چپتر 686: بدون اجازه نکش

بانوی عمارت گل آسمانی به فرقه گل الهی رسید.

پیشکار ارشد جو که خبر رو شنیده بود، برای استقبال از اون بیرون اومد.

«خوش اومدید. حتماً از سفر طولانیتون خسته شدید.»

«ممنونم که دعوتم کردید.»

نگاه پیشکار ارشد جو به اهریمن خندان پلیددل و بیچهرگانی که پشت سر اون ایستاده بودن، افتاد.

ماسک توری که یه گل روی اون نقاشی شده بود، توجهش رو جلب کرد.

«از اونجایی که جناح نامتعارف میزبان مسابقهست، اون محافظهای زیادی همراه خودش آورده.»

اما این کار بیفایده بود.

رزمیکارهایی که از یه روسپیخانه محافظت میکنن، مگه چقدر میتونن قوی باشن؟ اگه چیزی هم باشه، این تعداد زیاد فقط باعث میشد اعصاب آن هو-پیونگ خرد بشه.

پیشکار ارشد جو اون رو به سمت تالار بزرگ راهنمایی کرد.

وقتی بانوی عمارت گل آسمانی روی صندلیش نشست، اهریمن خندان پلیددل درست پشت سرش ایستاد و بیچهرگان در سمت چپ و راست اون پخش شدن.

در حالت عادی، اونها هر کدوم یه طرف پراکنده میشدن؛ گوشههای اتاق چمباتمه میزدن، روی لبه پنجرهها مینشستن یا از روی شاخههای درختهای بیرون به داخل سرک میکشیدن.

اما امروز، مثل رزمیکارهای آموزشدیده رفتار میکردن.

بانوی عمارت گل آسمانی نگاهی به پشت سرش انداخت.

میتونست ماسک توری اهریمن خندان پلیددل رو ببینه که درست پشت سرش ایستاده.

اون ازش ممنون بود، نه فقط به خاطر اینکه داشت ازش محافظت میکرد.

اون مرد کسی نبود که بخواد اینجا بایسته و همین که اونجا حضور داشت، باعث میشد بانو حتی بیشتر از قبل قدردانش باشه.

نگاه بانو دوباره به جلو برگشت.

بله، با وجود اون در پشت سرش، از روبرو شدن با چه کسی میتونست ترس داشته باشه؟

پیشکار ارشد جو برای اون چای ریخت و با احتیاط صحبت کرد.

«باید همین الان شما رو به اقامتگاهتون ببرم، اما کسی هست که میخواد شما رو ببینه، بانو.»

«میتونم بپرسم اون شخص کیه؟»

«بهزودی اینجا میرسه. لطفاً تا وقتی که یه فنجان چای مینوشید، منتظر بمونید.»

پیشکار ارشد جو با ادب تعظیم کرد و بیرون رفت.

«حس بدی به این موضوع دارم.»

اینکه یه مهمان رو که از راه دوری اومده، قبل از اینکه حتی فرصت کنه وسایلش رو باز کنه، اینطور منتظر بذارن، قطعاً بیاحترامی به آداب و معاشرت بود.

این یعنی یا موضوع خیلی فوری بود، یا طرف مقابل آدم بیادبی بود.

در این مورد، هر دو صادق بود.

لحظاتی بعد، آن هو-پیونگ، مردی که در بیادبی رقیب نداشت، وارد شد.

اون عجله داشت.

این حقیقت که پدرش داور رو به بانوی عمارت گل آسمانی تغییر داده بود، روی اعصابش راه میرفت.

نگران بود که پدرش در دوران پیری، فریب یه افسونگر زیرک از یه روسپیخانه رو خورده باشه.

آن هو-پیونگ که زیاد به روسپیخانهها رفتوآمد داشت، بهتر از هر کسی میدونست که اون زنها چطور میتونن مردها رو خام کنن.

با خودش فکر میکرد که آیا پدرش، کسی که میراثی در جناح نامتعارف ساخته بود و چنین هنر رزمی والایی داشت، ممکنه فریب چنین چیز پیشپاافتادهای رو بخوره؟

اما اغلب، این قویترینها بودن که سختتر از همه سقوط میکردن.

چون اون زنها میدونستن چطور مثل روح، به شکاف بین غرور و تنهاییِ یه آدم در اوج قدرت نفوذ کنن.

آن هو-پیونگ به محض اینکه بانوی عمارت گل آسمانی رو دید، مطمئن شد.

«حسم درست بود.»

