چپتر 688: هر وقت وارد این اتاق می‌شم، عقلم رو از دست می‌دم

«پدر، با من کاری داشتید؟»

آن هو-پیونگ وارد تالار بزرگی شد که رهبر فرقه گل الهی کارهای فرقه رو اونجا انجام میداد.

رهبر فرقه گل الهی، آن چئونگ-گوانگ.

او شخصیتی واقعاً افسانهای بود که فرقه گل الهی رو از یه فرقه محلی معمولی، به قدرت بزرگی تبدیل کرده بود که همه در طریقت نامتعارف میشناختنش.

هنرهای رزمی او عمیق بود و شخصیتش اصلاً معمولی نبود.

او همیشه از هر کسی که باعث ضررش میشد انتقام میگرفت و اونقدر جرئت داشت که حتی وقتی تیغهای روی گلوش بود، پلک هم نمیزد.

علاوه بر این، او بیش از هر کس دیگهای اشتیاق به موفقیت داشت.

دو مهمان در تالار بزرگ حضور داشتن و آن هو-پیونگ با دیدن اونها جا خورد.

اونها دو استادی بودن که همیشه موقع صحبت از افسانه پدرش، نامشون برده میشد.

دو شخصیت اصلی که در کنار پدرش، فرقه گل الهی رو به چیزی که امروز هست تبدیل کرده بودن.

شمشیر مار شعلهور و تیغه سرد آهنین.

اگه اونها طوری به پدرش کمک نمیکردن که انگار کار خودشونه، او نمیتونست فرقه گل الهی رو به چنین جایگاهی برسونه.

به همین دلیل، پدرش با اونها حتی عزیزتر از اعضای خانوادهش رفتار میکرد.

و تا زمانی که جاهطلبیهای پدرش در جریان بود، اونها بعد از تموم شدن فایدهشون کنار گذاشته نمیشدن.

دیدن هر دوی اونها با هم اتفاق نادری بود، اما حالا هر دو در یک مکان حضور داشتن.

«درود بر استادان.»

آن هو-پیونگ با احترام به اونها تعظیم کرد.

اون دو استاد فقط با یه تکون سر و با نگاهشون، سلام او رو پذیرفتن.

البته که آن هو-پیونگ از چنین رفتاری ناخشنود بود.

«حتی اگه جوون باشم، باز هم ارباب جوان هستم.»

نمیتونستن حداقل حالش رو بپرسن، چون خیلی وقت بود هم رو ندیده بودن؟

او از اونها متنفر نبود، بلکه از پدرش دلخور بود.

اون دو استاد در اصل مردانی با خلقوخوی بیرحم و شرور بودن.

اما اگه پدرش برای او ارزش قائل بود و بهش اعتماد داشت، اونها حداقل به احترام پدرش، اینقدر بیتفاوت باهاش رفتار نمیکردن.

پدرش چقدر باید از او ناراضی باشه که اونها اینطور نادیدهش میگیرن؟

آن چئونگ-گوانگ ناگهان پرسید: «شنیدم با بانوی عمارت گل آسمانی دیدار کردی؟»

«بله، در راه برگشت از دیدار با ایشون هستم.»

«چرا با کسی که من به عنوان داور احضار کردم، ملاقات کردی؟»

«مگه بانوی عمارت گل آسمانی صاحب مشهورترین روسپیخونه در سرزمین میانه نیست؟ فکر کردم حتماً آدم فوقالعادهای باشه، برای همین رفتم تا ببینم چیزی هست که بتونم ازش یاد بگیرم یا نه.»

آن هو-پیونگ افکار درونیش رو کاملاً پنهان کرد.

صادقانه بگم، اگه میتونست، دلش میخواست این رو بپرسه:

نکنه شیفته اون زن شدی؟ برای همینه که صاحب یه روسپیخونه رو به عنوان داور احضار کردی؟

اما اگه این کار رو میکرد، با شناختی که از شخصیت پدرش داشت، قطعاً یه توبیخ آتشین در انتظارش بود.

