چپتر 684: من کسی هستم که میکشه
چپتر 684: من کسی هستم که میکشه
انرژی معنوی از چشمهای بانوی عمارت گل آسمانی جاری شد.
گئوم موگوک در نگاه او چندین احساس مختلف رو حس کرد.
غافلگیری، ترس و وحشت.
آخرین احساس که ترکیبی از تمام اون حسهای منفی بود، تردید بود.
«چه تصویری از من دیدی؟»
بانوی عمارت گل آسمانی به سؤال گئوم موگوک جوابی نداد.
در عوض، از نگاه کردن به چشمهای اون دوری کرد.
لی آن با دیدن این واکنش، وقوع اتفاق بدی رو حس کرد.
توی این موقعیت چه چیزی وجود داشت که اون زن نمیتونست به زبون بیاره؟
«اون واقعاً چی دیده؟»
اهریمن خندان پلیددل در سکوت به اون زن خیره شد.
میتونست اون رو تحت فشار بذاره تا با رهبر جوان فرقه حرف بزنه.
اما مجبورش نکرد، فقط منتظر موند تا خودش انتخاب کنه.
گئوم موگوک سعی کرد جو سنگین حاکم رو تلطیف کنه.
«بذار حدس بزنم پیشگویی چی بوده. نکنه منو در خط مقدم یه جنگ بزرگ دیدی؟ در حال حمله به اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف. اینور و اونور رو درهم میکوبیدم. نکنه دنیای رزمی رو متحد کردم؟ هزاران و دهها هزار قهرمان جلوی من سجده میکردن و منو میپرستیدن؟»
با این حرف، بانوی عمارت گل آسمانی به آرومی سرش رو تکون داد، انگار که موضوع این نبوده.
اون هنوز هم نمیتونست با گئوم موگوک چشمتویچشم بشه.
«خیالم راحت شد. راستش نگران بودم نکنه همچین چیزی دیده باشی.»
گئوم موگوک دوباره حدس زد.
«پس لابد یه چیزی شبیه به این دیدی. احتمالاً منو دیدی که دارم به آرومی از یه ردیف پله بالا میرم. اون بالا، صندلی رایزن اعظم قرار داشت. فقط وقتی روی اون تخت نشستم، منظره اطراف معلوم شد. اجساد همه جا روی هم انباشته شده بودن و خون مثل رودخونه جاری بود. در نهایت، من لابد به اون جنازهها نگاه کردم و سرد خندیدم. درسته؟ این همون صحنهایه که دیدی؟ واسه همینه که نمیتونی بهم بگی؟»
اما بانوی عمارت گل آسمانی باز هم سرش رو تکون داد، انگار این هم نبود.
«اگه اونو میدیدم خیلی بهتر بود.»
در اون لحظه، لبخند از روی صورت گئوم موگوک محو شد.
لی آن و اهریمن خندان پلیددل هم منقبض شدن.
حرفهای اون زن به این معنی بود که صحنه از این هم وحشتناکتر بوده.
در حالی که نگاه همه روی اون سنگینی میکرد، بانوی عمارت گل آسمانی با صدایی آهسته لب زد.
«رهبر جوان فرقه داشت یه نفر رو میکشت.»
«!»
کلماتش جایی برای شوخی باقی نمیذاشت.
اون داشت کی رو میکشت که اون زن میگفت دیدنِ صحنهای پر از جنازه از اون بهتر بود؟
«داشتم کی رو میکشتم؟»
اگه داشت یه شرورِ گذری رو میکشت، بانوی عمارت گل آسمانی اینقدر جدی نمیشد.
نگاه اون زن به آرومی به سمت یک نفر چرخید.
کسی که اون با چشمهایی لرزان بهش نگاه میکرد، اهریمن خندان پلیددل بود.
«داشتی برادرم رو میکشتی.»
«...»
در اون لحظه، همه مبهوت شدن.
سکوتی سنگین، ناشی از غافلگیری و شوک، فضا رو پر کرد.
«من اهریمن خندان رو بکشم؟ غیرممکنه!»