اون زن زیبا بود و در عین حال وقار خاصی داشت.

نجابتی رو در اون حس میکرد که برازنده بانوی یه روسپیخانه نبود.

به نظر محتمل میرسید که پدرش شیفته این زن شده باشه.

رزمیکارهایی که آن هو-پیونگ رو همراهی میکردن، پشت سرش وارد شدن.

اونها با نگاههایی تهدیدآمیز پشت سرش ایستادن.

آن هو-پیونگ بدون اینکه حتی به بانوی عمارت گل آسمانی سلام کنه، اول با حرکتی تحقیرآمیز به اهریمن خندان پلیددل و بیچهرگان اشاره کرد و بهشون دستور داد که برن بیرون.

همین اولین حرکتش نشون میداد که اون چه جور آدمیه.

آن هو-پیونگ مردی بود که از قدرتی که داشت تا جایی که میتونست استفاده میکرد.

اون کسی نبود که با اهمیت دادن به فکر دیگران بزرگ شده باشه و طوری زندگی کرده بود که اگه به کسی میگفت برو بیرون، اون شخص میرفت.

تا به امروز.

اما رزمیکارهای مقابلش حتی تکون نخوردن.

نگاه آن هو-پیونگ طبیعتاً به سمت بانوی عمارت گل آسمانی چرخید.

قبل از اینکه اون بتونه چیزی بگه، بانو اول پرسید:

«شما کی هستید؟»

آن هو-پیونگ لحظهای به اون خیره شد.

«آن هو-پیونگ، ارباب جوان فرقه گل الهی.»

با شنیدن این حرف، بانوی عمارت گل آسمانی از جاش بلند شد و با ادب دستهاش رو برای احترام مقابل هم گرفت.

«شما مقام والایی دارید. من یو-جونگ هستم، کسی که عمارت گل آسمانی رو اداره میکنه. ممنونم که دعوتم کردید.»

«من دعوتت نکردم، پس نیازی به تشکر نیست.»

بعد دوباره به اهریمن خندان پلیددل و بیچهرگانی که پشت سر اون ایستاده بودن، نگاه کرد.

«حالا که فهمیدید من کی هستم، باید برید بیرون!» اون با چنین نگاهی بهشون خیره شد، اما اونها باز هم تکون نخوردن.

قبل از اینکه فضا متشنج بشه، بانوی عمارت گل آسمانی سریع مداخله کرد.

«من آدم بزدلی هستم، برای همین بهشون دستور دادم که تحت هیچ شرایطی از کنارم تکون نخورن. پس لطفاً، ارباب جوان، سعی کنید درک کنید.»

«اگه موقعیتی پیش بیاد که لازم باشه بترسی، فکر میکنی فقط چون اینها اینجا هستن جات امن میمونه؟»

«حداقل اینطوری توی قلبم احساس آرامش میکنم.»

«یعنی تا آخرش هم حاضر نیستی بفرستیشون بیرون؟»

«لطفاً قلب این زن ترسو رو که برای اولین بار طریقت نامتعارف رو تجربه میکنه، درک کنید.»

آن هو-پیونگ پوزخندی زد و بعد به زیردستهاش نگاه کرد.

«همهشون رو بندازید بیرون.»

دلیلی داشت که آن هو-پیونگ اینقدر تند برخورد میکرد.

زنی که یه روسپیخانه بزرگ مثل عمارت گل آسمانی رو اداره میکرد، حتماً باید جرئت زیادی میداشت؛ اون قصد داشت از همون ابتدا غرور اون زن رو در هم بشکنه.

میخواست ببینه وقتی شمشیرهایی که ازش محافظت میکنن از بین برن، اون چهره آروم چطور از ترس و اضطراب در هم میپیچه.

مردی که از پشت سر جلو اومد، سا چو بود، فرمانده رزمیکارهایی که آن هو-پیونگ همراه خودش نگه میداشت.

اون به عنوان کسی که مسئول امنیت جانشین فرقه گل الهی بود، طبیعتاً مهارت رزمی برجستهای داشت.

اون که داشت به سمت اهریمن خندان پلیددل میرفت، در جا خشکش زد.

نمیتونست نزدیکتر بره و در فاصله ده قدمی ایستاد.

سا چو به نوبت به اهریمن خندان پلیددل و بیچهرگان خیره شد.

«این عوضیها دیگه کی هستن؟»

از همون لحظهای که وارد شده و اونها رو دیده بود، حس عجیبی داشت.

