چپتر 701: همه‌تون جایگاه خودتون رو می‌دونید، مگه نه؟

هفدهمین آدمکش ترسیده بود.

کسانی که آنها را اسیر کرده بودند، کسی نبودند جز بیچهرگان، همان پیروان اهریمن خندان پلیددل.

اگر به دست آنها میافتاد، دردی بدتر از مرگ در انتظارش بود.

بهطور معمول، آدمکشها برای مواقع اسارت، یک قرص سم در دندانهای آسیای خود پنهان میکردند، اما آدمکشهای فرقه زیبارویان این کار را نمیکردند.

این خواسته رهبرشان، چا ایران، بود.

اگر آنقدر قدرت داری که دندان روی قرص سم بگذاری، پس دندانهایت را به هم بفشار و تا آخرین لحظه برای زنده ماندن بجنگ!

«نباید اینقدر بیاحتیاطی میکردم.»

نه. این مسئله بیاحتیاطی نبود.

حتی اگر بیاحتیاطی هم نمیکرد، نتیجه باز هم همان میشد.

آدمکشی که موقعیتش لو رفته باشد، فرقی با یک رزمیکار معمولی ندارد.

علاوه بر این، آنها غافلگیر شده بودند.

«آخه چطوری پیدامون کردن؟»

آیا خائنی در کار بود؟ حتی اگر کسی میخواست خیانت کند، غیرممکن بود.

آنها حتی نمیدانستند بقیه کجا زندگی میکنند.

اما این افراد با دقتی بینظیر آنها را پیدا کرده بودند.

در همان لحظه بود.

پیییییی، پوپوپوپونگ!

صدای انفجار آتشبازی از جایی نه چندان دور به گوش رسید.

آنها آتشبازیهایی بودند که صدای عجیبی ایجاد میکردند.

هفدهمین آدمکش و پنجمین آدمکش نگاهی به هم انداختند.

آن آتشبازیها علامتی بود که آدمکشهای فرقه زیبارویان برای هشدار دادن به یکدیگر درباره خطر از آن استفاده میکردند.

این یعنی بیچهرگان رفقای آنها را در جاهای دیگر نیز هدف قرار داده بودند.

یکی از بیچهرگان سرش را از پنجره بیرون آورد و به سمتی که صدای آتشبازی میآمد نگاه کرد.

«چطور حتی به فکرش هم نمیرسه یه نگاه به ما بندازه؟»

هر مرد دیگری دستکم یک بار نگاه میکرد.

آیا آنها واقعاً در فرقه اهریمنی طوری بزرگ شده بودند که هیچ احساسی نداشته باشند؟

البته، او نمیدانست.

که بیچهرگان وقتی تصمیم میگیرند نگاه کنند، چقدر بیرحمانه میتوانند خیره شوند.

کالسکه کمکم شروع به کم کردن سرعت خود کرد.

دو آدمکش تنها یک امید داشتند، فارغ از اینکه این بار چه کسی هدف قرار گرفته است.

«خواهش میکنم، کاش سیگنال رو شنیده باشه!»

درست زمانی که کالسکه وارد خیابانی خلوت در حومه شهر شد.

تپ، تپ.

بیچهرهای که روی صندلی راننده بود، محکم به دیوار پشتی کوبید و کالسکه سرعت گرفت.

تپ! تپ! تپ!

آنها حس میکردند چیزی مدام به کالسکه برخورد کرده و در آن فرو میرود.

لحظهای که بیچهره پرده پنجره مقابل را باز کرد تا بیرون را نگاه کند.

شووووواک!

یک سلاح پنهان از پنجره وارد شد و از سمت دیگر بیرون رفت.

تپ! تپ! تپ!

صدای برخورد سلاحهای پنهان به کالسکه دوباره شنیده شد.

کالسکه هنگام یک چرخش تند، منحرف شد.

یکی از چرخها بلند شد و کالسکه به پهلو کج شد.

بیچهره به سمت مخالف رفت و نیروی درونی خود را بالا برد.

درست زمانی که کالسکه، که روی یک چرخ بلند شده بود، به سختی تعادلش را بازیافت.

پووووو!

یک سلاح پنهان که شبیه به یک تیر کوتاه بود، از دیوار کالسکه گذشت و در آن نفوذ کرد.

آن یک سلاح پنهان معمولی نبود.

آنقدر قدرت داشت که به دیوار کالسکه نفوذ کند.

و به سمتی پرواز کرد که هفدهمین و پنجمین آدمکش نشسته بودند.