گئوم موگوک مطمئن بود که راه نداره همچین اتفاقی بیفته.
این واقعاً یه پیشگویی باورنکردنی بود.
بعد، ناگهان فکری به ذهنش خطور کرد. «نکنه! نکنه اون لحظه رو دیده؟»
لحظهای که در زندگی قبلیاش، قبل از بازگشت، اهریمن خندان رو کشته بود.
فکر کرد که شاید این ممکن باشه.
وگرنه، هیچ دلیلی وجود نداشت که اون بخواد اهریمن خندان پلیددل رو بکشه.
و اهریمن خندان هم هرگز کاری نمیکرد که مستحق چنین سرنوشتی باشه.
اما پیشگوییهای کاخ دوشیزه الهی قرار بود آینده رو نشون بدن.
گذشته، اون هم گذشتهی قبل از بازگشتش؟ این رو هم نمیتونست درک کنه.
گئوم موگوک با خندهای سکوت رو شکست. «آخه تو چیکار کردی؟ نه، اصلاً قصد داری چیکار کنی؟»
اهریمن خندان پلیددل شوخی گئوم موگوک رو به شوخی جواب داد. «وقتی منو کشتی، لطفاً بدون درد خلاصم کن.»
اون دو مرد به هم نگاه کردن و لبخند زدن.
اونها آروم بودن، اما لی آن نمیتونست باشه.
با اینکه میدونست بیادبی بزرگیه، اما چون هیچکس دیگهای نمیپرسید، نتونست جلوی خودش رو بگیره.
«ممکنه پیشگوییها اشتباه باشن؟»
بانوی عمارت گل آسمانی با نگاهی غمزده جواب داد: «ممکنه پیشگویی نازل نشه، اما هرگز اشتباه نیست.»
کلماتی که اون زن نمیخواست بگه و بقیه نمیخواستن بشنون، از راه رسیدن. «چیزی که دیدم حتماً اتفاق میافته.»
اگه واقعاً اینطور بود؟ قلب لی آن شروع کرد به تپیدنِ شدید.
در اون لحظه، با اینکه برای اهریمن خندان پلیددل متأسف بود، اما بیشتر نگران گئوم موگوک بود.
اگه همچین اتفاقی میافتاد؟ مگه گئوم موگوک میتونست به همین راحتی از کشتن اهریمن خندان پلیددل بگذره؟ این کار تا آخر عمرش مثل یه زخم باقی میموند.
نه، به خاطر همین اتفاق، خودِ گئوم موگوک هم ممکنه تغییر کنه.
بسیار تاریک و غمگین بشه.
«سرنوشت رو میشه تغییر داد، مگه نه؟»
با این حرفِ لی آن، گئوم موگوک با قدرت سرش رو تکون داد. «آره، میشه تغییرش داد.»
گئوم موگوک هم با اطمینان به بانوی عمارت گل آسمانی گفت: «همچین اتفاقی نمیافته. پس نگران نباش.»
بانوی عمارت گل آسمانی سرش رو پایین نگه داشت و واکنشی نشون نداد.
انگار قلبش آشفته بود، چون هنوز هم با گئوم موگوک چشمتویچشم نمیشد.
«لابد از دریافت پیشگویی خسته شدی، لطفاً استراحت کن. ما میریم یه کم هوای تازه بخوریم.»
گئوم موگوک از جاش بلند شد و اتاق رو ترک کرد و لی آن هم دنبالش رفت.
بعد از اینکه اون دو نفر اتاق رو ترک کردن، اهریمن خندان پلیددل از بانوی عمارت گل آسمانی پرسید: «میخوای یه چیزی بنوشی؟»
«آره.»
اهریمن خندان بلند شد و از کمد شراب آورد.
شرابی بود که خودش دوست داشت و شرابی که بانوی عمارت گل آسمانی میپسندید؛ اون مالِ زن رو آورد.
شراب رو ریخت و بانوی عمارت گل آسمانی اون رو یکنفس سر کشید.
