چپتر 707: آیا این به اندازه کافی مفید خواهد بود؟
چپتر 707: آیا این به اندازه کافی مفید خواهد بود؟
«خوش اومدید، رهبر اتحاد.»
چا ایران بعد از یه سلام مودبانه، نگاهی به ویرانههای اطراف انداخت.
«میخواستم ازتون بخوام که بشینید، اما همونطور که میبینید، جایی برای نشستن نیست.»
او حتی در موقعیتی که جانش در خطر بود، آرامش عجیبی داشت.
او که تابلوی راهنمای دوراهی مرگ و زندگی را از مسیرش برداشته بود، دیگر ترسی نداشت.
او در راهی که میخواست قدم برمیداشت و روزی که قدمهایش از حرکت میایستاد، آخرین روز زندگیاش میبود.
«از مرگ نمیترسی؟»
بک جا-گانگ این سوال را طوری پرسید که انگار خودِ خدای مرگ است و چا ایران با ادب پاسخ داد:
«میترسم.»
در آن لحظه، لرزش خاصی وجود بک جا-گانگ را فرا گرفت.
او در تشخیص دروغ حس ششم قدرتمندی داشت و حالا آن حس داشت به حرفهای این زن واکنش نشان میداد.
این یعنی او داشت دروغ میگفت.
او از مرگ نمیترسید؟
در حالت عادی، بک جا-گانگ فکر میکرد این زن به این دلیل نمیترسد که یا برگ برندهای در آستین دارد و یا کسی قرار است برای نجاتش بیاید.
اما بک جا-گانگ چیزی را دیده بود.
تعالیای که برای لحظهای کوتاه در چشمان او درخشید.
او قبلاً هم با افرادی که چنین چشمانی داشتند، ملاقات کرده بود.
این همان نگاهی بود که در چشمهای کسانی دیده میشد که مرز بین مرگ و زندگی برایشان فرو ریخته بود.
آنها افرادی بودند که چون از همهچیز دست کشیده بودند، هر کاری از دستشان برمیآمد.
این غیرمنتظره بود.
چطور کسی با چنین ظاهر زیبا و باشکوهی، هیچ وابستگی و دلبستگیای به زندگی نداشت؟
او چه نوع زندگیای را پشت سر گذاشته بود؟
ناگهان فکری به ذهن بک جا-گانگ خطور کرد.
ممکن بود دلیل اینکه گئوم موگوک میخواست این قضیه را بدون کشتن این زن حل کند، این باشد که او هم همان چیزی را دیده بود که بک جا-گانگ همین حالا متوجهش شده بود؟
«میدونم که رهبر جوان فرقه توجه ویژهای بهت داره. اما این یه مسئله بین تو و رهبر جوان فرقهست و هیچ ربطی به من نداره.»
بک جا-گانگ بعد از اینکه روشن کرد قصد ندارد به خاطر رابطهاش با گئوم موگوک رحمی نشان دهد، مستقیماً از او پرسید:
«چرا سعی داری من رو بکشی؟»
هشدار قبلیاش مبنی بر اینکه دو بار سوال نخواهد کرد، به این معنا بود که اگر او با یک بار پرسیدن جواب ندهد، کشته خواهد شد.
«همونطور که شاید بدونید، من یه آدمکشم. پس یه قرارداد دریافت کردم.»
اگرچه او به سازمانی که پشت این قضایا بود تعلق داشت، اما اگر دقیق نگاه میکردیم، رابطهاش با آنها یک رابطه رئیس و مرئوسی نبود که فقط دستور بگیرد.
آن سازمان به او مبلغی را به عنوان هزینه قرارداد میپرداخت تا کاری را انجام دهد.
او سعی کرده بود تا حد ممکن فاصلهاش را با آنها حفظ کند.
به همین دلیل بود که میدانست سازمان از دست او راضی نیست.
«پس با اینکه میدونستی هدف قرارداد من هستم، اون رو قبول کردی.»