بیچهره با خنجر خود ضربهای زد و سلاح پنهانی را که به سمت آنها میآمد، منحرف کرد.

کانگ.

نیروی آن سلاح پنهان چنان زیاد بود که مچ دستش حس میکرد در حال شکستن است، اما به لطف حرکت او، مسیر سلاح تغییر کرد.

سلاح پنهان از کنار آنها گذشت و فضای پشت سر دو زن را شکافت.

اگر بیچهره جلوی آن را نگرفته بود، هر دوی آنها جانشان را از دست میدادند.

در همان حال.

پوک!

یک سلاح پنهان بازوی بیچهره را که برای محافظت از آنها خود را در معرض پنجره قرار داده بود، درید.

خون از بازویش فواره زد، اما زمانی برای رسیدگی به زخم نبود.

سلاح پنهان دیگری به داخل پرتاب شد.

شوووووواک!

سلاح پنهانی بلندتر از قبلی به سمتی که زنان نشسته بودند پرواز کرد.

سریعتر و قویتر از قبلی بود.

بیچهره دو زن را گرفت و آنها را به جایی که خودش ایستاده بود کشید.

پووووو!

سلاح پنهان در جایی که آنها نشسته بودند فرو رفت.

یک حمله بیامان از بیرون در حال انجام بود.

هفدهمین و پنجمین آدمکش میدانستند مهاجم کیست.

هشتمین آدمکش؛ او ماهرترین فرد در تکنیکهای سلاح پنهان در فرقه زیبارویان بود.

از میان همه، باید او میبود.

شخصیت هشتمین آدمکش خودخواه و بیرحم بود.

او از آن دست افرادی بود که حتی اگر میدانست متحدانش در کالسکه هستند، باز هم حملهای بیامان انجام میداد.

چنگ! چنگ!

بیچهره سلاحهای پنهانی را که بار دیگر به کالسکه نفوذ کرده بودند، دفع کرد.

یکی از آنها ممکن بود به دو زن برخورد کند، اما او با به خطر انداختن جان خودش، جلوی آن را گرفت.

«چرا اینقدر تلاش میکنه نجاتمون بده؟»

هفدهمین آدمکش در دلش متعجب بود.

وقتی صحبت از قساوت و بیرحمی میشد، این بیچهرگان باید بدتر میبودند، نه بهتر.

سلاحهای پنهان مانند باران میباریدند، اما کالسکه همچنان به خوبی پیش میرفت.

بیچهرهای که در صندلی راننده بود، پرتابههای ورودی را با تکنیکهای انگشت خود دفع میکرد تا به خودش و اسب برخورد نکنند.

مهارت او در راندن اسب و اجرای تکنیکهای انگشت، هر دو بینقص بود.

او دو بار به دیوار پشتی ضربه زد، علامتی داد و سپس کالسکه را در کنار گروهی از درختان که میتوانستند پناهگاه باشند، متوقف کرد.

لحظهای که کالسکه ایستاد!

بیچهره در کالسکه را باز کرد، زنان را به بیرون پرت کرد و سپس خودش را به بیرون انداخت.

پاپاک! پاپاپاک!

با توقف کالسکه، سلاحهای پنهان با دقت بیشتری پرواز میکردند.

پس از خروج از کالسکه، بیچهره ابتدا صندلی راننده را چک کرد.

همکارش که در حال رانندگی بود، هیچجا دیده نمیشد؛ او نمیدانست او به کجا پریده است.

تینگ! شیک!

درست زمانی که یک سلاح پنهان از دیواری کمانه کرد و به سمت صورت هفدهمین آدمکش پرواز کرد.

شوینگ.

بیچهره تندبادی از انگشتانش خارج کرد و سلاح را منحرف کرد.

او صادقانه از شوخی گئوم موگوک درباره ضربه نزدن به صورت پیروی میکرد.

درست زمانی که میخواست دو زن را پشت درختی پنهان کند.

شوووووووووووا!

سلاحهای پنهان مانند باران بر سر آنها فرو ریختند.

چنگچنگچنگچنگچنگ!

بیچهره میتوانست به تنهایی جاخالی بدهد، اما جلوی هفدهمین و پنجمین آدمکش ایستاد و سلاحها را دفع کرد.

خون روی نقاب سفیدش پاشید، اما بیچهره تکان نخورد.

هفدهمین و پنجمین آدمکش در سکوت به پشت مردی نگاه میکردند که تا آخرین لحظه برای محافظت از آنها ایستادگی کرد.

وضعیتی بود که واقعاً نمیدانستند باید طرفدار چه کسی باشند.

