چپتر 694: چرا صورتت این شکلیه؟
چپتر 694: چرا صورتت این شکلیه؟
«داری یه قلب دیگه میسازی؟»
با شنیدن صدای بی سا-این از پشت سر، لبخندی روی لبهای گئوم موگوک نشست.
به نظر میرسید او را در حال صحبت با چا ایران دیده بود.
«متأسفانه، این قلب جدیدی که دیدی، اونی نیست که توی بدن من میتپه.»
گئوم موگوک به عقب چرخید.
بهطور معمول، روی چهرهی وحشتناک بی سا-این جایی حتی برای یک لبخند کمرنگ هم وجود نداشت، اما حالا، فضایی برای یک سلاموعلیک نسبتاً بزرگ و خشنود باز شده بود.
او با هوشیاری کامل آمده بود، چون اینجا جایی بود که نقشهی ترور استادش در حال شکلگیری بود، اما نمیتوانست حس خوشحالیاش از دیدن گئوم موگوک را پنهان کند.
«کی رسیدی؟»
«همین الان.»
«این دیگه دقیقاً خودتی.»
درست زمانی که بی سا-این داشت فکر میکرد او قرار است چه بگوید.
«مراسم اصلی مسابقه زیباترین بانوی زیر آسمان داره شروع میشه. اسبهات چقدر باید زیر پات له شده باشن، اونم فقط به خاطر ولعت برای دیدن زیباروها؟»
در شوخیاش با بی سا-این، فقط اسبها نبودند که به میان کشیده شدند.
حتی هان سول هم که به قصر یخی دریای شمال بازگشته بود، وارد این بحث شد.
«اگه دوشیزه هان بفهمه درست موقع شروع مراسم اصلی رسیدی، چه فکری میکنه؟»
بی سا-این مات و مبهوت مانده بود.
خودش کسی بود که نامه فرستاده و گفته بود چون به هر حال داری میایی، زودتر بیا!
با دیدن اینکه گئوم موگوک از همان لحظهی ملاقات شروع به دست انداختنش کرده، بالاخره حس کرد که واقعاً او را دیده است.
در همان لحظه بود.
کسی که از پشت سر نزدیک میشد، لب به سخن گشود.
«مگه نگفتم اگه دهنت رو باز کنی، جرش میدم؟»
در آن لحظه، بی سا-این آن را دید.
شیطنتی که در چهرهی گئوم موگوک درخشید.
درست همانطور که انتظار داشت.
«واقعاً نمیخواستم حرف بزنم، اما این مرد مجبورم کرد.»
گئوم موگوک واقعاً اصلاحناپذیر بود.
به هر حال، نه چشم، نه بینی، بلکه میخواست دهانش را جر بدهد؟ دهان گئوم موگوک را؟ همان دهانی که حتی رهبران اتحاد هم حریفش نمیشدند!
این قربانی بیچاره که بود که بدون اینکه بداند با چه کسی حرف میزند، چنین اظهارنظر متکبرانهای میکرد؟
صدای آن هو-پیونگ از پشت سرش آمد.
«هی، راسته؟»
اگر صحبت کردن با یک دوست از سر خوشحالی، مجبور کردن او به حرف زدن محسوب میشد...
بی سا-این مثل مردی که ذهنش را خالی کرده باشد، با مطیع بودن سر تکان داد.
او قصد داشت در بازی کوچک گئوم موگوک با او همراهی کند.
با دیدن این صحنه، آن هو-پیونگ اخم کرد.
او سوالی پرسیده بود، اما این مرد بدون جواب دادن فقط سرش را تکان میداد؟ درسته، هر کسی که با این محافظ پست بگردد، همینطور خواهد بود.
او از همان ابتدا ناراضی بود.
«هی، برگرد.»
بی سا-این بهآرامی چرخید.
با دیدن چهرهی طرف مقابل، دشنامی از دهان آن هو-پیونگ خارج شد.
«اوه، لعنتی!»
