چپتر 689: بازگشت ممنوع
چپتر 689: بازگشت ممنوع
«به چی اینقدر عمیق فکر میکنی! امروزت چیه؟»
سا چو حتی بعد از ترک تالار مهمان هنوز در بهت بود. با نگاه ناراضی آن هو-پیونگ، سا چو سرش را پایین انداخت.
«چیزی نیست.»
«همین الان برو دنبال استاد یونگ. بفهم کدوم گوریه و بلافاصله بکشونش اینجا!»
چطور میتوانست کسی را پیدا کند که دیگر وجود نداشت؟ چه با پودر ذوبکننده استخوان ذوب شده و شسته شده بود، چه جایی در این باغ پشتی دفن شده بود. سا چو تردید داشت. در حالت عادی، باید حقیقت را میگفت. اینکه به نظر میرسید استاد یونگ توسط آنها کشته شده. اینکه حتی به او هشدار داده بودند دهانش را بسته نگه دارد.
اگر صادقانه حرف میزد چه اتفاقی میافتاد؟ آن هو-پیونگ بلافاصله میدوید و به ارباب خبر میداد، مگه نه؟ و واکنش ارباب چی بود؟ استاد یونگ مردی بود که با وجود تکبر و خودسریاش، صرفاً به خاطر هنرهای رزمیاش زنده نگه داشته شده بود. قطعاً دستوری صادر میشد و او را به خاطر اینکه با سپردن وظیفهای بیهوده باعث مرگ استاد یونگ شده، توبیخ میکردند.
و بعدش؟ آیا تمام رزمیکارها را بسیج میکرد تا بروند و آنها را بکشند؟ یا به این نتیجه میرسیدند که تا پایان مسابقه کاری به کارشان نداشته باشند؟ این کاملاً محتمل بود. این مسابقه بسیار مهم بود و قبلاً بهطور گسترده در دنیای رزمی اعلام شده بود. علاوه بر این، آنها هنوز حتی نمیدانستند چرا بانوی عمارت گل آسمانی به عنوان داور دعوت شده است.
پس، اگر مسئله بازخواست آنها برای مرگ استاد یونگ به تعویق میافتاد؟ سا چو به اهریمن خندان پلیددل و بیچهرهها فکر کرد. برای کسانی که میتوانستند استاد یونگ را بدون باقی گذاشتن هیچ اثری بکشند، کشتن او کار سادهای بود. در نهایت، او بهای نادیده گرفتن هشدار آنها برای سکوت را پرداخت میکرد. حتی اگر تصمیمی برای دستگیری فوری آنها گرفته میشد، آیا واقعاً میشد آنها را گرفت؟ چند استاد اصلاً کافی نبودند. و آنها درست قبل از این مسابقه بزرگ، جنگی راه نمیانداختند. مهم نبود نتیجه حرفهایش چه باشد.
«میمیرم.»
اگر آن هو-پیونگ رهبری بود که معمولاً برای او ارزش قائل میشد، کار به این نتیجهگیری نمیرسید که باید اول خودش را نجات دهد.
«فکر نمیکنم بتونیم استاد یونگ رو پیدا کنیم.»
«منظورت چیه؟»
این را نه به خاطر مرگ آن مرد، بلکه برای بقای خودش گفت.
«فکر میکنم شاید ارباب مداخله کرده و اون رو برگردونده باشه.»
«پدرم؟»
«اخلاق استاد یونگ رو میشناسی، مگه نه؟ بعیده میگفت میاد و نمیومد. و حالا که اینجا نیست... کی دیگه میتونست وسط راه جلوش رو بگیره؟»
این حدسی منطقی بود، بنابراین آن هو-پیونگ سر تکان داد. از همان ابتدا هم عجیب بود که پدرش استاد یونگ را از قبل احضار کرده بود. حتماً این کار را کرده بود تا مانع شود او از آن مرد برای چنین کارهایی استفاده کند.
«خوبه، استاد یونگ رو فراموش کن. فقط بفهم اون عوضیهای نقابدار کی هستن. معلومه که آدمهای معمولی نیستن.»
آن هو-پیونگ شروع به راه رفتن کرد، سپس انگار که تازه چیزی به یاد آورده باشد، اضافه کرد.