اون با انواع و اقسام مردهای خشن و درنده در جناح نامتعارف روبرو شده بود، اما اینها اولین کسانی بودن که چنین حسی بهش میدادن.

خشن نبودن، اما کنار اومدن باهاشون هم راحت نبود.

برای اینکه دیوانگی باشه، زیادی هوشیار به نظر میرسیدن، اما برای اینکه عاقل باشن هم زیادی عجیب و غریب بودن.

اون از کجا میتونست بدونه؟ که داره با عجیبترین افراد در بین پیروان اهریمنی که توسط هشت فرمانروای اهریمنی هدایت میشن، روبرو میشه.

بهخصوص اون یکی که توجهش رو جلب کرده بود! اون که در مرکز ایستاده بود، حتماً باید رهبرشون میبود.

اون فقط ساکت بهش نگاه میکرد، اما...

دلهرهآور بود.

بله، این بهترین کلمه برای توصیفش بود.

حس میکرد نباید با اونها بیدقت رفتار کنه، اما در عین حال این حس رو هم نداشت که اونها استادهای واقعی باشن.

فکر میکرد احتمالاً توی مبارزه چیز خاصی نباشن، اما دلش هم نمیخواست باهاشون بجنگه.

انگار که اون مرد ذهن سا چو رو خونده باشه، لبخند محوی در چشمهاش ظاهر شد.

«داره لبخند میزنه؟»

لبخند زدن در این موقعیت؟ در حالت عادی، سا چو تا الان قلبش رو سوراخ کرده و سرش رو بریده بود.

اما الان اصلاً چنین میلی نداشت.

کسی که این بنبست متشنج رو شکست، آن هو-پیونگ بود.

«چی شده؟ مگه اون حریفیه که لازم باشه براش اینقدر گارد بگیری؟»

آن هو-پیونگ با کنجکاویِ تازهای به اهریمن خندان پلیددل نگاه کرد.

البته، حتی اگه اون استادی بود که باعث میشد سا چو محتاط بشه، دلیلی برای ترسیدن وجود نداشت.

هیچکس جرئت نمیکرد به اون آسیبی برسونه.

اون با زره محافظ قدرتمندِ «ارباب جوان فرقه گل الهی بودن» به دنیا اومده بود.

«من مثلاً ارباب جوان فرقه گل الهی هستم، اونوقت تمام این مدت داشتم یه شمشیرزنی رو پیش خودم نگه میداشتم که از اونی که یه بانوی میخانه همراه خودش میاره ضعیفتره؟»

چشمهای سا چو لرزید، اما شمشیرش رو بیرون نکشید.

درست همون لحظه، بانوی عمارت گل آسمانی با ملایمت سعی کرد آن هو-پیونگ رو آروم کنه.

«من اونقدر درگیر فروختن شراب بودم که از رسم و رسوم دنیای رزمی بیخبرم. پس لطفاً ارباب جوان، با بزرگواری خودتون من رو ببخشید.»

آن هو-پیونگ با نگاهی سرد پرسید:

«رابطهت با پدرم چیه؟»

بانوی عمارت گل آسمانی از قبل میدونست که اون چرا اینطوری رفتار میکنه.

در طول مسیرش به اینجا، از طریق شبکه اطلاعاتی عمارت گل آسمانی در این منطقه، اطلاعات نسبتاً خوبی درباره فرقه گل الهی به دست آورده بود.

اینها اطلاعاتی بود که حتی برای عمارت فلکسای یا شاخه ماه سیمین هم به دست آوردنش سخت بود.

بههرحال، فقط اون میدونست که همین آن هو-پیونگ وقتی توی عمارت گل آسمانی مست بوده، چه حرفهایی زده.

«من هرگز با ارباب ملاقات نکردم.»

آن هو-پیونگ پوزخندی زد.

با این حال اون تو رو به چنین مراسم مهمی دعوت کرده؟ اونم وقتی حتی همدیگه رو ندیدید؟

اون طبیعتاً فکر کرد که بانوی عمارت گل آسمانی داره دروغ میگه.

برای همین سعی کرد قدرت خودش رو به رخ بکشه.

این موجودات پست فقط وقتی باهاشون حرف میزنی، دروغ تحویلت میدن.

درست همون موقع، صدای پیشکار ارشد جو از بیرون اومد.

«ارباب دنبال ارباب جوان میگردن.»

پدرش داشت جلوش رو میگرفت؟ فکر کرد که شکش کاملاً درسته.