آیا از ترسِ اینکه اهریمن خندان پلیددل بمیره نگران بود؟ اون جام پشت جام مینوشید.
اهریمن خندان در سکوت جام خالی اون رو پر میکرد.
بعد، پس از اینکه مدت طولانی در فکر فرو رفته بود، نگاهی مصمم در چشمهای بانوی عمارت گل آسمانی ظاهر شد.
«برادر.» بانوی عمارت گل آسمانی با سختی حرف زد و صداش میلرزید.
هرگز در زندگیاش چنین ترسی رو حس نکرده بود.
«برادر، من دروغ گفتم. من... پیشگویی رو بهت متفاوت گفتم.»
با وجود این اعتراف تکاندهنده، چشمهای اهریمن خندان پلیددل از پشت نقاب سفیدش اصلاً نشونی از غافلگیری نداشت.
«میدونستی؟»
در کمال تعجب، اهریمن خندان سرش رو تکون داد.
«از کجا فهمیدی؟»
«من تو رو میشناسم. چطور ممکنه نفهمم؟»
در حقیقت، یه دلیل قاطع وجود داشت.
اون دیده بود که برادرش میمیره، اما بیش از حد آروم بود.
زنی که اون میشناخت اینطوری نبود.
مخصوصاً به عنوان کسی که باور داشت پیشگوییها همیشه محقق میشن، باید مرگ اون رو اجتنابناپذیر میدونست.
علاوه بر اون، نمیتونست به چشمهای رهبر جوان فرقه نگاه کنه.
دلیلش این نبود که اون قراره مردی رو که براش عزیزه بکشه؛ بلکه، اهریمن خندان میتونست به وضوح حسِ عذرخواهی رو در اون ببینه.
«شاید رهبر جوان فرقه هم متوجه شده باشه. اون فوقالعاده تیزبین و باهوشه.»
«متأسفم برادر.»
«اشکالی نداره. حتماً دلیلی داشتی.»
اهریمن خندان دوباره جامش رو پر کرد و پرسید: «توی پیشگویی چی دیدی؟»
این لحظهای بود که پیشگویی واقعی که دریافت کرده بود، فاش میشد.
«کارِ رهبر جوان فرقه نبود.» بعد از مکثی کوتاه، کلمات تکاندهندهای از لبهاش خارج شد.
«تو رهبر جوان فرقه رو کشتی، برادر.»
«!»
از سوراخهای چشمِ نقاب سفید، چشمهای وحشتزدهی اهریمن خندان پلیددل پیدا بود.
وقتی شنیده بود که قراره بمیره لبخند زده بود، و وقتی اون زن گفت دروغ گفته هم لبخند زده بود.
اما حالا، دیگه لبخند نمیزد.
«تو با یه خنجر به قلب رهبر جوان فرقه ضربه زدی، برادر.»
***
گئوم موگوک و لی آن در حیاط داخلی عمارت گل آسمانی قدم میزدن.
اونجا مکانی زیبا و آراسته بود، اما چشمهای لی آن هیچکدوم رو نمیدید.
«اگه میدونستم اینطوری میشه، نباید میاومدم. فرار کردم تا از نگرانیهام دور بشم، اما از کجا میدونستم همچین دردسری اینجا منتظرمه؟»
اون نگران درگیری بین جوخههای اول و دوم بود، اما حالا باید نگرانِ این میبود که گئوم موگوک اهریمن خندان پلیددل رو بکشه.
«واسه همینه که باید دنیا رو ببینی. حالا که اومدی بیرون، اون یکی مشکل دیگه اونقدرها هم بزرگ به نظر نمیرسه، مگه نه؟»
«بزرگ نیست! اون یه درگیری داخلی توی واحد شخصیِ جانشین فرقه الهی اهریمن آسمانی بود! فقط مسئله اینجاست که مشکلِ اینجا خیلی عظیمتره!»
گئوم موگوک طوری خندید که انگار سرگرم شده، اما لی آن اصلاً اینطور نبود.
