چپتر 703: اگه دوبار بپرسم و جواب ندی
چپتر 703: اگه دوبار بپرسم و جواب ندی
قدمهای آدمکش هفدهم کند شد.
آن بیچهره بدون اینکه چیزی بداند، داشت دنبالش میرفت.
او میخواست اگر قرار است بقیه کشته شوند، حداقل جان این بیچهره را نجات دهد.
اما نمیتوانست.
نقطه تکلمش مهر و موم شده بود، بنابراین نمیتوانست چیزی به او بگوید و اگر واقعاً این کار را میکرد، جان خودش را از دست میداد.
او تمام زندگیاش را فقط صرف فکر کردن به این کرده بود که چطور کسی را بکشد.
به همین خاطر، داشتنِ حسِ تمایل به نجات دادنِ کسی، واقعاً برایش غریبه بود.
نه، این اولین بار بود.
درست در همان لحظه، بیچهره از پشت سر او را به جلو هل داد.
او که غرق در افکارش بود، سرعتش بیش از حد کم شده بود.
آدمکش هفدهم چرخید تا به پشت سر نگاه کند.
آنها تمام طول مسیر را در کالسکه با هم بودند، اما این اولین باری بود که چشمهایشان با هم تلاقی میکرد.
او تمام مدت داشت بیرون را نگاه میکرد.
آدمکش هفدهم رویش را برگرداند و دوباره به راه افتاد.
آنها وارد تالار مهمان شدند.
با قدم گذاشتن به داخل، آدمکش هفدهم از ترس از جا پرید.
یک بیچهره پشت درِ باز ایستاده بود.
و کنار پنجره هم یک بیچهره دیگر بود.
او به دیوار تکیه داده بود و داخل تالار مهمان را زیر نظر داشت؛ آدمکش هفدهم در یک نگاه فهمید که او یک بیچهره معمولی نیست.
حضوری که از او ساطع میشد با بقیه فرق داشت.
آن حضور ناخودآگاه نامی را به ذهن متبادر میکرد.
«اهریمن خندان پلیددل!»
آیا به خاطر آن نقاب سفید خالص بود؟ لحظهای که اهریمن خندان پلیددل را دید، تصویر یک گرگ عظیم و سفید در ذهنش نقش بست.
گرگی تنها که در میان بارش برف، در دشتی پوشیده از برف ایستاده است.
سرانجام، او همراهانش را به درستی دید.
همه آنها با چهرههایی خشکیده و وحشتزده به این سو خیره شده بودند.
حالا دیگر فهمیده بود.
آدمکش سوم و ۱۹ آدمکش دیگر فرقه زیبارویان، همگی مهار شده بودند.
چطور به ذهنش نرسیده بود که ممکن است آنها شکست خورده باشند؟
درست در همان لحظه، اهریمن خندان پلیددل از او پرسید:
«حالت خوبه؟»
در حالی که آدمکش هفدهم برای لحظهای به اشتباه فکر کرد سوال از او پرسیده شده، کسی از پشت سرش جواب داد:
«بله، خوبم.»
آدمکش هفدهم با تعجب چرخید.
او دید بیچهرهای که نجاتش داده بود، با احترام و مشت گرهکرده تعظیم کرد و جواب داد.
اهریمن خندان پلیددل داشت از او، که لباسهای رزمیاش به خاطر جراحات زیاد غرق در خون بود، میپرسید که آیا حالش خوب است یا نه.
با دیدن این صحنه، آدمکش هفدهم یک بار دیگر شوکه شد.
«اون لال نبود!»
تا الان فکر میکرد بیچهرهها توانایی صحبت کردن ندارند.
فکر میکرد آنها مردانی هستند که زبانشان بریده شده و حتی احساساتشان از آنها گرفته شده است.
او حتی با بیچهرهای که از قبل در تالار مهمان بود، سری تکان داد.
در کمال تعجب، آنها به هم لبخند زدند.
«چی، اونا لبخند هم میزنن؟»
بیچهره، آدمکش هفدهم را به سمت یک صندلی هدایت کرد و او را نشاند.
آدمکش هفدهم که روی صندلی نشست، تازه متوجه وخامت اوضاعش شد.
وضعیتِ اسیر شدن توسط اهریمن خندان پلیددلِ ترسناک از فرقه اهریمنی و بیچهرههایش.
نگاهش به سمت آدمکشهای ارشد و زیردستش چرخید.