آن هو-پیونگ رو برگردوند و به سمت در رفت.

«مثل احمقها به چی زل زدی وقتی حتی نمیتونی بکشیش؟ بیا بریم.»

سا چو نگاهش رو از اهریمن خندان پلیددل برگردوند.

در اون زمان کوتاه، فکرهای بیشماری از ذهنش گذشت، اما نتیجه نهاییش این بود:

«چه خوب که باهاش نجنگیدم.»

کسانی که اون رو میشناختن هرگز باورشون نمیشد، اما اون واقعاً چنین حسی داشت.

آن هو-پیونگ چه از احساسات اون خبر داشت و چه نه، از دم در رو به اهریمن خندان پلیددل کرد و گفت:

«تو توی لیست منی. اگه دفعه بعد که میبینمت باز هم لبخند بزنی، به دست خودم میمیری.»

آن هو-پیونگ بعد از دادن این هشدار سرد، اتاق رو ترک کرد.

بانوی عمارت گل آسمانی برای اینکه جو سنگین شده رو کمی تلطیف کنه، با لبخند گفت:

«اگه دیگه نتونی لبخند بزنی چی کار میکنی؟ فکر کنم اونموقع مجبوری لقبت رو عوض کنی.»

با این شوخی اون، نه تنها اهریمن خندان پلیددل، بلکه بیچهرگانی که کنارش ایستاده بودن هم بیصدا خندیدن.

خندهای که آن هو-پیونگ واقعاً باید نگرانش میبود، خنده همین بیچهرگان بود.

لحظهای که اون به اهریمن خندان پلیددل توهین کرد، زره محافظتی «ارباب جوان فرقه گل الهی» بودن، دیگه چیزی جز یه تیکه پارچه کهنه نبود.

چون این بیچهرگان از اون آدمهایی بودن که بدون اهمیت دادن به این چیزها، شروع به تکهتکه کردن طرف میکردن.

اهریمن خندان پلیددل که اونها رو بهتر از هر کسی میشناخت، فقط یه چیز بهشون گفت:

«نخندید.»

برای اونها، خندیدن فقط یه معنی داشت!

پس اون حرفها این معنی رو هم میداد:

بدون اجازه کسی رو نکشید.

***

آن هو-پیونگ بعد از ترک تالار بزرگ، با نگاهی سرد به سا چو خیره شد.

«اون دیگه چی بود؟»

«اون یه آدم معمولی نبود.»

«آره، حتماً همینطوره. پس تو یه آدم معمولی هستی. تمام این مدت داشتی من رو فریب میدادی و وانمود میکردی که آدم خاصی هستی؟»

سا چو بهانهای نیاورد و سرش رو عمیقاً پایین انداخت.

آن هو-پیونگ دیگه بیشتر از این بهش توهین نکرد.

اون خیلی خوب میدونست که سا چو چقدر قویه.

اون بانو حتماً یه استاد قدرتمند رو با خودش آورده بود.

بله، اگه میخواست جایگاهی توی فرقه گل الهی داشته باشه، باید چنین سرمایهگذاریای میکرد.

«استاد یونگ رو صدا کن.»

سا چو با شنیدن نام مردی که مثل یه حلال مشکلات همهفنحریف بود، از تعجب جا خورد.

«بانوی عمارت گل آسمانی به عنوان مهمان برای این مسابقات اینجاست.»

«کی حرف از کشتنش زد؟»

«اگه استاد یونگ وارد ماجرا بشه، اوضاع بالا میگیره. و...»

«چی؟ چی میخوای بگی؟ که حتی استاد یونگ هم نمیتونه شکستش بده؟»

«نه قربان.»

سا چو ساکت شد.

این فکر که شاید واقعاً همینطور باشه از ذهنش گذشت، اما بعد فکر دیگهای به دنبالش اومد.

اگه استاد یونگ واقعاً میاومد و با اون مرد میجنگید و معلوم میشد که با وجود اون جو عجیب، مهارتهاش چیز خاصی نیست چی؟ هر کدوم از این نتایج یه مشکل بزرگ بود.

پس بهتر بود که صداش نکنن.

آن هو-پیونگ در حالی که با قدمهای بلند دور میشد، گفت:

«اگه چیزیه که حتی استاد یونگ هم نمیتونه حلش کنه، پس یعنی یه اتفاقاتی پشت سر من داره میافته، مگه نه؟ فوراً صداش کن.»

*

گئوم موگوک و لی آن هم به فرقه گل الهی رسیدن.

