چپتر 710: کسی که من رو از جهنم بیرون میکشه
چپتر 710: کسی که من رو از جهنم بیرون میکشه
«پس هنوز بیخیالِ رهبر جوان فرقه نشدی.»
هوا دو-میونگ شوخیِ چا ایران رو اینطور تعبیر کرد.
اون از اون آدمهایی نبود که توی یه همچین موقعیتی، دربارهی پس ندادنِ پول شوخی کنه. اون هم با اون لبخندِ فریبندهای که بهش زد؟
«راستش رو بخوای، امیدوار بودم فریب نخوری.»
هوا دو-میونگ آروم قدم برداشت و جلوی گئوم موگوک ایستاد.
گئوم موگوک با چشمهای بسته، غرق در عرق بود.
«خیلی دووم آورده. مار خونین پرنده تا الان دیگه باید توی قلبِ رهبر جوان فرقه جا خوش کرده باشه.»
هوووش.
هوا دو-میونگ بادبزنش رو باز کرد و صورتِ گئوم موگوک رو باد زد.
درست همون لحظه، صدای چا ایران از پشت سرش بلند شد.
«میخوام بقیهی شراب رو تموم کنم.»
نقاط فلجکنندهاش مهر و موم شده بود، برای همین نمیتونست تکون بخوره.
هوا دو-میونگ با یه حرکتِ انگشت، نقاط فشارش رو باز کرد تا بتونه حرکت کنه.
البته، نیروی درونیِ اون هنوز مهر و موم بود.
چا ایران بطریِ شرابِ روی میز رو برداشت و یه جام برای خودش ریخت.
این همون شرابی بود که موقع غذا خوردن با گئوم موگوک سفارش داده بود.
اون دو نفر توی یه اتاق خصوصیِ رستوران غذا خورده بودن و همهی این اتفاقها درست بعد از تموم شدنِ غذاشون افتاده بود.
هوا دو-میونگ بدون اینکه به عقب نگاه کنه، گفت:
«حداقل آخرین وعدهی غذاییِ خوبی داشتی.»
حرفش به این معنی بود که وقتی کار تموم بشه، هر دوی اونها رو میکشه.
وقتی جوابی نشنید، هوا دو-میونگ نگاهی به چا ایران انداخت.
انگار خیلی زود تسلیم شده بود؛ نه برای جونش التماس میکرد و نه ارادهای برای جنگیدن داشت.
فقط روی صندلیاش لم داده بود، در سکوت شراب مینوشید و به بیرونِ پنجره خیره شده بود.
لحظهای رو به یاد آورد که توی باغِ گلِ عمارت، شونهبهشونهی گئوم موگوک نشسته بود و به آسمون نگاه میکرد.
اون موقع، هیچوقت فکرش رو هم نمیکرد که بیخیالِ قرارداد بشه.
وقتی رهبر فرقه گل الهی بدون هیچ تردیدی سرنوشتش رو عوض کرد، تهِ دلش به اون خندیده بود، اما خودش هم فرقی با اون نداشت.
«داری به چی فکر میکنی؟»
چا ایران در حالی که دوباره جامش رو پر میکرد، به سؤالِ هوا دو-میونگ جواب داد:
«به هیچچی فکر نمیکنم.»
چا ایران با بیتفاوتی با اون رفتار کرد.
همونطور که هوا دو-میونگ اون رو خوب میشناخت، اون هم هوا دو-میونگ رو خوب میشناخت.
اون مردی بود که همیشه پشتِ بادبزنش قایم میشد و تظاهر به خجالتی بودن میکرد، اما در واقع میخواست در مرکزِ توجهِ دنیا باشه.
توی این لحظهی پیروزی، اون منتظرِ تایید و تشویقِ چا ایران بود.
اما چا ایران این لذت رو بهش نمیداد.
هوا دو-میونگ با دیدنِ عزمِ اون برای روبرو شدن با مرگ، بالاخره موضوعی رو پیش کشید که میدونست کنجکاویِ اون رو تحریک میکنه.
«وقتی آک گون-هاک ظرف اسرارآمیز رو پس گرفت...»
جامِ چا ایران که داشت به سمتِ لبهاش میرفت، توی هوا خشک شد.
