چپتر 708: آیا تو همون آدم‌کش اون موقع هستی؟

«از مرگ نمیترسی؟»

چا ایران همان سوالی را از گئوم موگوک پرسید که رهبر اتحاد نامتعارف از او پرسیده بود.

دلیلش این بود که حرفهای او، مبنی بر اینکه در جهنم منتظرش خواهد ماند، صادقانه به نظر میرسید.

گئوم موگوک سرش را تکان داد.

«میترسم.»

او فکر میکرد کسی مثل رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی، پاسخ خواهد داد که اصلاً از مرگ نمیترسد.

اما گئوم موگوک طوری ادامه داد که انگار حرفهایش عین حقیقت است.

«من آدم مضطربی هستم. از اونهایی که از قبل نگران همهچیز میشن. چطور ممکنه چنین کسی از مرگ نترسه؟ من از مرگ خودم میترسم، و از مرگ اطرافیانم حتی بیشتر. یادت میاد قبلتر پرسیدی که آیا احمقم؟ حق با تو بود. من یه احمقم. چون با اینکه خوب میدونم هرچی پیوندهای بیشتری بسازم، نگرانیهام هم بیشتر میشه، اما مدام دارم تعداد آدمهایی که نباید بمیرن رو زیاد میکنم.»

همانطور که حرف میزد، خیره به چا ایران نگاه میکرد.

زن از او پرسید:

«من هم جزو اون آدمهایی هستم که نباید بمیرن؟»

در کمال تعجبِ او، گئوم موگوک سر تکان داد.

«اگه بعداً بهم نگاه کنه و این رو بگه چی؟ "هی، تو به خودت میگی رهبر جوان فرقه اهریمنی و حتی نتونستی تنها زنی که از من خوشش میاد رو نجات بدی؟ داشتی چه غلطی میکردی؟" اونقدر خجالتزده میشم که نمیتونم سرم رو بالا بگیرم. دیگه هیچوقت نمیتونم جلوی اون قیافه بگیرم و ادعای بزرگی کنم.»

دلیلش چنان ساده بود که تأثیرگذاریاش را دوچندان میکرد.

«یه جور وفاداری بین مردها وجود داره. از اون مدلهایی که میگه باید از زنِ دوستت محافظت کنی. حتی اگه تو فقط نصف یه زن باشی.»

با شنیدن عبارت «نصف یه زن»، چا ایران لبخند تلخی زد.

او چا ایران را اینطور توصیف کرده بود چون فقط او بود که به آک گون-هاک علاقه داشت.

اما اینکه او را نصف یه زن صدا کند؟

«یه دلیلی داره که مردهای این دنیای رزمی جوونمرگ میشن.»

هرچند چا ایران این حرف را زد، اما میتوانست حسش کند.

رهبر جوان فرقهای که کنارش نشسته بود، آدم سادهای نبود.

این بار گئوم موگوک پرسید:

«داری به چی اینقدر عمیق فکر میکنی؟»

چا ایران در حالی که به گلهای باغچه نگاه میکرد، جواب داد:

«دارم فکر میکنم که تو یه احمقی یا یه دیوونه.»

گئوم موگوک بلند خندید.

آیا به خاطر این بود که فکر میکرد جانش را نجات داده؟ قطعاً میتوانست لرزش قلبش را حس کند.

«چقدر وقت داریم؟»

«وقتِ چی؟»

«وقت تا شروع ماموریت ترور.»

ماموریت ترور برای روز بعد برنامهریزی شده بود.

فقط چند ساعت تا نیمهشب باقی مانده بود.

«چرا میپرسی؟»

«اگه وقتی باقی مونده، بیا برای آخرین بار با هم شام بخوریم.»

«خب، حالا مطمئن شدم که تو یه دیوونهای.»

نسیمی وزید و از کنار آن دو و باغ گلی که تماشایش میکردند، گذشت.

غروب آفتاب که با باد همراه شده بود، در سرتاسر باغ پخش شد.

گلها زیباییِ رنگی تازه را به آن دو نفری که تماشایشان میکردند، هدیه دادند.

چا ایران در حالی که شگفتزدگی گئوم موگوک از آن منظره را میدید، با خودش فکر کرد.

باید برعکس میبود.

او باید در حالی که به چهرهی چا ایران نگاه میکرد غرق در فکر میشد، نه با نگاه کردن به گلها، و باید مجذوب تکتک کلمات او میشد.

اما این چا ایران بود که مدام جذب او میشد.

