چپتر 685: با حضور این‌همه بانوی زیبا
چپتر 685: با حضور این‌همه بانوی زیبا
دعوت واقعاً غیرمنتظرهای بود.
«این اولین باره که به عنوان داور دعوت میشم.»
وقتی بانوی عمارت گل آسمانی طوری صحبت کرد که انگار نمیتواند موضوع را درک کند، لی آن آن را کاملاً طبیعی دانست.
«اونها حتماً بهترین داور رو صدا کردن. چون تو بیشتر از هر کسی درباره زیبایی میدونی.»
عمارت گل آسمانی، جدا از شعبه اصلیاش در اینجا، دهها شعبه در سراسر سرزمینهای مرکزی داشت.
در این مسیر، او با زنان زیبای بیشماری ملاقات و معاشرت کرده بود، که احتمالاً به همین دلیل چنین دعوتی دریافت کرده بود.
هر کسی که این تصمیم را گرفته بود، انتخاب درستی کرده بود.
گئوم موگوک پرسید: «قبلاً هم مسابقه زیباترین بانوی زیر آسمان برگزار شده بود؟»
بانوی عمارت گل آسمانی سرش را به نشانه نفی تکان داد.
«نه، تا جایی که من میدونم، این اولین باره که این مسابقه برگزار میشه.»
غیرممکن بود بشود فهمید که آیا این مسابقه در زندگی او قبل از بازگشت هم برگزار شده بود یا نه.
این موضوعی بود که هیچ علاقهای به آن نداشت، بنابراین ممکن بود اتفاق افتاده باشد، یا شاید به دلیل تغییرات مختلف پس از بازگشتش، اکنون در حال رخ دادن بود.
«چه کسی میزبان مسابقهست؟»
سپس، نام غیرمنتظرهای به میان آمد.
«میگن کار فرقه گل الهیه.»
فرقه گل الهی فرقهای متعلق به جناح نامتعارف بود، یک فرقه بزرگ و بسیار مشهور در دنیای رزمی.
لی آن هم فرقه گل الهی را میشناخت.
اینکه جناح نامتعارف، و نه حتی طریقت راستین، میزبان چنین مسابقهای باشد؟
لی آن پرسید: «چرا فرقه گل الهی باید یهو چنین مسابقهای رو برگزار کنه؟»
در پاسخ به سوال او، گئوم موگوک با انگشت به او اشاره کرد.
«به خاطر توئه.»
«چی؟ به خاطر من؟»
گئوم موگوک با لبخند به لی آن که منقبض شده بود، گفت: «برای اینکه اسمت رو به طور رسمی به این دنیای رزمی اعلام کنن.»
«اوه، چه حرفای بیربطی...»
برای لحظهای، چهره لی آن در هم رفت.
«مطمئناً نمیخوای بگی که من باید وارد این مسابقه بشم، درسته؟»
«چرا که نه؟ اگه "مسابقه زیباترین مرد زیر آسمان" بود، خودم شرکت میکردم. نه، فرمانروای اهریمنی خندانمون رو میفرستادم.»
اهریمن خندان پلیددل از پشت نقابش احساس آرامش کرد.
او میدانست که گئوم موگوک به هر طریقی او را مجبور به شرکت در مسابقه میکرد.
«چرا من باید شرکت کنم؟»
«ممکنه بین شرکتکنندهها دشمنی وجود داشته باشه. وقتی بینشون هستی، پیداش کن.»
در گذشته، او با خودش فکر میکرد: «چه جور دشمنی ممکنه بین شرکتکنندهها باشه؟» اما حالا میدانست که چنین چیزی ممکن است.
در حالت عادی، لی آن اینطور واکنش نشان میداد:
نمیخوام! اصلاً و ابداً!
او با تکان دادن دستهایش، عقبنشینی کردن و حتی با نگاهی که میگفت «فقط جرئت کن مجبورم کنی، اونوقت حتی رهبر جوان فرقه هم بخشیده نمیشه!» تمام اشکال مخالفت را یکباره ابراز میکرد.
گئوم موگوک احتمالاً منتظر چنین واکنشی بود.
تا از بردن او به آن مکان خطرناک خودداری کند.