«چرا؟ میترسی واقعاً اتفاق بیفته؟»
«اونوقت تو نمیترسی؟»
«نگران نباش، همچین اتفاقی نمیفته.»
«البته، مطمئنم که نمیفته.»
چیزی که آزارش میداد این بود که کسی که اون پیشگویی رو دیده بود، بانوی عمارت گل آسمانی بود.
اگه هر کس دیگهای بود، لی آن اون رو به عنوان یه حرف بیمعنی رد میکرد و از باورش امتناع میورزید.
اما بانو کسی نبود که پیشگوییهای دروغین بکنه، مگه نه؟
«آه! بیا برگردیم تو و ازش بپرسیم.»
«چی رو بپرسیم؟»
«اینکه اون مکانی که شما اهریمن خندان رو میکشید کجاست، ارباب جوان. اونوقت میتونید هیچوقت به اونجا نرید، درسته؟ اینطوری سرنوشت تغییر میکنه.»
«اوه! چه باهوش.»
«اگه باهوش بودم، قبلاً میپرسیدم. ما همیشه بعد از اینکه کار از کار گذشت به این چیزها فکر میکنیم. بیا بریم، عجله کن و بپرس.»
اما گئوم موگوک از جایش تکان نخورد.
«اما اگه اینطوری به چالش کشیدن سرنوشت، اوضاع رو بدتر کنه چی؟»
در حالی که لی آن جا خورده بود، گئوم موگوک با نگاهی عمیق گفت: «اگه جوری تغییر کنه که اهریمن خندان من رو بکشه چی؟ اونوقت چی؟»
برای لحظهای، لی آن زبانش بند آمد.
مرگ گئوم موگوک؟ اون لحظه، زمانِ به پایان رسیدن دنیای خودش بود.
«اونوقت چیکار میکنم؟ داد میزنم: هورا، بالاخره آزاد شدم!»
«پس حله.»
گئوم موگوک لبخندی زد و شروع به راه رفتن کرد و لی آن هم پشت سرش راه افتاد.
«چی حله؟ اگه شما بمیرید ارباب جوان، منم میمیرم! پس محض خاطر منم که شده، نباید هیچوقت بمیرید!»
وقتی آن دو حیاط داخلی را دور زدند و برگشتند، اهریمن خندان پلیددل و بانوی عمارت گل آسمانی جلوی اقامتگاه منتظر بودند.
جوِ حاکم موقعی که اتاق را ترک کرده بودند، نشان نمیداد که به این زودی دوباره همدیگر را ملاقات کنند.
اهریمن خندان پلیددل به گئوم موگوک گفت: «اون چیزی داره که میخواد بهتون بگه، رهبر جوان فرقه.»
با این حرف، بانوی عمارت گل آسمانی همانجا زانو زد.
گئوم موگوک و لی آن از این حرکت ناگهانی غافلگیر شدند.
«من بهتون دروغ گفتم، رهبر جوان فرقه. پیشگوییای که دیدم صحنه دیگهای بود.»
این بار، او در حالی که حقیقت را بازگو میکرد، از نگاه گئوم موگوک فرار نکرد.
«پیشگوییای که دیدم، صحنه کشته شدن شما به دست برادرم بود، رهبر جوان فرقه.»
لحظهای که لی آن این کلمات را شنید، از شدت شوک خشکش زد.
«اونقدر غافلگیر و دستپاچه شده بودم که در اون لحظه دروغ گفتم. معذرت میخوام.»
گئوم موگوک نه غافلگیر شد و نه عصبانی. «لطفاً بلند شید.»
گئوم موگوک به سرعت به او کمک کرد تا بایستد. «درک میکنم. منم اگه بودم همین کار رو میکردم.»
از واکنش آرام گئوم موگوک، بانوی عمارت گل آسمانی میتوانست بفهمد. «درست همونطور که برادرم گفت، رهبر جوان فرقه خودش هم میدونست.»
این دروغ آنقدر بزرگ بود که اگه رهبر جوان فرقه تصمیم میگرفت او را به خاطرش بکشد، هیچ دفاعی از خود نداشت.