«اوه، و بفهم اون زنی که از فرقه الهی اهریمن آسمانی توی این مسابقه شرکت کرده، کجا اقامت داره.»
زیبایی از فرقه اهریمنی؟ او تا به حال با زنی از فرقه اهریمنی وقت نگذرانده بود، پس این یک فرصت بود. حتی در این شرایط، شهوت و میلش به زنها تغییری نکرده بود.
«بله، متوجه شدم.»
سا چو آهی کشید و به تالار مهمان که خیلی عقب مانده بود، نگاهی انداخت. ناگهان، سا چو جا خورد. نفسی از لبهایش خارج شد. بیچهرهها به پنجره تالار مهمان چسبیده بودند و به او خیره شده بودند. تعدادشان آنقدر زیاد بود که تعجب کرد چطور اینهمه صورت در یک پنجره جا شده است. این صحنه به اندازه حرکت قبلیشان برای «هیس» گفتن، عجیب و وحشتناک بود. سا چو ناگهانی چرخید و قدمهایش را تند کرد تا از آنجا دور شود.
بفهمد آنها کی هستند؟ آه، واقعاً نمیخواست بداند.
***
گئوم موگوک و لی آن اتاقی در مسافرخانهای در بازار گرفتند.
«یه اتاق بزرگ با دو تا تخت، لطفاً.»
لی آن جا خورد. او طبیعتاً تصور کرده بود که دو اتاق میگیرند، اما گئوم موگوک فقط یک اتاق گرفته بود.
«تا وقتی این مسابقه تموم بشه، توی یه اتاق میخوابیم.»
با تأیید اینکه حریفانشان آدمکش هستند، او هیچ قصدی نداشت که اجازه دهد لی آن تنها بخوابد. لی آن که بیدلیل خجالتزده شده بود، گفت:
«هنوزم به مهارتهام اعتماد نداری.»
«دلیلش این نیست. نیاز دارم که ازم محافظت کنی.»
مسافرخانهچی لبخند گرمی زد، حالتی که میگفت: «دقیقاً میدونم داری چیکار میکنی.»
«بیا اول غذا بخوریم. تا حالا غذای استان آنهوئی رو امتحان کردی؟»
«نه. شما امتحان کردید، ارباب جوان؟»
«البته که امتحان کردم.»
گئوم موگوک پادویی را صدا کرد و با مهارت غذا سفارش داد. او غذاهای محلی مشهور را به خوبی میشناخت و بلافاصله غذاهایی را سفارش داد که با ذائقه لی آن جور درمیآمد.
«عجب، شما کی اومدید اینجا و اینها رو امتحان کردید؟»
به لطف تو بود که توانستم امتحانشان کنم. چون تو جانم را نجات دادی.
مسافرخانه پر از افرادی بود که برای شرکت در مسابقه آمده بودند. نگاه لی آن وقتی به آنها نگاه میکرد، عمیق شد. گئوم موگوک قبلاً گفته بود که این خیابانها پر از آدمکشهای زیباست. اگر چنین بود، آدمکشی که او رهبری میکرد ممکن بود در میان کسانی باشد که کنار آنها غذا میخوردند.
«ازم خواستی ازت محافظت کنم، ارباب جوان، اما من حتی نفهمیدم اون زن یه آدمکشه.»
یک محافظ قرار بود در حس کردن آدمکشها ماهر باشد. آنها باید اینطور میبودند، اما او اصلاً هیچ چیزی از آن زن حس نکرده بود. او حتی نسبت به او احساس حسادت کرده بود. فکر کردن به آن حالا خیلی خجالتآور بود. برای مدتی طولانی خجالتآور میماند.
«دلیلش اینه که اونها آدمکشهای خاصی هستن.»
«درسته.»
«اما شما هنوز اون رو شناختید، رهبر جوان فرقه؟»
دلیلش این بود که او از قبل میدانست.
«چون من خاص هستم.»
لی آن به ادعای گئوم موگوک که مدتی بود نشنیده بود، لبخند زد.
«اونها احتمالاً آموزشهای استانداردی که آدمکشها میبینن رو نگذروندن. برای همینه که نمیتونی عادتها یا هاله منحصربهفرد یه آدمکش رو در اونها حس کنی.»