چون آنجا مکانی بود که قرار بود یک فرمانروای اهریمنی خنجری را در سینه رهبر جوان فرقه فرو کند.
«من شرکت میکنم.»
«واقعاً؟»
وقتی گئوم موگوک با تعجب پرسید، لی آن سرش را تکان داد.
«اما چرا؟»
در آن لحظه، لی آن خیلی عادی از بانوی عمارت گل آسمانی پرسید: «فکر میکنی جایزه نقدی چقدر باشه؟»
با این سوال غیرمنتظره، بانوی عمارت گل آسمانی متعجب به نظر میرسید.
او به خوبی میدانست که لی آن شخصی نیست که برای پول در چنین مسابقهای شرکت کند.
سپس، او توانست حدس بزند که وقتی لی آن این را میپرسد، چه چیزی در ذهنش میگذرد.
«از اونجایی که مسابقهای برای انتخاب زیباترین بانوی زیر آسمانه، نباید حداقل ۵۰,۰۰۰ نیانگ بدن؟»
چشمان لی آن گشاد شد و فریاد زد: «۵۰,۰۰۰ نیانگ میدن؟»
«ممکنه جوایز جداگانهای هم وجود داشته باشه.»
لی آن با چهرهای هیجانزده به گئوم موگوک گفت: «۵۰,۰۰۰ نیانگ! این مبلغیه که باهاش میتونی بازنشسته بشی و یه زندگی مرفه داشته باشی! یه زندگی بیدغدغه! رویای هر کارگری!»
سپس ادامه داد: «منم وارد میشم! تقدیر یه فرصت طلایی بهم داده که فقط یه بار در زندگی پیش میاد.»
چطور ممکن بود گئوم موگوک نداند؟ او این کار را میکرد چون میترسید گئوم موگوک با گفتن اینکه خطرناک است، او را به فرقه اصلی برگرداند.
بانوی عمارت گل آسمانی هم برای حمایت از او حرفی اضافه کرد.
«و مگه فقط جایزه نقدیه؟ گروههای بازرگانی بزرگ سرزمینهای مرکزی تو رو به مراسمهاشون دعوت میکنن و هر بار چند صد نیانگ بهت میدن.»
«فقط برای نشون دادن صورتم، چند صد نیانگ!»
گئوم موگوک او را گرفت و تکان داد.
«به خودت بیا! الان پول چشمات رو کور کرده!»
«چند تا گروه بازرگانی توی سرزمینهای مرکزی هست؟»
«پس تکلیف شاخه سایه شبح چی میشه؟»
«فقط بهشون بگو توی تیمهای تقسیمشدهشون به مبارزه ادامه بدن!»
بعد از اینکه شوخی و خندهشان تمام شد، گئوم موگوک با جدیّت صحبت کرد.
«لی آن، من تو رو با خودم میبرم. و لازم نیست توی مسابقه شرکت کنی.»
به رخ کشیدن زیباییاش در مقابل قهرمانان بیشمار؟ او به خوبی میدانست که لی آن واقعاً اهل این کارها نیست.
او فکر میکرد لی آن طبیعتاً خواهد گفت که از این بابت خوشحال است.
«نه، من میخوام توی مسابقه شرکت کنم.»
مهم نبود چقدر از آن بدش میآمد، مهم نبود چقدر خجالتآور بود، او دلیل روشنی برای شرکت در مسابقه داشت.
«اون صحنهای که توی پیشگویی دیدی، باید صحنه محل برگزاری این مسابقه باشه، درسته؟»
بانوی عمارت گل آسمانی سر تکان داد.
«فکر میکنم همینطور باشه.»
و آنجا جایی بود که قرار بود به قلب گئوم موگوک خنجر زده شود.
«من همراه تو روی اون صحنه میایستم.»
گئوم موگوک میتوانست عزم راسخ او را حس کند.
لی آن یک بار دیگر نشان میداد کسی است که با کمال میل برای او قدم پیش میگذارد، حتی برای کاری که تا حد مرگ از آن متنفر بود.
با اینکه تو سعی میکنی اینطور از من محافظت کنی، اما کسی که از تو محافظت میکنه، منم.