«بیا بریم غذا بخوریم، این درخواست منه! میگن آدم باید آرزوی یه مرده رو برآورده کنه، پس چرا آرزوی یه آدم زنده رو نه؟ مگه من هر کسی هستم؟ مگه من ناجی تو نیستم؟ فکر میکنی من از رهبر اتحاد نامتعارف نمیترسیدم؟ همهش همین؟ یادت رفته وقتی مست بودی، داشتی بالا میآوردی و چهار دست و پا راه میرفتی...»

زن ناگهان طوری که انگار نمیخواست دیگر چیزی بشنود، از جا بلند شد و گفت:

«همینجا منتظر بمون تا برم لباسم رو عوض کنم.»

***

چندین لباس مجلل در کمدش آویزان بود.

همانطور که داشت انتخاب میکرد چه بپوشد، نگاه چا ایران به گوشهای از کمد افتاد.

یک دست ردای رزمی سیاه آنجا تا شده بود.

بعد از لحظهای تردید، چا ایران ردای رزمی را در دست گرفت و گفت:

«تا کی میخوای خودت رو قایم کنی؟»

از پشت سرش، هوا دو-میونگ ظاهر شد.

«اون لباس قصر سرخ که سمت چپ آویزونه خوب نیست؟»

اما چا ایران با صدای بلندی در کمد را بست.

«عصبانی هستی؟»

«عصبانی؟ برای چی؟ من خیلی وقته میدونم که تو یه بزدلی.»

«عصبانی هستی.»

«میخوام لباسم رو عوض کنم. روت رو برگردون.»

هوا دو-میونگ پشتش را کرد و چا ایران شروع به تعویض لباس کرد.

«رهبر اتحاد نامتعارف تو رو نمیکشت. اتحاد نامتعارف بدهی بزرگی به رهبر جوان فرقه داره. مردی مثل اون، که تکلیفش با لطف و کینههاش روشنه، بیگدار تو رو نمیکشت.»

چا ایران در سکوت لباسش را عوض کرد.

«این نقشه تماماً حسابشده بود. پس سوءتفاهم نشه و فکر نکن که من تنهات گذاشتم.»

«من که چیزی نگفتم.»

«الان داری از عصبانیت میترکی!»

بله، او عصبانی بود.

اما دلیل عصبانیتش هوا دو-میونگ نبود.

دلیلش این هم نبود که او برای کمک نیامده بود.

دلیلی که برایش عصبانی بود...

بعد از عوض کردن لباس، جعبهی حاوی گوی را داخل ردایش گذاشت.

«برمیگردم.»

در همان لحظه، هوا دو-میونگ لب به سخن گشود.

«نرو.»

هوا دو-میونگ بدون اینکه رویش را برگرداند، به او گفت:

«تو تحت تاثیر رهبر جوان فرقه قرار میگیری. درست همونطوری که آک گون-هاک قرار گرفت.»

پاسخی از جانب چا ایران نیامد.

تیک.

صدای باز شدن در شنیده شد.

وقتی هوا دو-میونگ رویش را برگرداند، چا ایران از قبل اتاق را ترک کرده بود.

او بلافاصله اتاق را ترک نکرد.

به خاطر آرایش غلیظش، غیرممکن بود که بتوان احساس دقیق چهرهاش را فهمید، اما حداقل ناامیدی یا عصبانیت نبود.

هووو.

او در حالی که پاهایش را روی میز گذاشته بود نشست و آرام خودش را باد زد و از پنجره به تماشای غروب نشست.

***

در حالی که چا ایران داشت لباسش را عوض میکرد، گئوم موگوک منتظرش ماند.

در همان لحظه، کسی با احتیاط به او نزدیک شد.

بعد از صد بار تردید، کسی که جلو آمد، آدمکش هفدهم بود.

«یه درخواستی از رهبر جوان فرقه دارم.»

«بگو.»

وقتی او پیشتر با رهبر اتحاد نامتعارف روبرو شده بود، آدمکش هفدهم خودش را برای مرگ آماده کرده بود.

در آن لحظه، او فقط یک حسرت داشت.

حسرت میخورد که بدون تشکر از آن «بیچهرهی هلال ماه» که نجاتش داده بود، بمیرد.

واقعاً عجیب بود که در آن زمان، او به یادش آمده بود.

به همین دلیل بود که شجاعتش را جمع کرده بود.

«لطفاً این خنجر رو به اون بیچهرهای که طرح هلال ماه داره برسونید، به همراه تشکر من برای نجات دادنم. حس کردم اگه امروز نشه، دیگه هیچوقت نمیتونم حرفم رو بهش بزنم.»

