چپتر 693: شاید زندگی کوتاه باشد، اما مژهها باید بلند باشند
چپتر 693: شاید زندگی کوتاه باشد، اما مژهها باید بلند باشند
چا ایران جعبه را بلند کرد و به گوی خیره شد.
سطح گوی صیقلی بود و درخشش سرخ آن در عین شفافیت، عمق عجیبی داشت.
با دقت که نگاه میکرد، چیزی شبیه به گذرگاههای درونی انسان را میدید که مثل یک تور در داخل گوی پخش شده بودند و نوعی انرژی در اطراف آنها میدرخشید و حرکت میکرد.
آیا به این خاطر بود که گوی حس زنده بودن را منتقل میکرد؟
او این احساس را داشت که این او نیست که نگاه میکند، بلکه گوی است که دارد به او مینگرد.
درست زمانی که چا ایران با احتیاط درِ جعبه را میبست، شخصی از پشت سرش ظاهر شد.
فردی که ظاهر شد، زنی با ردای رزمی سیاه بود.
او دست راست چا ایران و ماهرترین «نخستین آدمکش» در سازمان تروریستی فرقه زیبارویان بود.
او نیز زیبا بود و در واقع مراحل مقدماتی مسابقه فعلی را با موفقیت پشت سر گذاشته بود.
نخستین آدمکش پیش از گزارش دادن، با احترام تعظیم کرد.
«رهبر اتحاد نامتعارف از مقر اتحاد خارج شده. انتظار میره روز مسابقه اصلی برسه.»
چا ایران سرش را کمی کج کرد.
«این زودتر از برنامه تعیینشدهست.»
در مسابقه اصلی، هشت فینالیست انتخاب میشدند و مرحله نهایی سه روز بعد از آن برگزار میشد.
ضیافتی که قرار بود رهبر اتحاد نامتعارف در آن شرکت کند، عصرِ بعد از فینال بود.
اما رسیدن نه برای فینال، بلکه در روز مسابقه اصلی؟
«به نظر میرسه قصد داره مسابقه اصلی رو تماشا کنه.»
از زمانی که رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی مداخله کرده بود، تغییرات مختلفی در حال رخ دادن بود.
برای کسانی که سعی در اجرای نقشهشان داشتند، این پیشرفت خوشایندی نبود.
«محافظهاش چی؟»
«همونطور که انتظار میرفت، گارد محافظ رهبر اتحاد و رهبر جوان اتحاد همراهیش میکنن و سیزده گرگ طریقت نامتعارف رو هم رهبری میکنن.»
چا ایران سر تکان داد.
«در مورد بانوی عمارت گل آسمانی چطور؟»
«اون هنوز در تالار مهمانها اقامت داره.»
«اهریمن خندان پلیددل؟»
«اون حرکتی نکرده.»
چا ایران طوری با نخستین آدمکش صحبت کرد که انگار دارد هشدار میدهد.
«اونها عجیب و غریبن و باعث میشن آدم به راحتی گاردش رو پایین بیاره. اما فراموش نکن. کلمه "پلیددل" به لقبشون چسبیده.»
نخستین آدمکش با نگاهی تیز، سرش را پایین انداخت.
«بله! این رو به خاطر میسپارم.»
نخستین آدمکش پس از تعظیمی محترمانه، به رهبرش نگاه کرد.
او بهتر از هر کسی میدانست که چا ایران چه آدمکش برجستهای است، اما دشمنان فعلی آنها بسیار قدرتمند بودند.
بسیار پرزرقوبرقتر از لباسهای باشکوهی که او اکنون بر تن داشت.
رهبر جوان و اهریمن خندان پلیددل، و همچنین رهبر اتحاد نامتعارف و رهبر جوان اتحاد.
چا ایران با خواندن نگرانی در چشمان نخستین آدمکش، جعبهای را که در دست داشت جلو آورد.
«نگران نباش. دلیل پیروزی ما اینجاست.»
درِ جعبه محکم بسته شده بود، اما انرژی شوم و ناشناختهای در اطراف آن میدرخشید.
***
سرانجام، روز مسابقه اصلیِ مسابقه زیباترین بانوی زیر آسمان فرا رسید.
لی آن که سپیدهدم بیدار شده بود، به کوه پشت مسافرخانه رفت تا هنرهای رزمیاش را تمرین کند.
در حالی که او عرقریزان تمرین میکرد، گئوم موگوک به دنبالش رفت و مراقبش بود.