این نکته حساسی بود که میتوانست باعث برانگیختن خشم شدیدی شود، اما چا ایران با آن روبرو شد.
«چطور میتونستم ردش کنم؟ برای یه آدمکش، این قراردادیه که فقط یه بار در طول عمرش پیش میاد.»
صراحت او باعث شد سیل سوالات بیوقفه ادامه یابد.
«منظورت از حرفی که به رهبر فرقه گل الهی زدی چی بود؟»
در حقیقت، دلیل اینکه بک جا-گانگ امروز به دیدن او آمده بود، پرسیدن همین سوال بود.
رهبر فرقه گل الهی در لحظات مرگش این کلمات را به زبان آورده بود.
«شنیدم گفتی اگه من نمیرم، دنیای رزمی نابود میشه؟»
زمانی که او آن حرفها را زده بود، نمیدانست اوضاع اینطور پیش میرود.
آن موقع زمانی بود که انتظار نداشت گئوم موگوک مداخله کند.
در واقع، کسی که آن حرفها را به او زده بود، هوا دو-میونگ بود.
او احتمالاً داشت از یک فاصله امن این صحنه را تماشا میکرد؛ آن مردِ رو مخ.
آیا واقعاً وقتی بک جا-گانگ سعی میکرد او را بکشد، فقط میایستاد و تماشا میکرد؟
یا اینکه برای نجاتش قدم جلو میگذاشت؟
«فکر میکنم این سوالیه که من باید از شما بپرسم.»
نگاه بک جا-گانگ تیز شد، اما او با آرامش چیزی را که باید میگفت، به زبان آورد.
«آیا قصد دارید دنیای رزمی رو نابود کنید؟»
لحظهای سکوت برقرار شد.
بک جا-گانگ واقعاً انتظار نداشت چنین سوالی را از این زن بشنود.
به همین خاطر بود؟ بک جا-گانگ در تله او افتاد.
«و اگه بخوام این کار رو بکنم چی؟»
او آن سوال را برای تحریک کردن بک جا-گانگ نپرسیده بود.
دقیقاً برعکس بود.
«اگه شما از اون جور آدمها بودید، پیش من نمیاومدید تا چنین چیزی رو بپرسید.»
چا ایران با آرامش ادامه داد:
«اونها حتماً این حرف رو برای متقاعد کردن من زدن. هیچ دلیلی برای کشتن یه نفر، بهتر از این وجود نداره.»
در نهایت، بک جا-گانگ سوال اصلی را پرسید.
«هنوز هم قصد داری من رو بکشی؟»
این بار پاسخ سریع نیامد.
بعد از لحظهای، او جواب داد:
«بله. من قبلاً قرارداد رو قبول کردم.»
از آنجایی که هیچ لرزشی در ستون فقرات بک جا-گانگ نپیچید، او فهمید که زن دارد حقیقت را میگوید.
شجاعت او ستودنی بود، اما این دلیلی برای بخشش نمیشد.
«یه دلیل بهم بده که چرا نباید بکشمت.»
چا ایران آهی کشید و گفت:
«فکر نمیکنم دلیلی وجود داشته باشه.»
خدای مرگ که تا آن لحظه فقط سوال میپرسید، بالاخره حکمش را صادر کرد.
«پس بمیر!»
دستش قبضه شمشیرش را فشرد.
چا ایران با دیدن این صحنه، به یاد لحظهای افتاد که گئوم موگوک در آستانه کشیدن شمشیرش بود.
تنشِ این لحظه حتی از آن موقع هم بیشتر بود.
گئوم موگوک شمشیرش را نکشیده بود، اما این بک جا-گانگ قطعاً این کار را میکرد.
و او قطعاً چا ایران را میکشت.
چا ایران نیروی درونیاش را بالا برد.
آیا او واقعاً میتوانست در یک رویارویی مستقیم، رهبر اتحاد نامتعارف را شکست دهد؟ بعید بود.