آدمکش هفدهم با احترام خنجری را تحویل داد.

این نشانهی قدردانی او برای آن بیچهره بود.

گئوم موگوک بلافاصله خنجر را به او برگرداند.

آدمکش هفدهم که متوجه اشتباهش شده بود، سریع سرش را خم کرد و عذرخواهی کرد.

«من نسبت به شخصی با مقام بالا، بیادبی کردم.»

حالا که فکرش را میکرد، داشت از رهبر جوان فرقه میخواست که برایش پادویی کند.

«حتماً دیوونه شدم.»

برای لحظهای عقلش را از دست داده بود.

تنها چیزی که میتوانست به آن فکر کند این بود که نباید این فرصت را از دست بدهد.

عجلهاش برای رساندن پیامش قبل از رفتن رهبر جوان فرقه، باعث شده بود چنین اشتباه بزرگی مرتکب شود.

او حتی بدون گرفتن اجازه از چا ایران، مستقیماً درخواستش را به رهبر جوان فرقه گفته بود.

اگر به خاطر این کار کشته میشد، هیچ بهانهای نداشت.

سپس، صدای گئوم موگوک را شنید.

«بعداً خودت بهش بده.»

وقتی آدمکش هفدهم با تعجب سرش را بالا آورد، گئوم موگوک لبخندی زد و گفت:

«وقتی همهی اینها تموم شد، بهت فرصت میدم که شخصاً ببینیش. اون موقع میتونی خنجر رو بهش بدی و خودت باهاش حرف بزنی.»

آدمکش هفدهم با آسودگی سرش را خم کرد.

«ممنونم، رهبر جوان فرقه.»

او در حالی که از روی آرامش دستش را روی سینهاش میکشید، به عقب دوید.

همانطور که میرفت، بابت اینکه بهتر از او تشکر نکرده بود، کمی احساس پشیمانی کرد.

در آن لحظه تا این حد دستپاچه شده بود.

کمی بعد، چا ایران ظاهر شد.

او همانطور که نزدیک میشد، گفتگوی آنها را شنیده بود.

«واقعاً قراره بذاری همدیگه رو ببینن؟»

«آره.»

گئوم موگوک با دیدن حالت ناباوری او، دلیلش را توضیح داد.

«مگه آدم چند بار تو زندگیش فرصت پیدا میکنه با هماهنگی یه رهبر جوان فرقه، با یه بیچهره ملاقات کنه؟ و کی یه بیچهره ممکنه از یه آدمکش تشکر بشنوه؟ فقط با یه کلمه از طرف من، میتونم تجربهای بهشون بدم که بقیه تو کل عمرشون هم رنگش رو نمیبینن. دلیلی هست که نذارم همدیگه رو ببینن؟»

چا ایران چیزی نگفت. چون این احساس و طرز فکری بود که خودش نداشت.

با خودش فکر کرد اگه جای گئوم موگوک بود، نتیجه به حالوهوای اون لحظهش بستگی داشت. شاید عصبانی میشد و میگفت: «چطور جرئت میکنی از من بخوای پیغامت رو برسونم؟»

یا شاید هم میگفت میرسونه و بعدش فراموش میکرد. آره، شاید اگه حالش خوب بود، براشون انجامش میداد. اما هماهنگ کردن برای ملاقات اون دو نفر؟ آره، این چیزی بود که تو دنیای اون وجود نداشت.

«و کسی چه میدونه آینده برای آدما چی رقم میزنه؟ ممکنه اون دوتا عاشق هم بشن، فرار کنن و یه روز، وقتی دارم تو جاده راه میرم، دوباره ببینمشون که دست یه بچه رو گرفتن. از اونجایی که اونا آدمای من و آدمای تو هستن، وقتی براشون دست تکون بدیم، به جای اینکه جون خودشون رو بگیرن، لبخند میزنن.»

این چیزی بود که حتی تو رویاهای دنیای اون هم جایی نداشت. اما چون میدونست این حرفا از ته دله، کنار اومدن با گئوم موگوک براش راحت نبود.

«اگه تا اون موقع زنده بمونیم.»

«میمونیم. هم ما و هم اونا. این همون چیزیه که مدام براش تلاش میکنیم.»

فقط حرف نمیزد. این حقیقت که اهریمن خندان پلیددل از جون تمام آدمکشهای فرقه زیبارویان گذشته بود، بخشی از همون تلاشی بود که الان بهش اشاره کرد.