منظورش واقعاً توهین نبود، بلکه دشنامی بود که از شدت شوک از دهانش پرید.
این واقعاً اولین بار در زندگیاش بود که کسی را با چنین چهرهی وحشتناکی میدید.
صورت بی سا-این پوشیده از زخم بود.
بریدهبریده و کجومعوج؛ فقط نگاه کردن به آن هم لرزه بر اندام میانداخت.
از قضا، زیبارویانی که در آن لحظه وارد اتاق انتظار میشدند، این صحنه را دیدند.
در زندگی آن هو-پیونگِ گستاخ، نشان دادن چهرهای ترسیده در مقابل زنان غیرقابلقبول بود.
«چرا صورتت این شکلیه؟ مگه تنهایی توی تمام جنگهای دنیا جنگیدی؟»
متأسفانه، او تشخیص نداد که با چه کسی حرف میزند.
عالی شد، او را نمیشناسد!
گئوم موگوک طوری صحبت کرد که انگار به او ظلم شده است.
«وقتی یه آدم به این ترسناکی باهام حرف میزنه، چطور میتونم جوابش رو ندم؟»
گوشهی لب بی سا-این کمی به سمت بالا تکان خورد.
او حالا دیگر به شوخیهای گئوم موگوک با استفاده از چهرهاش عادت کرده بود.
او همچنین حالا میدانست که این روش او برای نشان دادن ملاحظه و توجه است.
وقتی دیگران چهرهاش را مسخره میکردند، او هم با آنها همراه میشد، انگار که میخواست بگوید:
نگران نباش رفیق.
تو هم ازش لذت ببر!
«ارباب جوان، اگه اون صورت ترسناک باهات حرف میزد، میتونستی جوابش رو ندی؟»
بله، او احتمالاً اگر گئوم موگوک چنین شوخیهایی نمیکرد، احساس ناامیدی میکرد.
با حرف گئوم موگوک، آن هو-پیونگ سر تکان داد.
او از آن محافظ خوشش نمیآمد، اما حقیقت حرفی را که زده شد، تأیید کرد.
او هم حتماً جواب میداد.
«تو، اون یارو رو میشناسی؟»
با سؤال آن هو-پیونگ، بی سا-این نگاهی به گئوم موگوک انداخت.
با توجه به اینکه او از گئوم موگوک با عنوان «اون یارو» یاد کرد، موقعیتی بود که باید وانمود میکرد او را نمیشناسد.
بی سا-این طوری سر تکان داد که انگار او را نمیشناسد.
آن هو-پیونگ هنوز از اینکه او با کلمات جواب نمیداد عصبی بود، اما عصبانی شدن در حالی که به آن چهره نگاه میکرد، کار آسانی نبود.
«اگه همدیگه رو نمیشناسین، چرا باهاش حرف زدی؟»
در اینجا، گئوم موگوک بهجای بی سا-این قدمی به جلو گذاشت.
«اون اومد پیشم و پرسید که آیا زنهای زیبای زیادی اومدن یا نه. گفت به خاطر این مسابقه واقعاً با سرعت زیادی اسبسواری کرده.»
آن هو-پیونگ نتوانست جلوی پوزخندش را بگیرد.
«با اون قیافه، دنبال زنهاست؟»
با حرف آن هو-پیونگ، چشمهای بی سا-این لرزید.
آن هو-پیونگ با حس کردن سرمایی غیرقابلتوضیح، سپری برای خودش ساخت.
«من ارباب جوان فرقه گل الهی هستم. میزبان این مسابقه.»
سپس دوباره از گئوم موگوک پرسید.
«داشتی موقع حرف زدن لبخند میزدی؟»
در مقابل بازجویی آن هو-پیونگ، گئوم موگوک با تظاهر به مظلومیت پرسید.
«خب، وقتی اون صورت رو میبینم مجبورم لبخند بزنم، چطور میتونم اخم کنم؟»
آن هو-پیونگ با صدای بلند خندید.