«پیرمرد واقعاً خوشحال بود. همون به تنهایی برای جبرانِ برنگشتن با جنازهی گئوم موگوک کافی بود. اما ظرف اسرارآمیزی که با خودش آورده بود، بیفایده بود و هیچ اثری نداشت.»
با اینکه نمیدونست ظرف اسرارآمیز چیه، اما با دقت گوش داد؛ چون فکر میکرد ممکنه چیزی باشه که به گئوم موگوک کمک کنه.
«اون دوباره فریبِ رهبر جوان فرقه رو خورد.»
چیزی که چا ایران دربارش کنجکاو بود، این بود:
«اون انرژیِ سرخرنگِ توی گوی چی بود؟»
انرژیای که اول حس کرده بود، واقعاً دلپذیر بود. هرچند وقتی اون مارِ سرخ ظاهر شد، ماهیتش تغییر کرد.
«اون قدرتیه که جلوی نابودی رو میگیره.»
کلمهی نابودی دوباره از لبهای هوا دو-میونگ شنیده شد.
«از طرفِ کی؟ رهبر اتحاد نامتعارف؟»
هوا دو-میونگ سرش رو تکون داد و به گئوم موگوک نگاه کرد.
«امروز همه چیز تموم میشه.»
مار خونین پرنده توی تمامِ گذرگاههای درونیِ بدنِ گئوم موگوک پرسه میزد، انگار که اونجا خونهی خودشه.
اون موجود مثلِ یه مارِ آبی که توی یه غارِ باریک با سرعت شنا میکنه، چابک بود.
قدرت و حیاتی که از مار خونین پرنده ساطع میشد، کاملاً با ظاهرش فرق داشت.
انواع و اقسامِ اکسیرها، گیاهانِ داروییِ کمیاب و قدرتِ مرموزِ آثارِ باستانیِ مختلفِ دنیای رزمی، همگی توی اون فشرده شده بودن.
گئوم موگوک حس میکرد اگه بتونه اون رو بکشه و ذوبش کنه، به انرژیای دست پیدا میکنه که از هر اکسیری که تا حالا خورده، قدرتمندتره.
البته، اگه میتونست بگیرش.
اون موجود خیلی سریع بود.
شاشاشاک.
با سرعت توی گذرگاههای درونی حرکت میکرد و هدفش فقط قلب بود.
گئوم موگوک گذرگاههای درونیِ اصلیای که به قلبش ختم میشدن رو با نیروی درونیاش مسدود کرد.
نیروی درونیِ عمیق و خالصِ گئوم موگوک، قلبش رو مثلِ یه حصارِ محافظ در بر گرفت.
مار خونین پرنده که با سرعت توی گذرگاههای درونی شنا میکرد، با نیروی درونیای که از قلب محافظت میکرد، برخورد کرد.
پونگ!
با وارد شدنِ شوک به گذرگاههای درونیاش، گئوم موگوک دندونهاش رو روی هم فشار داد.
سعی کرد اون موجودِ در حالِ عقبنشینی رو با نیروی درونیاش بگیره، اما اون بیش از حد سریع بود.
ساساساساک.
مثلِ یه ماهیِ لوچ که از بینِ انگشتها لیز میخوره، از نیروی درونیِ گئوم موگوک فرار کرد و دوباره توی گذرگاههای درونی به راه افتاد.
مشکل اینجا بود که این موجود تنها چیزی نبود که باید نگرانش میشد.
توی بدنش، اون پنج انرژیای که از طریقِ ظرف اسرارآمیز جذب کرده بود، داشتن توی گذرگاههای درونیاش طغیان میکردن.
حدس میزد علتش این باشه که مار خونین پرنده کلِ بدنش رو به هم ریخته.
سعی کرد هرطور شده اونها رو آروم کنه، اما بیفایده بود.
حس میکرد این پنج انرژی فقط زمانی آروم میشن که مار خونین پرنده کاملاً از بین بره.
بنابراین، در میونِ یه طوفانِ واقعی، اون مجبور بود یه نبردِ دفاعی برای محافظت از قلبش راه بندازه و همزمان عملیاتی رو برای شکارِ اون موجود پیش ببره.
کواااک!