«امروز شام رو من مهمون میکنم. چون جونم رو نجات دادی.»

«یه چیز گرون برام بخر. انقدر تحت فشار بودم که بدجوری هوس گوشت کردم!»

اون جلوتر راه افتاد و گئوم موگوک دنبالش رفت.

«این لباسا خیلی بهت میان.»

چا ایران سرعت قدمهاش رو تندتر کرد و جواب داد: «فقط چون الان چیز دیگهای نداشتم بپوشم اینا رو تنم کردم.»

*

اون دوتا با هم شام خوردن. موقع غذا خوردن، درباره مسائل جدی حرف نزدن. از آبوهوا و فصلهای موردعلاقهشون گفتن. حتی سر غذاهایی که سرو شده بود با هم بحث کردن و سر اینکه بهترین نسخه فلان غذا رو کجا میشه پیدا کرد یا اینکه یه جای دیگه بهتره، با هم کلکل کردن.

و به این ترتیب، غذاشون تموم شد.

«به لطف تو، از غذا لذت بردم.»

«خوشحالم.»

خیلی وقت بود که یه غذای درستوحسابی نخورده بود. حتی یادش نمیاومد آخرین باری که بدون اون همه فشار و استرس با کسی غذا خورده و گپ زده بود، کی بوده.

«خب، حالا نظرت عوض شده؟»

چا ایران با آرامش به گئوم موگوک خیره شد و پرسید: «مگه تو غذا داروی تغییر فکر ریخته بودی؟»

«ریخته بودم. دیگه باید کمکم اثرش شروع بشه.»

چا ایران به شوخی گئوم موگوک لبخند محوی زد. دارو همین حالا هم اثرش رو کاملاً گذاشته بود. حتی تو همین لحظه هم با خودش درگیر بود.

هیچوقت فکر نمیکرد چنین نگرانیهایی داشته باشه. خیانت به سازمانش؟ جذب دشمن شدن؟ اینطور نبود که تحت تأثیر حرفای گئوم موگوک قرار گرفته باشه. حرف رو میشه سر هم کرد. مشکل این بود که تحت تأثیر خودِ اون مرد قرار گرفته بود.

تحت تأثیر اون چشمای شفاف و عمیقی که انگار تا ته قلبش رو میدیدن. تحت تأثیر صداقتی که انگار متعلق به این دنیا نبود. و یه چیز دیگه هم بود. آک گون-هاک نقش بزرگی داشت. اگه این همون کسی بود که اون مرد فوقالعاده دوستش داشت، پس حتماً باید آدم واقعاً شگفتانگیزی میبود. این فکر روی اون اثر گذاشته بود.

اگه خوب فکر میکرد، تو رابطهش با آک گون-هاک، نگاه اون به گئوم موگوک و نگاه گئوم موگوک به اون، فقط با یه کلمه تفاوت داشت.

«چون اون کسیه که آک گون-هاک دوستش داره.»

«چون اون کسیه که آک گون-هاک رو دوست داره.»

چا ایران با نگاهی آروم پرسید: «میدونی دست کشیدن از یه قرارداد برای یه آدمکش چه معنایی داره؟»

اون حداقل بهتر از هر کسی میدونست این کار براش چه معنایی داره. چون اون آدمکشی بود که تا آخرین لحظه به عنوان یه آدمکش مرده بود.

«چه معنایی داره؟»

«اول اینکه اعتبارم رو به عنوان یه آدمکش از دست میدم. راستش، چون دنیا من رو نمیشناسه، اعتبار چندانی هم وجود نداره که ازش حرف بزنم.»

«اما اعتباری داری که تو ذهن خودت ساختی.»

گئوم موگوک قلبش رو درک میکرد.

«مشکلات عملی هم هست. اگه قرارداد رو رها کنم، باید دو برابر دستمزد رو برگردونم. از اونجایی که دستمزد این قرارداد سرسامآوره، باید هر چی پول تو کل زندگیم درآوردم رو بدم تا بتونم پسش بدم.»

«و اونا سعی میکنن من رو بکشن.»

گئوم موگوک سر تکون داد. آره، اونا به این راحتی ولش نمیکردن. همونطور که آک گون-هاک رو ول نمیکردن.

«از طرف دیگه، چیزی که به دست میارم...»

لحظهای مکث کرد و بعد ادای آک گون-هاک رو درآورد: «هان؟ چرا داری من رو نجات میدی؟»

خندید، انگار ادای خودش براش خندهدار بود. گئوم موگوک به اون خنده توخالی، یه چیز اضافه کرد.