ثبتنام برای مسابقات در میدان بزرگ هنرهای رزمی در حال انجام بود و آدمهای خیلی زیادی اونجا بودن.

زنهای زیادی اونجا بودن و خیلیها هم همراه اون زنها اومده بودن.

وقتی لی آن وارد شد، نگاه مردم طبیعتاً به سمت اون چرخید.

زیباییش که حتی نقاب توریش هم نمیتونست پنهانش کنه، چشمها رو به خودش خیره میکرد.

«صف اونجاست.»

از اونجایی که آدمهای زیادی جمع شده بودن، ثبتنام در بیش از ده صف انجام میشد.

«این رو نگاه کن.»

لی آن که میخواست به سمت صف بره، متوجه یه پوستر درباره مسابقات روی دیوار شد.

«آه، جایزه زیباترین بانوی زیر آسمان شدن پنجاههزار نیانگ نیست، سیهزار نیانگه. به عنوان یه جایزه اضافی، فرصت حضور در یه ضیافت با رهبر اتحاد نامتعارف رو میدن.»

گئوم موگوک به رهبر اتحاد نامتعارف فکر کرد.

اگه فکرش رو میکرد، خیلی وقت بود که اون رو ندیده بود.

کی فکرش رو میکرد که دلش برای اون چشمهای ریز تنگ بشه.

«ناامید شدی که پنجاههزار نیانگ نیست، نه؟»

لی آن جا خورد و خودش رو به کوچه علیچپ زد.

«البته که نه!»

«حس میکنی بیستهزار نیانگ باختی، مگه نه؟ راستش رو بگو.»

«خب، یه ذره ناامیدکننده هست. برای مسابقهای که کل سرزمینهای مرکزی رو پوشش میده.»

گئوم موگوک بلند خندید و لی آن هم با اون همراه شد.

لی آن در این مدتی که با گئوم موگوک میگذروند، خوشحال بود.

حتی همین حالا هم میتونست سنگینی نگاههای اطرافیانش رو حس کنه، اما فقط روی گئوم موگوک تمرکز کرده بود.

چون نمیدونست کی دوباره میتونن اینطوری با هم بخندن و حرف بزنن.

«خیلی خب، خوب دور و برت رو نگاه کن و اگه کسی رو زیباتر از من پیدا کردی، برام بکشش.»

با پچپچ لی آن، گئوم موگوک به اطراف نگاه کرد.

«اونوقت یه دشمن شماره یک دنیای رزمی متولد میشه، مگه نه؟»

«دوستت فرمانده شاخه اهریمنکشه، پس جای نگرانی نیست!»

گئوم موگوک هم از این زمان با اون بودن لذت میبرد.

آرامشی وجود داشت که فقط لی آن میتونست فراهم کنه.

و گئوم موگوک خوب میدونست که این ملاحظات از هوش اون سرچشمه میگیره.

«بیا بریم توی اون صف که از همه کوتاهتره بایستیم.»

اون دو نفر در صفی ایستادن که به نظر میرسید کوتاهترین صف بین اون ده دوازده تا صفه.

درست در همون لحظه بود.

از دور، صدای «اوه!» و تحسین مردم یکی پس از دیگری بلند شد.

طبیعتاً نگاه همه به اون سمت چرخید.

جمعیت کنار رفت و از میون اونها، زنی به سمتشون قدم برداشت.

اون زن که لباسی فاخر به تن داشت که اندامش رو به خوبی نشون میداد، توجه همه رو جلب کرد.

اون زیبا بود.

لباسهای باشکوهی که پوشیده بود در برابر ظاهرش رنگ میباختن، برای همین هیچکس به اونها توجهی نمیکرد.

زیباهای زیادی اینجا بودن، اما زیبایی اون بر همه اونها غلبه میکرد.

تنها کسی که میتونست با اون زیبایی برابری کنه، لی آن بود.

اگه لی آن یه زیبایی از جنس سپیدی خالص بود، زیبایی این زن درخشان و پرزرقوبرق بود.

اگه زیبایی لی آن هوشمندانه و پاک بود، زیبایی اون جذاب و فریبنده بود.

در حالی که همه نفسهاشون رو در سینه حبس کرده بودن، اون زن به سمتی که گئوم موگوک و لی آن ایستاده بودن، رفت.

زن مقابل اون دو نفر ایستاد، لبخندی دلربا زد و گفت:

«به نظر میرسه این صف از همه کوتاهتره.»