چپتر 695: گفتی اینجا جاییه که میمیرم؟
چپتر 695: گفتی اینجا جاییه که میمیرم؟
آن هو-پیونگ با قلبی تپنده وارد تالار بزرگ شد.
رزمیکارهایی که از ورودی، ساختمان رو محاصره کرده بودن و چهرههای ناآشنایی داشتن، محافظهای رهبر اتحاد نامتعارف بودن.
حضور رعبآور اونها باعث میشد رزمیکارهای فرقه گل الهی مثل آماتورها به نظر برسن؛ اون حتی جرئت نمیکرد باهاشون چشمتوچشم بشه.
«باید لباسهای جدید میپوشیدم؟»
حتی اگه میتونست بقیهی آدمهای دنیا رو نادیده بگیره، باید تأثیر خوبی روی رهبر اتحاد نامتعارف و رهبر جوان اتحاد میگذاشت.
به عنوان بخشی از جناح نامتعارف، قرار گرفتن در لیست سیاه اونها میتونست به معنای نابودی فوری فرقهش باشه.
آن هو-پیونگ قبل از ورود، نفس عمیقی کشید.
رهبر اتحاد نامتعارف روی صندلی افتخار، جایی که همیشه پدرش مینشست، تکیه زده بود.
پدرش با فاصلهی کمی از اونجا ایستاده بود و دستهاش رو با احترام جلوی خودش جفت کرده بود.
این اولین باری بود که میدید پدرش اینقدر مؤدبانه جلوی کسی ایستاده.
«پس اون رهبر اتحاد نامتعارفه.»
جرئت نمیکرد به صورتش نگاه کنه، برای همین موقع راه رفتن سرش رو کمی پایین انداخت.
در حالی که سرش پایین بود، لبخند زدن رو تمرین کرد.
چون تمام عمرش اخمو بود، تلاش برای لبخند زدن براش خیلی عجیب و سخت بود.
«باید تأثیر خوبی بذارم.»
آن هو-پیونگ با قلبی لرزان جلو رفت و با احترام تعظیم کرد.
«ملاقات با رهبر اتحاد، کسی که همیشه تحسینش میکردم، برای من افتخار بزرگیه.»
«از دیدنت خوشحالم.»
بک جا-گانگ کموبیش میدونست آن هو-پیونگ چه جور آدمیه.
طبیعی بود که قبل از بازدید از فرقه گل الهی، اطلاعات پایهای دربارهی خانوادهی ارباب فرقه بهش داده شده باشه.
یه جانشین هرزه که عاشق شراب و زنها بود.
فقط با نگاه کردن به آن هو-پیونگ، آیندهی فرقه گل الهی تیره و تار به نظر میرسید.
البته، از لحظهای که آن چئونگ-گوانگ با نیروهای مخفی دست به یکی کرده بود، آیندهی فرقه دیگه فقط تیره نبود، بلکه به تاریکی مطلق تبدیل شده بود.
آن چئونگ-گوانگ پیامی تلهپاتیک برای پسرش فرستاد.
- اشتباه نکن، کارت رو خوب انجام بده!
- نگران نباش پدر!
درست همون موقع، در باز شد و کسی وارد شد.
آن هو-پیونگ سرش رو چرخوند تا به ورودی نگاه کنه و جا خورد.
«این عوضی اینجا چیکار میکنه؟»
کسی که وارد شده بود، کسی نبود جز بی سا-این.
آن هو-پیونگ سریع رو به بک جا-گانگ و پدرش کرد و گفت:
«لطفاً یه لحظه من رو ببخشید.»
آن هو-پیونگ به سمت بی سا-این که داشت به طرفشون میاومد، هجوم برد.
آن هو-پیونگ جلوی راه بی سا-این رو گرفت و با اخم زمزمه کرد:
«فکر کردی داری چیکار میکنی که تا اینجا دنبال من راه افتادی؟»
حتماً دمِ در گفته بود که ارباب جوان صداش کرده.