این دروغی در مورد جانِ رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
و با این حال، او از قبل متوجه شده بود و تظاهر میکرد که نمیداند.
اگه او حرفی نمیزد، گئوم موگوک احتمالاً تا به آخر خودش را به بیخبری میزد.
اهریمن خندان پلیددل هم همینطور میبود.
واقعاً که این مردها...
«چه من اهریمن خندان رو بکشم، چه اون من رو بکشه، فرقی نداره. نیازی نیست بین این دوتا فرقی قائل بشیم.»
چشمان اهریمن خندان پلیددل میخندید.
چون او هم همین احساس را داشت.
حالا که فکرش را میکردند، سرنوشت هر چهار نفرشان به این موضوع گره خورده بود.
اگه یکی از آنها میمرد، پیامدهای آن سه نفر باقیمانده را تا عمق وجودشان تکان میداد.
«ممنونم که حقیقت رو بهم گفتی.»
با کلمات سپاسگزارانه گئوم موگوک، بانوی عمارت گل آسمانی سرش را خم کرد.
اهریمن خندان پلیددل جلو آمد و به آرامی روی شانه بانوی عمارت گل آسمانی زد.
اگه کسی تماشایشان نمیکرد، او را در آغوش میگرفت.
کمی قبل، در اتاق، وقتی بانو پرسیده بود که آیا باید به رهبر جوان فرقه بگوید یا نه، اهریمن خندان پلیددل این را به او گفته بود: «چیزی که من از رهبر جوان فرقه یاد گرفتم این بود که چطور رابطهای بسازم که خالی از سوءتفاهم باشه.»
به همین دلیل بود که گئوم موگوک همهچیز را به او میگفت.
این بار هم وقتی از ترک فرقه بازگشته بود، تمام اتفاقاتی را که در اتحاد رزمی افتاده بود برایش تعریف کرد.
برای پیروز شدن، باید بدانی.
مشکلات همیشه از چیزهایی ناشی میشوند که نمیدانی.
اهریمن خندان پلیددل فلسفه گئوم موگوک را به او منتقل کرده بود: «لحظهای که تصمیم بگیریم مسائل رو به تنهایی مدیریت کنیم، اوضاع پیچیده میشه.»
با این حرفها، بانوی عمارت گل آسمانی بلافاصله بلند شده و به اینجا آمده بود تا منتظر گئوم موگوک بماند.
گئوم موگوک حدس زد که اهریمن خندان پلیددل پشت این اعتراف سریع بوده است.
«ممنونم، اهریمن خندان.»
«من کسی هستم که شما رو میکشه. نیازی به تشکر نیست.»
گئوم موگوک به شوخی اهریمن خندان پلیددل لبخند زد.
آن دو مرد راحت بودند، اما زنها اصلاً اینطور نبودند.
بانوی عمارت گل آسمانی به لی آن نگاه کرد.
لی آن با چهرهای رنگپریده و در سکوت ایستاده بود.
بانوی عمارت گل آسمانی بهتر از هر کسی میدانست که او در حال حاضر چه حسی دارد.
هر چه باشد، خودش تا جایی پیش رفته بود که به خاطر اهریمن خندان پلیددل دروغ بگوید.
بانوی عمارت گل آسمانی به لی آن نزدیک شد و گفت: «متأسفم.»
«نه، منم که متأسفم.» لی آن واقعاً نسبت به آن دو نفر احساس پشیمانی میکرد.
وقتی شنیده بود اهریمن خندان پلیددل میمیرد، اینقدر شوکه نشده بود.
او نباید چنین جنبه خودخواهانهای را جلوی آنها نشان میداد، اما دست خودش نبود.
بانوی عمارت گل آسمانی در سکوت دست او را فشرد.
در همان لحظه، اهریمن خندان پلیددل خنجری را از لباسش بیرون آورد.
این همان خنجر آهن سرد دههزارساله بود که از گئوم موگوک هدیه گرفته بود.