از آنجایی که به هر حال نمیتوانستند صحبت کنند، در سکوت با هم تبادل نگاه کردند.
همان موقع بود که آن را دید.
یک خط خونین که روی گردن همه کشیده شده بود.
«یعنی ممکنه؟»
آدمکش هفدهم میتوانست تشخیص دهد.
آنها زخمهایی بودند که توسط یک نفر ایجاد شده بودند.
«اونا توسط اهریمن خندان پلیددل از پا دراومدن.»
اهریمن خندان پلیددلی که او میشناخت، کسی بود که اصلاً به تصویرِ نجات دادنِ آدمها نمیخورد؛ شایعه بود که او بیرحمترین در میان شهریاران اهریمنی است.
«آخه چرا ما رو نمیکشه؟»
در این میان، کالسکههای بیشتری یکی پس از دیگری از راه رسیدند.
آدمکشهای مهارشده از آنها هم پیاده شدند.
تمام آدمکشهای فرقه زیبارویان که این بار بسیج شده بودند، به صورت اسیر آورده میشدند.
بیچهرهها آدمکشهای اسیر شده را روی صندلیهای خالی نشاندند.
هر چه آدمکشهای بیشتری آورده میشدند، تعجب آنها از تعداد همراهانِ اسیر شدهشان بیشتر میشد.
آیا ما واقعاً سازمانِ ضعیفی بودیم؟
اینها زنانی بودند که اطمینان داشتند اگر اراده کنند، میتوانند هر مردی را در دنیا بکشند.
اما زیبایی آنها روی این مردانِ نقابدار اثری نداشت.
زیباییشان توسط آن نقابها مسدود شده بود.
انگار که با دشمنِ طبیعی خود روبرو شده بودند.
در نهایت، تمام بیچهرههایی که بیرون رفته بودند، در حالی که تمام آدمکشها را مهار کرده بودند، بازگشتند.
آدمکش سوم با نگاه کردن به اسرا فهمید.
«به جز آدمکش اول و دوم، بقیه همه دستگیر شدن.»
اینکه بلافاصله کشته نشده بودند جای تسکین داشت، اما او این فکر سادهلوحانه را به سرش راه نمیداد که فرقه اهریمنی قرار است بگذارد آنها زنده بمانند.
از آنجایی که آنها هدف قرار گرفته بودند، چا ایران، آدمکش اول و آدمکش دوم هم میتوانستند در خطر باشند.
او نگران بود که شاید از آنها به عنوان گروگان برای بازی دادنِ چا ایران استفاده کنند.
نگاهش به کالسکههایی که بیرون پارک شده بودند چرخید.
حالا فقط یک امید باقی مانده بود.
چه گزارشی دریافت میکرد که یک کالسکه شکسته به عمارت مهمان فرقه گل الهی رسیده، یا اینکه دعوایی میان زنان در تالار مهمان رخ داده، تنها امیدش این بود که رهبر فرقه گل الهی خودش با استادانش به اینجا بیاید.
هر چقدر هم که اهریمن خندان پلیددل قدرتمند بود، جرئت نمیکرد درست دو روز قبل از مسابقه، به رهبر فرقه گل الهی دست بزند.
او امیدوار بود که او بیاید و تغییری در اوضاع ایجاد کند.
اما هر چقدر منتظر ماند، رهبر فرقه گل الهی نیامد.
***
در تالار رهبر فرقه گل الهی، سه مرد نشسته بودند و مینوشیدند.
مردی که در مرکز بود، رهبر فرقه گل الهی، آن چئونگ-گوانگ بود و دو نفر دیگر «شمشیر مار شعلهور» و «تیغه سرد آهنین» بودند.
دو استادی که به آن چئونگ-گوانگ کمک کرده بودند تا فرقه گل الهی را به جایگاه امروزیاش برساند.
«فقط دو روز دیگه مونده.»
چا ایران نقشهاش برای کشتن رهبر اتحاد نامتعارف در مرحله نهایی را به او گفته بود.
نقشه اصلی این بود که او را چند روز بعد در یک ضیافت جشن بکشند، اما با زودتر رسیدنِ رهبر اتحاد نامتعارف، نقشه جلو افتاده بود.
«قولی که به ما دادی رو فراموش نکن.»
آن چئونگ-گوانگ با حرفهای شمشیر مار شعلهور سر تکان داد.