زمانهایی بود که او مجبور میشد دور باشد، اما سعی میکرد تا حد امکان در کنار لی آن بماند.
«خیلی نگرانم.»
او زمانی که هنرهای رزمیاش را تمرین میکرد، بیشترین احساس آرامش را داشت.
بعد از یک دور تمرین، گئوم موگوک از او پرسید:
«الان کمی بهتری؟»
«حس میکنم زنده میمونم.»
او این را گفت، اما هنوز بدنش میلرزید.
اجرای هنرهای رزمی در مقابل آن همه آدم به اندازه کافی اضطرابآور بود، چه برسد به اینکه بخواهد زیباییاش را هم به رخ بکشد.
گئوم موگوک احساسات او را بهتر از هر کسی درک میکرد.
«متاسفم.»
لی آن به حرف گئوم موگوک لبخند زد.
«من کسی هستم که باید ممنون باشم. اگه به خاطر شما نبود ارباب جوان، کی میتونستم چنین زندگی جالبی رو تجربه کنم؟»
«درسته؟ مگه نه؟»
لی آن به جای تایید، سرش را پایین انداخت و شروع به راه رفتن کرد.
«البته که نه. همین الان دلم میخواد فرار کنم.»
گئوم موگوک لبخندی زد و به دنبال او رفت.
وقتی آن دو به مسافرخانه برگشتند، زنی منتظر او بود.
در کمال تعجب، او کسی بود که گئوم موگوک احضارش کرده بود.
«ازشون خواستم که ایشون رو به اینجا بفرستن.»
این زن کسی بود که از طریق پرسوجو در بخش آنهوئیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی پیدا شده بود.
او زنی ماهر در لوازم آرایشی بود و آمده بود تا آرایش لی آن را انجام دهد.
«نمیتونی با صورت بدون آرایش به مسابقه اصلی بری، میتونی؟»
لی آن واقعاً سپاسگزار بود که گئوم موگوک حتی به چنین جزئیاتی هم توجه کرده است.
او نگران بود که چگونه باید آرایش کند.
لی آن بعد از شستوشو، مقابل یک آینه مفرغی نشست.
زن به او لبخندی زد و گفت:
«شاید زندگی کوتاه باشه، اما مژهها باید بلند باشن.»
برای این زن، آرایش خودِ زندگی بود.
آرایش برای او همان معنایی را داشت که شمشیر برای یک رزمیکار داشت.
او به لی آن توصیه کرد که امروز ردای قصر سپید را بپوشد، یکی از دو لباسی که خریده بود.
در حالی که آرایشی متناسب با لباس انجام میداد، تکنیکهای آرایشی را با جزئیات توضیح داد.
این واقعاً هنر آرایشی بود که توسط زنی با بالاترین مهارت منتقل میشد.
در حالی که او مشغول آرایش بود، گئوم موگوک چشمانش را بست و از طریق گردش انرژی، نیروی درونی و ذهنش را کنترل کرد.
صحنه اصلی اکنون آماده شده بود.
او نمیدانست صحنهای که بانوی عمارت گل آسمانی پیشبینی کرده بود، چه زمانی رخ خواهد داد.
ممکن بود امروز اتفاق بیفتد، یا شاید در مرحله نهایی در سه روز آینده.
برای بانوی عمارت گل آسمانی مایه تأسف بود، اما آن اتفاق رخ نمیداد.
آرایش کردن آنقدر که انتظار میرفت طول نکشید.
یک استاد واقعی با عمل نشان داد که کارش را لفت نمیدهد.
نه، او این را با صورت لی آن نشان داد.
یک ضربه ملایم، یک حرکت روان مثل این.
حرکات دست او چنان سبک بود که آدم از خودش میپرسید آیا همین کافی است؟
اگر این زن یک رزمیکار بود، هنر آرایش او «تکنیک شمشیر سریع» بود.
«تموم شد، همهچیز آمادهست.»
با تمام شدن آرایش، لی آن به سمت گئوم موگوک چرخید.
گوشه چشمان مضطربش میلرزید.
حتی خودش هم نمیتوانست به تصویرش در آینه مفرغی عادت کند.
او نمیتوانست خودش قضاوت کند که آیا از قبل زیباتر شده است یا نه، بنابراین هم نگران بود و هم منتظر که گئوم موگوک چه خواهد گفت.