همین که فکر میکرد محافظهای رهبر اتحاد به هر کسی اجازه میدن وارد جایی بشه که رهبر اتحاد حضور داره، اون هم فقط چون ادعا کرده کسی دنبالشه، نشون میداد آن هو-پیونگ چقدر خودخواه و بیفکر بود.
«همین الان از اینجا برو بیرون. گمشو.»
این یه زمزمهی بهشدت عصبی بود.
اعصاب آن هو-پیونگ حسابی خرد بود.
اگه این لحظه رو خراب میکرد، واقعاً همه چیز تموم میشد.
«میخوای بمیری؟»
تمرکز مطلقش روی گذاشتن یه تأثیر خوب روی رهبر اتحاد نامتعارف باعث شده بود حتی از چهرهی بی سا-این هم نترسه.
مثل سا چو، حتی این احتمال که بی سا-این میتونه رهبر جوان اتحاد باشه هم به ذهن آن هو-پیونگ خطور نمیکرد.
رهبر جوان اتحادِ نامتعارف از محافظِ لی آن بپرسه که آیا زیباروهای زیادی اومدن؟ مگه همچین چیزی ممکن بود؟
آن هو-پیونگ فکر میکرد این مردِ ترسناک رو شناخته.
آره، چطور میتونست وقتی ارباب جوان فرقه گل الهی بهش پیشنهادی داده، ردش کنه؟ مخصوصاً وقتی پیشنهاد حقوق دو برابری بهش داده شده بود.
بعد، بی سا-این حرفی رو که آن هو-پیونگ قبلاً زده بود، تکرار کرد:
«گفتی که مستقیماً به کسی که بهش خدمت میکنم میگی؟»
این اولین باری بود که صدای بی سا-این رو میشنید.
صداش به اندازهی چهرهش دلنشین نبود، اما الان وقت اشاره کردن به این موضوع نبود.
«کسی که بهش خدمت میکنم اونجاست، پس میتونی خودت بهش بگی.»
نگاه آن هو-پیونگ به دنبال نگاه بی سا-این رفت.
بک جا-گانگ اونجا بود.
این عوضی داره به رهبر اتحاد نامتعارف توهین میکنه؟ این یه فرصته، یه فرصت طلایی برای گذاشتن یه تأثیر خوب روی رهبر اتحاد.
داشتم سعی میکردم از شر این احمق که حد خودش رو نمیدونه خلاص بشم، اما وقتی به رهبر اتحاد توهین کرد، دیگه نتونستم جلوی خودم رو بگیرم.
در اون لحظهی کوتاه، نقشهای کشید.
«مرتیکهی روانی!»
آن هو-پیونگ رو به در کرد و فریاد زد:
«سا چو! همین الان این عوضی رو بنداز بیرون!»
آن چئونگ-گوانگ که داشت تماشا میکرد، با وحشت به اون سمت دوید.
البته، آن چئونگ-گوانگ قبلاً بی سا-این رو دیده بود.
وقتی دید پسرش به محض ورود بی سا-این به سمتش میدوئه، فکر کرد اونها قبلاً توی زمین تمرین همدیگه رو دیدن و با هم سلام و علیک کردن.
در هر صورت، پسرش وقتی پای منافع خودش وسط بود، از همه سریعتر عمل میکرد.
آره، داشت با خودش فکر میکرد جای شکرش باقیه که حداقل این یه استعداد رو داره.
اما دستور دادن برای بیرون انداختن رهبر جوان اتحاد؟
آن هو-پیونگ فکر کرد پدرش به خاطر ظاهر بیرحم این مرد، با رنگی پریده داره به سمتشون میدوئه.
انگار میخواست بگه چرا تا وقتی رهبر اتحاد داره تماشا میکنه، سریع از شرش خلاص نمیشی؟
باید قبل از اینکه پدرش برسه و اوضاع رو حل کنه، دستبهکار میشد.
درست وقتی آن هو-پیونگ دستش رو بالا برد تا به صورت بی سا-این سیلی بزنه...
قاپ!
آن چئونگ-گوانگ که درست سر وقت رسیده بود، مچ دستش رو گرفت.