علاوه بر این، در حضور شمشیر مار شعلهور و تیغه سرد آهنین، ممکنه تا حد مرگ کتک میخورد.

«شنیدم که در لحظه آخر، داور رو به بانوی عمارت گل آسمانی تغییر دادید، پدر.»

خوب میشد اگه توضیح میداد که چرا نظرش عوض شده.

«این مسئلهای نیست که تو بخوای توش دخالت کنی.»

به همین دلیل بود که او نمیتونست جلوی شک و نگرانیش رو بگیره.

«مسئلهای نیست که من توش دخالت کنم؟ داراییهای فرقه در میونه. از کی تا حالا اونها فقط مال شما شدن، پدر؟»

در همین لحظه، یکی از زیردستان وارد شد و گزارش داد:

«گفته میشه که در بین شرکتکنندههای این مسابقه، کسی از فرقه الهی اهریمن آسمانی حضور داره.»

چهره آن چئونگ-گوانگ بلافاصله درهم رفت.

شمشیر مار شعلهور و تیغه سرد آهنین هم که همراهش بودن، نگاهی به هم انداختن.

«مطمئنی؟»

«در حال حاضر داریم از طریق اتحاد نامتعارف بررسی میکنیم.»

«به محض اینکه فهمیدی گزارش بده.»

«بله.»

زیردست با عجله به بیرون رفت.

آن چئونگ-گوانگ همین که خواست رو به شمشیر مار شعلهور و تیغه سرد آهنین کنه، پسرش رو هم مرخص کرد.

«دیگه میتونی بری.»

آن هو-پیونگ با احترام تعظیم کرد و وقتی داشت از در خارج میشد، نگاهی به پدرش انداخت.

پدرش با چهرهای جدی در حال صحبت با اون دو استاد بود.

«چی میتونه اینقدر جدی باشه؟»

این یه مسابقه هنرهای رزمی نبود، بلکه یه مسابقه زیبایی بود.

چه اهمیتی داشت که یه شرکتکننده از فرقه الهی اهریمن آسمانی باشه یا دختر یه جنگجوی عدالتخواه از فرقههای راستین؟ این مسابقهای بود که برای لذت بردن کل دنیای رزمی برگزار میشد.

وقتی اولین بار تصمیم به برگزاری مسابقه گرفته شد، پدرش این رو گفته بود:

—با این مسابقه، دیگه کسی در سرزمین میانه نمیمونه که نام فرقه ما رو نشنیده باشه.

اگه حتی فرقه اهریمنی هم شرکت میکرد، مگه این بیشتر به هدفشون کمک نمیکرد؟

اما فضا اصلاً شبیه به یه جشنواره نبود.

«قطعاً اتفاقی داره میفته که من ازش بیخبرم.»

وقتی از تالار بزرگ بیرون اومد، سا چو که منتظر بود، خبری رو بهش داد.

«استاد یونگ رسیده و رفته تا بانوی عمارت گل آسمانی رو ببینه.»

آن هو-پیونگ از این خبر غیرمنتظره جا خورد.

«به این زودی؟ چطور؟»

«ارباب احضارش کرده بود، برای همین استاد یونگ از قبل توی فرقه بود.»

استاد یونگ معمولاً دور بود.

اما پدرش حتی استاد یونگ رو هم به فرقه احضار کرده بود؟ حالا او حتی بیشتر کنجکاو شده بود که چه خبره.

«و بدون اینکه حتی من رو ببینه رفت؟»

«شما که شخصیت استاد یونگ رو میشناسید، مگه نه؟»

البته که خوب میشناخت.

او آدم کمطاقت و خودخواهی بود.

او واقعاً غیرقابلکنترل بود، اما حداقل مهارتهاش زبونزد بود.