«مگه تا حالا شده قولی که بهتون دادم رو بشکنم؟»
او بارها این کار را کرده بود.
شاید یادش نمیآمد، یا شاید خودش را به آن راه میزد.
و دلیلی بزرگتر از فقط گرفتنِ تاییدِ قول وجود داشت.
آنها به خوبی میدانستند که جاهطلبیِ آن چئونگ-گوانگ، هر چه بیشتر برآورده میشد، بیشتر مثل شعلهای دیگر زبانه میکشید.
با چنین شخصی، باید وقتی میتوانستی، سهمت را قطعی میکردی.
چون او مطمئناً دوباره یادش نمیرفت.
چیزی که آن چئونگ-گوانگ به آن دو قول داده بود، ثروت و قدرت عظیمی بود.
اگر نقشه کشتن رهبر اتحاد نامتعارف و انداختن تقصیر ترور به گردن فرقه بهشت سیاه موفق میشد، فرقه بهشت سیاه به دست بی سا-این، رهبر بعدی اتحاد نامتعارف، نابود میشد.
وقتی این اتفاق میافتاد، فرقه گل الهی به برترین فرقه در آنهویی تبدیل میشد و آنها میتوانستند تمام قدرتی را که فرقه بهشت سیاه داشت، ببلعند.
اگر آن روز میرسید، تبدیل شدن به فرقه شماره یک طریقت نامتعارف دیگر فقط یک رویای دور نبود.
«بیاین، یه پیک بزنیم.»
سه مرد جامهایشان را بالا بردند.
درست زمانی که جامها با صدای دلنشینی به هم خوردند.
قیژژژ.
در باز شد و کسی وارد شد.
آن سه مرد با شناسایی کسی که وارد شده بود، با تعجب از جایشان پریدند.
در کمال ناباوری، کسی که وارد شده بود، رهبر اتحاد نامتعارف، بک جا-گانگ بود.
اگر رهبر اتحاد نامتعارف آمده بود، رزمیکارانی که بیرون نگهبانی میدادند باید ورودش را اعلام میکردند، اما نبودِ هیچ اطلاعی تا لحظه رسیدنش به این معنی بود که او مخفیانه آمده است.
چیزی شوم به نظر میرسید، اما آن چئونگ-گوانگ با چهرهای گشاده به استقبال او شتافت.
«خوش اومدین، رهبر اتحاد.»
آن چئونگ-گوانگ با احترامی نظامی گفت.
«چی باعث شده بدون اطلاع قبلی به اینجا تشریف بیارین؟»
بک جا-گانگ در سکوت به صورت او خیره شد و بعد ناگهانی پرسید:
«چرا این کار رو کردی؟»
«!»
در آن لحظه، دلِ آن چئونگ-گوانگ ریخت.
یعنی رهبر اتحاد همه چیز را فهمیده و به اینجا آمده بود؟
نه تنها او، بلکه لرزهای بر اندام شمشیر مار شعلهور و تیغه سرد آهنین که پشت سرش ایستاده بودند، افتاد.
«منظورتون چیه قربان؟»
برای لحظهای سکوت سنگینی حکمفرما شد.
هر چه که بود، آن چئونگ-گوانگ از نگاه بک جا-گانگ فرار نکرد و چشمانش نشاندهنده بیگناهیاش بود.
چشمان ریز بک جا-گانگ به لبخندی باز شد.
«اگه بساط نوشیدنی به راهه، باید من رو هم دعوت میکردی.»
تازه آن وقت بود که آن چئونگ-گوانگ در دلش آهی از سر آسودگی کشید.
«نمیخواستم مزاحمِ شخصِ برجستهای مثل شما بشم. پوزش من رو بپذیرین، رهبر اتحاد.»
شمشیر مار شعلهور و تیغه سرد آهنین که پشت سر ایستاده بودند، با احترامی نظامی تعظیم کردند.
«به رهبر اتحاد درود میفرستیم.»
بک جا-گانگ به آنها نگاه کرد.
سپس، همان کلماتی را که به آن چئونگ-گوانگ گفته بود، تکرار کرد.
«چرا شما دوتا این کار رو کردید؟»
وقتی دوباره همون سوال رو پرسید، شمشیر مار شعلهور و تیغه سرد آهنین از درون دستپاچه شدن.