«نمیتونه جلوشو بگیره! این دیگه خیلی زیاده!»

چیزی که هشتمین آدمکش در حال حاضر رها میکرد، یک سلاح پنهان معمولی نبود.

آن یکی از سلاحهای ممنوعه اتحاد رزمی بود، چیزی که او فقط در ناامیدکنندهترین شرایط از آن استفاده میکرد.

آن طوفان بارانی نابودی بود.

خون از شانه و کمر بیچهره فواره زد.

او به هر شکلی موفق شد حمله را مسدود کند و حتی اگر دست و پایش آسیب میدید، از برخورد به نقاط حیاتیاش جلوگیری میکرد.

کانگ!

با آخرین صدای تیز، بازوی بیچهره افتاد.

نفسهایش به شماره افتاده بود.

او خستهتر از آن بود که بتواند سلاح پنهان دیگری را دفع کند.

اگر حتی یک خنجر دیگر پرتاب میشد، کار تمام بود.

اما دیگر سلاح پنهانی نیامد.

وقتی بیچهره سرش را بلند کرد، همکارش را دید که از صندلی راننده پریده بود و اکنون روی سقفی در آن سوی خیابان ایستاده و به سمت آنها نگاه میکرد.

زنی در کنار او بیهوش افتاده بود.

در حالی که او مشغول دفع سلاحهای پنهان بود، همکارش موفق شده بود او را مطیع کند.

مدتی بعد، سه آدمکش در کنار هم در کالسکهی دربوداغان نشسته بودند.

هفدهمین آدمکش، پنجمین آدمکش و هشتمین آدمکش.

بیچهره بالاخره به درستی به جراحاتش رسیدگی کرد.

اگرچه حیاتی نبودند، اما بریدگیها کاملاً عمیق بودند.

با چهرهای بیتفاوت، نقاط فشار خود را فشار داد تا خونریزی را متوقف کند، مرهم طلایی مالید و زخمها را با باند بست.

«آخ.»

هفدهمین آدمکش با دیدن چشمان بیچهره که از درد در هم رفته بود، برایش عجیب بود که این مرد هم میتواند درد را حس کند.

نقابش به شدت به خون آغشته شده بود.

بیشتر آن خونی بود که برای محافظت از او ریخته شده بود.

هفدهمین آدمکش فکر کرد که این بار، بیچهره دیگر مراعات نخواهد کرد.

آدمکش هشتم با استفاده از یه سری سلاح ممنوعه نزدیک بود اونو بکشه. حتی اگه نمیکشتش، انتظار داشت تا حد مرگ کتکش بزنه. اما مرد بیچهره حتی یه کلمه هم فحش نداد؛ فقط به بیرون پنجره خیره شد.

«اصلاً داره به چی فکر میکنه؟»

آدمکش هفدهم هم بیصدا از سوراخ کالسکه شکسته به منظره بیرون نگاه میکرد.

***

زنها به تالار مهمان رسیدن. زنهایی که امروز برای تعیین صندلیها جمع شده بودن، کسایی بودن که به تورنمنت اصلی راه پیدا کرده بودن اما نتونسته بودن جزو هفت نفر نهایی باشن. اونا با چهرههای آشنا سلام و احوالپرسی میکردن.

«باورم نمیشه دوباره اینجاییم.»

«فکر میکردم دیگه هیچوقت برنمیگردم.»

اینجا همون تالار مهمانی بود که موقع تورنمنت اصلی توش منتظر مونده بودن.

«درست همینجا نشسته بودیم، یادتونه؟»

«اون موقع واقعاً فکر میکردم به فینال میرسم.»

صدای خنده از گوشه و کنار بلند شد. جو خوبی بود. یه جور رفاقت عجیب بینشون شکل گرفته بود چون همه با هم حذف شده بودن.

وقتی همه زنها وارد تالار شدن، یه رزمیکار که کلاه حصیری لبهپهن داشت دنبالشون رفت تو و درو بست. پیشکار ارشد جو توی تالار منتظر بود.

«دلیل اینکه امروز همهتونو اینجا جمع کردم، چیدن صندلیها برای مرحله نهاییه.»

یه طرف تالار مثل یه صحنه تزئین شده بود و پشتش صندلیهایی برای نشستن اونا بود.

«لطفاً امروز صندلیهای تعیینشدهتونو با دقت چک کنین تا روز مراسم اشتباهی پیش نیاد. حالا شروع میکنم به تعیین جاها.»