دلیل اینکه او رو استاد صدا میکردن این بود که خودش دوست داشت اینطور صدا بشه.

پدرش که معتقد بود او بالاخره یه روز یه دردسر بزرگ درست میکنه، ازش برای کارهای مهم استفاده نمیکرد و همینطور بود که خودش تونسته بود باهاش دست دوستی بده.

«میدونستی که استاد یونگ آدمیه که کنترل کردنش سخته، مگه نه؟»

برای همین بود که بهش گفته بود اون مرد رو احضار نکنه.

آن هو-پیونگ اخم کرد و به سا چو خیره شد.

«اگه کارت رو درست انجام داده بودی، نیازی نبود اون رو صدا کنیم.»

سا چو بهونهای نیاورد و سرش رو پایین انداخت.

او خوب میدونست آن هو-پیونگ چه جور آدمیه.

او از اون تیپ آدمهایی بود که بهونه حریف رو به عنوان یه چالش در نظر میگرفت.

در چنین مواقعی، بهترین کار این بود که فقط دهنش رو بسته نگه داره.

آن هو-پیونگ قدمهاش رو تندتر کرد.

الان وقت سرزنش کردن سا چو نبود.

«باید خودم تماشا کنم که اون عوضی نفرتانگیز چطور کتک میخوره.»

مخصوصاً اون پسره که به اندازه سوگلی یه روسپیخونه خوشقیافه بود! هدف امروز او بود.

آن هو-پیونگ به سمت عمارت مهمان، جایی که بانوی عمارت گل آسمانی اقامت داشت، قدم برداشت.

*

حرفهایی که استاد یونگ بیشتر از همه شنیده بود، اینها بودن:

«حتی برای طریقت نامتعارف هم زیادی روی نمیکنی؟»

اون کلمات تمام زندگی او رو در بر میگرفت.

او بیشرمانه مرتکب اعمالی شده بود که حتی پلیدترین مردان طریقت نامتعارف رو هم به تاسف وامیداشت.

و امروز، اون استاد یونگ عصبانی بود.

ارباب احضارش کرده بود و او با تمام سرعت خودش رو به فرقه گل الهی رسونده بود.

او با کلی انتظار اومده بود و کنجکاو بود که چرا احضار شده، اما دو روز گذشته بود و او هنوز حتی یک بار هم چهره ارباب رو ندیده بود.

خشم او با شنیدن این خبر که ارباب اول با شمشیر مار شعلهور و تیغه سرد آهنین که امروز رسیده بودن دیدار کرده، فوران کرد.

«زالوهایی که دارن نون شهرت قدیمیشون رو میخورن!»

به محض اینکه آن هو-پیونگ به مقام اربابی میرسید، او قصد داشت اول از همه حساب اون دو نفر رو برسه.

برای انجام این کار، او باید وظیفهای رو که ارباب آینده بهش سپرده بود، انجام میداد.

استاد یونگ به عمارت مهمان، جایی که بانوی عمارت گل آسمانی اقامت داشت، رسید.

سا چو بهش گفته بود که خوشقیافهترینِ محافظها رو گوشمالی بده.

«امروز رو بدشانسی خودت بدون.»

چون استاندارد او برای «گوشمالی دادن»، امروز قرار بود کمی افراطی باشه.

استاد یونگ به آرامی درِ عمارت مهمان رو باز کرد.

صحنه داخل در برابر چشمانش ظاهر شد.

اهریمن خندان پلیددل و بانوی عمارت گل آسمانی در کنار هم نشسته بودن و چای مینوشیدن، در حالی که بیچهرگان در اطراف عمارت پراکنده بودن و استراحت میکردن.

نگاههای کسانی که داخل بودن، همزمان به سمت استاد یونگ چرخید.

چرا این کار رو کرد؟ آخه چرا همچین غلطی کرد؟

جیر، تپ.

استاد یونگ دوباره در رو بست.