چون مرتکب جرم شده بودن، احساس گناه به دلشون چنگ زد، اما شمشیر مار شعلهور لبخندی زد و پرسید:
«منظورتون چیه قربان؟»
بعد بک جا-گانگ انگار که دوباره داره شوخی میکنه، با لبخند گفت:
«وقتی رسیدید باید اول به من سلام میکردید.»
«فکر کردیم سرتون شلوغه، برای همین قصد داشتیم توی ضیافت بهتون ادای احترام کنیم. عذرخواهی ما رو بپذیرید.»
بعد از احوالپرسی، هر چهار مرد دوباره دور میز گرد نشستن.
آن چئونگ-گوانگ برای بک جا-گانگ نوشیدنی ریخت.
«رهبر اتحاد، لطفاً اول شما بنوشید.»
بک جا-گانگ بعد از پذیرفتن نوشیدنی، برای سه نفر دیگه هم ریخت.
همونطور که اولین جام رو برای تیغه سرد آهنین که سمت راستش نشسته بود پر میکرد، ازش پرسید:
«مگه نپرسیدم چرا این کار رو کردید؟»
هر سه مرد دوباره جا خوردن.
فکر میکردن به اون سوال جواب داده شده و قبلاً به عنوان یه شوخی ازش گذشتن، اما اون دوباره داشت جواب میخواست.
«نمیفهمم منظورتون...»
قبل از اینکه حرفش تموم بشه، صدای وزش یه تندباد به گوش رسید.
شووویک!
شلپ!
این صدای بادی بود که قرار بود پاسخ اون رو به جایی ببره که دیگه هرگز شنیده نشه.
تپ.
سرِ تیغه سرد آهنین روی میز افتاد، غلت خورد و کنار یه بطری شراب متوقف شد.
«لعنتی!»
شمشیر مار شعلهور با گفتن یه ناسزا، صندلیش رو عقب زد و عقبنشینی کرد، در حالی که آن چئونگ-گوانگ با چشمهای گشاد شده سر جاش نشسته بود.
هرگز تصور نمیکرد رهبر اتحاد بدون هیچ هشداری، اینطور تیغه سرد آهنین رو از پا دربیاره.
اون هم فقط با یه ضربه.
کلیک.
بک جا-گانگ شمشیری رو که در هوا رها کرده بود، به غلاف برگردوند.
بعد انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده، گفت:
«انگار این اواخر کمطاقتتر شدم. حد تحملم شده دو بار. اگه دو بار بپرسم و جواب ندن، میبینم که نمیتونم تحمل کنم.»
بک جا-گانگ به شمشیر مار شعلهور که تا عقب عقبنشینی کرده بود نگاه کرد و بطری شراب رو برداشت.
این حرکتی بود که یعنی بیا و یه پیک بگیر.
شمشیر مار شعلهور میدونست.
بک جا-گانگ با دونستن همه چیز اومده بود.
غیرممکن بود وگرنه دست به چنین کاری بزنه.
«اگه اون نوشیدنی رو بگیرم، میمیرم.»
ترس از مرگ تمام وجودش رو فرا گرفت.
او تمام عمرش رو در دنیای رزمی آنهوئی سپری کرده بود و هرگز از چیزی نترسیده بود، اما حالا در مواجهه با مرگ حتمی، تمام بدنش میلرزید.
شمشیر مار شعلهور به آن چئونگ-گوانگ نگاه کرد.
آن چئونگ-گوانگ بدون کلمهای اونجا نشسته بود.
توی این موقعیت چه نقشه درخشانی میتونست داشته باشه؟ احتمالا داشت مغزش رو برای پیدا کردن راهی جهت فرار از این مخمصه به کار میانداخت.
شمشیر مار شعلهور به آرامی جلو اومد و نشست.
آماده بود تا هر لحظه شمشیرش رو بکشه.
حتی اگه قرار بود بمیره، نمیخواست اینقدر بیهوده جون بده.
او از رهبر اتحاد نامتعارف، روی میزی که غرق در خون بود، یه پیک گرفت.
آیا به خاطر این بود که فکر میکرد شاید این آخرین نوشیدنیش باشه؟
شرابی که تا چند لحظه پیش شیرین بود، طعم تلخی میداد.
«شراب خوشطعمیه.»
بک جا-گانگ دوباره پرسید:
«چرا این کار رو کردی؟»
این دومین باری بود که ازش پرسیده میشد.
باید جواب میداد.