درسته، این هم حقیقت داشت.
بله، اخم کردن در حالی که به این چهره نگاه میکنی، اصلاً راحت نیست.
«هی، صورت بیرحم.»
او نهتنها او را با نامی صدا زد که نباید میزد، بلکه حتی به او پیشنهاد کار داد.
«نمیدونم برای کی کار میکنی، اما تا حالا به این فکر کردی که برای من کار کنی؟»
یک رزمیکار با ظاهری خشن که در مقابل اتاق انتظار شرکتکنندگان با گئوم موگوک صحبت میکرد.
او طبیعتاً فرض کرد که او محافظی است که یکی از شرکتکنندگان را همراهی کرده است.
«دو برابر بهت دستمزد میدم.»
دلیلی داشت که میخواست او را استخدام کند.
او حس میکرد اگر آدم ترسناکی مثل این را همراهش داشته باشد، دیگر از هیچچیز در دنیا نخواهد ترسید.
و یک چیز دیگر.
آن هو-پیونگ سرش را چرخاند تا به سا چو که پشت سرش بود نگاه کند.
«محافظ من این اواخر خیلی نامناسب بوده.»
همین الان هم همینطور بود.
وقتی او صحبت میکرد، باید واکنشی نشان میداد، اما او فقط با نگاهی خالی خیره شده بود و دوباره ذهنش جای دیگری بود.
سا چو چهرهی بی سا-این را آشنا یافت و سعی داشت به یاد بیاورد که کجا آن را دیده است.
امکان نداشت چنین چهرهای را فراموش کند.
ترسناکترین چهرهای که تا حالا دیده بود، متعلق به جانشین اتحاد نامتعارف بود.
او را از دور دیده بود، اما آن چهرهی تأثیرگذار فراموشنشدنی بود.
با این حال، ایدهی اینکه جانشین اتحاد نامتعارف جلوی اتاق انتظار ایستاده باشد و با این محافظ صحبت کند، هرگز در ذهنش خطور نکرد، بنابراین حتی برای یک لحظه هم فکر نکرد که آن شخص بی سا-این باشد.
این در حالی بود که همین چند لحظه پیش شنیده بود که رهبر جوان اتحاد امروز رسیده است.
آه، برای همین بود که امکان نداشت اون شخص رهبر جوان اتحاد باشه.
او الان باید در حال ردوبدل کردن سلام و تعارف با رهبر فرقه باشد، نه اینکه اول در چنین جایی با آن محافظ گفتگو کند.
«داری چیکار میکنی!»
سا چو با تشر آن هو-پیونگ به خودش آمد.
«عذر میخوام.»
«این چندمین باره! این اواخر خیلی مشکل داشتی!»
در حالی که آن هو-پیونگ با چهرهای خشمگین به او خیره شده بود، سا چو سرش را عمیقاً خم کرد.
«چرا این اواخر مدام اینجور اتفاقها میفته؟»
در همان لحظه، رزمیکاری به سمت آنها دوید.
«رهبر فرقه فوراً دنبال شما میگردن.»
آن هو-پیونگ قبل از رفتن، به بی سا-این گفت.
«اگه برات سخته که بگی، من خودم مستقیماً با کسی که بهش خدمت میکنی حرف میزنم.»
همانطور که آن هو-پیونگ چرخید و دور شد، سا چو به دنبالش رفت.
«تو اینجا بمون و دهن اون یارو رو جر بده!»
آن هو-پیونگ با سرعت دور شد و تمام زیردستان دیگرش را هم با خود برد.
سا چو میدانست که این یک دستور تحتاللفظی برای جر دادن دهان او نیست.
حریف یک پیرو راه اهریمنی و محافظ لی آن بود، کسی که اربابش از او خوشش میآمد.
اگر واقعاً آن را جر میداد، جهنم به پا میشد.
اگر حرف او را جدی میگرفت، واضح بود که تمام تقصیرها گردن خودش میافتاد.