پیشکار ارشد جو اسمها رو یکییکی خوند و جاهاشونو مشخص کرد. به نظر میرسید بیشتر از همیشه عصبی و خشک رفتار میکنه، اما بقیه اونقدر سرگرم چک کردن صندلیهاشون بودن که متوجه این جزئیات نشدن.

«خیلهخب، لطفاً بیاین بالا و روی صندلی شماره خودتون بشینین. روز مراسم صندلیها شماره ندارن، پس نباید گیج بشین.»

یکییکی اونا رو سر جاهاشون نشوند. همه زنها سر جاهاشون مستقر شدن و به صحنه نگاه کردن. صحنه یه ساختار موقتی برای چیدمان صندلیها بود، اما حسرت اونا واقعی بود.

آهی از لب یکیشون خارج شد. همه میدونستن این آه پر از حسرته، چون اون صحنه میتونست مال اونا باشه. چون همهشون توی دلشون همین آه رو کشیده بودن.

همون لحظه، صدای تیزی بلند شد. کلماتی که حتی بعد از شنیدنشون هم باورشون سخت بود.

«زن احمق، واسه چی آه میکشی؟ چون زشتی حذفت کردن.»

همه نگاهها چرخید سمت زنی که توهین کرده بود. اون دقیقاً کنار همون زنی نشسته بود که آه کشیده بود. با شنیدن این حرف، زنی که آه کشیده بود چشماش از تعجب گرد شد.

«چی گفتی؟»

«نکنه کری؟ از مرحله مقدماتی تا حالا داشتی فیس و افاده میومدی، حقته.»

شترق!

زنی که آه کشیده بود، بدون رحم زد توی گوشش.

«این سلیطه جرئت میکنه منو بزنه؟»

دوتا زن موهای همدیگه رو گرفتن و شروع کردن به دعوا. موقعیتی بود که باید جلوشونو میگرفتن، اما یه زن دیگه که داشت نگاهشون میکرد داد زد:

«بکشش!»

این دیگه چی بود؟ نگاه زنها چرخید سمت کسی که داد زده بود «بکشش». به نظر نمیرسید شوخی یا مسخرهبازی باشه، چون دوباره با صدای جیغمانندی داد زد که اونو بکشه.

زنی که توهین کرد، زنی که بلافاصله زد تو گوشش، و زنی که تماشا میکرد و داد میزد بکشش—هیچکدوم نرمال نبودن. سه نفر غیرعادی همینطوری هم زیاد بود، اما بعدش یکی دیگه هم اضافه شد.

«چقدر بیفرهنگ. تعجبی نداره زنهای بدبختی مثل شما حذف شدن. نمیتونم با شماها یه جا دیده بشم.»

با حرف این زن، یه زن دیگه از ردیف عقب محکم کوبید تو سرش.

«سلیطه، تو خودت از همه بدبختتری!»

این بار، دوتا زن دیگه شروع کردن به دعوا. پیشکار ارشد جو با شوک دوید سمتشون.

«بسه! چتونه آخه!»

سعی کرد جلوشونو بگیره، اما زنهای عصبی چشماشون خون گرفته بود. دعوا در عرض یه لحظه پخش شد. اینطور نبود که کسی بقیه رو تحریک کنه. یا اینکه توی دوتا گروه مخالف با هم بجنگن. اونا فقط با نفر بغلدستیشون یا کسایی که از تورنمنت ازشون کینه داشتن دعوا میکردن. حتی با کسایی که یه کلمه هم باهاشون حرف نزده بودن میجنگیدن.

داد و فریاد و فحش از همه طرف بلند شد. انگار منتظر همین لحظه بودن، همهشون جیغ میزدن و به همدیگه بد و بیراه میگفتن. مشت میزدن، چنگ میانداختن و لباسهای همدیگه رو پاره میکردن. موهای همو میکشیدن. یه زن بود که اون یکی رو گاز میگرفت، و یه زن دیگه که نشسته بود و زد زیر گریه. یه زن داشت به پدر و مادرش فحش میداد و به سرنوشتش لعنت میفرستاد، و یکی دیگه جیغ میزد که اون زیباترین بانوی زیر آسمانه. واقعاً صحنهای بود که هر کسی هر چی ته دلش نگه داشته بود رو میریخت بیرون.

دهن پیشکار ارشد جو از دیدن این صحنه باز مونده بود. واقعاً اولین بار توی عمرش بود که همچین چیزی میدید. چطور آدمها میتونستن اینطوری رفتار کنن، هر چقدر هم که از حذف شدن تو فینال تلخکام باشن؟ سخت بود باور کنی اینها همون زنهای باوقار و زیبایی هستن که موقع ورود دیده بود. انگار یه جنون ناگهانی همهشونو گرفته بود و با هم دیوونه شده بودن.