برخوردِ دوم حتی از اولی هم قدرتمندتر بود.
گئوم موگوک دوباره دندونهاش رو روی هم سایید.
فکر کرد اگه گذرگاههای درونیاش رو با هنر تقویت گذرگاههای درونی قوی نکرده بود و اگه از طریقِ برخوردهای اتفاقیِ مختلف، نیروی درونیِ عمیقتر و خالصتری به دست نیاورده بود، با همین یه برخورد سدِ دفاعیاش شکسته میشد.
این بار هم سعی کرد بگیرش، اما مار خونین پرنده دوباره به سرعت فرار کرد.
این بار، اون نیروی درونیاش رو برای تعقیبِ مار خونین پرنده فرستاد.
اون موجود باهوش بود و ارادهاش برای زنده موندن قوی.
با لایی کشیدن از بینِ بیشمار گذرگاهِ درونیِ بدنش، از تعقیبِ نیروی درونی فرار میکرد و دنبالِ راهی برای زنده موندن میگشت.
اون بیشتر به سمتِ گذرگاههایی فرار میکرد که نیروی درونیِ گئوم موگوک به طور طبیعی توی اونها جریان نداشت.
اون غریزی میدونست.
میدونست برای فرار باید کجا بره.
برای حملهی سوم، گئوم موگوک یه عملیاتِ محاصره رو شروع کرد.
اون نیروی درونیاش رو یکباره فرستاد تا از همهی طرف اون رو گوشهگیر کنه، اما این بار، اون موجود از پنج انرژیِ در حالِ طغیانِ توی بدنش استفاده کرد تا از محاصره فرار کنه.
مسیرهایی که مار خونین پرنده برای فرار انتخاب میکرد، بیشتر مسیرهایی بودن که برخلافِ جریانِ انرژیِ اون بودن و بینِ اونها، گذرگاههایی وجود داشت که گئوم موگوک میتونست ازشون رد بشه اما هیچوقت به فکرِ کاوش کردنشون نیفتاده بود.
«آه! پس یه همچین مسیری هم وجود داشت.»
مسیرهایی که مار خونین پرنده توی تلاشِ ناامیدانهاش برای بقا آشکار میکرد، برای گئوم موگوک مسیرهایی بودن که به درک و شهودِ جدیدی ختم میشدن.
بعد از زدنِ یه دورِ دیگه، مار خونین پرنده دوباره به سمتِ قلبش هجوم برد.
چهار بار، پنج بار، ده بار، بیست بار...
...
موقعیتهای خطرناکی پیش اومد، اما گئوم موگوک به خوبی دفاع کرد.
با تکرارِ این روند، گئوم موگوک گذرگاههای درونیِ جدیدی رو کشف کرد.
مار خونین پرنده خسته نمیشد.
اما گئوم موگوک هم خسته نمیشد.
تو با زحمتِ زیاد طیِ چندین دهه ساخته شدی؟
متأسفم، ولی برای من هم همینطوره.
«پس هر چقدر میخوای بهم حمله کن!»
بالاخره، گئوم موگوک شروع کرد به باز کردنِ چشمهاش.
هوا دو-میونگ با صورتی پر از انتظار، جلوی اون ایستاده بود.
چا ایران که پشتِ سرش بود، با تمامِ وجود آرزو میکرد.
«خواهش میکنم!»
توی اون لحظهای که سرنوشت رقم میخورد!
فریادِ شادی از لبهای هوا دو-میونگ خارج شد، در حالی که آهِ ناامیدی از سینهی چا ایران بلند شد.
چشمهای گئوم موگوک کاملاً با انرژیِ سرخرنگ پوشیده شده بود.
«جواب داد! مار خونین پرنده کاملاً کنترلِ رهبر جوان فرقه رو به دست گرفته.»
چا ایران مشتهاش رو گره کرد.
اون باور داشت که گئوم موگوک بر اون غلبه میکنه.
«بهم گفتی بهت اعتماد کنم!»
اون ناامید شده بود و صورتِ هوا دو-میونگ از وجد و لذت پر شده بود.
انرژیِ سرخی که توی چشمهای گئوم موگوک شکوفه زده بود، خیلی زود ناپدید شد.
