب رو اردو میزدن.
در حالی که لی آن مشغول بازیابی نیروی درونیاش بود، گئوم موگوک حیوونی شکار میکرد و براش میپخت.
آنها کنار آتیش پهلوی هم مینشستن و از هر دری حرف میزدن.
این روزها، گئوم موگوک تمام تلاشش رو برای پدرش، برادرش و شهریاران اهریمنی انجام میداد.
اما کسی که باید به بهترین شکل باهاش رفتار میکرد، لی آن بود.
«ممنونم.»
«یهو؟»
«آره، یهو ازت ممنون شدم.»
«لازم نیست این رو بگی. من که در هر صورت قرار بود ظرفها رو بشورم و همهجا رو تمیز کنم.»
گئوم موگوک لبخندی به لی آن زد.
بودن با او تا این حد راحت و دلپذیر بود.
«تو عمارت گل آسمانی که اتفاقی نیفتاده، درسته؟»
«اهریمن خندان پلیددل اونجاست.»
همین یک جمله کافی بود.
این مأموریت احتمالا به رویای دوشیزه آسمانی مربوط میشد.
آیا او واقعا همانطور که گئوم موگوک شک کرده بود، از نوادگان کاخ دوشیزه الهی بود؟
آن دو بعد از بازیابی نیروی درونی و استراحت، دوباره شروع به دویدن کردن.
سفر شلوغی بود و وقتی برای لذت بردن از مناظر نداشتن، اما با این حال لی آن خوشحال بود.
تا وقتی که کنار گئوم موگوک بود، حتی از این مشغله و تکاپو هم لذت میبرد.
***
سرانجام، گئوم موگوک و لی آن به عمارت گل آسمانی رسیدن.
در حیاط داخلی عمارت گل آسمانی، اهریمن خندان پلیددل و بانوی عمارت گل آسمانی، یو-جونگ، که خبر رسیدن آنها رو دریافت کرده بودن، منتظر ایستاده بودن.
«خوش اومدید، رهبر جوان فرقه.»
بهدنبال خوشآمدگویی اهریمن خندان پلیددل، بانوی عمارت گل آسمانی، یو-جونگ، هم به او ادای احترام کرد.
«من باید میومدم دیدنتون. متأسفم که باعث شدم این همه راه رو بیاید.»
همانطور که انتظار میرفت، دلیل اینکه او میخواست گئوم موگوک رو ببینه، بدون شک به خاطر بانوی عمارت گل آسمانی بود.
«اگه زنداداشم صدا بزنه، باید با سر بیام.»
گئوم موگوک همچنان با او مثل زنداداشش رفتار میکرد.
او احتمالا نمیدونست که این عنوان کوچک چقدر یو-جونگ رو تحت تأثیر قرار میده.
«فرمانده شاخه لی هم همراه منه.»
لی آن بعد از اینکه اول به اهریمن خندان پلیددل سلام کرد، به یو-جونگ هم ادای احترام کرد.
او نگران بود که همراه شدنش با گئوم موگوک، او رو در موقعیت دشواری قرار داده باشه.
«من بهش اصرار کردم که من رو هم بیاره، چون دلم میخواست شما رو ببینم، بانوی عمارت. خیلی وقت بود ندیده بودمتون.»
نگاه این دو زن به هم نرم و مهربان بود.
«رزمیکار لی، زیباتر از قبل شدی.»
با شنیدن این حرف، لی آن نگاهی به گئوم موگوک انداخت و گفت:
«دیدی؟ وقتی بعد از مدتها کسی رو میبینی، باید اینطوری حرف بزنی. نه اینکه یهو بپری بهش و بزنیش.»
اهریمن خندان پلیددل و یو-جونگ که کموبیش حدس میزدن چه اتفاقی افتاده، لبخندی زدن.
«بسیار خب، بفرمایید داخل.»
هر چهار نفر در اقامتگاه بانوی عمارت گل آسمانی روبروی هم نشستن.
«همونطور که احتمالا حدس زدید، رهبر جوان فرقه، دلیلی که از برادر بزرگم خواستم شما رو به اینجا بیاره، اینه.»
بانوی عمارت گل آسمانی جعبهای یشمی رو بیرون آورد.
وقتی با احتیاط درش رو باز کرد، رویای دوشیزه آسمانی داخلش بود.
او با دقت و وسواس زیادی از اون نگهداری کرده بود.
«از وقتی اون رو از شما گرفتم، همونطور که بود نگهش داشتم.»
گئوم موگوک در حالی که به رویای دوشیزه آسمانی نگاه میکرد، میتونست از چشمهای بانوی عمارت گل آسمانی حس کنه.
او میدونست این شیء چیه.
«حدسم درست بود.»
او بدون شک از نوادگان کاخ دوشیزه الهی بود.
«میدونید این چیه، رهبر جوان فرقه؟»
«اون رویای دوشیزه آسمانیست.»
«پس واقعا میدونستید چی برام فرستادید.»
او نمیتونست توصیف کنه که وقتی گئوم موگوک رویای دوشیزه آسمانی رو توسط اهریمن خندان پلیددل براش فرستاد، چقدر غافلگیر شده بود.
گئوم موگوک توضیحی درباره رویای دوشیزه آسمانی اضافه کرد:
«من فقط همینقدر میدونم که این یه میراث الهی از کاخ دوشیزه الهیست؛ مکانی که گفته میشه سیصد سال پیش همراه با قصر اراده آسمانی نابود شده. دقیقاً نمیدونم چطور ازش استفاده میشه.»