«هوا دو-میونگ، فقط میخوای تماشا کنی؟ اگه من بمیرم، این ماموریت هم با شکست مواجه میشه.»
اما هوا دو-میونگ ظاهر نشد.
درسته، تو فقط یه تماشاچی بودی.
او حس کرد که لحظه آخرش فرا رسیده است.
در حقیقت، او از مرگ نمیترسید.
بلکه این لحظهای بود که مدتی انتظارش را میکشید.
رهبر اتحاد نامتعارف، آخرین هدف قرارداد او.
هیچکس بهتر از او نمیتوانست پایانش را رقم بزند.
تنها پشیمانیاش این بود که زیردستانش همگی با او میمردند.
«زیردستهای من...»
قبل از اینکه کلمات برای درخواست بخشش آنها از دهانش خارج شود، بک جا-گانگ حرفش را قطع کرد.
«من کسی نیستم که برای آیندهم دردسر باقی بذارم. فکر کردی آدمکشها رو به حال خودشون رها میکنم؟»
هاله عظیمی از بدن بک جا-گانگ خارج شد و در تمام جهات پخش گردید.
او هرگز چنین هاله قدرتمندی را حس نکرده بود.
انگار جانور عظیمالجثهای که در زنجیر بود، آزاد شده و داشت رو به آسمان غرش میکرد.
چا ایران در مواجهه با آن هاله، نیروی درونیاش را به حد اعلا رساند.
او از مرگ نمیترسید، اما کسی هم نبود که به راحتی از زندگی دست بکشد.
او خنجرش را بیرون کشید.
درخشش تیز خنجر شبیه نگاه او بود.
آدمکش اول و بقیه آدمکشها که از دور تماشا میکردند، همگی به هوا پریدند و اطراف آن دو فرود آمدند.
همه آنها سلاحهای پنهان خود را بیرون کشیدند.
همگی مرگ خود را در هاله قدرتمند بک جا-گانگ پیشبینی میکردند، اما حتی یک زن هم آنقدر نترسیده بود که فرار کند.
شینگ.
درست در همان لحظهای بود که شمشیر بک جا-گانگ داشت از غلاف بیرون میآمد.
سوووش.
کسی با سرعتی به روشنایی نور پرواز کرد و بین آن دو فرود آمد.
او گئوم موگوک بود که با استفاده از گام تندرو خودش را رسانده بود.
چا ایران از دیدن او مبهوت شد.
انتظار نداشت گئوم موگوک در این لحظه ظاهر شود.
نه تنها او، بلکه آدمکشهای اطراف هم غافلگیر شده بودند.
شمشیر بک جا-گانگ هنوز کاملاً بیرون نیامده بود.
«خوشبختانه هنوز شمشیرت رو کامل بیرون نکشیدی!»
بک جا-گانگ با دیدن آسودگی گئوم موگوک پرسید:
«اینطور نفسزنان خودت رو اینجا رسوندی چون میترسیدی این زن رو بکشم؟»
گئوم موگوک آهی از سر آسودگی کشید و کوتاه پاسخ داد:
«بله.»
این فقط یک جواب تککلمهای بود، اما موجی از احساسات در چهره چا ایران درخشید.
حتی هوا دو-میونگ که خودش را دوست او مینامید، قدم جلو نگذاشته بود، اما دشمنش، گئوم موگوک، برای نجات او آمده بود.
گئوم موگوک به بک جا-گانگ نگاه کرد.
او در چشمان ریز بک جا-گانگ، نیت خاصی را خواند.
- امکان نداره.
میدونستی دارم تماشا میکنم؟
با پیام تلهپاتیک گئوم موگوک، گوشه لب بک جا-گانگ کمی بالا رفت.
آن حالت معنادار انگار داشت میگفت:
همونطور که انتظار میرفت، منظورم رو فهمیدی.
گئوم موگوک حالا دیگر کاملاً مطمئن شده بود.
بک جا-گانگ متوجه شده بود که او از دور تماشایش میکنه و عمداً شمشیرش رو کشیده بود.