سا چو به گئوم موگوک نگاه کرد و با سردی به او هشدار داد.
«از این به بعد مراقب اون دهنت باش! وگرنه واقعاً پاره میشه!»
گئوم موگوک قیافهای الکی وحشتزده به خودش گرفت و با دستهاش دهنش رو پوشوند؛ در حالی که بی سا-این با حسرت آرزو میکرد کاش واقعاً یکی پیدا میشد و اون دهن رو پاره میکرد.
گئوم موگوک در حالی که دور شدن سا چو رو تماشا میکرد، گفت:
«میخواد دهن من رو پاره کنه! اونم دهن کسی که نونش رو از راه همین دهنش درمیاره!»
بی سا-این خندید.
از وقتی رسیده بود، نمیدونست چند بار تا حالا خندیده.
به خاطر همین بود که دیدن گئوم موگوک انقدر لذتبخش بود.
در همین لحظه، گرگ اول جلو اومد، به گئوم موگوک ادای احترام کرد و بعد به بی سا-این گزارش داد:
«رهبر اتحاد دنبالتون میگردن.»
او به محض رسیدن برای دیدن گئوم موگوک اومده بود، اما حالا وقتش بود که بره و به رهبر فرقه گل الهی سلام بده.
«بعداً میبینمت.»
«منم باید بعداً برم به رهبر اتحاد سلام بدم.»
این یعنی او فعلاً تا جای ممکن نزدیک لی آن میمونه.
همچنین به این معنی بود که اوضاع چندان ساده نیست.
«من براشون توضیح میدم.»
«ممنونم.»
بی سا-این بعد از چند قدم پیادهروی، برگشت و گفت:
«ممنون که این موضوع رو بهم خبر دادی.»
«مگه قرارمون همین نبود؟»
اینکه اگه اتفاقی افتاد، حتماً همدیگه رو باخبر کنن.
گئوم موگوک و بی سا-این رو به روی هم سر تکون دادن.
در این میان، سا چو که بیحال قدم میزد، برگشت تا پشت سرش رو نگاه کنه.
«هر چقدر فکر میکنم، قیافهش برام آشناست.»
در همین لحظه، شخص جدیدی نظر سا چو رو جلب کرد.
یه نفر دیگه هم همراه اون دو نفر بود.
و اون شخص جدید کسی بود که سا چو میشناختش.
«گرگ اول؟»
سا چو گرگ اول رو شناخت.
زمانی بود که آرزوش این بود که یکی از سیزده گرگ طریقت نامتعارف بشه.
در نهایت چون مهارتهاش به اندازه کافی خوب نبود، بیخیال شده بود.
چون خیلی تحسینشون میکرد، یه زمانی جلوی دروازه اصلی اتحاد نامتعارف نگهبانی میداد تا فقط بتونه صورتشون رو ببینه.
چطور ممکنه گرگ اول رو نشناسه، حتی اگه بقیه رو نمیشناخت؟ اما گرگ اول اینجا چیکار میکرد؟
«آخ!»
سا چو فریادی از سر وحشت کشید.
با این صدا، آن هو-پیونگ که دورتر راه میرفت، برگشت تا نگاهش کنه.
او رو دید که اون دور تنها ایستاده و فریاد میزنه.
«این یارو این روزها واقعاً دیوونه شده، دیوونه.»
آن هو-پیونگ سرش رو تکون داد و دوباره به راه افتاد.
بی سا-این و گرگ اول به سمتی که سا چو ایستاده بود قدم برداشتن.
سا چو دید.
رزمیکارانی که یه جایی مخفی شده بودن، یکییکی شروع کردن به ملحق شدن و حرکت پشت سر بی سا-این.
یک، دو، سه...
تعدادشون به سیزده نفر رسید.
اونها دقیقاً همون کسایی بودن که او حتی در رویاهاش هم میخواست جاشون باشه.