چون او و فرقه زیبارویان که رهبری میکرد، آدمکشهای معمولی نبودند. لی آن سر تکان داد و گفت:
«اونها نیازی به آموزش آدمکشی نداشتن. اونها سلاحی دارن که از هر سلاح دیگهای قدرتمندتره.»
بهای آن لبخند مسحورکننده، جان یک نفر بود.
***
سه روز بعد.
چهره لی آن وقتی از ساختمانی که مسابقات مقدماتی در آن برگزار میشد بیرون آمد، درهم بود. او با سر پایین افتاده و لنگلنگان راه میرفت.
«میدونستم اینطوری میشه. من، زیباترین بانوی زیر آسمان؟ وقتی قبل از اینکه حتی شروع بشه اونهمه هیاهو راه انداختی، میدونستم! برای همین گفتم که این کار رو نمیکنم!»
او منتظر کلمات دلداری بود، اما هیچ واکنشی از طرف گئوم موگوک دیده نشد. وقتی سرش را بلند کرد، گئوم موگوک را دید که از میدان تمرین عبور میکرد و از قبل جلوتر راه میرفت.
«ها؟»
لی آن با عجله به سمت گئوم موگوک دوید.
«کجا میری؟»
«کجا دیگه؟ باید برای مسابقه اصلی آماده بشیم.»
«بهت گفتم که، حذف شدم.»
«ممکنه میمون از درخت بیفته و پادشاه شمشیر شمشیرش رو بندازه، اما امکان نداره تو از یه مسابقه زیبایی حذف بشی. مخصوصاً توی مرحله مقدماتی.»
برقی از شادی در چهره لی آن درخشید. او بیشتر از حرفهای گئوم موگوک خوشحال شد تا از شادی قبولی در مسابقات مقدماتی.
«اینقدر ازم تعریف نکن! واقعاً دارم امیدوار میشم.»
«اینطوری بعداً دست انداختنت مزه بیشتری میده.»
مرحله مقدماتی همون لحظهای که نقابش رو برداشت تموم شده بود.
امیدوار بود حداقل صورت بانوی عمارت گل آسمانی رو ببینه، اما اون توی داوری مرحله مقدماتی نبود.
به نظر میرسید فقط توی مسابقه اصلی داوری میکنه.
«خب، حالا کجا میریم؟»
«مگه نگفتم میریم برای مسابقه اصلی آماده بشیم؟»
«کجا؟»
جایی که گئوم موگوک اون رو برد، ساختمانی بود که کمی از بازار فاصله داشت.
از بیرون نمیشد فهمید چی میفروشه، اما وقتی وارد شدن، یه مغازه لباسفروشی بود.
اونجا با بقیه مغازههای توی بازار فرق داشت.
لباسهای خیلی گرونقیمتی داشت.
لباسهایی بودن که صنعتگرهای مشهور از مناطق مختلف درست کرده بودن و طبیعتاً قیمتهاشون هم بالا بود.
«تو از کجا اینجا رو میشناختی؟»
«بانوی عمارت گل آسمانی بهم گفت. گفت بعداً بیارمت اینجا و برات چندتا لباس بخرم.»
«آه، که اینطور.»
به نظر میرسید بانوی عمارت گل آسمانی که خودش نمیتونست شخصاً ازش مراقبت کنه، از قبل با گئوم موگوک صحبت کرده بود.
و فقط هم با گئوم موگوک حرف نزده بود.
«خوش اومدین.»
زن میانسالی که به نظر میرسید صاحب اونجاست، برای خوشآمدگویی به استقبال اون دو نفر اومد.
اون هم انگار از طرف بانوی عمارت گل آسمانی خبری دریافت کرده بود، چون رفتارش با اونها خیلی محترمانه بود.
«لطفاً هر لباسی که دوست دارین انتخاب کنین.»
لی آن نگاهی به داخل انداخت. اونقدر لباسهای پرزرقوبرق و زیبا زیاد بود که حسابی دستپاچه شد.
«من... من تا حالا به همچین جایی نیومده بودم.»
مگه فقط لی آن بود؟ برای گئوم موگوک هم این اولین بار بود.
«با حوصله انتخاب کنین.»