احتمالاً بک جا-گانگ از همان ابتدا هم قصد کشتن او رو نداشت.
او در اصل قصد داشت فقط سؤالی رو که ذهنش رو درگیر کرده بود بپرسه و بره، اما دلیلی که اینطور شمشیرش رو کشیده بود...
این بود که کاری کنه چا ایران زندگیاش رو مدیون او باشه.
او حتی اجازه داده بود تمام زیردستانش جلو بیان، تا گئوم موگوک بتونه جان همهی اونها رو هم نجات بده.
بله، او آنقدر عجول نبود که وقتی گئوم موگوک تصمیم گرفته بود مسئولیت او رو بپذیره، بیپروا دخالت کنه و او رو بکشه.
حتی اگر قرار بود او رو بکشه، از آن دست آدمهایی بود که این کار رو در حضور گئوم موگوک انجام میداد.
- خیلی ممنونم، رهبر اتحاد.
سپس، بک جا-گانگ هم از طریق پیام تلهپاتیک پاسخ داد.
همانطور که انتظار میرفت، حدس گئوم موگوک درست بود.
- این به اندازهی کافی مفید خواهد بود؟
- بله، اونقدر که کل موقعیت رو تغییر بده.
- پس همین کافیه.
حالا، نه از طریق پیام تلهپاتیک، بلکه با صدایی بلند که همه بشنوند، درخواستی از بک جا-گانگ کرد.
«لطفاً به خاطر من، فقط همین یه بار از گناهش بگذرید.»
«زنی که میگه من رو خواهد کشت؟»
«لطفاً به خاطر من، فقط همین یه بار تحمل کنید.»
بک جا-گانگ لحظهای به فکر فرو رفت، سپس به آرامی دستش رو از روی قبضهی شمشیر برداشت.
«بیا اینطور در نظر بگیریم که بدهی من به تو از دفعهی قبل، با این کار تسویه شد.»
در واقع، گفتن این جمله به این شکل، راه مطمئنتری بود تا او رو مدیون خودش کنه.
«بله، از سخاوتمندی شما سپاسگزارم.»
گئوم موگوک به نشانهی احترام سرش رو خم کرد و پیامی تلهپاتیک برای بک جا-گانگ فرستاد.
- شما واقعاً باصلابت هستید!
- بیشتر از پدرت؟
- این حرف رو برای وقتی میذارم که اون روز برسه.
بک جا-گانگ بعد از اینکه بار دیگه به او یادآوری کرد رقیب اصلیاش در قلبش کیست، با قدمهایی بلند از آنجا دور شد.
او حتی نگاهی هم به چا ایران و آدمکشهایش نینداخت، انگار که میخواست بگه: «او دیگه مشکل توئه.»
گئوم موگوک در سکوت به پشت او که دور میشد خیره شد.
امروز، رداهای رزمی سیاهش حتی باشکوهتر به نظر میرسیدند.
چا ایران در اینجا آدمکشی بود که قصد جانش رو داشت.
او که از باقی گذاشتن دردسرهای آینده بیزار بود، چنین امتیازی داده بود.
«قطعاً این لطف رو جبران میکنم.»
به محض اینکه بک جا-گانگ کاملاً رفت، تنش ملموس میان آدمکشها فروکش کرد.
لحظاتی پیش، اونها فکر میکردند به دست اهریمن خندان پلیددل کشته میشن و این بار هم نزدیک بود توسط رهبر اتحاد نامتعارف از پا دربیان.
با فرمانی که از چشمان چا ایران صادر شد، آدمکش اول بقیهی آدمکشها رو هدایت کرد و به دوردستها عقبنشینی کردند.
قبل از رفتن، نگاهی به گئوم موگوک انداختند.
این چیزی نبود که گئوم موگوک قصدش رو داشته باشه، اما به لطف رهبر اتحاد نامتعارف، او تبدیل به ناجیای شده بود که جانشان رو نجات داد.
چا ایران با حالتی غیرقابلدرک به گئوم موگوک نگاه کرد.