«این همون خنجری بود که شما رو کشت، رهبر جوان فرقه؟»
بانوی عمارت گل آسمانی به آرامی سر تکان داد.
اهریمن خندان پلیددل به خنجرش خیره شد.
از بین تمام زمانها، درست بعد از دریافت خنجر آهن سرد دههزارساله به عنوان هدیه و حتی کتابچه راهنمای هنر مخفی رایحه خندان، پیشگوییای ظاهر شده بود که او گئوم موگوک را با همان خنجر میکشد.
اهریمن خندان پلیددل نمیتوانست از این موضوع بگذرد، بنابراین خنجر را به گئوم موگوک داد. «لطفاً فعلاً این رو پیش خودتون نگه دارید.»
وقتی گئوم موگوک خنجر را گرفت، چهره لی آن روشن شد. «آه! اگه خنجر پیش شما باشه ارباب جوان، اونوقت اون اتفاق هیچوقت نمیفته.»
اما افکار گئوم موگوک متفاوت بود. «این منجر به نتیجه حتی بدتری نمیشه؟»
او بهتر از هر کسی میدانست که سرنوشت به این راحتیها خنثی نمیشود.
گئوم موگوک خنجر را به اهریمن خندان پلیددل برگرداند و گفت: «اگه من و اهریمن خندان با یه سرنوشت واحد به هم گره خوردیم، بیا مستقیم باهاش روبرو بشیم و بازش کنیم. حتی اگه با اون خنجر زخمی بشم، زنده میمونم.»
اهریمن خندان پلیددل به خنجر نگاه کرد.
او میتوانست واژه «خنده» را که گئوم موگوک شخصاً روی آن حک کرده بود، ببیند.
بله، درست همانطور که تا به حال انجام داده بود.
اهریمن خندان پلیددل لبخندی زد و خنجر را پذیرفت.
«من آمادهام.»
لی آن میدانست که نمیتواند جلوی آن دو مرد را بگیرد.
آنها از آن دسته آدمهایی نبودند که از سرنوشتشان فرار کنند.
بنابراین، در قلبش گفت: *من هم آمادهام.*
گئوم موگوک از بانوی عمارت گل آسمانی پرسید: «احیاناً مکانی رو که در پیشگویی دیدی، میشناسی؟»
بانوی عمارت گل آسمانی برای لحظهای چشمانش را بست و آن صحنه را به یاد آورد.
«روی یه سکوی بلند بود، در حالی که آدمهای زیادی تماشا میکردن.»
«یه سکوی مسابقه بود؟»
«به نظر اینطور میرسید، اما مطمئن نیستم. چیزی که من دیدم این بود که آدمهای خیلی زیادی اونجا بودن.»
«خوشبختانه، حدس میزنم مرگ تنهایی نخواهد بود.»
درست زمانی که لی آن به خاطر شوخی احمقانه گئوم موگوک به او تشر میزد، شخصی وارد شد.
او پیشکار کل عمارت گل آسمانی بود.
او نزدیک شد و نامهای را به بانوی عمارت گل آسمانی داد.
«این چیه؟»
«این یه دعوتنامه برای شماست بانو، تا به عنوان داور حضور داشته باشید.»
«من؟ به عنوان داور؟»
اگه به داور نیاز بود، یعنی مسابقهای در کار بود.
بانوی عمارت گل آسمانی دعوتنامه را باز کرد.
با خواندن محتویات آن، چشمانش از تعجب گرد شد.
«دعوتنامه از طرف کجاست؟»
با سؤال گئوم موگوک، بانوی عمارت گل آسمانی دعوتنامه را طوری گرفت که همه ببینند.
تنها در آن زمان بود که همه فهمیدند چرا از بانوی عمارت گل آسمانی برای داوری دعوت شده است.
در بالاترین قسمت نامه، نام مسابقه نوشته شده بود.
مسابقه زیباترین بانوی زیر آسمان.
درست همونطور که تصمیم گرفته بود مستقیم باهاش روبرو بشه، سرنوشت یه دعوتنامه فرستاده بود.