زن میانسال فعلاً عقب ایستاد و تماشا کرد تا ببینه اون چه جور لباسی رو انتخاب میکنه.
لی آن به لباسها نگاه کرد. چون کار دست صنعتگرها بودن، حتماً کیفیتشون عالی بود.
اما برای کسی که همیشه فقط رداهای رزمی پوشیده بود، تشخیص اینکه کدوم لباس خوبه یا بهش میاد، سخت بود.
اون وقت، چشم لی آن به یه لباس قصر سفیدِ خالص افتاد.
طرحهای پرزرقوبرقی نداشت، اما لباسی بود که نسبت به لباسهای الانش، اندامش رو بیشتر نشون میداد.
«میتونم همچین چیزی بپوشم؟»
صورتش از همین حالا سرخ شده بود، انگار حتی تصورش هم براش خجالتآور بود.
«اگه فقط یه بار توی زندگی باشه، اشکالی نداره یه بار امتحانش کنی، مگه نه؟»
لی آن بعد از کمی تامل، تصمیمش رو گرفت. حرفهای گئوم موگوک بهش کمک کرد تا انتخاب کنه.
«همون رو برمیدارم، لطفاً.»
با این حرف، زن میانسال لبخند زد.
«انتخاب عالیایه. این لباسی هست که یه صنعتگر بخیه به بخیه دوختتش.»
لی آن تا حالا همچین لباس گرونی نداشت. پوشیدن اون لباس همانا و جرئت نکردن برای کشیدن شمشیر از ترس پاره شدنش همانا!
درست همون موقع، صدایی از پشت سر اومد.
«من اون لباسها رو میخرم.»
وقتی برگشت، زنی رو دید که وارد مغازه میشد. در کمال تعجب، اون چا ایران بود.
با اینکه حالا میدونست اون یه آدمکشه، لی آن باهاش عادی رفتار کرد.
«میگن اگه یه اتفاق تکرار بشه، دیگه تصادف نیست. دوباره همدیگه رو دیدیم.»
چا ایران هم صادقانه در مورد این ملاقات حرف زد.
«این بار، تصادفی نیست.»
احتمالاً دفعه قبل هم نبود.
«دیدم دوشیزه لی وارد اینجا شد و دنبالتون اومدم.»
«چرا؟»
«برای اینکه سر در بیارم رقیبم چی میخره.»
چا ایران با سر تکون دادنِ دلبرانهای به گئوم موگوک اشاره کرد.
«و برای خوردن همون غذایی که از دست دادیم.»
اون صادق بود. لی آن در واکنش به ابراز علاقه علنیِ اون، عکسالعمل غیرمنتظرهای نشون داد.
«میتونم یه خواهشی ازت بکنم؟»
«بگو.»
به جای اینکه بگه "لطفاً از محافظ من دور بمون!"، گفت:
«لطفاً کمکم کن لباسهام رو انتخاب کنم.»
چا ایران از این درخواست غیرمنتظره متعجب شد.
«این درخواستی نیست که آدم از رقیبش بکنه، هست؟»
«دعوت کردنِ محافظِ یه رقیب برای غذا هم کاری نیست که بقیه بکنن.»
چا ایران انگار که حرفش رو قبول کرده باشه، لبخند زد.
«حق با توئه.»
لبخند خیلی بهش میاومد؛ اون هر جور که لبخند میزد، جذاب بود.
«باشه، من برات یکی انتخاب میکنم.»
اون به لباسهایی که داخل آویزون بودن نگاه کرد.
اول، لباسی رو که لی آن انتخاب کرده بود رد کرد.
«مهم نیست یه صنعتگر چقدر با دقت دوختتش، این لباسی نیست که به دوشیزه لی بیاد.»
دلیلش رو هم توضیح داد.
«دوشیزه لی صورت معصومی داره، اما اگه لباسش هم معصومانه باشه، کلیشهای و خستهکننده میشه. اون لباسِ اونجا بیشتر بهت میاد.»
اون یه لباس قصر قرمز و باشکوه رو که طرف دیگه آویزون بود، انتخاب کرد.
اون لباس نسبت به لباس قصر سفید، بازتر و خیلی پرزرقوبرقتر بود.
لی آن بعد از اینکه لحظهای بین دوتا لباس تردید کرد، با زن میانسال حرف زد.