«من به عنوان رزمیکار محافظت همراهت میام.»
لی آن در دلش آرام شد.
بله، با وجود گئوم موگوک در کنارش، از چه چیزی باید میترسید؟
گئوم موگوک همچنین وظیفهای را به اهریمن خندان پلیددل محول کرد.
«فرمانروای اهریمنی خندان، لطفاً مسئولیت محافظت از بانوی عمارت رو به عهده بگیر.»
«اطاعت میشه.»
گئوم موگوک از بانوی عمارت گل آسمانی پرسید: «مسابقه کجا برگزار میشه؟»
«توی چینگیانگ، استان آنهوئی.»
چینگیانگ منطقهای بود که فرقه گل الهی در آن قرار داشت.
آنها مسابقه را در حیاط خلوت خودشان برگزار میکردند.
«کی میتونی حرکت کنی؟»
«هر زمانی مناسبه.»
«پس فردا صبح زود حرکت میکنیم.»
بانوی عمارت گل آسمانی سر تکان داد و به دعوتی که در دست داشت خیره شد.
«من دارم میرم که داوری کنم، اما به دلایلی، حس میکنم خودم قراره مورد قضاوت قرار بگیرم.»
حق با او بود.
خواه تقدیر بود و خواه نیروهای پنهان، آنها داشتند ما را به درون خود میکشیدند.
گئوم موگوک لبخندی زد و به او گفت: «لطفاً در آخر یه رای هم به لی آن بده!»
لی آن که جا خورده بود، فریاد زد: «این داوری ناعادلانهست! این حرفها رو نزن!»
«اوه؟ به نظر میرسه مطمئنی که تا مرحله آخر بالا میری. فکر میکردم فقط محض خنده شرکت میکنی.»
«منظورم اون نبود. آیش!»
لی آن در حالی که صورتش کمی سرخ شده بود، به داخل ساختمان دوید و گئوم موگوک هم به دنبالش رفت.
بانوی عمارت گل آسمانی و اهریمن خندان پلیددل با لبخند تماشایشان کردند.
سپس، بانوی عمارت گل آسمانی ناگهان گفت: «ممنونم.»
او بعد از گوش دادن به حرفهای اهریمن خندان پلیددل، همه چیز را صادقانه به رهبر جوان فرقه گفته بود.
اگر حتی به اهریمن خندان پلیددل هم نگفته بود، نمیتوانست تصور کند که اکنون چه حالی داشت.
اهریمن خندان پلیددل به او نگاه کرد و لبخند زد.
این لبخندی بود که به کلمات بیشتری نیاز نداشت، و نقاب سفید، با انعکاس نور خورشید، به شکلی درخشان میدرخشید.
مرد جوانی به صحنهای نگاه میکرد که مراحل نهایی ساختش در حال انجام بود.
صحنه بزرگ و باشکوه ساخته میشد؛ اینجا محل برگزاری مسابقه زیباترین بانوی زیر آسمان بود.
در اطراف آن مرد، استادانی ایستاده بودند که هالهای سرد از خود ساطع میکردند.
رهگذران جرئت نزدیک شدن نداشتند و مسیرشان را کج میکردند.
فقط با نگاه کردن به محافظانش، میشد فهمید که جایگاه این مرد معمولی نیست.
این مرد جوان آن هو-پیونگ بود، جانشین فرقه گل الهی، که این بار میزبان مسابقه زیباترین بانوی زیر آسمان بود.
«ارباب جوان، بیرون اومدید؟»
یک رزمیکار میانسال به کنار او آمد و با ادب به او سلام کرد.
آن مرد میانسال جو مان بود، پیشکار کل فرقه گل الهی، که مسئول آمادهسازی مسابقه زیباترین بانوی زیر آسمان بود.
«بازار از همین حالا پر از جمعیته.»
مردم از سراسر سرزمینهای مرکزی برای دیدن مسابقه شروع به هجوم آورده بودند.
در حالی که مسابقات هنرهای رزمی در سراسر سرزمینهای مرکزی برگزار میشد، این اولین مسابقه رسمی زیباترین بانوی زیر آسمان بود، بنابراین تمام توجه مردم سرزمینهای مرکزی به آن معطوف شده بود.