البته، حتی اگه این کار رو نمیکرد، آن هو-پیونگ نمیتونست ضربهای بزنه، اما آن چئونگ-گوانگ اونقدر شوکه شده بود که با صورتی مثل گچ سفید به پسرش خیره شد.
آن هو-پیونگ با صدای بلند گفت:
«انگار یه احمق که حد خودش رو نمیدونه دنبال من راه افتاده و میخواد زیردست من بشه. اما اون به رهبر اتحاد توهین کرد.»
بعد بک جا-گانگ از دور پرسید:
«چطور به من توهین کرد؟»
«گفت برای استخدام کردنش به اجازهی رهبر اتحاد نیاز دارم.»
بک جا-گانگ لبخندی زد و گفت:
«اشتباه نگفته.»
همون موقع بود که آن هو-پیونگ در حالی که پلک میزد و نمیفهمید منظورش چیه...
شترق!
آن چئونگ-گوانگ بدون هیچ رحمی به صورت پسرش سیلی زد.
درد در درجهی دوم بود؛ آن هو-پیونگ بیش از حد شوکه شده بود.
«پدر؟»
«چطور جرئت میکنی با رهبر جوان اتحاد اینقدر بیادب باشی؟ همین الان زانو بزن و عذرخواهی کن.»
آن هو-پیونگ پلک زد.
«رهبر جوان اتحاد؟ کدوم رهبر جوان اتحاد؟»
در حالی که همونطور گیج ایستاده بود، سیلی دیگهای به سمتش پرتاب شد.
شترق! شترق! شترق!
دستهای آن چئونگ-گوانگ پر از خشم بود و بیرحمانه به صورت پسرش سیلی میزد.
بعد از تمام کارهای احمقانهای که انجام داده بود، حالا پسرش مرتکب این دیوانگی شده بود.
باید از همون اول با همینطور کتک زدن بزرگش میکرد.
اگه این اتفاق تبدیل به یه مشکل میشد و رهبر اتحاد نامتعارف اونجا رو ترک میکرد چی؟ شاید واقعاً پسرش رو تا حد مرگ کتک میزد.
درست همون موقع، پیام تلهپاتیک بک جا-گانگ به بی سا-این رسید.
- میبینم که این کارِ رهبر جوان فرقهست.
شاگردش از اون آدمهایی نبود که هویتش رو مخفی کنه تا چنین وضعیتی پیش بیاد.
اگه دلیلی برای کتک زدن کسی وجود داشت، خودش تا الان طرف رو نیمهجون کرده بود.
- داره بهم میگه که بچهی خودم رو درست تربیت کنم، درسته؟
البته، گئوم موگوک این موقعیت رو پیشبینی نکرده بود، اما اوضاع اینطوری پیش رفته بود.
- اگه تنها بودم، اون عوضی رو به عنوان یه جنازه میآوردن اینجا.
با پیام تلهپاتیک بی سا-این، لبخند کمرنگی روی لبهای بک جا-گانگ نشست.
میتونست بدون دیدن، کل ماجرا رو تصور کنه.
تمام احساساتی که در طول سالهای گذشته جمع شده بود، بیرون ریخت.
شترق! شترق! شترق! شترق!
وقتی بی سا-این حس کرد که اون به اندازهی کافی کتک خورده، قدمی به جلو گذاشت.
«دیگه کافیه.»
با این حرف، آن چئونگ-گوانگ کتک زدن رو متوقف کرد.
آن هو-پیونگ در حالی که صورتش متورم و قرمز شده بود، با گریه گفت:
«پدر.»
«چطور جرئت میکنی به رهبر جوان اتحاد فحش بدی و دستت رو برای زدنش بالا ببری؟ تو لیاقتت مرگه. اول باید اون دستت رو قطع کنم.»
«پدر، لطفاً نجاتم بده!»
«نمیخوای همین الان عذرخواهی کنی؟»
آن هو-پیونگ زانو زد و التماس کرد.
«من با نشناختن یه شخص بزرگوار مرتکب گناه نابخشودنی شدم! اشتباه کردم! لطفاً از جونم بگذرید!»