گئوم موگوک که با چشمان بسته در حال گردش انرژی بود، به آرامی آنها را باز کرد.
گئوم موگوک در حالی که در سکوت به لی آن خیره شده بود، حرفی زد که درک آن دشوار بود.
«از این به بعد، با همین چهره زندگی کن.»
«داری بهم میگی هر روز آرایش کنم؟»
از آنجایی که حرف او شبیه این بود که «صورت آرایشکردهت از صورت واقعیت قشنگتره!»، لی آن رو به زنی که آرایشش کرده بود کرد و به شوخی گفت:
«مهارت شما اونقدر خوبه که دیگه گروگان من شدین.»
البته، او حس میکرد که معنای دیگری در حرف گئوم موگوک نهفته است.
او از آن تیپ آدمهایی نبود که به او، که برای هنرهای رزمی زندگی میکرد، بگوید هر روز آرایش کند.
در واقع، معنای پنهانی در حرفهای گئوم موگوک وجود داشت.
«منظورم اون نیست، بلکه با حسی که این چهره آرایشکرده بهت میده زندگی کن.»
اگر صورت بدون آرایش او خودِ پاکی بود، صورت آرایشکردهاش شدید و باصلابت به نظر میرسید.
نزدیک شدن به او دشوار بود، اما در عین حال زیبا بود.
به وضوح، قدرت شگفتانگیزی در آرایش یک زن وجود داشت.
«با قلبی نرم زندگی نکن. فقط با بیش از حد مهربون بودن زندگی نکن. اولین کسی نباش که صحبت میکنه و اگه کسی بهت نزدیک شد، بهش بگو که گم شه! اونطوری زندگی کن.»
ارباب جوان، خودتون هم که نمیتونین اینطوری زندگی کنین!
لی آن که به خوبی نیت پشت حرفهای گئوم موگوک را میدانست، لبخندی زد.
«بله! اگه حس کردم قلبم داره ضعیف میشه، با آرایش کردن شروع میکنم.»
«پس بریم؟»
لی آن پیش از رفتن، با ادب و احترام از آن زن تشکر کرد.
«خیلی ازتون ممنونم.»
«من مبلغ زیادی پول گرفتم، پس این منم که باید ممنون باشم. توی فینال میبینمت.»
«پس شاید امروز آخرین بار باشه.»
تواضع لی آن روی آن زن تأثیری نداشت.
«سه روز دیگه، تکنیکهای آرایشی که به ردای قرمز قصر میاد رو بهت یاد میدم. منتظرش باش!»
آن زن با اطمینان باور داشت که لی آن به فینال راه پیدا میکنه.
او زنان بیشماری رو آرایش کرده بود، اما این اولین بار بود که کسی به این زیبایی میدید و اولین بار بود که کارش اینقدر رضایتبخش از آب درمیاومد.
واقعاً دلش میخواست گروگان گرفته بشه تا بتونه هر روز اون رو آرایش کنه.
به این ترتیب، گئوم موگوک و لی آن به سمت فرقه گل الهی حرکت کردن.
خیابانها مملو از جمعیت بود.
لی آن کلاه حصیری نقابداری به سر داشت و در حالی که لباسهایش رو با شنل نازکی پوشانده بود، حرکت میکرد.
بیش از صد زن به رقابت اصلی راه یافته بودن، بنابراین مراسم امروز زمان زیادی میبرد.
پشت صحنه اصلی، بزرگترین تالار فرقه گل الهی قرار داشت که به عنوان اتاق انتظار شرکتکنندهها استفاده میشد.
محافظها اجازه ورود به آن اتاق انتظار رو نداشتن.
«لی آن.»
«بله، ارباب جوان.»
«میدونی چه کسایی اون تو هستن، مگه نه؟»
گفته میشد دشمن این بار یه سازمان تروریستی متشکل از زنان زیباست.
این یعنی نه تنها چا ایران، بلکه چندین آدمکش دیگه هم ممکنه اونجا باشن.
نه، اونها قطعاً اونجا بودن.
«از اینجا به بعد، تنها کسی که میتونی بهش اعتماد کنی خودتی.»
لی آن در سکوت سر تکان داد.
در همین لحظه، شخصی به سمت اونها قدم برداشت.
آن هو-پیونگ بود.
سا چو و رزمیکارهایش با فاصله در یک صف ایستاده بودن.
«دوشیزه لی. برات آرزوی موفقیت میکنم.»