صادقانه جواب داد:
«با پول و قدرت، دلیلی داشت که این کار رو نکنم؟»
بک جا-گانگ طوری سر تکون داد که انگار تا همین حد رو درک میکنه.
«میدونستی که من پشت ماجرا هستم؟»
«نه قربان، اون رو نمیدونستم.»
لحظهای که جواب داد، لرزه بر اندام بک جا-گانگ افتاد.
بک جا-گانگ در سکوت بهش نگاه کرد و بعد با آرامش گفت:
«برام یه پیک بریز، بعدش میتونی بری.»
چشمهای شمشیر مار شعلهور گشاد شد.
داره میذاره زنده بمونم؟ باورش سخت بود، اما فعلاً باید از اینجا میزد بیرون.
هر چیزی که بیرون از این جهنم بود، چطور میتونست بدتر از خودِ جهنم باشه؟
شمشیر مار شعلهور برای بک جا-گانگ شراب ریخت.
قُلقُل.
درست در همون لحظه!
شووویک!
پوآک.
شمشیر بک جا-گانگ که در یک آن هوا رو شکافته بود، داشت قلب شمشیر مار شعلهور رو سوراخ میکرد.
خونش از روی تیغه سرازیر شد، در حالی که شرابِ بطری همچنان داشت جام بک جا-گانگ رو پر میکرد.
قُلقُل.
بک جا-گانگ بعد از نوشیدن تمام شرابی که توسط اون مردِ مرده ریخته شده بود، شمشیر رو از قلبش بیرون کشید.
تپ.
جسد شمشیر مار شعلهور به پشت روی زمین افتاد.
آن چئونگ-گوانگ میدونست.
جمله «بعدش میتونی بری» به معنای ترک این مکان نبود.
فرمانی بود برای ترک این دنیا.
بک جا-گانگ وقت رو تلف نکرد.
سعی نکرد حریفش رو بسنجه.
فقط چیزی رو پرسید که باید پرسیده میشد.
«چرا این کار رو کردی؟»
این دومین سوالی بود که خطاب به اون پرسیده میشد.
دیگه نمیتونست تعلل کنه یا اوضاع رو بسنجه.
«میخواستم دنیای رزمی آنهوئی و بعدش کل جناح نامتعارف رو ببلعم. رویایی که شما داشتید رهبر اتحاد، من هم داشتم.»
آن چئونگ-گوانگ بلند شد و به سمت صندلی رایزن اعظم که پشت سرش بود رفت و ماجرای روزی رو که چا ایران به دیدنش اومده بود، تعریف کرد.
با وجود اینکه اون بلند شد و حرکت کرد، بک جا-گانگ فقط گوش میداد.
«اگه پیشنهادشون رو قبول نمیکردم، سراغ فرقه بهشت سیاه میرفتن. اونی که براش پاپوش درست میشد، فرقه گل الهیِ ما بود.»
طوری حرف میزد که انگار بهش ظلم شده، اما این حرفها هیچ تاثیری روی بک جا-گانگ نداشت.
«چنین اتفاقی نمیافتاد. رهبر فرقه بهشت سیاه مردی وفادار به منه. اونا اصلاً از همون اول جرئت نمیکردن بهش نزدیک بشن.»
اعتمادش به استاد فرقه بهشت سیاه و تحقیرش نسبت به آن چئونگ-گوانگ، همزمان از کلامش جاری شد.
«وسوسه همیشه آسونترین راه رو انتخاب میکنه.»
آن چئونگ-گوانگ که حالا روی صندلی رایزن اعظم نشسته بود، اخم کرد و بعد انگار که آخرین تلاشش رو میکنه، فریاد زد:
«تو خیلی متکبری.»
لحظهای که آن چئونگ-گوانگ دسته صندلی رایزن اعظم رو حرکت داد.
سسسسس.
دیوارهای اطراف جایی که بک جا-گانگ نشسته بود چرخیدن و صدها سوراخ کوچیک نمایان شد.
سقف باز شد و صدها سوراخ دیگه هم اونجا ظاهر شد.
این سازوکاری بود که برای چنین مواقع اضطراری آماده کرده بود.
مکانیزمی که مخفیانه در طول زمانی بسیار طولانی و با هزینهای گزاف ساخته بود.
بک جا-گانگ این سازوکار رو شناخت.