آن هو-پیونگ در حالی که نگاهش هنوز روی سکو خیره مانده بود، پرسید:
«پیشکار ارشد جو.»
«بله، ارباب جوان.»
«میدونی رویای من چیه؟»
«اینکه با زیباترین بانوی زیر آسمان ازدواج کنی.»
این جملهای بود که از زمان کودکیاش بارها شنیده بود.
از آنجایی که این رویا هرگز تغییر نکرده بود، رویایی صادقانه به نظر میرسید.
اگر کس دیگری این حرف را میزد، پیشکار با خودش فکر میکرد: «با اون قیافه معمولی، چه رویاهای بزرگی داری!» و پوزخند میزد.
«چیزی نمونده به رویات برسی. تبریک میگم، ارباب جوان.»
«هنوز برای جشن گرفتن زوده. زنی که زیباترین بانوی زیر آسمان میشه، باید انتخاب من رو بپذیره.»
«کدوم زنی میتونه به ارباب جوان جواب رد بده؟»
لبخندی از سر اطمینان بر لبان آن هو-پیونگ نقش بست.
پیشکار ارشد جو خوب میدانست.
حتی اگر آن زن هم مخالفت میکرد، فایدهای نداشت.
او که از کودکی شاهد بزرگ شدن آن هو-پیونگ بود، به خوبی میدانست این مرد چقدر سمج و ترسناک است.
با وجود اینکه سالهای زیادی را در کنار او گذرانده بود، هنوز هم از اینکه مبادا جلوی آن هو-پیونگ حرف اشتباهی بزند، واهمه داشت.
علاوه بر این، او مردی زنباره و هوسباز بود.
از جوانی، هیچوقت از زنها سیر نمیشد.
پیشکار نمیدانست کدام زن قرار است عنوان زیباترین بانوی زیر آسمان را از آن خود کند، اما فکر میکرد این عنوان احتمالا بدترین اتفاق زندگی آن زن خواهد بود.
«کی شروع میشه؟»
«دور مقدماتی سه روز دیگه برگزار میشه. زیبارویان از سراسر سرزمین مرکزی یکی پس از دیگری برای مسابقه از راه میرسن.»
آن هو-پیونگ به سه صندلی که جلوی سکو قرار داشت، نگاه کرد.
آنها صندلیهای داوران بودند.
در هر دو طرف هم صندلیهای مخصوص مهمانان ویژه چیده شده بود.
«داورها چی؟»
«دو نفر از سه نفر همین حالا هم رسیدن. فقط منتظریم بانوی عمارت گل آسمانی از راه برسه.»
در آن لحظه، نگاه آن هو-پیونگ تیز و براق شد.
«بانوی عمارت گل آسمانی؟ مگه عمارت گل آسمانی یه روسپیخونه نیست؟»
«درسته. ما این بار از بانوی عمارت گل آسمانی به عنوان داور دعوت کردیم.»
با این حرف، چهره آن هو-پیونگ بلافاصله در هم رفت.
«منظورت اینه که صاحب یه روسپیخونه ساده رو به عنوان داور انتخاب کردید؟»
«عمارت گل آسمانی یه روسپیخونه معمولی نیست. اونجا بزرگترین و مشهورترین عمارت تفریحیه که دهها شعبه در سراسر سرزمین مرکزی داره.»
«خودت هم که بارها اونجا رفتی، مگه نه؟» این کلمات تا نوک زبان پیشکار آمدند، اما نتوانست آنها را به زبان بیاورد.
شاید آن هو-پیونگ چون خودش زیاد به آنجا میرفت، بیشتر از این موضوع بدش میآمد.
«بازم هر چی باشه، یه روسپیخونهست.»
فکر ازدواج با زیباترین بانوی زیر آسمان، در حالی که صاحب آن روسپیخونه داورش باشد، کاملا حالش را گرفت.
«اصلا کی این زن رو به عنوان داور انتخاب کرده؟»
پیشکار ارشد جو برای گفتنش مردد بود، اما در نهایت با احتیاط گفت:
«کارِ ارباب بود.»
آن هو-پیونگ برای لحظهای جا خورد.