«در عوض یه چیز دیگه به دست میاری.»

«چی؟»

«من رو. من کسی میشم که بهش میگه چقدر تلاش کردی. حتی اگه اون بره، من میمونم.»

چا ایران لحظهای بدون کلام به گئوم موگوک خیره شد. آره، از هر لحاظ، به دست آوردن حمایت رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی قطعاً ارزشمند بود. اما این حس تا کی دوام میآورد؟

«اولش بهم لبخند میزنه، اما بعد از اینکه یه بار، دو بار من رو دید، هر بار که بهم نگاه کنه، من رو به چشم یه خائن میبینه. با خودش میگه اون زن یه بار خیانت کرده، باز هم میکنه.»

گئوم موگوک صادقانه جواب داد: «متأسفم، اما در هر صورت ما فرصت زیادی برای دیدن همدیگه نخواهیم داشت. من خیلی درگیرم. رابطه ما صرفاً به این خاطر حفظ میشه که دیدن همدیگه بعد از یه مدت طولانی لذتبخشه. شاید یه نفر بیاد پیشت و این رو بگه: "تو همون آدمکش اون موقعی؟ بیدار شو، رهبر جوان فرقه رهات کرده."»

به دلیلی، حس کرد واقعاً همین اتفاق میافته. اما حس بدی نداشت.

«لازم نیست قرارداد رو رها کنی.»

گئوم موگوک تا جایی که میشد ملاحظهش رو میکرد.

«فقط قولی که بهم دادی رو فراموش نکن.»

این همون قولی بود که اگه تو ماموریت ترور شکست خورد، قرارداد اون رو قبول کنه. چا ایران به آرومی سرش رو تکون داد.

«اگه فکر کردی انقدر بیشرمم، من رو اشتباه شناختی.»

چا ایران لحظهای چشماش رو بست. بعد از گذشت مدتی، تصمیمش رو گرفت.

«همیشه میدونستم روزی میرسه که باید ازشون جدا بشم. برای همین همیشه سعی میکردم فاصلهم رو حفظ کنم. فقط نمیدونستم اون موقع، الانه.»

تصمیمی گرفته بود که زندگیش رو تغییر میداد.

«من از این قرارداد دست میکشم.»

این یه خیانت نبود، بلکه دست کشیدن بود. به خاطر این نبود که وفاداری یا قدردانی خاصی نسبت به اونا داشت. اون به عنوان یه آدمکش با اونا معامله کرده بود، پس قصد داشت مسئولیتش رو به انجام برسونه.

صورت گئوم موگوک وقتی به اون نگاه میکرد، پر از شادی شد.

«ممنونم. کاری میکنم هیچوقت از این انتخابت پشیمون نشی.»

حالا، همه چیز رو صادقانه برای گئوم موگوک فاش کرد.

«ماموریت اصلی من کشتن رهبر اتحاد نامتعارف تو ضیافت جشن بود.»

قبلتر، اون توسط هاله رهبر اتحاد نامتعارف فلج شده بود. اما اون موقعی بود که به عنوان یه آدمکش لو رفته بود. اگه به عنوان زنی که تازه زیباترین بانوی زیر آسمان شده بود مقابلش میایستاد، اوضاع فرق میکرد.

«اما وقتی تو ظاهر شدی، ماموریت جدیدی بهم داده شد.»

جعبه حاوی گوی رو از توی رداش بیرون آورد.

«بهم گفته شد بذارم این رو برداری. اما یه شرطی داشت. دستور این بود که کاری کنم به طور طبیعی به دستت برسه، نه اینکه ما عمداً اون رو بهت بدیم. من دو بار بهت فرصت دادم که برش داری، اما تو حتی بهش دست هم نزدی.»

نه اون روزی که مست بود و نه اون روزی که داشت لباسش رو عوض میکرد، گئوم موگوک هیچ طمعی برای اون گوی نشون نداد.

«این رو هم باید بهشون برگردونم.»

به آرومی جعبه رو باز کرد. نور سرخ گوی شفاف و در عین حال عمیق بود. چیزی دور شبکهای که شبیه گذرگاههای درونی به نظر میرسید، میدرخشید.

ووووم!

ظرف اسرارآمیز حتی شدیدتر از قبل واکنش نشون داد. درست در همون لحظه بود.

سووش.

گویِ توی جعبه، به آرومی شروع کرد به بلند شدن تو هوا.