در رو آروم بست، مثل کسی که اشتباهی وارد یه اتاق شده باشه.

بعد از بستنِ در، استاد یونگ جلوی اون ایستاد و از خودش پرسید:

«چرا در رو بستم؟»

هیچکس سلاحی نکشیده بود و هیچکس حتی نیت کشتنی از خودش نشون نداده بود.

اونها فقط در فضایی کاملاً آرام به اون نگاه کرده بودن.

دست خودش نبود، انگار از سنگینی نگاهشون، دستش ناخودآگاه در رو بسته بود.

«نکنه ترسیده بودم؟ غیرممکنه!»

این اولین بار بود که چنین اتفاقی میافتاد، برای همین گیج شده بود.

در همون لحظه بود.

خنجری از میان در شلیک شد.

خنجری که بیرون جهیده بود، درست جلوی چشم چپش، همونطور که جلوی در ایستاده بود، متوقف شد.

اگه فقط یه ذره جلوتر میاومد، چشمش سوراخ میشد.

استاد یونگ حتی با دیدن تیغه خنجری که جلوی چشمانش بیرون زده بود، عقبنشینی نکرد.

او غریزی حس کرد که این حملهای برای کشتنش نیست.

خنجر دیگهای از کنار نفوذ کرد.

مطمئناً، این بار هم دقیقاً جلوی چشم دیگهش متوقف شد.

با این حال، استاد یونگ عقب ننشست.

خنجر دیگهای نفوذ کرد و جلوی گلوش ایستاد، اما استاد یونگ عقب ننشست.

خنجر دیگهای بیرون جهید و جلوی قلبش متوقف شد.

هر چهار خنجر نقاط حیاتیش رو هدف گرفته بودن.

از همون اول قرار نبود او رو بکشن.

این کار برای این بود که نشون بدن میتونن دقیقاً نقاط حیاتیش رو هدف بگیرن.

اینکه یه رزمیکار با خنجر دری رو سوراخ کنه شاید چیز خاصی به نظر نرسه، اما تکنیکی که الان به نمایش گذاشته شد، یه مهارت معمولی نبود.

خنجرها بدون کوچکترین انحرافی بیرون اومده بودن و موقعیت چشمها و گلوی او رو از پشت در، دقیقاً محاسبه کرده بودن.

و چیزی که شگفتانگیز بود، کنترل دقیق فاصله بود؛ انگار که در آستانه لمس کردنش بودن اما این کار رو نمیکردن.

علاوه بر این، مشکل اینجا بود که فقط یه نفر نبود که خنجرها رو پرتاب کرده بود.

خنجرها همه با هم فرق داشتن.

بعید بود یه نفر اینهمه خنجر متفاوت با خودش حمل کنه، یعنی چندین نفر به نوبت مهارتشون رو نشون داده بودن.

چطور چنین چیزی ممکن بود؟

این حقیقت که طوری به نظر میرسید انگار یه نفر اونها رو پرتاب کرده، به این معنی بود که مهارتهای اونها نه تنها برجسته، بلکه کاملاً یکسان و هماهنگ بود.

شیک-شیک.

خنجرهای بیرونزده همگی به داخل کشیده شدن.

خنجرهایی که به آرامی ناپدید میشدن، انگار داشتن این رو میگفتن:

اگه میخوای زنده بمونی، برگرد.

در حالت عادی، او در رو خرد میکرد و بلافاصله به داخل هجوم میبرد.

چطور جرئت کرده بودن باهاش اینکار رو بکنن؟ مچ دست کسایی که خنجرها رو پرتاب کرده بودن رو میپیچوند و میشکست.

فقط بهش گفته شده بود که کمی اونها رو گوشمالی بده، اما او همهشون رو نابود میکرد.

چون همیشه چنین آدمی بود.

اما بدنش حرکت نمیکرد.

حسش رو نداشت.

اما نمیتونست همینطوری هم برگرده.