بی سا-این اون رو سرزنش نکرد.
میتونست آن هو-پیونگ رو حتی بیشتر از این خرد کنه، اما این کار رو نکرد.
او از قبل میدانست که آن هو-پیونگ آدم عیاش و قلدری است و سرزنش کردنِ بیشترِ او در اینجا، تغییری در شخصیتش ایجاد نمیکرد.
اگر هم چیزی تغییر میکرد، فقط باعث میشد کینه بیشتری در دلش نگه دارد.
علاوه بر این، او برای متوقف کردن توطئه ترور استادش اینجا بود، پس نیازی نبود با آن هو-پیونگ دشمنی ایجاد کند.
بی سا-این به آن هو-پیونگ کمک کرد تا بلند شود و با لحنی دلپذیر گفت:
«عذر میخوام. نتونستم زودتر هویتم رو فاش کنم.»
«اصلاً اینطور نیست، رهبر جوان اتحاد! ممنونم که من رو بخشیدید.»
اما همانطور که بی سا-این انتظار داشت، یک آدم در یک لحظه تغییر نمیکرد.
او نهتنها پشیمان نبود، بلکه دنبال مقصر میگشت.
هدف کینهاش باید پدرش یا بی سا-این میبود، اما او یقه آدم اشتباهی را چسبید.
«همهش تقصیر اون عوضیه!»
محافظ لی آن! چون دیده بود رهبر جوان اتحاد با آن عوضی حرف میزند، دچار سوءتفاهم شده بود.
«یه جوری از دل رهبر جوان اتحاد درمیارم، اما اون عوضی رو... خودم حسابش رو میرسم!»
زندگی گذشتهاش که همیشه از ضعیفتر از خودش انتقام میگرفت، در این لحظه هم فرقی نکرده بود.
آن چئونگ-گوانگ مقابل رهبر اتحاد رفت و به نشانه عذرخواهی سر خم کرد.
«معذرت میخوام که چنین صحنه ناخوشایندی رو بهتون نشون دادم.»
بک جا-گانگ با لحنی مهربان گفت:
«یه سوءتفاهم بود، پس نگرانش نباش.»
در همین لحظه، صدای تشویق از بیرون بلند شد.
به نظر میرسید مسابقات اصلی در حال شروع شدن است.
برای تلطیف فضای سنگین، آن چئونگ-گوانگ پیشقدم شد.
«انگار بخش اصلی داره شروع میشه. من شما رو تا صندلیهای ویژه همراهی میکنم.»
بک جا-گانگ از جایش بلند شد و به غائله خاتمه داد.
«درست نیست بذاریم خانومها منتظر بمونن.»
***
اتاق انتظار پر از زن بود.
لی آن از گوشهای از اتاق، با آرامش محیط اطرافش را زیر نظر داشت.
او سعی میکرد آدمکشهای فرقه زیبارویان را در میان شرکتکنندهها پیدا کند.
او دنبال یک آدمکش نمیگشت.
برای پیدا کردن یک آدمکش، نباید دنبال یک آدمکش بگردی.
کلید کار همین بود.
چند زن بودند که به او حس خاصی میدادند.
به معنای واقعی کلمه، فقط یک حس بود.
زنانی که لی آنِ رزمیکار، و نه لی آنِ محافظ، آنها را شناسایی کرده بود.
در همین لحظه، چا ایران وارد اتاق انتظار شد.
بعد از اینکه نگاهی به داخل انداخت، به سمتی که لی آن بود قدم برداشت.
لی آن به او نگاه نکرد، بلکه چشمش به زنانی بود که شناساییشان کرده بود.
چه کسی به حضور او واکنش نشان میداد؟ یا چه کسی نشان نمیداد؟
چا ایران درست تا کنار لی آن آمد.
«چیکار کنم؟ انگار محافظ دوشیزه لی همین الانشم دلش رو به من باخته.»