اون به حالتِ عادی برگشت و با چهرهای آرام به هوا دو-میونگ خیره شد.
حسِ هیجانِ غیرقابلتوصیفی توی صورتِ هوا دو-میونگ موج میزد.
همه شکست خورده بودن و نتونسته بودن رهبر جوان فرقه رو از سر راه بردارن، اما اون موفق شده بود گئوم موگوک رو مثل موم توی مشتش بگیره.
«ما برای همین یه فرصت منتظر بودیم. آخرش، تو چیزی نیستی جز یه خدمتکار که کارهای ما رو برامون انجام داد.»
گئوم موگوک بدون اینکه هیچ احساسی نشون بده، فقط به اون خیره شده بود.
هوا دو-میونگ با خونسردی فرمان داد:
«برو و رهبر اتحاد نامتعارف رو بکش...»
درست همون لحظه، چا ایران حرفش رو قطع کرد.
«اگه رهبر جوان فرقه، رهبر اتحاد نامتعارف رو بکشه، جنگ راه میفته.»
«لابد همینطوره.»
چا ایران با نگاهی تحقیرآمیز گفت:
«برای جلوگیری از نابودی؟ بهتره اون دهنت رو با بادبزنت ببندی.»
هوا دو-میونگ تظاهر کرد که دهنش رو با بادبزن پوشونده و فرمانش رو به گئوم موگوک تموم کرد.
«رهبر اتحاد نامتعارف رو بکش و برگرد پیش من.»
گئوم موگوک به آرومی چرخید.
هوا دو-میونگ رو به چا ایران کرد و گفت:
«حالا نظرت چیه آخرین نوشیدنیمون رو با هم بخوریم؟»
از همون اول، اگه نقشه موفق میشد، تکلیف روشن بود.
اون به هوا دو-میونگ خیانت میکرد و خائن هم باید از بین میرفت.
چا ایران در سکوت، از روی شونهی هوا دو-میونگ به پشت گئوم موگوک نگاه میکرد.
اون داشت تا آخرین لحظه هوا دو-میونگ رو عصبی میکرد.
هوا دو-میونگ به چشمهای چا ایران خیره شد.
به چشمهایی که تا آخرین لحظه داشتن رهبر جوان فرقه رو تماشا میکردن.
درست وقتی که میخواست در حالی که به اون چشمها زل زده، چا ایران رو بکشه...
هوا دو-میونگ اون رو دید.
انعکاسی رو توی چشمهای اون دید.
درخشش چیزی که به سمتش پرواز میکرد.
شووووویک.
هوا دو-میونگ با ناامیدی بدنش رو پیچوتاب داد.
پووووک!
شمشیر اهریمن سیاه شونهش رو سوراخ کرد.
اگه در آخرین لحظه جاخالی نداده بود، این ضربه قلبش رو میشکافت.
گئوم موگوک که داشت به سمت در میرفت، بیصدا چرخیده و به اون حمله کرده بود.
تکنیکی که استفاده کرد، گام پادشاه دنیای زیرین بود، یکی از چهار گام باد الهی.
هوا دو-میونگ که شونهش سوراخ شده بود، غرق در شوک و ترس شد.
«... بهت گفتم رهبر اتحاد نامتعارف رو بکشی.»
فکر کرد گئوم موگوک فرمان رو اشتباه متوجه شده.
برای همین نتونست بلافاصله پاتک بزنه.
باید میفهمید کجای کار اشتباه پیش رفته و دوباره اون رو میفرستاد.
مار خونین پرنده که اینهمه وقت و انرژی صرفش شده بود، دیگه توی این دوران قابل ساختن نبود.
«من ارباب توام...»
لحظهای که چشمهاش با چشمهای گئوم موگوک تلاقی کرد، تمام بدن هوا دو-میونگ انگار که صاعقه بهش خورده باشه، لرزید.
آرامشی که توی چشمهای اون بود، چیزی نبود که حتی ده تا مار خونین پرنده بتونن ایجادش کنن.
«نکنه... مار خونین پرنده اثر نکرده؟»
لبخند درخشانی روی صورت گئوم موگوک نشست.
«هم جوهره سرخ و هم مار خونین پرنده. از هر دوشون لذت بردم.»