تحمل کردن بعد از تحقیر شدن؟

او هرگز در زندگیش چنین کاری نکرده بود.

اگه همینطوری میرفت، به ارباب جوان چی میگفت؟ اگه توی فرقه شایعه میشد که از ترس برگشته چی؟

باید همون موقع که غریزهش برای اولین بار بهش هشدار داد، میرفت.

غریزه بقای او نمیتونست بر زندگیای که از روی عادت گذرونده بود، غلبه کنه.

دوباره در رو باز کرد، داخل رفت و با صدای بلندی فریاد زد:

«شما مردا مثل یه مشت دختربچه روبنده زدید؟»

اما با دیدن صحنه داخل، استاد یونگ جا خورد و چشمانش گرد شد.

ها؟

افراد داخل روبنده نزده بودن.

بهجای روبنده، نقابهای سفیدِ خالص به صورت داشتن.

جییییر.

بیچهرهای که در رو پشت سرش میبست، داشت لبخند میزد.

***

وقتی آن هو-پیونگ به عمارت مهمان رسید، انتظار داشت صدای نالههای دردناک بشنوه، اما به طرز عجیبی همهجا ساکت بود.

«امکان نداره. نکنه کشتنش؟»

سا چو در جواب نگرانی آن هو-پیونگ گفت:

«محض احتیاط، بهشون گفتم که اون مهمانِ اربابه.»

آن هو-پیونگ با این حرفها خیالی آسوده پیدا کرد.

استاد یونگ شاید خودخواه بود، اما از پدرش میترسید.

آن هو-پیونگ منتظر بود.

تصویر اون نگهبان رو تصور میکرد که با صورتی ورمکرده و دندونهای جلوییِ شکسته، روی زمین افتاده.

«خیلی متکبرانه لبخند میزدی، نه؟ ببینم امروز هم میتونی لبخند بزنی یا نه.»

و قصد داشت شخصاً اون روبنده لعنتیِ اون عوضی رو پاره کنه و تکهتکهش کنه.

البته اگه استاد یونگ تا الان اون رو پاره نکرده بود.

با این فکر، آن هو-پیونگ درِ تالار مهمان رو باز کرد و قدم به داخل گذاشت.

«اگه اومدی، باید اول من رو میدیدی...»

ناگهان، آن هو-پیونگ حرفش رو قطع کرد.

استاد یونگ که انتظار داشت اونجا باشه، توی اتاق نبود.

بانوی عمارت گل آسمانی داشت چای مینوشید و اهریمن خندان پلیددل که داشت از پنجره به بیرون نگاه میکرد، برگشت تا به این سمت نگاه کنه.

بقیه بیچهرگان در تالار مهمان پراکنده بودن.

بعضیها داشتن سلاحهاشون رو تمیز میکردن، بعضیها روی صندلیها نشسته بودن و استراحت میکردن و بعضیها هم داشتن لباسها رو تا میکردن.

با دیدن اونها که در آرامشی کامل وقت میگذروندن، آن هو-پیونگ رو به سا چو کرد و با نگاهش پرسید:

«چی شده؟ گفتی استاد یونگ اول اومده اینجا.»

سا چو قیافهای به خودش گرفت که یعنی اون هم نمیدونه.

آن هو-پیونگ دوباره سرش رو چرخوند و از بانوی عمارت گل آسمانی پرسید:

«کسی احیاناً نیومده اینجا؟»

بانوی عمارت گل آسمانی سرش رو به نشونه نفی تکون داد.

«نه، کسی نیومده.»

درسته، اگه کسی اومده بود، اینها اینقدر سالم نبودن.

نگاه آن هو-پیونگ به سمت اهریمن خندان پلیددل چرخید.

مردی که کنار پنجره ایستاده بود، حالا پشت سر بانوی عمارت گل آسمانی ایستاده بود و به او نگاه میکرد.

بقیه بیچهرگان هم به او نگاه میکردن.