«ممنونم.»
«تو قطعاً از مرحله اصلی عبور میکنی. من تضمینش میکنم.»
لحنِ تضمین دادن او دقیقاً طوری بود که انگار میخواد از نفوذش برای قبولی او استفاده کنه.
او نمیدونست که چنین حرفهایی نسبت به طرف مقابل بیادبانه است و در واقع باعث کسر امتیاز برای خودش میشه.
او که تمام عمرش رو فقط به خودش فکر کرده بود، هیچ آموزشی برای در نظر گرفتن احساسات دیگران ندیده بود.
پدرش، آن چئونگ-گوانگ، فرقه گل الهی رو به جایگاهی بزرگ و قدرتمند رسانده بود، اما بهای این فداکاری رو نزدیکانش پرداخته بودن.
لی آن دیگه حرفی با او نزد و وارد تالار بزرگ شد.
خیلی خوب میشد اگه چند کلمه دیگه حرف میزد.
آن هو-پیونگ که احساس ناامیدی و کینهتوزی بیهودهای میکرد، به گئوم موگوک خیره شد.
پسری که هر بار میدیدش، ازش متنفر میشد.
پسری که بدون هیچ دلیل خاصی ازش بدش میاومد.
پسری که دلش میخواست کشانکشان ببرتش، کتکش بزنه و حسابی بترسونتش.
بنابراین، لحن حرف زدنش نمیتونست مهربان باشه.
«درست از دوشیزه لی محافظت کن! فهمیدی؟»
او کسی بود که تمام عمرش تحت محافظت بود، به همین خاطر همیشه به کسانی که به عنوان محافظ خدمت میکردن، از بالا به پایین نگاه میکرد.
«بله.»
کینه بیدلیلش منجر به یه سوال شد.
«از کی تا حالا داری از دوشیزه لی محافظت میکنی؟»
«خیلی وقته.»
«دارم میپرسم از کی!»
از چه زمانی او محافظ لی آن شده بود.
«از وقتی یه بچه بود.»
«یه بچه؟»
برای لحظهای، آن هو-پیونگ گیج شد.
از بچگی تحت محافظت بودن؟ این یعنی او موقعیت اشرافی داشت، مگه نه؟
«جایگاه... دوشیزه لی توی فرقه الهی چیه؟»
گئوم موگوک به آن هو-پیونگ نگاه کرد و لبخند کمرنگی زد.
انگار داشت او رو مسخره میکرد که چرا تازه الان این سوال رو میپرسه، و چهره آن هو-پیونگ درهم رفت.
«این عوضی داره لبخند میزنه؟»
درست وقتی داشت فکر میکرد چطور او رو خرد کنه.
زنی به سمت اونها قدم برداشت.
با دیدن او، آن هو-پیونگ جا خورد.
زنی به زیبایی لی آن داشت به سمتشون میاومد.
آن زیبارو که هالهای کاملاً متفاوت داشت، کسی نبود جز چا ایران.
«گویا دوشیزه لی از قبل رفتن داخل.»
«همین الان رفتن.»
«پس فرصتی برای من پیش اومده.»
چشمان آن هو-پیونگ با دیدن لبخند افسونگر چا ایران به گئوم موگوک، ریز شد.
مشخص بود که او از آشنایان لی آن است، اما فقط چون او یه رزمیکار محافظ بود، داشت با چنین زیبارویی همکلام میشد.
«چطوره؟ بریم یه چیزی بخوریم؟»
او مثل همیشه داشت به شوخی وسوسهاش میکرد، اما تفاوت آشکاری در احساس چا ایران موقع نگاه کردن به گئوم موگوک وجود داشت.
«نجاتش دادی؟ باورم نمیشه.»
آک گون-هاک حتماً نجاتش داده بود.
او کسی نبود که فقط به هر دستوری گوش بده.
به همین خاطر بود که ازش خوشش میاومد.
پس میخواست از گئوم موگوک بپرسه.
چه اتفاقی برای اون مرد افتاد؟ چرا میخواست بره؟ احیاناً قصد داشت کجا بره؟
بعد از اینکه دیروز از هوا دو-میونگ دربارهاش شنیده بود، نمیتونست از فکر کردن بهش دست برداره.
با این حال، فرصت شنیدن درباره آک گون-هاک احتمالاً پیش نمیاومد، مگر اینکه این رهبر جوان فرقه در آستانه مرگ باشه.