بانوی عمارت گل آسمانی دوباره از گئوم موگوک پرسید:
«پس چرا این رو برای من فرستادید، رهبر جوان فرقه؟»
اهریمن خندان پلیددل کنار آنها نشسته بود و در سکوت تماشاشون میکرد.
با خودش فکر کرد که پیوندش با گئوم موگوک اونقدر عمیق شده که حالا حتی به یو-جونگ هم رسیده.
«من بهطور اتفاقی تو گزارشی از اتحاد رزمی، این میراث الهی رو پیدا کردم. و لحظهای که دیدمش، فکر کردم که متعلق به شماست، زنداداش.»
«میتونم بپرسم چرا؟»
«یهو یادم اومد که شما چطور میتونستید سرنوشت آدمها رو ببینید.»
نگاه گئوم موگوک به لی آن که کنارش بود چرخید.
«شما اون موقع سرنوشت فرمانده شاخه لی رو دیدید. برای همین فکر کردم که شاید از نوادگان کاخ دوشیزه الهی باشید.»
او جوابش رو از قبل در چهره بانوی عمارت گل آسمانی دیده بود.
اگه نبود، بلافاصله انکارش میکرد.
یو-جونگ چیزی نگفت.
سرانجام، رازی حیرتانگیز فاش شد.
«درست دیدید. من از نوادگان کاخ دوشیزه الهی هستم.»
یو-جونگ بعد از گفتن این حرف به گئوم موگوک، به اهریمن خندان پلیددل نگاه کرد.
گئوم موگوک متوجه شد.
این اولین باری بود که او این حقیقت رو برای اهریمن خندان پلیددل هم فاش میکرد.
«قصد نداشتم فریبت بدم. تصمیم گرفته بودم تا آخر عمرم فراموش کنم که از نوادگان کاخ دوشیزه الهی هستم. این رو هم تازه فهمیدم که قصر تاریکی پشت این ماجرا بوده.»
نگاه اهریمن خندان پلیددل نشون میداد که هویت او اصلاً براش اهمیتی نداره؛ او کاملاً خونسرد باقی موند.
نگاه بانوی عمارت گل آسمانی به رویای دوشیزه آسمانی دوخته شد.
«این رویای دوشیزه آسمانی یه میراث الهیست که به دوشیزه الهیای که قدرت پیشگویی داره، به ارث میرسه. شنیده بودم که مدتها پیش گم شده، اما در اختیار اتحاد رزمی بوده.»
و بعد جملهای غافلگیرکننده به زبون آورد:
«با این میشه پیشگویی کرد.»
بانوی عمارت گل آسمانی سرش رو بلند کرد و به گئوم موگوک نگاه کرد.
«البته اگه من دوشیزه الهیای باشم که بتونه پیشگویی دریافت کنه. شنیدم که حتی بین همخونهای دوشیزه الهی، تعداد کسانی که نمیتونن پیشگویی دریافت کنن خیلی بیشتره.»
گئوم موگوک تصویر دوشیزه الهی سیصد سال پیش رو به یاد آورد.
او، در حالی که چشمانش با رویای دوشیزه آسمانی پوشیده شده بود.
برای کسی که آینده رو میدونست، برای کسی که پیشگویی میکرد، اصلاً خوشحال به نظر نمیرسید.
«من این رو بهتون ندادم که پیشگویی دریافت کنید، زنداداش. فقط چون متعلق به شما بود، پسش دادم. میتونید برای همیشه تو اون جعبه نگهش دارید، یا همین الان و همینجا بسوزونیدش و کاخ دوشیزه الهی رو برای همیشه فراموش کنید. فرقی نمیکنه.»
بانوی عمارت گل آسمانی به اهریمن خندان پلیددل نگاه کرد.
او یک بار سرش رو تکون داد، انگار که میخواست بگه خودش تصمیم بگیره.
بانوی عمارت گل آسمانی به آرامی رویای دوشیزه آسمانی رو بیرون آورد.
«راستش، کنجکاو بودم که بدونم آیا من کسی هستم که بتونه پیشگویی دریافت کنه یا نه.»
در حقیقت، دلیلش این نبود.
چه میشد اگه فرستادن رویای دوشیزه آسمانی توسط گئوم موگوک، یه تقدیر بود؟ او حس میکرد که نباید از این تقدیر فرار کنه.
اگر نه برای خودش، حداقل به خاطر اهریمن خندان پلیددل.
«و اینکه اگه آسمان بخواد برام پیشگویی بفرسته، اون چه جور پیشگوییای میتونه باشه.»
به محض اینکه رویای دوشیزه آسمانی در دستش قرار گرفت، انرژی روحی مرموزی قویتر شد.
بانوی عمارت گل آسمانی با احتیاط چشمانش رو با رویای دوشیزه آسمانی پوشوند.
گئوم موگوک میتونست شکوفا شدن انرژی روحی رو در تمام بدن او حس کنه.
سکوتی خفقانآور حاکم شد.
گئوم موگوک، لی آن و اهریمن خندان پلیددل بدون اینکه صدایی دربیارن، تماشاش میکردن.
چقدر زمان گذشت؟
بانوی عمارت گل آسمانی رویای دوشیزه آسمانی رو از روی چشمانش برداشت.
وقتی به آرامی چشمانش رو باز کرد، لبریز از حیرت بودن.
«یه صحنه دیدم.»
این یعنی پیشگویی نازل شده بود.
بهطرز شگفتآوری، او دوشیزه الهیای بود که میتونست پیشگویی کنه.
نگاه لرزان بانوی عمارت گل آسمانی به سمت گئوم موگوک چرخید.
«شما رو اونجا دیدم، رهبر جوان فرقه.»