«هر دوتا رو برمیدارم، لطفاً.»
دلیل خریدن هر دو رو هم توضیح داد.
«چه حرفهای دوشیزه چا رو باور کنم چه نه، باید هر دو رو بخرم.»
«منظورت چیه؟»
«اگه حق با تو باشه، پس این لباس قصر سفید به تو میاد، پس باید بخرمش. و اگه دروغ گفته باشی، به من میاد، پس باز هم باید بخرمش.»
چا ایران با صدای بلند خندید.
چطور میشد به زنی که اینطوری میخنده نگاه کرد و به فکر یه آدمکش افتاد؟ خندهاش از اون مدلها بود.
لی آن یه پیام تلهپاتیک برای گئوم موگوک فرستاد.
—با توجه به موقعیت، چاره دیگهای نداشتم.
—پول یکیشون از حقوقت کم میشه.
—نه! نمیتونم با لباسی راه برم که قیمتش اندازه حقوق یه سالمه!
زن میانسال لباسها رو در سایز لی آن بستهبندی کرد و گئوم موگوک پولشون رو پرداخت کرد.
بعد از خریدن لباسها، هر سه نفر از اونجا خارج شدن.
چا ایران با گئوم موگوک حرف زد.
«بیا غذا بخوریم. قول داده بودی، مگه نه؟»
گئوم موگوک لبخند کمرنگی زد و رد کرد.
«من هیچوقت همچین قولی ندادم.»
«فقط برای یه لحظه.»
اون نگاهی به لی آن انداخت.
«نه. حتی اگه بانوم اجازه بده، من این کار رو نمیکنم.»
با حرف قاطعانه گئوم موگوک، چا ایران لبخند زد و گفت:
«این فقط باعث میشه بیشتر بخوام باهات باشم، مگه نه؟»
لی آن لبخند زد و بعد باهاش خداحافظی کرد.
«فکر کنم باید میذاشتم لباس سفید رو برداری.»
اون برگشت و راه افتاد، در حالی که با کنایه میخواست بگه چا ایران برای اغوا کردنِ محافظش باید خوشگلتر از اینها باشه.
گئوم موگوک در حالی که لباسها رو با هر دو دستش گرفته بود، پشت سرش راه افتاد.
چا ایران در حالی که رفتن اونها رو تماشا میکرد، لبخند زد.
«بامزهست.»
چا ایران سرش رو بلند کرد و به آسمون خیره شد.
وقتی حالتش بیروح شد، شبیه یه زن دیگه به نظر میرسید.
چشمهاش صاف و سرد بودن و اون جذابیت درخشان جاش رو به یه گیرایی تاریک و اهریمنی داده بود.
«مهم نیست چه لباسی بپوشی، کسی که سرنوشتش مرگه، میمیره.»
***
مسیر برگشت به مسافرخانه، راهی پر از پشیمونی بود.
«بدبخت شدم! من از اون آدمهاییام که حتی موقع خریدن یه وعده غذا هم پول پسانداز میکنم. آه! تیپ و قیافه زودگذره، اما بدهی ابدیه.»
«تازه خوشتیپ هم نشده بودی.»
«اینطوری نمیشه. همین الان برمیگردم تا پسشون بدم.»
«اون صاحبمغازه شیک و مهربون موقعی که داشتم پول رو میدادم این رو گفت: متاسفم، اما پس گرفتن نداریم!»
«اون حتی به نظر نمیرسید لباس سفید رو بخواد!»
در حالی که لی آن داشت حرص میخورد، چشمهاش برقی زد.
«در این صورت، فقط یه راه وجود داره.»
«آره، سیهزار نیانگ!»
و اینطور شد که اون دو نفر در حالی که اعلام میکردن این تنها شانسشون توی زندگیه، به مسافرخانه برگشتن.
آدمهای غیرمنتظرهای توی مسافرخانه منتظرشون بودن.
کسی نبود جز ارباب جوان آن هو-پیونگ و سا چو.
«اومدن.»
با حرف سا چو، آن هو-پیونگ که پشت به اونها نشسته بود، برنگشت اما با لحنی ملایم صداش رو پایین آورد.
«تو اولین زنی هستی که باعث شدی اینطوری منتظر بمونم.»