هیچکس لبخند نمیزد.

«فقط یه مشت نگهبانِ ناچیز!»

خیلی ناخوشایند بود که اونها اینقدر آشکار به او، ارباب جوان فرقه گل الهی، زل زده بودن.

علاوه بر این، چیزی که در چشمانشون بود، احترام یا ترس نبود.

نگاهی ناخوشایند بود، مثل نگاه کردن به یه حیوان توی قفس.

«کدوم گوری رفته بدون اینکه اینها رو له و لورده کنه؟»

در همین حال، سا چو داشت در رو بررسی میکرد.

او موقع ورود متوجه ردی روی اون شده بود.

برای همین داخل رو هم چک کرد و در همون نقطه، ردی وجود داشت.

«این ردِ رد شدنِ یه تیغهست!»

با درک اینکه وقتی اولین بار اومده بود این رد اونجا نبود، موهای تنش سیخ شد.

«امکان نداره.

اون اینجا بود؟»

به اطراف نگاه کرد.

حتی یه تکه از وسایل هم نشکسته بود.

با او درگیری پیش اومده بود و با این حال اتاق اینقدر دستنخورده باقی مونده بود؟

نکته حیاتی این بود که هیچکس در این اتاق زخمی نشده بود.

حتی یه خراش هم وجود نداشت.

استاد یونگ یه استاد مشهور بود.

اما دلیلی که باعث میشد قلبش ناآرام بشه، همون دلیل بود.

اون آدم بدخلق و کمطاقت، بعد از اینکه گفته بود میاد، امکان نداشت نیومده باشه.

«اگه یه درصد، استاد یونگ رو کشته باشن چی؟ جسدش کجاست؟»

اینجا فرقه گل الهی بود.

باورکردنی نبود که بتونن بدون اینکه کسی آسیبی ببینه او رو بکشن، اما چطور جسد رو سربه نیست کردن؟

درست همون موقع، سا چو به بیچهرهای که نزدیکش ایستاده بود نگاه کرد.

اون بیچهره داشت با دقت به او نگاه میکرد.

بیچهرهای که پشت سرش ایستاده بود هم با نگاهی مشابه به او زل زده بود.

لحظهای که اون نگاه عجیب و غیرقابل توصیف رو دید، لرزهای به تنش افتاد و غریزی فهمید:

«این عوضیهای دیوونه استاد یونگ رو کشتن!»

درست همون موقع، آن هو-پیونگ به سمتش اومد و گفت:

«داری چیکار میکنی؟ هر وقت وارد این اتاق میشی، انگار عقلت رو از دست میدی.»

آن هو-پیونگ بدون اینکه حتی با بانوی عمارت گل آسمانی خداحافظی کنه اتاق رو ترک کرد و درست وقتی سا چو میخواست دنبالش بیرون بره!

اهریمن خندان پلیددل به آرامی دستش رو بالا آورد و علامت «هیس» نشون داد.

با دیدن اون صحنه، دل سا چو فرو ریخت.

«فهمید که من فهمیدم.»

لحظه بعد، بقیه بیچهرگان در حرکتی واحد و هماهنگ، انگشتهاشون رو بالا آوردن.

هیییس!

همهشون داشتن به او نگاه میکردن و علامت هیس نشون میدادن.

این ترسناکترین و عجیبترین صحنهای بود که در تمام عمرش دیده بود.

درست همون موقع، آن هو-پیونگ از پشت سر با عصبانیت فریاد زد:

«اگه حتی نمیتونی برنده بشی، هنوز داری به چی نگاه میکنی!»

سا چو ناخودآگاه برگشت تا به آن هو-پیونگ نگاه کنه، بعد دوباره به داخل تالار مهمان نگاه کرد.

انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده باشه، افراد داخل داشتن چای مینوشیدن، لباسها رو تا میکردن، خمیازه میکشیدن و هر کدوم مشغول کار خودشون بودن.