بی سا-این و سیزده گرگ طریقت نامتعارف از کنار او که کاملاً خشکش زده بود، عبور کردن.
بی سا-این بدون اینکه حتی نگاهی بهش بندازه رد شد.
از دیدن گرگ اول شک کرده بود، اما حالا دیگه مطمئن بود.
«واقعاً خودشه، رهبر جوان اتحاد نامتعارف!»
سا چو سر جاش ایستاده بود و بدنش میلرزید.
استادش که همیشه فقط دردسر درست میکرد، بالاخره یه فاجعه بزرگ به بار آورده بود.
جای تعجب داشت که چطور از اون برخورد جون سالم به در برده بود.
آه، یه دلیلی داشت که زنده مونده بود.
بی سا-این حتی یه کلمه هم حرف نزده بود، اما کسی بود که تمام حرفها رو به جای او زده بود.
نگاهش به سمت گئوم موگوک در دوردست چرخید.
او هنوز جلوی اتاق انتظار ایستاده بود.
«تو دیگه کی هستی؟»
تو کی هستی که با رهبر جوان اتحاد نامتعارف گپ میزنی؟ واقعاً بدون اینکه بشناسیش باهاش ملاقات کردی؟
یا با دونستن چیزی باهاش روبرو شدی؟
«آخه تو کدوم جهنمی هستی!»
در اون لحظه، چشمانش با چشمان گئوم موگوک تلاقی کرد.
گئوم موگوک بهش نگاه کرد، پوزخندی زد و بعد با هر دو دستش حرکتی انجام داد که انگار داره دهنش رو تا بناگوش پاره میکنه.
در اون لحظه، سا چو حسش کرد.
این یه هشدار بود که فقط ساکت بمونه.
هشداری که اگه حرف اضافهای بزنه، دهنش پاره میشه.
سا چو ناگهان چرخید و شروع کرد به راه رفتن.
در همین حال، گروهی از مردم رو دید که در دوردست به سمت محل مسابقه میرفتن.
بانوی عمارت گل آسمانی بود که اهریمن خندان پلیددل و بیچهرگان پشت سرش حرکت میکردن.
سا چو دوباره ناگهان مسیرش رو عوض کرد و به راهش ادامه داد.
«چرا همه دارن با من اینطوری میکنن؟»
***
دهها کالسکه وارد حیاط داخلی فرقه گل الهی شدن.
این کالسکه شخصی رهبر اتحاد نامتعارف بود، طوری ساخته شده بود که با شمشیرهای معمولی بریده نمیشد و در آتش نمیسوخت.
تق، تق، تق، تق!
درهای کالسکهها که در یک خط ایستاده بودن، همزمان باز شدن و محافظان رهبر اتحاد پیاده شدن.
همونطور که از محافظان تراز اول اتحاد نامتعارف انتظار میرفت، نگاهشون عمیق و تیز بود.
بعد از اینکه پیاده شدن و جلوی کالسکهها صف کشیدن، بالاخره درِ تنها کالسکهای که بسته مونده بود، باز شد.
کسی که از کالسکه بیرون اومد، رهبر اتحاد نامتعارف، بک جا-گانگ بود.
او که به جای لباسهای پرزرقوبرق، یه ردای رزمی ساده پوشیده بود، حتی بیشتر به چشم میاومد.
حضورش چیزی بود که هیچکس نمیتونست ازش تقلید کنه.
رهبر فرقه گل الهی، آن چئونگ-گوانگ، به سمتش دوید و کمرش رو خم کرد.
«درود بر رهبر اتحاد.»
او واقعاً نمیدونست که بک جا-گانگ امروز از راه میرسه.
چا ایران بهش خبر نداده بود که بک جا-گانگ زودتر میاد.
او میخواست که آن چئونگ-گوانگ چهرهای طبیعی از غافلگیری و سردرگمی نشون بده.
آن چئونگ-گوانگ که از این ماجرای پشت پرده بیخبر بود، با استرس تعظیم کرد.