«چرا من رو نجات دادی؟ اگه میمردم، همه چیز به شکلی پاک و تمیز حل میشد. و حتی لازم نبود دستهای خودت رو آلوده کنی.»
تازه آن زمان بود که گئوم موگوک به چا ایران نگاه کرد.
او آنجا ایستاده بود، پوشیده در گرد و غبار.
«در نهایت، مجبوری همون لباسهایی رو بپوشی که من برات انتخاب کردم.»
او در مغازه لباسهای دیگری رو انتخاب کرده بود، نه اونهایی که گئوم موگوک پیشنهاد داده بود، اما حالا که لباسهایش خراب شده بود، این یک شوخی بود که باید دوباره همانهایی رو که او انتخاب کرده بود بخره.
چشمان چا ایران کمی لرزید.
آیا او واقعاً میتونست این کار رو بکنه، حتی با علم به اینکه او قصد کشتنش رو داره؟
«هوف، چقدر گرد و خاک.»
گئوم موگوک دستش رو برای کنار زدن غباری که از برخورد هالهها و نیتهای کشتار برخاسته بود، تکان داد.
«بیا یه کم قدم بزنیم.»
ویرانهها جای مناسبی برای گفتگو نبود، بنابراین آن دو به آرامی به سمت باغ پشتی حرکت کردند.
در آنجا باغچهی کوچکی از گلها وجود داشت.
«حتماً خیلی تحت فشار بودی. بفرما، بشین.»
گئوم موگوک ابتدا خودش روی تختهسنگ پهنی در مقابل باغچهی گل نشست.
چا ایران هم کنار او نشست.
آن دو برای لحظهای به گلها خیره شدند.
انگار که میخواستند فوریت لحظات پیش رو به تمسخر بگیرند، گلها در باد تکان میخوردند و نسبت به امور دنیا بیتفاوت بودند.
«راستی، کسی هست که میخوام دربارهاش ازت بپرسم.»
«اون کیه؟»
«مردی که آرایش کرده بود، مقابل بانوی عمارت گل آسمانی ظاهر شد.»
برای لحظهای، چهرهی چا ایران کمی سخت شد.
او از این موضوع خبر نداشت.
«او پیامی گذاشت و گفت اگه رهبر اتحاد نامتعارف کشته نشه، دنیای رزمی نابود میشه.»
هوا دو-میونگ این حرف رو زده بود، با این حال وقتی با او ملاقات کرده بود، ذکری از آن به میان نیاورده بود.
او قطعاً نقشهی پنهانی در سر داشت.
او به بک جا-گانگ چیزی نگفته بود، اما دربارهی آن مرد به گئوم موگوک گفت.
با وجود اینکه او همیشه خودش رو صرفاً یک تماشاگر جلوه میداد.
«او شخص مهمی توی سازمانه.»
از این رو، این نکته رو اضافه کرد:
«بهتره با او درنیفتی.»
گئوم موگوک نگاهی به او انداخت و گفت:
«پس فکر میکنی درافتادن با من مشکلی نداره؟»
در برابر نگاه عمیق و مغاکمانند گئوم موگوک، چا ایران نتوانست کلمهای بر زبان بیاورد.
اما طولی نکشید که گئوم موگوک با خنده، انگار که شوخی میکنه، صحبت کرد.
«شوخی کردم، شوخی. نصیحتت رو میپذیرم. آدم باید از قبل از آدمهای ترسناک دوری کنه. من از اونهایی نیستم که با چوب به بوتهای بزنم که ممکنه ماری توش پنهان شده باشه. از آدمهایی که راه میافتن و دردسر درست میکنن هم خوشم نمیاد.»
چا ایران دوباره پرسید:
«هنوز جوابم رو ندادی. چرا من رو نجات دادی؟»
«مگه بهت نگفتم؟ من از آدمهای باصلابت خوشم میاد.»
چا ایران پوزخندی زد.