گئوم موگوک بعد از زدن این حرف، شمشیر رو بیرون کشید.
پااااک!
خون از شونهی هوا دو-میونگ فواره زد.
گئوم موگوک حتی به اون اجازه داد جلوی خونریزی رو بگیره.
«تا وقتی میذارم زنده بمونی، گورت رو گم کن.»
گئوم موگوک در موقعیت کاملاً برتری بود، با این حال میگفت که از جونش میگذره؛ برای همین هوا دو-میونگ حرفش رو باور نکرد.
فکر کرد این یه حقه است تا گاردش رو پایین بیاره و بعد غافلگیرانه بهش حمله کنه.
گئوم موگوک دلیلش رو بهش گفت:
«از دوشیزه چا ممنون باش. اون بهم گفت نکشمت.»
در واقع، چا ایران قبلاً بهش گفته بود که به هوا دو-میونگ دست نزنه.
اما حتی خود چا ایران هم فکر نمیکرد که اون واقعاً توی این لحظه از جون هوا دو-میونگ بگذره.
هوا دو-میونگ به چا ایران نگاه کرد.
چا ایران که از نیت گئوم موگوک خبر نداشت، فقط در سکوت به هوا دو-میونگ خیره شد.
چاااک.
با باز شدن بادبزن، هوا دو-میونگ ناپدید شد.
به نظر میرسید گئوم موگوک داره چا ایران رو مدیون خودش میکنه که از جون دشمنش گذشته، اما دلیلش این نبود.
به محض اینکه مطمئن شد هوا دو-میونگ کاملاً از اتاق ناپدید شده...
جینگگورانگ.
گئوم موگوک شمشیر اهریمن سیاه رو روی زمین انداخت و لخته خونی از دهنش بیرون پاشید.
«رهبر جوان فرقه!»
لحظهای که چا ایران زیر بغل گئوم موگوک رو گرفت...
چشمهای گئوم موگوک دوباره داشت سرخ میشد.
چا ایران بازوی گئوم موگوک رو محکم گرفت.
«به خودت بیا!»
گئوم موگوک به سختی تونست انرژی سرخ رو عقب برونه.
اون هنوز کنترل کامل مار خونین پرنده رو به دست نیاورده بود.
«فقط نصف قلبم رو بهش دادم.»
میگفت که اون رو داده، اما در حقیقت، از نصف قلبش به عنوان زندانی برای فریب دادن و به دام انداختن اون استفاده کرده بود.
این تنها راه برای گرفتنش بود.
چون توی قلبش درگیر یه بنبست متشنج بود، نمیتونست حرکت بعدی رو برای کشتن هوا دو-میونگ انجام بده.
اگه این کار رو میکرد، قلبش رو کاملاً تسلیم مار خونین پرنده میکرد.
حتی همون اولین گام پادشاه دنیای زیرین هم حرکتی بود که با بیباکی برای نجات چا ایران انجام داده بود.
چا ایران میتونست این رو بفهمه.
گئوم موگوک میتونست خیلی راحت و بیصدا جیم بزنه.
میتونست طوری بره که انگار میخواد رهبر اتحاد نامتعارف رو بکشه و بعد با کمک اهریمن خندان پلیددل یا رهبر اتحاد نامتعارف تحت درمان قرار بگیره.
اما اون برای نجات چا ایران، بیش از حد به نیروی درونیش فشار آورده بود.
«آخه چرا این کار رو کردی؟»
گئوم موگوک با دستی لرزون، مهر نیروی درونی چا ایران رو باز کرد.
«لازم نیست تحت تأثیر قرار بگیری. حالا تو باید من رو نجات بدی.»
حتی موقع حرف زدن هم انرژی سرخ مدام به چشمهاش هجوم میآورد و دوباره عقب مینشست.
«وقتی دوباره چشمهام رو باز کنم...»
گئوم موگوک چشمهاش رو بست و آخرین کلماتش رو گفت.
منظرهی نشت کردن انرژی سرخ از بین پلکهای در حال بستهشدنش، مثل بسته شدن دروازههای جهنم بود.
فقط یه نفر بود که میتونست اون رو از اون جهنم بیرون بکشه.
«فرمانروای اهریمنی خندان باید روبروم باشه.»