البته، زنهایی هم بودن که کاملاً بیحرکت ایستاده بودن و فقط صحنه رو تماشا میکردن. پس یه بیماری واگیردار نبود. در هر صورت، نمیتونست بذاره این بلبشو ادامه پیدا کنه.

«بسه! همهتون تمومش کنین!»

وقتی فریاد پیشکار ارشد جو پیچید، مثل یه دروغ، اون فضای پر سر و صدا شروع کرد به آروم شدن. حتی خود پیشکار ارشد جو هم که داد زده بود تعجب کرد. همه ناگهان دست از دعوا کشیدن. دستهایی که یقهها رو گرفته بودن شل شدن و دستهایی که موها رو میکشیدن رها شدن.

زنها با گیجی به اطراف نگاه کردن. لباسهای پارهشون رو صاف کردن، موهای پریشونشون رو درست کردن و خون دماغشون رو پاک کردن. اصلاً شبیه آدمهایی نبودن که تا همین چند لحظه پیش مثل دیوونهها میجنگیدن. برعکس، قیافهشون طوری بود که انگار میگفتن: من الان چیکار کردم؟ واقعاً ارزشش رو داشت اونطوری دعوا کنیم؟ همهشون خجالتزده به نظر میرسیدن.

«این کارا یعنی چی؟»

فقط بعد از تشر پیشکار ارشد جو بود که زنهایی که دعوا کرده بودن سرشونو انداختن پایین.

«معذرت میخوام.»

بعضیها از روی عذرخواهی سرشونو خم کردن، در حالی که بقیه از شرم پشت بقیه قایم شدن. حتی بعضیها از کسایی که تا چند لحظه پیش بهشون فحش میدادن معذرتخواهی کردن. همون لحظه، رزمیکاری که کلاه حصیری داشت و دم در ایستاده بود، اومد جلو.

زنها ناگهان وحشت کردن. اونا درست قبل از یه مراسم مهم آشوب به پا کرده بودن و حتی دعوا راه انداخته بودن. فرقه گل الهی میتونست تنبیهشون کنه یا آبروشونو ببره.

رزمیکار کلاه حصیری دستشو بلند کرد و به زنها اشاره کرد. اون زنهایی رو که انتخاب کرده بود به یه طرف فرستاد. اونا همون زنهایی بودن که چند لحظه پیش با هیجان میجنگیدن. نه فقط اونا، بلکه به چند نفر از بین زنهایی که دعوا نکرده بودن و فقط تماشا میکردن هم اشاره کرد. بعد از جدا کردن زنها، رزمیکار کلاه حصیری به پیشکار ارشد جو گفت:

«ببرشون بیرون.»

حتی موقع رفتن هم زنها گیج بودن. مگه نباید زنهایی که دعوا نکرده بودن رو آزاد میکردن و اونایی که دعوا کرده بودن رو نگه میداشتن تا توبیخ بشن؟ اما اون داشت همه کسایی که دعوا کرده بودن رو میفرستاد بیرون. اوه، البته چندتا زن هم بودن که دعوا نکرده بودن. اصلاً نمیشد فهمید بر اساس چه معیاری داره اونا رو بیرون میفرسته.

پیشکار ارشد جو بدون حرف اونا رو به بیرون هدایت کرد. حالا فقط بیست زن باقی مونده بودن. زنهای باقیمونده با قیافههای جدی به همدیگه نگاه کردن. چون آدمهایی که توی این اتاق مونده بودن، گروهی بودن که نباید با هم میبودن.

اونا آدمکشهای فرقه زیبارویان بودن. بالاترین رتبه بینشون آدمکش سوم بود. اون نمیتونست موقعیت رو درک کنه. بین اون همه زن، وسط اون بلبشو...

«چطور ممکنه فقط ما رو باقی گذاشته باشه؟»

نگاه آدمکش سوم و بقیه آدمکشها چرخید سمت مرد کلاه حصیری. مرد کلاه حصیری اومد جلو. صندلیای رو که توی دعوا افتاده بود صاف کرد و نشست. وقتی آروم کلاه حصیریشو برداشت، اهریمن خندان پلیددل که یه روبند ابریشمی داشت، خودشو نشون داد.

«همهتون جایگاهتونو میدونین، درسته؟»

صدای بم اهریمن خندان پلیددل توی تالار بزرگی که پر از آدمکش بود پیچید.

«اول، بشینین.»