«درباره چی حرف میزنی؟»
«تصمیم گرفتیم برای رسیدن به فینال، با هم جشن بگیریم و نوشیدنی بخوریم. فقط خودمون دوتا، توی یه فضای صمیمی.»
منظورش این بود که لی آن هم به آنها ملحق شود، اما گفت «خودمون دوتا».
لی آن فریب تحریک او را نخورد.
گئوم موگوک چنین کاری نمیکرد، و حتی اگر میکرد، حتماً دلیلی داشت.
«اون بدون اجازه من نمیتونه نوشیدنی بخوره.»
وقتی لی آن سرش را کج کرد، چا ایران با لحنی تحریکآمیز پرسید:
«این اعتمادبهنفسه؟ یا تکبر؟»
«من خوب میشناسمش.»
«محافظی که اربابش رو خوب بشناسه زیاده، اما اربابی که محافظش رو خوب بشناسه؟ واقعاً رابطه ارزشمندیه.»
چا ایران کنار لی آن نشست.
حتی در آن لحظه هم لی آن واکنش زنان اطراف را زیر نظر داشت.
بههرحال، هدف او از شرکت در مسابقه همین بود.
با شناسایی کسی مثل او، شاید میتوانستند یکی از افراد خودشان را نجات دهند.
چا ایران ناگهان گفت:
«بالاخره یه شمشیر گرانبها به کمر بستی.»
لی آن واقعاً یک شمشیر گرانبها همراه داشت، اما منظور آن حرف این بود که آرایشش زیبا شده است.
بههرحال، چا ایران مهارت زنی که او را آرایش کرده بود، خیلی بهتر از خودش میشناخت.
«حریفم کسیه که هست. مراقب باش، وقتی آرایش میکنم، به آدم دیگهای تبدیل میشم.»
«دوشیزه لی بدون آرایش ترسناکتره. اون زیبایی خالص.»
«میخوای هر طور شده من رو حذف کنی، مگه نه.»
آن دو به هم نگاه کردند و لبخند زدند.
بله، باید میترسیدی.
از تمام آن زمانی که صرف تمرین کردم، عرق ریختم، بدون اینکه حتی یک لحظه برای آرایش کردن داشته باشم.
در همین حال، درِ اتاق انتظار باز شد و رزمیکاری با صدای بلند اعلام کرد:
«مسابقات اصلی از همین حالا شروع میشه!»
صدای غرش جمعیت از بیرون شنیده میشد.
*
بالاخره نوبت به لی آن رسید.
او که لباسی سفید و فاخر به تن داشت و آرایش زیبایی کرده بود، بهآرامی از پلهها بالا رفت.
وقتی روی صحنه قدم گذاشت، توانست جنگجوهای بیشماری را ببیند.
صدای غرشی گوشخراش بلند شد.
فکر میکرد وقتی بالا بیاید، قلبش از خجالت منفجر شود.
برای همین بود که سپیدهدم بیدار شده و به کوهستان رفته بود تا شمشیر بزند.
اما وقتی روی صحنه رفت، آنقدرها که فکر میکرد عصبی نبود.
«شاید واقعاً توی شرایط سخت خوب عمل میکنم.»
لی آن بهآرامی در مسیر تعیینشده قدم برداشت.
و بعد، او را دید.
در میان آنهمه آدم، گئوم موگوک را دید که به او نگاه میکرد.
انگار معجزهای شده بود که توانست او را پیدا کند.
با اینکه گئوم موگوک هیچ حضوری از خود نشان نمیداد، اما او پیدایش کرد.
در میان تمام این مردم، او فقط میتوانست گئوم موگوک را ببیند.
همه اطرافیانش سیاه و سفید شدند و فقط گئوم موگوک رنگی باقی موند.
گئوم موگوک داشت به او لبخند میزد.
ناگهان فکری به سر لی آن زد.
این سفر، زمانی برای تایید احساساتش نسبت به رهبر جوان فرقه بود! او برای اولین بار حسادت را تجربه کرده بود، و با اینکه از وقتی بچه بود رهبر جوان فرقه را دوست داشت، اما احساساتی که این بار کشف کرده بود، عمیقتر از قبل بود.