«چرا انقدر زود اومده؟ نکته چیزی فهمیده؟»
رهبر پرمشغله اتحاد نامتعارف محال بود چند روز زودتر بیاد.
«انتظار نداشتم انقدر زود تشریف بیارید.»
بعد، بک جا-گانگ به آرامی بهش نزدیک شد.
قلب آن چئونگ-گوانگ مثل دیوونهها میزد.
اگه رهبر اتحاد نامتعارف با دونستن چیزی اومده بود، کارش تموم بود.
این اولین بار در زندگیش بود که انقدر عصبی میشد.
بک جا-گانگ بهش کمک کرد تا از حالت تعظیم بلند بشه.
بعد، بعد از اینکه لحظهای به آن چئونگ-گوانگ خیره شد، ناگهان پرسید:
«نقشه کشیدی با این مسابقه من رو به کشتن بدی؟»
«!»
آن چئونگ-گوانگ که از این سوال مستقیم شوکه شده بود، چشمانش گرد شد.
«نه قربان. منظورتون چیه؟»
صداش میلرزید.
آن چئونگ-گوانگ دوباره طوری که انگار بهش ظلم شده، التماس کرد:
«اصلاً اینطور نیست!»
در اون لحظه، لرزهای به تن بک جا-گانگ افتاد.
هرچند میدونست آن چئونگ-گوانگ داره دروغ میگه، بک جا-گانگ بلند خندید و گفت:
«منظورم اینه که قلبم داره از جا کنده میشه، چون انقدر زیباروی بیهمتا اینجا هست.»
آن چئونگ-گوانگ که قلبش ریخته بود، حالا میتونست ببینه که بک جا-گانگ داشته شوخی میکرده.
«قلب خود من داشت زودتر از جا کنده میشد.»
آن چئونگ-گوانگ با آرامش لبخند زد.
او هنوز میترسید، چون نمیدونست این یه شوخی بود یا با دونستن چیزی این سوال رو پرسیده، اما نمیتونست معنای واقعی رو از چهره بک جا-گانگ تشخیص بده.
«از قضا مسابقه اصلی امروز برگزار میشه، پس لطفاً با خیال راحت ازش لذت ببرید. حالا بفرمایید داخل.»
اونها در حالی که با هم صحبت میکردن، به سمت تالار بزرگ رفتن.
«پسر من، سا-این، احتمالاً بیشتر از من ازش لذت میبره.»
«رهبر جوان اتحاد هم همراهتون اومدن؟»
وقتی بک جا-گانگ سر تکون داد، آن چئونگ-گوانگ به اطراف نگاه کرد.
«رهبر جوان اتحاد کجا هستن؟»
«گفت میره یه نگاهی بندازه و اول رفت تا مسابقه رو تماشا کنه. اون بچه، حتی یه سلام هم نکرد.»
در حقیقت، این بیاحترامی نبود.
نه تنها بی سا-این، بلکه گئوم موگوک هم که او به دیدنش رفته بود، مقامشون خیلی بالاتر از رهبر فرقه بود.
«مگه نه اینکه هنوز در اوج جوونیه؟ پسر منم همینطوره.»
آن چئونگ-گوانگ به یکی از زیردستهاش که دنبالش بود اشاره کرد تا بره و پسرش رو پیدا کنه.
«همین الان برو و به ارباب جوان خبر بده که رهبر اتحاد تشریف آوردن و بیارش اینجا.»
بعد به بک جا-گانگ گفت:
«پسرم همیشه رهبر جوان اتحاد رو تحسین کرده. همیشه میگفت که میخواد مثل رهبر جوان اتحاد بشه.»
با این حرف، بک جا-گانگ هم به محافظش گفت:
«برو سا-این رو پیدا کن. باید بذاریم جوونها با هم آشنا بشن.»
آن چئونگ-گوانگ با خوشحالی لبخند زد و گفت:
«پسرم واقعاً خوشحال میشه.»