گئوم موگوک قصد داشت همون مسیری رو بره که پیشگویی نشون داده بود.
گئوم موگوک بعد از گفتن آخرین حرفهاش، چشمهاش رو کاملاً بست.
چا ایران میفهمید.
وقت زیادی براش باقی نمونده بود.
چا ایران شمشیر اهریمن سیاه رو توی غلاف گذاشت و بعد گئوم موگوک رو به پشتش گرفت.
چون طرف حسابش گئوم موگوک بود، حتی میتونست اینطوری شوخی کنه:
«بدون اینکه حتی دستمزدم رو بدی، بهم قرارداد میدی؟»
اون از پنجره به بیرون پرید.
درست همون لحظه، اون رو دید.
کسی از روی پشتبوم ساختمون روبرویی داشت بهش نگاه میکرد.
اون هوا دو-میونگ بود که هنوز نرفته بود.
چا ایران بدون کلمهای، با جهشی دور شد.
هوا دو-میونگ از دیدن گئوم موگوک که روی کول اون بود، فهمید که فریب خورده.
فهمید که از جونش نگذشتن، بلکه گئوم موگوک توانایی کشتنش رو نداشته.
هویهویهویهویهویهوویک!
پشت سرش، رزمیکارها استتارشون رو رها کردن و طوری ظاهر شدن که انگار موجودات الهی دارن از آسمون فرود میان.
هنر استتار و سبکبالیشون فوقالعاده بود و هالهی قدرتشون لرزه به تن میانداخت.
«متوقفشون کنید! نباید بذاریم رهبر جوان فرقه به دست اهریمن خندان پلیددل بیفته!»
رزمیکارها همگی با هم به دنبال چا ایران پریدن.
درست وقتی هوا دو-میونگ هم میخواست بپره، تنها زیردست باقیموندهش جلوش رو گرفت.
«زخمت عمیقه.»
زخم شمشیر روی شونهش عمیق بود، اما اون فقط با فشار دادن نقاط طبسوزنی جلوی خونریزی رو گرفته بود.
توی وضعیتی بود که یه حرکت بیملاحظه میتونست منجر به جراحت شدیدتری بشه، اما نمیتونست همینطوری تماشاچی بمونه.
«وضعیت رهبر جوان فرقه بدتره.»
حتی اگه مجبور میشد از کشتن رهبر اتحاد نامتعارف دست بکشه، نمیتونست از گئوم موگوک بگذره.
باید انرژیهایی که توی بدن اون ساکن شده بودن رو پس میگرفت.
«مهر رو آزاد کن.»
پیییی، پهپهپهپهپونگ!
بیچهرهی هلال ماه که کنار پنجره نشسته بود و بیرون رو نگاه میکرد، صدای آتیشبازی رو از دور شنید.
یه صدای آتیشبازی عجیب.
این دقیقاً همون صدای آتیشبازیای بود که موقع عملیات دستگیری آدمکشهای فرقه زیبارویان شنیده بود.
بیچهرهی هلال ماه به اهریمن خندان پلیددل نگاه کرد.
اهریمن خندان پلیددل با چشمهای بسته، داشت انرژیش رو به گردش درمیآورد.
«این پیام درخواست کمک از طرف آدمکشهاست.»
توی تاریکیِ پشت نقاب، چشمهای اهریمن خندان پلیددل به یکباره باز شد.
وقتی اون بلند شد، بیچهرههایی که دور اتاق مشغول کارهای خودشون بودن هم همگی با هم از جا بلند شدن.
اهریمن خندان پلیددل به بانوی عمارت گل آسمانی نگاه کرد که داشت با لی آن چای میخورد.
بانوی عمارت گل آسمانی به آرومی سر تکون داد.
میتونست حس کنه که این همون تقدیره.
که لحظهی پیشگویی بالاخره فرا رسیده.
«بریم!»
همین که اهریمن خندان پلیددل از پنجره به بیرون و به سمت آسمون پرید، تمام پنجرهها باز شدن و بیچهرهها مثل یک تن واحد به بیرون جهیدن.
خیلی دورتر از اونها، در حالی که توی آسمون اوج میگرفتن، آتیشبازیها در حال انفجار بودن.