«بیا امشب برای جشن گرفتن راهیابی به فینال، با هم یه نوشیدنی بخوریم.»
او طوری حرف میزد که انگار قبولیاش قطعیه و انتظار داشت گئوم موگوک مثل همیشه رد کنه.
«بیا همین کار رو بکنیم.»
با جواب گئوم موگوک، چا ایران نگاهی متعجب به او انداخت.
«حتی اگه دوشیزه لی حذف بشه، باید سر قولت بمونی.»
«شما هم همینطور دوشیزه. حتی اگه حذف شدی، خجالت نکش و بیا. من برات یه نوشیدنی میخرم.»
چا ایران لبخندی زد و به داخل رفت.
در آن لحظه، آن هو-پیونگ که تمام مدت دنبال فرصتی برای مداخله بود، در نهایت نتونست حتی یه کلمه حرف بزنه.
آن هو-پیونگِ همیشگی قطعاً وسط حرف میپرید. «شما کی باشین دوشیزه؟»، «من فلانی هستم»، «از دیدارتون خوشبختم.»
اما نتونست چیزی بگه.
دلیلش وفاداری خالصانهاش به لی آن نبود.
نمیدونست موضوع چیه، اما نزدیک شدن بیپروا به آن زن دشوار بود.
حسی که او منتقل میکرد دقیقاً این بود: «همین الان وسط حرفم نپر!»
«اون زن کیه؟»
«ایشون دوشیزه چا ایران هستن.»
«فکر کردی کی هستی که بدون اجازه دوشیزه لی قرار شام میذاری؟ تو کی هستی که بهش میگی حتی اگه حذف شد بدون خجالت بیاد؟»
با دیدن اینکه او با زنی که خودش حتی نتونسته بود یه کلمه باهاش حرف بزنه، همکلام شده و حتی شوخی میکنه، حسادتش منفجر شد.
اگه به خاطر لی آن نبود، به سا چو و آدمهاش دستور میداد او رو به یه جای خلوت ببرن و تا حد مرگ کتکش بزنن.
«از این لحظه به بعد، حتی یه کلمه هم حرف نمیزنی! لحظهای که ببینم دهنت رو باز کردی، تیکهتیکهاش میکنم!»
بعد از این تهدید، به سمتی که سا چو بود رفت.
سا چو که تازه گزارشی از یکی از زیردستانش دریافت کرده بود، با عجله گفت:
«رهبر اتحاد نامتعارف و رهبر جوان اتحاد رسیدن.»
«چی؟ رهبر اتحاد نامتعارف همین الان اینجاست؟»
آن هو-پیونگ حسابی غافلگیر شد.
او باید روی رهبر اتحاد نامتعارف و رهبر جوان اتحاد تأثیر خوبی میگذاشت، اگه نه روی هیچکس دیگه.
«کجا هستن؟ الان کجان!»
«احتمالاً دارن با ارباب ملاقات میکنن.»
«عجله کن و آدم بفرست تا آمارشون رو دربیارن. مخصوصاً بهشون بگو اگه رهبر جوان اتحاد به هر سمتی حرکت کرد، فوراً به من خبر بدن!»
برای او، شخص مهمتر رهبر اتحاد نامتعارف نبود، بلکه رهبر جوان اتحادِ اتحاد نامتعارف بود.
او باید خودش رو توی دل او جا میکرد تا زندگی آیندهاش راحتتر بشه.
«من باید اولین کسی باشم که باهاش ملاقات میکنه!»
«اطاعت میشه.»
در حالی که داشت با عجله این طرف و آن طرف میرفت، گئوم موگوک رو در فاصله دور دید که داشت با کسی صحبت میکرد.
طرف مقابل مرد جوانی به نظر میرسید، اما پشتش به این طرف بود و نمیشد تشخیص داد کیه.
او دستور داده بود که امروز حتی یه کلمه هم حرف نزنه، با این حال گئوم موگوک داشت با آن مرد حرف میزد و بلند میخندید.
«این عوضی!»
آن هو-پیونگ، سا چو و زیردستانش رو برداشت و با قدمهای بلند به سمت آن دو مرد رفت.
«مگه نگفتم اگه حرف بزنی دهنت رو جر میدم؟»
«واقعاً نمیخواستم حرف بزنم.»
گئوم موگوک از مردی که روبروش بود شکایت کرد.
«این شخص مجبورم کرد حرف بزنم.»