«دروازه نابودی دههزار سوزن. سازوکار خیلی خوبیه، نه؟ میدونستی؟ یکی از تکنسینهای اتحاد خودمون این رو ساخته.»
آن چئونگ-گوانگ با وجود اینکه از خونسردی اون عصبی بود، به این سازوکار اعتماد داشت.
او به پول و زمانی که صرفش کرده بود، ایمان داشت.
«دست از اینقدر خونسرد بودن بردار! حتی تو هم نمیتونی سالم از اینجا قسر در بری.»
او هرگز قصد نداشت از این سازوکار علیه بک جا-گانگ استفاده کنه.
نقشه داشت اگه چا ایران بهش خیانت کرد، ازش استفاده کنه.
«لعنتی!»
حتی اگه رهبر اتحاد نامتعارف اینجا میمرد و اون از طریق راه مخفی پشت صندلی رایزن اعظم فرار میکرد، مجبور بود بقیه عمرش رو در حال فرار و با مخفی کردن هویت و چهرهاش بگذرونه.
«تو نباید اینجا میمردی.»
قرار بود فرقه بهشت سیاه کسی باشه که اون رو میکشه.
«چطور نتونستی حتی دو روز صبر کنی و اینطور رویای من رو درهم شکستی!»
با وجود صدها سوراخِ سلاح مخفی که به سمتش نشانه رفته بودن، بک جا-گانگ کاملاً بیتفاوت باقی موند.
«اگه پولی رو که خرج این سازوکار کردی، برای رشد فرقه گل الهی به کار میبردی، شاید به رویات میرسیدی. تو فقط راه آسون رو انتخاب کردی.»
در اون لحظه، آن چئونگ-گوانگ دیگه نتونست خودش رو کنترل کنه و سازوکار رو فعال کرد.
کلیک!
اما سازوکار فعال نشد.
کلیک، کلیک!
هر چقدر دستگاه رو فشار میداد، فقط صدای فلزی شنیده میشد؛ سازوکار حمله نمیکرد.
بک جا-گانگ بلند شد و با فراغت بال گفت:
«با دونستنِ کاملِ چیزی که توی قلبته، فکر کردی محافظهای من میذاشتن همینطوری بیام اینجا؟»
محافظهای اون از قبل به داخل دیوارها و سقف نفوذ کرده و سازوکار رو غیرفعال کرده بودن.
«لعنتی!»
آن چئونگ-گوانگ از جا پرید.
باید از راه مخفی فرار میکرد؟ یا باید حمله میکرد؟
در حالت تردید، در اون شکاف زودگذر، برقی از نور درخشید.
شووووونگ!
پوآآآک!
چی شمشیر آبیرنگ که مثل نور پرواز میکرد، سینهاش رو شکافت.
نتونست به بالا بپره؛ فقط دوباره روی صندلی رایزن اعظم ولو شد.
تپ.
به حفره عمیقی که توی سینهاش ایجاد شده بود نگاه کرد و سیلابی از خون بالا آورد.
همه چیز خیلی بیهوده بود.
انتخابِ گرفتنِ دستِ چا ایران، کمتر از یک لحظه طول کشیده بود.
اون تصمیم همه چیز رو عوض کرده بود.
زندگی طولانیه، اما یه تصمیم همیشه در یک لحظه گرفته میشه.
اگه اون موقع ردش کرده بود چی؟
همونطور که بک جا-گانگ رویش رو برگردوند و دور شد، گفت:
«میتونی توی زندگی بعدیت رویات رو دنبال کنی.»
درست همون موقع، صدای آن چئونگ-گوانگ از پشت سر اومد:
«...اون زن این رو گفت.»
بک جا-گانگ ایستاد و در اون لحظه آخر به عقب نگاه کرد.
کلماتی که هرگز انتظارش رو نداشت، همراه با خون از دهان آن چئونگ-گوانگ بیرون ریخت.
«اون گفت که دنیای رزمی فقط در صورتی نابود نمیشه که تو بمیری.»
با این آخرین کلمات، سرِ آن چئونگ-گوانگ افتاد.
برای اولین بار از زمان ورود به اتاق، چشمهای کوچیک بک جا-گانگ مثل نقاطی از نور، تیز و درخشان شدن.
با شنیدن اون حرفها لرزه به تنش نیفتاده بود.
که یعنی اون زن واقعاً چنین حرفی زده بود.
اگه من زنده بمونم دنیای رزمی نابود میشه؟