«در اصل قرار بود کس دیگهای باشه، اما ایشون در آخرین لحظه تغییرش دادن.»
با این حرف، نگاهی سرشار از سردرگمی در چهره آن هو-پیونگ ظاهر شد.
پدرش تمام عمرش را با تاب دادن تیغه شمشیر گذرانده بود.
«هر وقت بانوی عمارت گل آسمانی رسید، به من خبر بده.»
کالسکه حامل گروه گئوم موگوک وارد بازار چینگیانگ شد.
گئوم موگوک سقلمهای به پهلوی لی آن زد.
«انقدر زل نزن!»
لی آن که به اهریمن خندان پلیددل که روبرویش نشسته بود خیره شده بود، از جا پرید.
دست خودش نبود که نمیتوانست چشم از او بردارد.
اهریمن خندان پلیددل از امروز صبح که به مقصد رسیده بودند، نقابش را برداشته و روبندی به صورت زده بود.
این اولین باری بود که او اهریمن خندان پلیددل را بدون نقاب میدید.
هرچند روبند بخش پایین چشمهایش را پوشانده بود.
«خیلی خوشتیپی!»
لی آن انگار که مسحور شده باشد، بیاختیار این حرف را زد.
بعد، وقتی فهمید که این حرف را مستقیم در روی او گفته، سریع سرش را پایین انداخت.
گئوم موگوک نگاهی به اهریمن خندان پلیددل انداخت و گفت:
«هرچند برام سخته، اما باید اعتراف کنم.»
اهریمن خندان پلیددل با چشمها و پیشانی نمایانش، شبیه به آدم کاملا متفاوتی شده بود.
علاوه بر این، آن روبند خاص هم در این تغییر نقش داشت.
روبندی شیک و جذاب بود که یک گل روی آن گلدوزی شده و زیرش کلمات «گل آسمانی» حک شده بود.
«خودم براش گلدوزی کردم و دوختمش.»
این کارِ بانوی عمارت گل آسمانی بود که کنار او نشسته بود.
«اما چرا ازم خواستی ده تای دیگه دقیقا مثل همین برات بدوزم؟»
اهریمن خندان پلیددل از او خواسته بود ده تای دیگر برایش بسازد، اما نه آن موقع و نه حالا دلیلی برایش نیاورده بود.
«لحظهای که اون روبند رو برداری، غوغا میشه. زیباروهای سرزمین مرکزی همه دنبالت راه میفتن، پس ده تا هم کمه!»
بانوی عمارت گل آسمانی به شوخی گئوم موگوک با خوشحالی خندید.
«پس فکر کنم باید روبندهای بیشتری بدوزم!»
در همین لحظه، صدای کالسکهچی از روی صندلی راننده بلند شد:
«به مقصد رسیدیم.»
اهریمن خندان پلیددل درِ کالسکه را باز کرد و اول از همه پیاده شد.
لحظهای که بیرون را دیدند، همه فهمیدند چرا به ده روبند دیگر نیاز بود.
ده جنگجو جلوی کالسکه منتظر بودند.
در کمال تعجب، آنها بیچهرگانی بودند که زودتر رسیده و منتظر مانده بودند.
ده نفر از ماهرترینِ بیچهرگان.
گویا به شکلی به آنها خبر داده شده بود و آنها هم نقابهایشان را برداشته و مثل اهریمن خندان پلیددل روبند زده بودند.
با لباسهای رزمی یکسان و روبندهای مشابه، آنها دقیقا شبیه به جنگجویان محافظ عمارت گل آسمانی به نظر میرسیدند.
اهریمن خندان پلیددل به این نتیجه رسیده بود که تنها دلیلی که ممکن است باعث شود او خنجری در سینه گئوم موگوک فرو کند، بانوی عمارت گل آسمانی است.
اگر او را گروگان میگرفتند و از جانش برای تهدید او استفاده میکردند.
حالا که از این احتمال آگاه شده بود، هرگز اجازه نمیداد چنین اتفاقی بیفتد.
او فقط ده نفر را با خود آورده بود تا جلب توجه نکند؛ اگر امکانش بود، تمام بیچهرگان را با خود میآورد.