لی آن با اعتمادبهنفس قدم برداشت.
وقتی در مرکز صحنه ایستاد، توانست صندلیهای داوران را که بهطور ویژه در مقابلش آماده شده بود، ببیند.
در میان سه داور، بانوی عمارت گل آسمانی را دید.
چشمانشان در هم گره خورد.
او اینجا بود و بانوی عمارت گل آسمانی آنجا، و هر کدام وظیفه خودشان را انجام میدادند.
«از جایی که من ایستادم، خنجر اهریمن خندان به رهبر جوان فرقه اصابت نمیکنه.»
به این ترتیب، دو زنی که به دنبال محافظت از مردشان بودند، با چشمانشان با هم ارتباط برقرار کردند.
از زمانی که روی صحنه رفت تا وقتی پایین آمد، هیچ اتفاقی نیفتاد.
درست قبل از ترک صحنه، برای آخرین بار نگاهی به گئوم موگوک انداخت.
به نظر میرسید لبهای گئوم موگوک چیزی را زمزمه میکنند.
«برای یه زشترو، بد نیست.»
این چیزی نبود که او میگفت؟ لی آن لبخندی به خودش زد و از صحنه پایین آمد.
همانطور که گئوم موگوک پایین آمدن لی آن از صحنه را تماشا میکرد، کسی به او نزدیک شد.
«خیلی وقت بود ندیده بودمت.»
در کمال تعجب، او رهبر اتحاد نامتعارف، بک جا-گانگ بود.
او کلاه حصیری به سر داشت، برای همین هیچکس او را به عنوان رهبر اتحاد نشناخت.
او پیشنهاد آن چئونگ-گوانگ برای همراهی تا صندلیهای ویژه را رد کرده بود و گفته بود که میخواهد امروز را در آرامش تماشا کند و در میان جمعیت گم شده بود.
آن دو در حالی که با هم حرف میزدند، به صحنه مقابلشان چشم دوختند.
گئوم موگوک انرژیاش را ساطع کرد تا حصاری بیشکل دورشان ایجاد کند و مانع شنیده شدن صدایشان توسط اطرافیان شود.
«بهت گفتم نیای، پس چرا اومدی؟»
«اومدم ببینمت.»
«نیومدی زیبارویان رو ببینی؟»
«چرا که نه؟ اومدم هم تو رو ببینم و هم زیبارویان رو.»
گئوم موگوک برگشت تا به بک جا-گانگ نگاه کند و گفت:
«راستش رو بخوای، اگه نمیاومدی ناامید میشدم.»
«گفتی اینجا همونجاییه که من میمیرم؟»
آن دو به هم نگاه کردند و لبخند زدند.
در حقیقت، گئوم موگوک دلش میخواست بک جا-گانگ را ببیند.
او هیچوقت نمیفهمید که آن چشمهای ریز در حال حاضر چقدر برایش جذاب به نظر میرسند.
«داره میاد بیرون. اون زنی که اونجاست، همون آدمکشیه که برای کشتن تو فرستادن، رهبر اتحاد.»
زنی که روی صحنه قدم گذاشت، چا ایران بود.
حضور او جمعیت را با اشتیاقی آتشین شعلهور کرد، اما در مقابل، بک جا-گانگ سرد و یخی شد.
«بهم بگو. یه دلیل بهم بده که چرا نباید همین الان بپرم روی اون صحنه و اون زن رو بکشم. من آدمی نیستم که بشینم و منتظر کسی بمونم که میخواد من رو بکشه.»
او کسی نبود که با دشمنانش بازی کند.
اگر کسی دشمن بود، او کسی بود که با تمام توانش او را میکشت.
او رهبر اتحادی بود که همیشه ردای رزمی به تن داشت.
«اگه دلیلی نداشته باشم که بتونم قبولش کنم...؟»
چشمهای ریز بک جا-گانگ ریزتر شد.
آنها با شدتی میدرخشیدند که انگار منشأ تمام هالههای مرگبار جهان بودند.
«همینجا، همین الان میکشمش.»