او از قبل ایدهای دربارهی دلیل این کار داشت.
«چون اگه من زنده باشم، شانس بیشتری داری که بتونی به اون شخص کمک کنی تا از اونجا بره.»
چا ایران با حس کردن یک فرصت، احساسات واقعیاش رو بیان کرد.
«حس خوبی نداره. حس میکنم فقط یه ابزار یا قربانی برای اون شخص هستم.»
سپس، سخنی غیرمنتظره از دهان گئوم موگوک خارج شد.
«مگه همین الانش هم به عنوان یه ابزار و قربانی زندگی نمیکنی؟»
«!»
چهرهی چا ایران کمی درهم رفت، چرا که حرف او درست به هدف خورده بود.
گئوم موگوک بدون توجه به واکنش او، به صحبتش ادامه داد.
«اگه قراره در هر صورت یکی از اینها باشی، بهتر نیست ابزار و قربانیِ کسی باشی که ازش خوشت میاد؟»
«تو چی دربارهی من میدونی؟»
«به اندازهی کافی میدونم. اینکه وقتی مست میکنی بدقلق میشی. اینکه حتی نمیدونی چه لباسهایی بهت میاد.»
چا ایران در نهایت خندهاش گرفت.
در تمام دنیا، احتمالاً هیچکس جز این رهبر جوان فرقه نمیتوانست در حالی که حرف ناخوشایندی مثل «تو یک ابزار و قربانی هستی» رو میزد، کسی رو به خنده واداره.
«و اینکه تو به شدت به فکر زیردستانت هستی.»
«چرا فکر میکنی من به فکر زیردستانم هستم؟»
او دلیل محکمی برای این فکر داشت.
«چون شنیدم که زیردستان تو حتی اگه بعد از شکست در ماموریت ترور اسیر بشن، خودکشی نمیکنن.»
او با خودش فکر کرد، این رهبر جوان فرقه واقعاً باهوشه.
این حریف واقعاً هیچ چیز رو از قلم نمیندازه.
و او حتی فراتر رفت.
«اون اصلِ خودکشی نکردن، حتی اگه شکست بخوری هم صدق میکنه؟»
او از زاویهای غیرمنتظره اینطور به موضوع تلنگر زد.
«اگه صدق کنه چی؟»
«بیا یه قولی به هم بدیم.»
قولی که گئوم موگوک قصد داشت پیشنهاد بده، واقعاً غیرمنتظره بود.
«اگه من جلوی ماموریت ترورت رو گرفتم، تو باید قرارداد من رو بپذیری.»
«!»
او از او میخواست که اونها رو ترک کنه و با او دست همکاری بده.
این با پیشنهاد کمک به او برای رفتن متفاوت بود.
این یعنی دادن فرصتی به او، حتی بعد از اینکه در ماموریت ترورش شکست بخوره.
به این ترتیب، گئوم موگوک یک قدم دیگر به او نزدیک شد.
«داری میگی کسی رو که همین الان سعی کرد تو رو بکشه، میبخشی؟»
«همینطوره.»
«احمقی؟ یا فکر میکنی من اونقدر نادانم که این رو باور کنم؟»
اما او میتونست حسش کنه.
که گئوم موگوک این حرف رو با تمام قلبش میزنه.
به نظر میرسید که این گئوم موگوک واقعاً بعد از شکست او در ماموریت ترور، لبخند درخشانی به او خواهد زد و خواهد گفت:
«حالا طبق قولمون، بیا با هم متحد بشیم!»
بدون هیچ کینهای.
«اگه توی ترور موفق بشم چی؟»
گئوم موگوک سرش رو بلند کرد و به آسمان خیره شد.
ابرها به نظر میرسید که پراکنده میشن اما همچنان متصل باقی میمانند و به آرامی با هدایت باد حرکت میکردند.
انگار که این هم بخشی از قلب واقعیاش بود، گئوم موگوک با آرامش پاسخ داد:
«من اول به جهنم میرم و اونجا منتظرت میمونم.»