اهریمن خندان پلیددل در حالی که مقابل ده بیچهره ایستاده بود، با لبخند گفت.
او حالا رئیس محافظان عمارت گل آسمانی بود.
«حالا دیگه بریم، بانوی عمارت.»
بانوی عمارت گل آسمانی تحت تاثیر قرار گرفت.
او بابت این همه توجه و مراقبت اهریمن خندان پلیددل، بینهایت سپاسگزار بود.
بانوی عمارت گل آسمانی قبل از پیاده شدن از کالسکه، رو به لی آن کرد و گفت:
«پس توی مرحله نهایی میبینمت.»
«مرحله نهایی! من که نمیتونم به اونجا برسم.»
بانوی عمارت گل آسمانی لبخندی زد و از کالسکه پیاده شد.
تق، تق، تق، تق، تق.
ده بیچهره از هر طرف او را محاصره کردند.
کسی که پیشاپیش آنها حرکت میکرد، اهریمن خندان پلیددل بود.
و به این ترتیب، آنها در میان جمعیت ناپدید شدند.
گئوم موگوک و لی آن با هم پیاده نشدند و مدتی در کالسکه ماندند.
با وجود آن همه چشم در اطراف، فکر کردند بهتر است با کمی فاصله زمانی پیاده شوند.
نگاه لی آن که از پنجره کالسکه به بیرون خیره شده بود، کمی میلرزید.
«چقدر آدم اینجاست.»
به نظر میرسید از ظاهر شدن مقابل این همه آدم عصبی شده است.
«ترجیح میدادی یه مسابقه هنرهای رزمی باشه، نه؟»
حتی در طول مسیر هم لی آن هر وقت فرصتی پیدا میکرد، هنرهای رزمیاش را تمرین میکرد.
او همین حالا هم دیوانه تمرین کردن بود، اما این بار با جدیت بیشتری تمرین کرده بود.
چون رویای او تبدیل شدن به بزرگترین استاد زیر آسمان بود، نه زیباترین بانوی زیر آسمان.
گئوم موگوک فکر میکرد او طبیعتا خواهد گفت که مسابقه رزمی بهتر است.
«نه، من حتی وقتی پیرتر هم بشم میتونم توی مسابقات رزمی شرکت کنم، اما فقط الان میتونم برای عنوان زیباترین بانوی زیر آسمان رقابت کنم، مگه نه؟»
لی آن روبندی را که با خود آورده بود به صورت زد و اول از کالسکه پیاده شد.
حالا که وارد این راه شده بود، قصد داشت تمام تلاشش را بکند.
مثل کسی که واقعا برای تبدیل شدن به زیباترین بانوی زیر آسمان آمده است.
او باید روی این مسابقه تمرکز میکرد و غرق در آن میشد تا بتواند هر فرد مشکوکی را شناسایی کند.
گئوم موگوک پیاده نشد و برای لحظهای رفت و آمد مردم را از پشت پنجره تماشا کرد.
«بالاخره رسیدیم.»
او با خود فکر کرد چه چیزی در اینجا انتظارشان را میکشد.
او باور داشت که تمام اینها سرنوشتی بوده که او را به این مکان کشانده است.
پیدا کردن رویای دوشیزه آسمانی در خزانه اتحاد رزمی، پیشگویی که بانوی عمارت گل آسمانی دریافت کرده بود و حتی دعوت شدن به اینجا.
و همانطور که همیشه انجام داده بود، با آن روبرو میشد و با تمام توانش میجنگید.
«بدون اینکه پیاده بشی، داری به چی انقدر عمیق فکر میکنی؟»
او سرش را چرخاند و لی آن را دید که بیرون کالسکه ایستاده و به این سو نگاه میکند.
«با این همه زن خوشگل که اینجاست، نگرانم لی آنِ ما میخواد چیکار کنه؟»
«تا جایی که من میبینم، زنی خوشگلتر از خودم اینجا نیست.»
از بالای آن روبندِ سفیدِ خالص، چشمهای زیبای لی آن با درخشش خندیدند.
«بیا بعد از اینکه برای مسابقه ثبتنام کردیم، نگران این چیزها باشیم.»